III SA/Gl 989/24

III SA/Gl 989/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-07-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 566
art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 6
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 147 § 1, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2025 r. sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 25 września 2024 r. nr 1267/29/VII/2024 w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Szpitala Specjalistycznego nr [...] w B. 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2) nakazuje pobrać od Zarządu Województwa Śląskiego na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. C. (dalej skarżąca) jest uchwała Zarządu Województwa Śląskiego (dalej także organ) z dnia 25 września 2024 r.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Zarząd Województwa Śląskiego, działając na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 566) oraz art. 70 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.) w związku z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 799), podjął 25 września 2024 r. uchwałę nr 1267/29/VII/2024 o odwołaniu skarżącej ze stanowiska dyrektora Szpitala Specjalistycznego nr [...] w B. (dalej uchwała) następującej treści:
"§ 1.1.Odwołuje się Panią K. C. ze stanowiska dyrektora Szpitala Specjalistycznego nr [...] w B. z dniem [...] r.
2.Odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.
3. Zobowiązuje się Panią K. C. do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w czasie okresu wypowiedzenia, w pozostałym okresie zwalnia się z obowiązku świadczenia pracy.
§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Marszałkowi Województwa.
§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia."
2. Wicemarszałek Województwa [...] B. S. pismem z 27 września 2024 r. poinformował skarżącą o treści uchwały. Skarżąca odebrała pismo osobiście tego samego dnia.
3. Skarżąca pismem z 25 października 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Administracyjnego w Gliwicach skargę o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały, zarzucając naruszenie:
- art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie województwa, poprzez podjęcie uchwały o odwołaniu skarżącej ze stanowiska w sposób dowolny, z przekroczeniem kompetencji ustawowych,
- art. 7, art. 8 § 1, art. 10 i art. 77 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącej możliwości brania udziału w postępowaniu poprzedzającym podjęcie uchwały, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do stawianych jej zarzutów, a tym samym naruszenie zasad dotyczących prawdy obiektywnej, bezstronności i równego traktowania stron postępowania oraz czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym;
- art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa poprzez naruszenie interesu prawnego oraz uprawnień skarżącej, co wyraża się w sprzecznym z prawem odwołaniem z zajmowanej funkcji z jednoczesnym rozwiązaniem stosunku pracy;
- art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez brak uzasadnienia władczego aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej, jakim jest zaskarżona uchwała.
W uzasadnieniu wyjaśniła, że doręczenie pisma z 27 września 2025 r. i zaskarżonej uchwały odbyło się bez jakiegokolwiek uzasadnienia lub podania powodów odwołania, a podjęcie uchwały nie było poprzedzone przeprowadzeniem postępowania oraz nie została podjęta czynność uzyskania opinii Rady Społecznej Szpitala Specjalistycznego nr [...] w B.. Zaskarżona uchwała została podjęta pomimo braków podstaw do odwołania skarżącej, a także z naruszeniem trybu obowiązującego przy odwołaniu. Uchwała nie zawierała uzasadnienia. Zdaniem skarżącej została podjęta w sposób dowolny, a ona sama nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Czynności wyjaśniające w przedmiocie sprawy nie zostały przeprowadzone, skarżąca została pozbawiona prawa udziału w postępowaniu, a tym samym została złamana zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, zasada informowania i zasada prawdy obiektywnej. Ponadto skarżąca została zaskoczona podjęciem uchwały tej treści.
