III SA/Gl 948/04

III SA/Gl 948/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący/
Krzysztof Szczygielski /sprawozdawca/
Małgorzata Walentek
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędzia WSA del. Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Lidia Rajca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 marca 2006r. sprawy ze skargi "A" sp. j. w K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę; 2. oddala wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadnienie
III SA/ Gl 948/04
Uzasadnienie
Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr. [...] wydaną na podstawie art.1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz.U. Nr 12, poz. 49 ./, § 1, § 7, § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. M. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu.
W uzasadnieniu orzeczenia organ administracji wyjaśnił, że warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez właściwą jednostkę służby zdrowia. J. M. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S.. Poradnia orzekła, iż charakter i wielkość uszkodzenia słuchu nie upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w zakładzie pracy wykazało wprawdzie, że J. M. podczas wykonywania czynności zawodowych miał kontakt z hałasem, jednak wobec braku rozpoznania nie można stwierdzić choroby zawodowej.
J. M. odwołał się od tej decyzji do [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy Katowicach wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2001r. sygn. akt II SA/Ka 1375/99 uchylił zaskarżoną przez J. M. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Sąd zobowiązał organ odwoławczy, by podczas ponownego rozpoznawania sprawy ocenił na nowo cały zebrany materiał dowodowy i dokonał analizy treści orzeczeń lekarskich jednostek diagnostycznych. Do uznania organu pozostawił ewentualne zażądanie od właściwej jednostki diagnostycznej wyjaśnienia częściowej sprzeczności pomiędzy dokonanymi rozpoznaniami .
[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r. Nr [...] kolejny raz utrzymał w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r./Nr [...] odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu u J. M.. Organ powołał się na orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Decyzja ta także została zaskarżona przez J. M..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 marca 2004r. sygn. akt 3/IISA/Ka 256/02 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż na gruncie przepisów obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji Sąd Najwyższy w kilku wyrokach, w tym wyroku z dnia 4 czerwca 1998r.III RN 36/98 /publ.OSN nr 6, poz 192/, wyraził pogląd, że stopień ubytku słuchu nie był elementem definicji prawnej choroby zawodowej narządu słuchu. Dla rozpoznania choroby zawodowej wystarczającym było ujawnienie obniżenia poziomu słuchu poza granice ubytku fizjologicznego, narażenie pracownika na działanie czynnika szkodliwego, jakim był hałas i domniemanie związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy.
Z uwagi na międzyczasowy przepis § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), obowiązującego od dnia 3 września 2002r. dalsze postępowanie organ odwoławczy będzie prowadził na podstawie dotychczasowych przepisów. Oznacza to, że nie będzie można uzależnić stwierdzenia choroby zawodowej od stopnia ujawnionego odbiorczego ubytku słuchu.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U nr 65 poz. 294):
1. uchylił decyzję z dnia [...] r. Nr [...] Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w K. odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej słuchu u J. M.,
2. stwierdził u J. M. chorobę zawodową słuchu z poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych.
Uzasadniając swoje orzeczenie organ odwoławczy stwierdził, iż z dochodzenia epidemiologicznego wynika okoliczność pracy J. M. jako [...] w różnych zakładach w latach 1969-1997, ostatnio w "A" w K. (1996-1997), gdzie był eksponowany na działanie hałasu ponad normę higieniczną 82 dB w ciągu zmiany roboczej. Organ odwoławczy przyjął więc, że J. M. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej słuchu.
J. M. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. /orzeczenie lekarskie z dnia [...] r./, gdzie nie rozpoznano u niego choroby zawodowej słuchu. Także orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. wydane przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nie stwierdzało choroby zawodowej słuchu. Lekarze orzecznicy uznali, że nie każde ujawnione w badaniach audiometrycznych obniżenie ostrości słyszenia na jakiejkolwiek częstotliwości skutkuje upośledzeniem sprawności narządu słuchu. Nie każdej wielkości audiometrycznie ujawniony ubytek słuchu, nawet jeśli ma on związek przyczynowy z wykonywaną pracą można kwalifikować jako schorzenie. Nie jest ono bowiem schorzeniem, a jedynie odchyleniem od normy nie skutkującym istotnym zaburzeniem funkcji organizmu / narządu słuchu/. Ubytki słuchu o takiej wielkości nie powodują skutków zdrowotnych, które można kwalifikować jako chorobę zawodową narządu słuchu.
