III SA/Gl 92/24

III SA/Gl 92/24 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Krzysztof Wujek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III OSK 2298/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-27
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Tezy
Skarga na informację właściwego organu Policji o odstąpieniu od postępowania kwalifikacyjnego z tego powodu, że nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji jest niedopuszczalna.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 20 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie informacji o odstąpieniu od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
J.W. (dalej także jako "Skarżąca") zaskarżyła pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z 20 września 2023 r. o numerze [...] informującą ją, że Komendant Wojewódzki Policji (dalej również jako "Organ") odstąpił od prowadzenia w stosunku do Skarżącej postępowania kwalifikacyjnego na podstawie art. 25 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r., poz. 247) uznając, że jego prowadzenie nie znajduje uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji.
W swej skardze J. W. zarzuciła Komendantowi Wojewódzkiemu naruszenie:
- art. 7 i art. 77 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego,
- art. 8 k.p.a w zw. z art. 107 § 3 k.p.a przez brak pełnego uzasadnienia aktu,
- art. 9 k.p.a. przez nieudzielnie informacji o przyczynie odstąpienia od prowadzenia wobec Skarżącej postępowania kwalifikacyjnego oraz, że służy jej skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego,
- art. 10 k.p.a. przez niewskazanie, że Organ zamierza zamknąć postępowanie administracyjne i uniemożliwienie Skarżącej zapoznania się z dotychczasowymi wynikami postępowania,
- art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia zaskarżonego aktu,
- art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę zebranych w sprawie dowodów.
W uzasadnieniu swej skargi stwierdziła, że pismo organu jest aktem z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, w skrócie jako "p.p.s.a") oraz, że nie zawiera uzasadnienia i pouczenia o przysługujących jej środkach odwoławczych. Ponadto, pismo to powinno być poprzedzone informacją, o jakiej mowa w art. 10 k.p.a., a zatem o zakończeniu postępowania administracyjnego i prawie wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego i składania dalszych wniosków dowodowych. Zdaniem Skarżącej Organ nie uzasadnił swej decyzji w sposób wskazany w art. 107 § 2 k.p.a. Jego stwierdzenie o tym, że prowadzenie wobec Skarżącej postępowania kwalifikacyjnego nie znajduje uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji w sposób oczywisty nie może mieć związku z rzeczywistością w sytuacji, gdy braki kadrowe w województwie śląskim sięgają około 3.000 etatów, a w skali kraju 12.000 etatów. Skarżąca wyraziła jednocześnie przekonanie, że z uwagi na swe kwalifikacje i cechy osobowe jest dobrą kandydatką na policjantkę.
Wniosła jednocześnie o przywrócenie jej terminu do wniesienia skargi, a to z uwagi na brak pouczenia o przysługującym jej prawie wystąpienia do sądu, o czym dowiedziała się 28 grudnia 2023 r.
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wniósł o oddalenie skargi. Oświadczył, że postępowanie kwalifikacyjne wobec skarżącej było prowadzone na podstawie przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 18 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji (Dz.U. z 2012 r., poz. 432 ze zm., w skrócie jako "rozporządzenie wykonawcze"). Wszelkie czynności podjęte w postępowaniu kwalifikacyjnym przeprowadzone zostały zgodnie z prawem, a jego zakończenie miało podstawę w przepisach art. 25 ust. 5 pkt 7 ustawy o Policji w zw. z art. 16 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z powołaniem Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości (Dz.U. z 2021 r., poz. 2447). W tym przypadku Komendant Policji odstąpił od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego ponieważ nie znajdowało to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji. Ustalono bowiem, że Skarżąca utrzymuje kontakty ze swoim [...], który posiada "rejestracje procesowe", co oznacza, że był podejrzany o popełnienie przestępstw z art. 291, art. 286 oraz art. 279 kodeksu karnego. Stwierdzenie o braku uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji nie dotyczyło sytuacji kadrowej Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Kognicja sądów administracyjnych została określona w przepisach art. 3 § 2, § 2a, § 3 i w art. 