Następnie skarżąca opisała sytuację, w jaki sposób dowiedziała się o podjęciu uchwały. Została poproszona do gabinetu dyrektor Wydziału Zdrowia 27 września 2024 r. o godz. 13.00 w celu wręczenia wypowiedzenia bez jakichkolwiek wyjaśnień lub dowodów, co jej zdaniem stanowiło pogwałcenie zasad postępowania wyjaśniającego. Podkreśliła, że podjęcie uchwały odwołującej dyrektora wymaga należytego uzasadnienia i zapewnienia stronie wypowiedzenia się w sprawie na każdym jej etapie, czego organ zaniechał. Zarząd Województwa pozbawił skarżącą prawa wzięcia udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, zapoznania się z zebranymi dowodami oraz możliwości uzupełnienia materiału dowodowego. Poddała również w wątpliwość legalność podjętej uchwały z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia, który to obowiązek wyprowadziła ze standardów demokratycznego państwa prawnego. Wskazała, że zajmowała stanowisko [...] lat, natomiast nie uzyskała informacji co do przyczyn i okoliczności podjęcia decyzji organu o odwołaniu. W jej ocenie uchwała powinna zawierać uzasadnienie, bowiem jego sporządzenie umożliwia kontrolę stosowania prawa, przez co wymusza na organie pewien rodzaj dyscypliny przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Dodatkowo wskazała, że treść zaskarżonej uchwały, ze względu na jej oczywistą lakoniczność, nie pozwala na skuteczną kontrolę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Brak uzasadnienia uniemożliwia odniesienie się do stawianych skarżącej zarzutów skutkujących jej odwołaniem.
Końcowo ponownie podkreśliła, że otrzymując uchwałę o odwołaniu była ogromnie zaskoczona, szczególnie mając na uwadze, że Szpital Specjalistyczny nr [...] w B. znajduje się w sytuacji znacznie lepszej niż inne podmioty lecznicze o podobnej strukturze, a także lepszej niż zakładały plany finansowe na rok 2024. Wskazała na podejmowanie działań naprawczych oraz restrykcyjną politykę racjonalizacji kosztów.
4. Zarząd Województwa w odpowiedzi na skargę z 28 listopada 2024 r. wniósł o odrzucenie skargi w całości, względnie o jej oddalenie. Wyjaśnił, że jego zdaniem akt objęty skargą jest aktem z zakresu prawa pracy i wywołuje skutki wyłącznie z zakresu prawa pracy, jakkolwiek dotyczy kierowniczego stanowiska w podmiocie leczniczym. Wyjaśnił, że sporna uchwała nie jest decyzją administracyjną i w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej k.p.a. W ocenie organu uchwała taka ma charakter jednostronnego aktu kierownictwa wewnętrznego podejmowanego w związku ze stosunkiem zależności służbowej występującej pomiędzy organem prowadzącym a dyrektorem podległej placówki. Jest jednostronną czynnością prawną organu administracji, która do swojej ważności, zgodnie z art. 70 § 11 kodeksu pracy, wymaga jedynie formy pisemnej. Tak nawiązany stosunek pracy z powołania charakteryzuje się brakiem stabilizacji i możliwością odwołania pracownika w każdym czasie. W przepisach brak jest również obowiązku wykazania szczegółowej przyczyny odwołania. Organ podkreślił, że jest to relacja pracownik – pracodawca, a nie relacja organ administracji – obywatel i w związku z tym podlega wyłączeniu spod właściwości sądów administracyjnych.
Następnie, odnosząc się do zarzutu skargi dot. braku zasięgnięcia opinii Rady Społecznej Szpitala, organ wskazał, że brak jest takiego obowiązku (powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne). Wyjaśnił również, że Zarząd Województwa Śląskiego jest organem kolegialnym, którego uchwały zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu w głosowaniu jawnym, a dla ważności rozstrzygnięcia musi być zachowane kworum. Zaskarżona uchwała została podjęta przez czterech członków, co oznacza jej ważność.
Na koniec organ stwierdził, iż żądanie skarżącej unieważnienia uchwały w sprawie jej odwołania nie zawiera merytorycznych argumentów, a przede wszystkim nie ma oparcia w obowiązującym stanie prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. w Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. w Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.).
Podnieść również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Natomiast według art. 147 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Regulacje przedmiotowej ustawy nie wprowadzają innych kryteriów oceny, w zakresie sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli uchwały organów województwa, poza kryterium zgodności z prawem.