Organ odwoławczy wskazał, że powyższy pogląd nie został zaakceptowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 8 marca 2004r. sygn. akt 3/II SA /Ka 256/02 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...]. Zdaniem sądu przesądzono, ze J. M. pracował w hałasie ponadnormatywnym i doznał uszkodzenia słuchu typu odbiorczego, a więc mającego związek z warunkami wykonywanej pracy.
Organ odwoławczy biorąc pod uwagę treść powołanego wyżej wyroku i zawarte w jego uzasadnieniu zalecenia oraz okoliczności sprawy, to jest fakt wieloletniej pracy w narażeniu na hałas ponadnormatywny oraz fakt, iż lekarze orzecznicy rozpoznali odbiorcze uszkodzenie słuchu związane z warunkami pracy uznał istnienie przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu.
Decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. została zaskarżona w dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez "A" Spółkę jawną w K..
Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na niewłaściwym zastosowaniu przepisu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych oraz błąd w ustaleniach faktycznych przejawiający się w bezpodstawnym uznaniu przez organ, że pracownik J. M. pracował na powierzonym mu stanowisku w warunkach hałasu ponadnormatywnego, co miało wpływ na treść orzeczenia.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezzasadnego.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że błąd w ustaleniach faktycznych polegał na bezpodstawnym przyjęciu przez organ administracji, iż J. M. pracował w zakładzie skarżącego na stanowisku [...] w warunkach ponadnormatywnego hałasu. Wyniki pomiarów przeprowadzonych nawet w agresywnym środowisku pracy/tj. bez wyciszenia tła/ nigdy nie przekraczały wartości dopuszczalnych NDS i NDN,w tym również w zakresie hałasu na stanowisku pracy. Jeśli pracownik nie pracował w hałasie ponadnormatywnym, to nie jest zasadne stwierdzenie, że doznał on uszkodzenia słuchu typu odbiorczego w sposób bezpośrednio powiązany z wykonywaną pracą. Nadto również, skoro lekarze nie rozpoznali choroby zawodowej słuchu i stwierdzili, że nie każde ujawnione w badaniach audiometrycznych obniżenie wartości słyszenia na jakiejkolwiek częstotliwości skutkuje upośledzeniem słuchu, to bezpodstawnym jest również orzekanie o chorobie zawodowej u pracownika z uwagi na jego stan zdrowia..
Organ dopuścił się także obrazy przepisów prawa materialnego - § 1 ust.1 i następnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych, bowiem jednoznacznie nie stwierdził, że choroba pracownika jest chorobą zawodową oraz została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Organ powinien dokonać oceny z uwzględnieniem czasu ekspozycji pracownika na działanie czynnika i stopnia narażenia.
J. M. był zatrudniony w zakładzie przez okres 1 roku, z czego 205 dni przebywał na zwolnieniu chorobowym.
Skarżący zarzucił organowi ponadto naruszenie art.107 k.p.a, gdyż decyzja nie zawiera oznaczenia strony, wobec której została wydana oraz nie wskazuje pełnej podstawy prawnej i odpowiednio nie zawiera uzasadnienia prawnego w pełnym zakresie.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż udokumentowany fakt narażenia na hałas ponadnormatywny w miejscu pracy i fakt rozpoznania obustronnego niedosłuchu odbiorczego u J. M. umożliwiły wydanie decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej. Organy inspekcji sanitarnej nie ustalają "odpowiedzialności" poszczególnych zakładów lecz stwierdzają (lub nie) chorobę zawodową.