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych wszystkich form działalności organów administracji publicznej, poddanych kontroli sądów administracyjnych, w niniejszej sprawie w grę wchodzą inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli z art. 3 § 2 pkt 4, na który zresztą wskazała Skarżąca. Nie ma wątpliwości, że zaskarżone pismo Organu nie jest decyzją, postanowieniem, ani żadnym z innych aktów wskazanych w art. 3 § 2, § 2a, § 3 i art. 4 p.p.s.a. Trzeba jednak zwrócić uwagę na pełną treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w szczególności na to, że wskazana w nim czynność ma mieścić się w zakresie administracji publicznej i dotyczyć praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Inaczej mówiąc ma to być czynność, która rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach obywatela wynikających z przepisów prawa. Aby zatem czynność ta mogła zaistnieć, konieczny jest przepis prawa, który przyznaje obywatelowi uprawnienie lub nakłada na niego obowiązek, a czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest realizacją tego uprawnienia lub obowiązku. Czynność, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie może być uznana za tę z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosunek służbowy policjanta nawiązuje się na podstawie mianowania i żaden przepis prawa nie nakłada na właściwy organ Policji obowiązku mianowania każdego, kto zgłosi się do służby, do postępowania kwalifikacyjnego, a zatem nie przyznaje uczestnikom postępowania konkursowego prawa domagania się przyjęcia do służby. Co więcej nawet pozytywne zakończenie postępowania konkursowego nie daje takiego prawa, gdyż decyzja w tym zakresie należy do właściwego organu Policji. Nie ma tu zatem uprawnienia obywatela, którego realizacji mógłby się domagać od organu.
Ponadto, czynność, która została zaskarżona do sądu, została podjęta na podstawie przepisów ustawy o Policji. Jest to ustawa, która w sposób odrębny i samodzielny reguluje organizację Policji, jej uprawnienia, formy działalności i kwestie związane ze służbą policjantów. Tam, gdzie ustawa odsyła do stosowania przepisów innych ustaw, jest to wskazane w jej przepisach. I tak, dla przykładu, w art. 15 ust. 1 pkt 2, pkt 3a, pkt 4 odsyła do stosowania przy określonych czynnościach przepisów Kodeksu postępowania karnego. W art. 15ab ust. 5 ustawa o Policji odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W art. 15ag ust. 1 pkt 5 dsyła do przepisów Kodeksu postępowania wykonawczego. Jednocześnie tam, gdzie ustawa o Policji przewiduje działanie organów w formie decyzji administracyjnej, jest to wyraźnie wskazane w jej przepisach, np. w art. 83a ust. 3, art. 94 ust. 1, art. 96 ust.1. Podobnie jest, gdy ustawa przewiduje wniesienie skargi do sądu administracyjnego od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie, w tym przypadku dyscyplinarne (patrz art. 138 ustawy o Policji).
Postępowanie kwalifikacyjne do służby w Policji prowadzi się na podstawie przepisów ustawy o Policji oraz przepisów wydanego z mocy art. 25 ust. 23 tej ustawy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji, czyli tak zwanego rozporządzenia wykonawczego. Jest to odrębny tryb postępowania i nie ma tu odesłania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie przewiduje się wydania decyzji lub postanowienia ani otwarcia drogi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tak jest w przypadku odstąpienia właściwego organu Policji od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, co organ może zrobić, gdy uzna, że nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych policji. Wynika to wprost z przepisu art. 25 ust. 19 pkt 9 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 12 stycznia 2022 r., jak również uprzednio obowiązującego przepisu art. 25 ust. 5 pkt 7 tej ustawy, dlatego skarga na informację właściwego organu Policji o odstąpieniu od postępowania kwalifikacyjnego z tego powodu, że nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji jest niedopuszczalna.
Tym samym Sąd nie podzielił tych poglądów, w myśl których odstąpienie od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie podzielił z tego powodu, że nie ma tu uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, którego realizacji obywatel może domagać się od organu; w postępowaniu kwalifikacyjnym nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego; ustawa o Policji nie przewiduje w tym zakresie wydania decyzji lub postanowienia; nie przewiduje również skargi do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji wyłączenie z tej procedury jednej składowej czynności, dla której stworzy się możliwość zaskarżenia do sądu jest nieuzasadnione i do niczego nie prowadzi.
Uznając, że skarga jest niedopuszczalna, Sąd odstąpił od rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, gdyż wniosek ten jest bezprzedmiotowy.
Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.