W świetle treści art. 3 § 2 p.p.s.a., o właściwości sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na uchwałę lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego, które nie stanowią aktów prawa miejscowego, przesądzające znaczenie ma to, że akt taki został podjęty przez organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej. Przy tym akt ten może dotyczyć większej lub mniejszej liczby osób, a nawet jednej, wskazanej w tym akcie osoby. Zasadnicze znaczenie ma więc to, czy akt został podjęty przez organ jednostki samorządu terytorialnego, i czy sprawa, w której akt ten został podjęty, jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Należy przy tym mieć na względzie, że ta kategoria aktów nie obejmuje rozstrzygnięć w sprawach z zakresu administracji publicznej załatwianych w drodze decyzji administracyjnych.
Zdaniem Sądu przedmiotowa uchwała jest objęta zakresem kognicji sądu administracyjnego, ponieważ jest aktem organu administracji publicznej zarówno o charakterze personalnym, wywołującym skutki w sferze prawa pracy, jak i jednocześnie aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, co skutkuje tym, że uchwała taka podlega kognicji sądu administracyjnego. Ponieważ przedmiotowa uchwała wywołuje również skutki w sferze prawa pracy, to osoba odwołana ze swej funkcji może dochodzić przed sądem pracy ochrony swojego interesu prawnego w zakresie stosunków pracowniczych. Podstawy prawne, przesłanki oraz kryteria sądowej kontroli w tych dwóch różnych trybach są odmienne. W postępowaniu przed sądem administracyjnym przedmiotem badania sądu nie są roszczenia pracownicze odwołanego dyrektora, do rozpatrzenia których właściwy jest sąd pracy, lecz przestrzeganie określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego wymagań dotyczących aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej, jako formy realizacji zadań publicznoprawnych województwa, a więc aktu z zakresu administracji publicznej.
Sam fakt, że akt administracyjny wywiera skutki w sferze prawa pracy, nie powoduje, że z tego powodu przestaje on być aktem administracyjnym, podlegającym kontroli pod względem zgodności z prawem. Należy bowiem mieć na uwadze, że jednostki samorządu terytorialnego wykonują - poprzez swoje organy - nałożone na nie zadania w sferze publicznej. W wykonywaniu tych zadań jednostki te są samodzielne. Jednakże, w tym zakresie obowiązane są one do bezwzględnego przestrzegania zasady praworządności, jako że ochrona sądowa samodzielności jednostki samorządu terytorialnego nie obejmuje działań bezprawnych. Uchwała organu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa jest nieistotne. Z tego względu legalność działalności administracji publicznej stanowi kryterium kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.
Zaskarżoną uchwałą Zarządu Województwa Śląskiego skarżąca została odwołana ze stanowiska dyrektora Szpitala. W uchwale wskazano, że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy. Uchwała została wydana na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 566), dalej u.s.w. oraz art. 70 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.), dalej k.p. w związku z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 799).
Powołany powyżej przepis art. 41 ust. 1 u.s.w. ma charakter przepisu ustrojowego, określającego wykonawczy charakter funkcji zarządu województwa. W przykładowy sposób wskazuje formy realizacji tej funkcji, m.in. poprzez zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych województwa. Powołane w podstawie prawnej uchwały przepisy art. 70 k.p. i art. 46 ust. 3 ustawy o działalności leczniczej mają charakter przepisów prawa materialnego, które konkretyzują zadania i kompetencje organów administracji publicznej. Organizowanie i prowadzenie działalności z zakresu promocji i ochrony zdrowia jest zadaniem administracji publicznej, w tym samorządu terytorialnego, wykonywanym w formach i na zasadach określonych ustawowo. Powołane w podstawie prawnej uchwały przepisy mają charakter publicznoprawny, taki sam charakter mają zadania organów administracji publicznej, którzy występują w roli organizatora ochrony zdrowia.
Z uwagi na powołaną wyżej podstawę prawną, zaskarżona uchwała Zarządu Województwa ma charakter aktu, w którym przeważają elementy publicznoprawne (choć wywołuje ona także skutki w sferze prawa pracy). Przedmiotem badania Sądu nie są zatem ewentualne roszczenia pracownicze odwołanego dyrektora, do rozpatrzenia których właściwy jest sąd pracy, jak już wskazano powyżej, ale zachowanie wymaganej przepisami publicznoprawnymi formy odwołania dyrektora (por. wyrok NSA z 12 maja 2003 r. II SA/Łd 548/2003, wyrok WSA w Rzeszowie z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1025/22, wyrok WSA w Krakowie z 20 listopada 2012 r., sygn. III SA/Kr 626/12, wyrok NSA z 3 września 2013 r., sygn. II OSK 1084/13).