Ewentualne roszczenie w tym zakresie rozstrzyga sąd powszechny - sąd pracy w procesie cywilnym.
Decyzję przesyła się do zakładu pracy, w którym pracownik był ostatnio narażony na działanie czynnika szkodliwego, który wywołał chorobę zawodową - zgodnie z przepisem §10 ust 3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r.
Pełnomocnik uczestnika postępowania – J. M. w piśmie z dnia [...] 2005r. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art..1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć inny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego. Natomiast naruszenie przepisu postępowania – art. 107 § 3 k.p.a nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Przede wszystkim zauważyć należy, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wydając zaskarżoną decyzję związany był - w myśl art. 153 p.p.s.a – oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2004r. sygn. akt 3/IISA/Ka 256/02. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do prowadzenia postępowania na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Oznacza to, że nie będzie można uzależnić stwierdzenia choroby zawodowej od stopnia ujawnionego odbiorczego ubytku słuchu. Dla rozpoznania choroby zawodowej wystarczające jest ujawnienie obniżenia poziomu słuchu poza granice ubytku fizjologicznego, narażenie pracownika na działanie czynnika szkodliwego, jakim był hałas i domniemanie związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy.
Znajdujące się w aktach administracyjnych orzeczenia lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniach [...] r. i [...] r. potwierdziły u J. M. niedosłuch obustronny odbiorczy, wynoszący UP - [...] i UL - [...] db (orzeczenie z [...] r.) oraz [...] db (orzeczenie z [...] r.). Mimo nieznacznego zróżnicowania w zakresie ustalonego ubytku słuchu w uchu lewym orzeczenia te są zbieżne i stanowią dowód obniżenia poziomu słuchu poza granice ubytku fizjologicznego.
Skarżący błędnie podnosi bezzasadność orzekania o chorobie zawodowej w przypadku nie rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy. W powołanych wyżej orzeczeniach lekarze uznali, iż obustronne obniżenie czułości słuchu nie powoduje z lekarskiego punktu widzenia upośledzenia funkcji organizmu w stopniu upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej.
Stosownie do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartych w wyroku z dnia 8 marca 2004r. organ nie mógł uzależnić stwierdzenia choroby zawodowej od stopnia ujawnionego ubytku słuchu zgodnie z sugestią lekarzy wydających w/w orzeczenia.
W myśl § 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy sytuacji określonego związku przyczynowego objętego wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W pozycji 15 przedmiotowego wykazu chorób zawodowych znajduje się "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". W tym określeniu brak jest podstaw prawnych, aby z prawnego pojęcia choroby zawodowej eliminować "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu" ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Takiego ograniczenia omawianej choroby nie przewidują przepisy prawa materialnego ( v. wyrok NSA z dnia 22.03.2001r. sygn. akt I SA 1389/00 – LEX 77664).
Organ odwoławczy trafnie przyjął, iż J. M. pracował w warunkach narażenia na hałas. Z treści dokumentacji zgromadzonej w trakcie prowadzonego dochodzenia epidemiologicznego wynika, że w okresie zatrudnienia w "A" J. M. narażony był na działanie hałasu. Pomiary wykonane w dniu [...] 1996r. obok jego stanowiska pracy stwierdziły natężenie hałasu 82 dB (k. 22-23 akt administracyjnych - formularz postępowania). J. M. narażony był także na działanie hałasu pracując w "B" sp.z o.o w W.. Tę okoliczność potwierdza zaopatrzenie go przez pracodawcę w zatyczki przeciwhałasowe (k.19 akt administracyjnych – dochodzenie epidemiologiczne).
Organ nie wyjaśnił jednak przyjętego w uzasadnieniu decyzji stanowiska, iż pracownik eksponowany był na działanie hałasu ponad normę higieniczną. W uzasadnieniu nie wskazano aktu prawnego określającego wysokość dopuszczalnej normy higienicznej hałasu, która według organu wynosić miała 82 dB. Tym samym organ nie wykazał, że dopuszczalna norma higieniczna została przekroczona.
