III SA/GL 974/24

III SA/Gl 974/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /sprawozdawca/
Adam Pawlyta
Dorota Fleszer /przewodniczący/
Symbol z opisem
6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 19 września 2024 r. nr PSIII.862.1.21.2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 września 2024r. nr PSIII.862.1.21.2024 Wojewoda Śląski (dalej: Wojewoda, organ II instancji) wydanym na podstawie art.1 ust.1, art. 2 ustawy i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 tj., dalej: k.p.a.) stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania M. K. (skarżący, strona, wnioskodawca), od decyzji Starosty Powiatu [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia 5 sierpnia 2024 r. nr [...] orzekającej o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o skierowanie na szkolenie indywidualne "Prawo jazdy kategorii D + kwalifikacja".
Z akt sprawy wynika, że skarżący po zarejestrowaniu się jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. w dniu 2 lipca 2024r przedstawił zaświadczenie od przyszłego pracodawcy w celu pozyskania sfinansowania kursu na prawo jazdy kat "D". Następnie w dniu 5 lipca 2024r złożył wniosek o skierowanie na szkolenie indywidualne "Prawo jazdy kategorii D + kwalifikacja".
W odpowiedzi na ww. wniosek strony Powiatowy Urząd Pracy pismem z dnia 17 lipca 2024r [...]. wstępnie pozytywnie rozpatrzył ww. wniosek, proponując organizacje szkolenia w ramach trójstronnej umowy szkoleniowej.
Dalej w piśmie z dnia 23 lipca 2024r. skarżący został poinformowany, że Powiatowy Urząd Pracy podtrzymuje swoje stanowisko, a koszt takiego szkolenia wynosi 11.000 zł .
Następnie w dniu 25 lipca 2024r. skarżący wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. o wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie.
W związku z czym Starosta w dniu 5 sierpnia 2024 r. wydał decyzję nr [...] orzekającą o negatywnym rozpatrzeniu wniosku strony o skierowanie na szkolenie indywidualne "Prawo jazdy kategorii D + kwalifikacja".
Od ww. decyzji skarżący wniósł odwołanie do Wojewody Śląskiego, nie zgadzając się z negatywnym stanowiskiem organu I instancji w tej sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Śląski działając jako organ odwoławczy opisanym na wstępie postanowieniem z 19 września 2024 r. wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania. Postanowienie organu odwoławczego doręczone zostało skarżącemu w dniu 23 września 2024 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewoda m.in. stwierdził, że zgodnie z art. 2 st. 1 pkt 37 Ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U, z 2024 r. poz 475 z późn. zm.), szkolenie - oznacza pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 3 ww. ustawy, Starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w danym roku nie przekroczy 300 % przeciętnego wynagrodzenia.
Ponadto Wojewoda wskazał, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 9 ust. i pkt 14 zawiera zamknięty katalog decyzji wydawanych przez organ zatrudnienia z upoważnienia starosty w zakresie polityki rynku pracy. W związku z czym zgodnie z powołanym przepisem, starosta wydaje w tym zakresie decyzje o:
a) uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego,
b) przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów,
c) obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy,
d) odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a.
Zdaniem Wojewody zamknięty katalog decyzji Starosty w zakresie polityki rynku pracy nie przewiduje wydawania decyzji w sprawach kierowania na szkolenie i finansowania szkoleń dla osób poszukujących pracy.
W związku z powyższym organ II instancji podkreślił, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie artykułu 138 Kodeksu postępowania administracyjnego było odwołanie od decyzji organu I instancji. Tymczasem rozstrzygnięcie Starosty z 5 sierpnia 2024r. określone jako "decyzja" faktycznie było pisemną informacją Starosty w sprawie negatywnego stanowiska Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Z. odnośnie możliwości skierowania skarżącego na szkolenie, nie ma charakteru decyzji.
W dniu 22 października 2024r. skarżący wniósł skargę na ww. postanowienie Wojewody z 19 września 2024r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
W skardze strona opisała stan faktyczny sprawy i wskazała, że w żaden sposób nie można się zgodzić z wydaną decyzją przez Starostę Powiatu [...] z dnia 5 sierpnia 2024r. W związku z czym skierowała odwołanie do Wojewody Śląskiego.
W uzasadnieniu skargi skarżący odnosząc się do argumentacji Powiatowego Urzędu Pracy, iż organ wspiera tylko niektóre osoby ubiegające się o dofinansowanie szkolenia np. długotrwale bezrobotnych wskazał, iż z art. 40 ust. 6u ustawy o promocji zatrudnienia na rynku pracy wynika prawo do równego dostępu do szkoleń i zakaz dyskryminacji z jakichkolwiek powodów. Zdaniem strony za nielogiczne można uznać żądanie wskazania pracodawcy, który zaświadczy, że po ukończeniu kursu zatrudni bezrobotnego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie i wskazując, że ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 9 ust. 1 pkt 14 zawiera zamknięty katalog decyzji wydawanych przez organ zatrudnienia z upoważnienia starosty w zakresie polityki rynku pracy. Powyższy zamknięty katalog decyzji Starosty nie przewiduje wydawania decyzji w sprawach kierowania na szkolenie i finansowania szkoleń dla osób poszukujących pracy. Zdaniem Wojewody decyzja, którą otrzymał skarżący w sprawie negatywnego stanowiska Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Z. odnośnie możliwości skierowania na szkolenie, nie ma charakteru decyzji administracyjnej, brak jest zatem przedmiotu zaskarżenia. Z uwagi na powyższe Wojewoda Śląski - kierując się art. 134 k.p.a. - stwierdził, w drodze postanowienia, niedopuszczalność wniesienia odwołania od decyzji organu zatrudnienia, zawartego w decyzji nr [...] z 5 sierpnia 2024 r.