Sąd nie podziela zatem - z uwagi na charakter podstaw prawnych przedmiotowej uchwały, jej formy i podjęcia jej w wykonaniu obowiązkowych zadań administracji publicznej – stanowiska Zarządu Województwa, że odwołanie skarżącego ze stanowiska Dyrektora Szpitala jest tylko sprawą z zakresu prawa pracy. Sąd tym samym nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku Zarządu Województwa o odrzucenie skargi. Wskazane czynności organu wykonawczego województwa jako służące realizacji zadań województwa mają znamiona działań z zakresu publicznej administracji samorządowej. Okoliczność, że czynności związane z odwołaniem ze wskazanego stanowiska mają także skutki w sferze prawa pracy ma znaczenie dla dochodzenia roszczeń z nimi związanych, ale nie dla zakresu kognicji sądu administracyjnego. Brak takich roszczeń prowadziłby bowiem do sytuacji, w której w obrocie prawnym istniałby akt organu wykonawczego, mający formę publicznoprawną - uchwały - rażąco naruszający prawo, a zarazem "wyjęty spod nadzoru legalnościowego organów państwa". Zakres działania samorządu terytorialnego określają ustawy i z nich wynika zakres działalności województwa poddany nadzorowi państwowemu. Zarząd wykonuje uchwały sejmiku samorządowego i zadania województwa określone przepisami prawa. Nadzór nad działalnością samorządu służy ochronie obiektywnego porządku prawnego, a właściwość sądu administracyjnego w sprawie jest niezaprzeczalna.
Sąd w składzie orzekającym wskazuje, odnosząc się do zarzutu skarżącej o braku zasięgnięcia opinii rady społecznej przez organ przed podjęciem uchwały, że nie był on zasadny. Zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. d) ustawy o działalności leczniczej, do zadań rady społecznej w podmiocie leczniczym należy przedstawianie podmiotowi tworzącemu wniosków i opinii w sprawach rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej z kierownikiem. Natomiast zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i doktryną, obowiązek ten nie jest skierowany do podmiotu tworzącego, a jego adresatem jest jedynie rada społeczna. Określa bowiem kompetencje rady społecznej szpitala, ale nie tworzy obowiązków po stronie podmiotu tworzącego (por. np. wyroki WSA w: Lublinie z 26 września 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 267/24; Wrocławiu z 27 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 346/24; Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1717/21 i z 9 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 999/20). Tym samym organ administracji zasadnie wskazał, że nie miał obowiązku zasięgania opinii rady społecznej.
W dalszej kolejności Sąd wyjaśnia, iż jednym z podstawowych celów kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny jest wyeliminowanie z obrotu prawnego aktów i czynności niezgodnych z prawem. Do aktów niezgodnych z prawem zaliczają się takie akty pochodzące od organów administracji publicznej, które nie są wynikiem szerokiej i bardzo starannej analizy stanu faktycznego i prawnego, ale zostały wydane w sposób dowolny, bez odniesienia się do zaistniałych w sprawie dowodów. Eliminacja aktów wydanych bez uprzedniej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego jest więc obowiązkiem sądu administracyjnego. W innym przypadku w obrocie prawnym pozostawałyby akty wydane w sposób woluntarystyczny, niepoddający się kontroli, co w pozostawałoby w jawnej sprzeczności z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą praworządności. Dlatego tak ważnym elementem aktu prawnego, (w tym również uchwały jednostki samorządu terytorialnego) jest jego uzasadnienie. Sporządzenia uzasadnienia umożliwia kontrolę stosowania prawa, przez co wymusza na organie administracji publicznej również swego rodzaju dyscyplinę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia – poprzez wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się przy jego podejmowaniu. Poprawnie sporządzone uzasadnienie uchwały pozwala zatem na przekonanie o zasadności stanowiska zajętego przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Przekonanie to dotyczy zarówno podmiotów dokonujących kontroli, jak i adresatów.
Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 28/22, że w odniesieniu do stosowania procedur władczych nieuregulowanych bezpośrednio w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym także postępowań samorządowych, a więc także postępowania kończonego uchwałą opartą o art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p., należy uwzględniać reguły wynikające z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP. NSA podkreślił, że w postępowaniach w zakresie w jakim określonych sytuacji procesowych w przepisach szczególnych nie unormowano, choć nie ma podstaw do stosowania wprost przepisów ogólnej procedury administracyjnej, to nie powinno oznaczać jednak pozbawienia stron tych postępowań podstawowych gwarancji procesowych. Nadto, pamiętać trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne polega na kontroli administracji publicznej. Ta szczególna relacja powoduje, że w trakcie tej kontroli nie można poprzestać, oceniając zachowanie procesowych standardów konstytucyjnych, na przepisach regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Przyjęcie, że procesowe standardy konstytucyjne obowiązują w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego, ale nie dotyczy to kontrolowanej procedury, czyniłoby tę kontrolę iluzoryczną (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1338/19).
W konsekwencji należy przyjąć, że obowiązkiem organu było rzetelne i szczegółowe uzasadnienie podjętej uchwały oraz wysłuchanie skarżącej, czego organ zaniechał.
Uzasadnienie uchwały nie spełnia tych standardów. Mianowicie uchwała nie zawiera uzasadnienia. W szczególności nie wskazano jakie przepisy skarżąca naruszyła oraz okoliczności faktycznych, które świadczyłyby o ich naruszeniu. Z akt sprawy nie wynika również, czy przed podjęciem uchwały przeprowadzono postępowanie kontrolne/wyjaśniające w zakresie sposobu zarządzania przez skarżącą kierowanym przez nią zakładem leczniczym, którego wyniki uzasadniałyby podjęcie decyzji o jej odwołaniu. Uchwała została podjęta arbitralnie, dowolnie, a zatem z naruszeniem wskazanych standardów konstytucyjnych.
Sąd uznaje również za uzasadniony zarzut skarżącej o braku zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej uchwały.
Bezspornie uchwała nie jest decyzją administracyjną i w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. Ma charakter jednostronnego aktu kierownictwa wewnętrznego podejmowanego w związku ze stosunkiem zależności służbowej występującej pomiędzy organem administracji a dyrektorem podległej placówki, nie zmienia to jednakże faktu, że jedną z podstawowych gwarancji procesowych w każdym postępowaniu toczącym się przed organami administracyjnymi jest zapewnienie stronom przez te organy możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Uwzględniając charakter prawny uchwały o odwołaniu skarżącej ze stanowiska Dyrektora, obowiązek taki należy wyprowadzić z art. 2 Konstytucji RP, statuującego zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz z art. 16 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski w formie rezolucji w dniu 6 września 2001 r. (Dz.U.UE.C. 2011.285.3 z dnia 29 września 2011 r.), stanowiącego o prawie każdej jednostki do wysłuchania i złożenia wyjaśnień.
Skarżąca powinna więc mieć możliwość wzięcia udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Skarżącej należy również umożliwić uczestniczenie w posiedzeniu Zarządu Województwa, na którym ma zostać podjęta uchwała o odwołaniu skarżącej ze stanowiska, odniesienie się do zarzutów i przedstawienie swojego stanowiska.
W ocenie Sądu brak należytego uzasadnienia zaskarżonej uchwały oraz brak zapewnienia skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu poprzedzającym podjęcie uchwały, jak i w posiedzeniu Zarządu Województwa, na którym podjęto uchwałę, stanowią o istotnych wadach procedury władczej.
Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 6 w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, co skutkować musiało koniecznością stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt. 2 wyroku oparto na art. 200 p.p.s.a. Zasądzone koszty obejmują wpis sądowy od skargi w wysokości 300 zł. (zarządzenie ściągnięcia od organu administracji).