Zaznaczyć jednak należy, że wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku pracy nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm. Istotne znaczenie dla powstania choroby w związku z warunkami pracy ma także osobnicza wrażliwość pracownika na czynniki szkodliwe występujące w pracy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 1998r. sygn. akt I SA 1862/97 ( publ. Lex nr 45840) uznał, że przestrzeganie przez pracodawcę przepisów dotyczących NDN rzutuje tylko na ustalenie winy bądź braku winy pracodawcy w powstaniu choroby zawodowej, nie ma natomiast znaczenia dla ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela powyższy pogląd.
Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził u J. M. chorobę zawodową słuchu, bowiem ujawniono u niego obniżenie poziomu słuchu poza granice ubytku fizjologicznego a z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż narażony był na działanie czynnika szkodliwego – hałasu.
Skarżący nie obalił domniemania istnienia związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami pracy narażającymi na jej powstanie. Powyższe domniemanie mogłoby zostać obalone przez zakład pracy poprzez wykazanie, że chociaż praca była wykonywana w warunkach narażenia na chorobę zawodową, to jednak choroba została spowodowana przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą.
Organ odwoławczy wyraźnie stwierdził w sentencji zaskarżonej decyzji, iż choroba pracownika jest chorobą zawodową słuchu z pozycji 15 wykazu chorób zawodowych. Dlatego też budzi zdziwienie zarzut skargi, dotyczący nie stwierdzenia w sposób jednoznaczny, że choroba J. M. jest chorobą zawodową.
W decyzji stwierdzającej chorobę zawodową organ inspekcji sanitarnej nie wskazuje pracodawcy, u którego pracownik był ostatnio narażony na działanie czynników chorobotwórczych. Nie można przyjąć, że wydana jest ona przeciwko konkretnemu pracodawcy. Tym samym bezzasadne jest zawarte w skardze żądanie oznaczenia w decyzji strony, wobec której została ona wydana.
Przedmiotowa decyzja doręczona została skarżącemu na podstawie § 10 ust.3 pkt.2 powołanego wyżej rozporządzenia z 1983r. w sprawie chorób zawodowych, jako zakładowi pracy, w którym J. M. był ostatnio narażony na działanie czynnika wywołującego rozpoznaną chorobę zawodową.
Sąd uznał natomiast za trafne zarzuty skargi dotyczące nie wskazania w decyzji pełnej podstawy prawnej i braku uzasadnienia prawnego w pełnym zakresie.
Organ odwoławczy wskazał w decyzji jako podstawę rozstrzygnięcia rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych nie wymieniając dokładnie przepisów tego aktu prawnego, na których się oparł, tj.§1 i §10.
Zawarte w uzasadnieniu wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji jest lakoniczne. Organ powołał się tylko na pozycję 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. i wskazał przesłanki niezbędne do stwierdzenia choroby zawodowej określone w §1 pkt.1 rozporządzenia.
Uzasadnienie decyzji nie spełnia zatem wymogów przewidzianych w art.107 §3 k.p.a. Stwierdzone uchybienia organu nie miały jednak wpływu na prawidłowość orzeczenia. Nie mogą wobec tego skutkować uchyleniem decyzji. Zgodnie z art. 145 §1 pkt.1c p.p.s.a sąd uchyla decyzję tylko wtedy, gdy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ odwoławczy prowadząc postępowanie prawidłowo zrealizował wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2004r. Przedstawiona w zaskarżonej decyzji ocena prawna jest zbieżna z oceną prawną przyjętą przez sąd w wyżej wymienionym wyroku.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd na podstawie art.151 p.p.s.a oddalił skargę.
Sąd nie uwzględnił wniosku uczestnika postępowania o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kosztów postępowania. W myśl art. 200 p.p.s.a możliwe jest zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi. Uczestnik nie wnosił skargi a zatem nie jest legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o zasądzenie kosztów.