Nadto organ nadmienił, że Powiatowy Urząd Pracy w Z. pismem z 30 października 2024 r. poinformował skarżącego, że wniosek złożony przez Zakład Komunikacji Miejskiej w Z. Sp. z o.o. w którym wskazano stronę jako kandydata na szkolenie, spełnia wymogi formalne i został rozpatrzony pozytywnie.
Na rozprawie w dniu 27 października 2025r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że zarówno sposób skierowania go na kurs szkoleniowy przez PUP oraz rozliczenie kosztów dojazdu były dla niego krzywdzące ponieważ nie zwrócono mu pełnych kosztów dojazdu na szkolenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 tj.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia także wymaga, że sądy administracyjne co do zasady, nie prowadzą postępowania dowodowego i nie orzekają merytorycznie. Innymi słowy nie roz-poznają sprawy administracyjnej co do jej istoty, lecz oceniają, czy organy prowadzące postępowanie administracyjne prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez Sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji.
Z kolei art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Powyższy przepis określa więc obowiązek wstępnego badania przesłanek postępowania odwoławczego, mającego na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu oraz czy spełnia wymagania co do treści. Spoczywający zatem na organie odwoławczym obowiązek wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym.
Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych zachodzi wtedy, gdy odwołanie wniesione zostanie przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych lub też
podmiot nie posiadający legitymacji do jego wniesienia (przykładowo przez osobę nie będącą stroną w sprawie ani adresatem postanowienia).
Analizując przyczyny o charakterze przedmiotowym należy zauważyć, że zgodnie z art. 127 k.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji. Jest ono niedopuszczalne gdy decyzja nie weszła do obrotu prawnego (pomimo, że została wydana, nie została stronie doręczona lub ogłoszona) albo gdy czynność organu nie jest decyzją, a stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Zatem jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej, a strona pomimo to wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji to organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania. Wystąpienie przesłanki negatywnej niedopuszczalności odwołania nakłada na organ odwoławczy obowiązek jakim jest stwierdzenie niedopuszczalności w formie postanowienia, bowiem art. 134 k.p.a., będący bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia i nie pozostawia organowi odwoławczemu żadnej sfery uznania.
Rozstrzygający Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w tezie jego wyroku z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. akt. III OSK 2912/21, że: "Niedopuszczalność środka odwoławczego może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Do przyczyn niedopuszczalności o charakterze podmiotowym zaliczyć należy przypadki wniesienia środka odwoławczego przez osobę niemającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Natomiast do przyczyn niedopuszczalności środka odwoławczego o charakterze przedmiotowym zalicza się w szczególności brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych, a także nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia".
W niniejszym postępowaniu zaistniała sytuacja niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje m.in. przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji.
Skoro rozstrzygnięcie Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia 5 sierpnia 2024 r. orzekające o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o skierowanie na szkolenie indywidualne "Prawo jazdy kategorii D + kwalifikacja" nie spełniało wymogów decyzji w rozumieniu art.107 § 1 pkt.5 k.p.a. tj. wystąpił brak podania podstawy prawnej decyzji. Tym samym ww. czynność Starosty z dnia 5 sierpnia 2024 r. nie stanowiła decyzji administracyjnej, a jedynie była odpowiedzią (informacją udzielona przez Starostę) na pismo skarżącego z dnia 5 sierpnia 2024r. W związku z czym skarżącemu nie przysługiwało prawo do złożenia odwołania.
Obowiązujące przepisy k.p.a. nie przyznają możliwości skutecznego wniesienia odwołania do organu II instancji od pisma nr [...] z dnia 5 sierpnia 2024 r. nie będącego aktem administracyjnym.
O tym, z jakim przedmiotem zaskarżenia mamy do czynienia przesądza jego treść, a nie forma, czy nazwa, a w przedmiotowej sprawie Sąd podziela stanowisko Wojewody, że pismo Starosty z dnia 5 sierpnia 2024 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej w rozumieniu art.107 k.p.a. i tym samym nie istniał w sensie prawnym przedmiot zaskarżenia.
Wobec powyższego Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w takiej sytuacji zobligowany był do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonym postanowieniu Wojewody z dnia 19 września 2024r. nr PSIII.862.1.21.2024 .
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że organ II instancji dopuścił się naruszenia prawa stwierdzając niedopuszczalność odwołania.
Sąd wyjaśnia przy tym, że zaskarżone postanowienie ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga merytorycznie kwestii wniosku strony o nie zwrócenie mu pełnych kosztów dojazdu na szkolenie.
Natomiast zakres kontroli sądowej ogranicza się wyłącznie do analizy prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 134 k.p.a., stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania.
Sąd nie kontroluje zatem w niniejszym postępowaniu prawidłowości zastosowania przez organ I instancji przepisów ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i w tym w kontekście podnoszonych przez skarżącego okoliczności.
Uznając, że zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność środka zaskarżenia nie narusza prawa, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151p.p.s.a.