III SA/Gl 912/24

III SA/Gl 912/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta /sprawozdawca/
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Dorota Fleszer
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 742
art. 108 ust. 1 okt 2 u.pr.szk.wyż.
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7 k.p.a.; art. 8 par. k.p.a.; art. 9 k.p.a.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 84 k.c. w zw. z art. 88 k.c.
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi C. Z. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w C. z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę.
Uzasadnienie
Rektor Uniwersytetu [...] w C. (dalej: organ; Rektor), zaskarżoną decyzją nr [...] z 26 sierpnia 2024 r., na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 742 z późn. zm.) oraz art. 104, art. 107 § 1 i 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) postanowił utrzymać w mocy swoją decyzję z 17 lipca 2024 r. na mocy której orzeczono o skreśleniu C. Z. (dalej: skarżący; strona) z listy studentów siódmego semestru, [...], jednolite magisterskie, niestacjonarne, Wydział [...] z powodu rezygnacji ze studiów.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że po zapoznaniu się z treścią pisma strony z 1 sierpnia 2024 r. zatytułowanego jako "odwołanie" w pełni podtrzymuje swoje stanowisko prezentowane we wcześniejszej decyzji z "11 lipca 2024 r." (prawidłowo: 17 lipca 2024 r.). Organ przypomniał, że w zaskarżonej decyzji jako "powód skreślenia wskazano rezygnację ze studiów". Zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce skreśla się studenta z listy studentów, m.in. w przypadku: rezygnacji ze studiów. Przepis ustawy znajduje swoje odzwierciedlenie w § 24 Regulaminu Studiów Uniwersytetu [...] w C. Zgodnie z ust. 1 pkt 2 ww. przepisu skreśla się studenta z listy studentów m.in. w przypadku rezygnacji ze studiów. Organ podkreślił, iż wolę rezygnacji ze studiów wyraził odwołujący się w piśmie z 18 października 2023 r. (zatytułowanym: wezwanie) złożonym w formie dokumentu elektronicznego w dniu 27 października 2024 r. wskazując, że: "Z uwagi na mój pogarszający się stan zdrowia, który uniemożliwia mi przebywanie w sali przez klika godzin obecnie nie mogę kontynuować studiów i w związku z powyższym zmuszony jestem zrezygnować ze studiów".
Rektor nie znalazł podstaw do uwzględnienia prośby "(...) o wykluczenia z w/w postępowania Panią Prof. [...] E. M. - Dziekana Wydziału [...]" z uwagi na treść art. 24 k.p.a. Dalej organ przypomniał, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 października 2022 r., III SA/Gl 155/22 uchylono wcześniejszą decyzję organu w przedmiocie skreślenia strony z listy studentów, a przedmiotowy wyrok jest prawomocny. W jego konsekwencji skarżący został wpisany na listę studentów siódmego semestru na kierunku [...], niestacjonarne jednolite magisterskie.
W konsekwencji strona uzyskała prawa studenta, o czym została poinformowana pismem z 27 września 2023 r. Rektor przypomniał, że do obowiązków studenta należy natomiast uczestnictwo w zajęciach. Obowiązku tego, jak argumentowano, skarżący jednak nie dopełnił, bowiem dobrowolnie zrezygnował ze studiów na Uniwersytecie [...] w C.
Zaznaczono, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności oświadczenie strony o braku możliwości uczestniczenia w zajęciach, a także oświadczenia nauczycieli prowadzących zajęcia na kierunku [...], jednoznacznie wskazują, że w semestrze VII w roku akademickim 2023/2024 nie uczestniczył w żadnych zajęciach.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniesione zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucił, że organ podjął decyzję na zasadzie dowolności, ponieważ nie rozważył wszechstronnie i dogłębnie wszystkich okoliczności sprawy, dokumentacji studenta, do czego jest zobowiązany oraz naruszył przepisy dot. przewlekłości postępowania tj. art. 8 k.p.a. i art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prostoty i szybkości postępowania oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w związku z brakiem wydania mi pisemnej odpowiedzi w sprawie w ustawowym terminie.
Następnie strona przekonywała, że nie kierowała żadnego oficjalnego pisma do organu I i II Instancji dot. "mojej rezygnacji ze studiów".
Dalej argumentowano, że na mocy wyroku WSA w Gliwicach z 14 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/GI 155/22 uchylono zaskarżoną Decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w C. odnośnie skreślenia strony z listy studentów. Zobowiązano też organ uczelni do ponownego rozpoznania sprawy, z uwzględnieniem przedstawienia faktycznego stanu sprawy, tj. przebiegu studiów, składanych przeze mnie wniosków i ponownej oceny materiału dowodowego. W ocenie skarżącego organ uczelni nie realizował w/w wyroku, gdyż decyzją Rektora z 7 marca 2023 r. (mimo wysłania odpisu wyroku do Rektora [...] w C.) utrzymano stanowisko odnośnie skreślenia z listy studentów siódmego semestru, kierunku [...], jednolite studia magisterskie studia niestacjonarne IV rok z powodu nieuzyskania zaliczenia w określonym terminie, w żaden sposób nie rozpoznano ponownie sprawy, zignorowano wnioski skarżącego i nie dokonano powtórnej oceny materiału dowodowego.
W oparciu o te zarzuty skarżący na rozprawie 9 kwietnia 2025 r. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Zaznaczył, że wycofuje swoje oświadczenie o żądaniu skreślenia z listy studentów. Podkreślił, że skreślenie z listy studentów organ uzasadnia jego winą, której w jego sprawie nie było i w efekcie nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego procedowania. Skarżący wyjaśnił, że po otrzymaniu 18 października 2023 r. pisma nie uczestniczył w żadnych zajęciach na uczelni, ani nie uzyskał żadnych zaliczeń (vide: karta nr 135 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd nie jest kolejnym organem administracji publicznej, uprawnionym do merytorycznego badania i rozstrzygania sprawy. To na organie spoczywał obowiązek wykazania w postępowaniu administracyjnym, że wobec skarżącego należało wydać decyzję o skreśleniu z listy studentów.
Zgodnie z art. 108 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce:
1. Studenta skreśla się z listy studentów w przypadku:
1) niepodjęcia studiów;
2) rezygnacji ze studiów;
3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego;
4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni.
2. Student może być skreślony z listy studentów w przypadku:
1) stwierdzenia braku udziału w obowiązkowych zajęciach;
2) stwierdzenia braku postępów w nauce;
3) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie;
4) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów.
3. Skreślenie z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Odpowiednikiem tych przepisów są normy zawarte w § 24 Regulaminu studiów w Uniwersytecie [...].
Decyzja o skreśleniu studenta z listy studentów jest niewątpliwie indywidualnym aktem administracyjnym. W zakresie tego rodzaju spraw ustawodawca nie wyłączył stosowania przepisów k.p.a., tak jak uczynił to w innych sprawach (por. art. 48 Prawa o szkolnictwie).
Regulacja zawarta w art. 108 Prawa o szkolnictwie, w przypadku wystąpienia przesłanek wymienionych w ust. 1 oznacza dla organu decyzyjnego obowiązek wydania rozstrzygnięcia o skreśleniu z listy studentów (decyzja związana).
Z kolei, stwierdzenie zaistnienia którejś z przesłanek określonych w ust. 2 stanowi podstawę do wydania decyzji uznaniowej. Uznanie administracyjne wiąże się z przyznaniem organowi administracji publicznej luzu decyzyjnego, polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej. Działanie organu musi się jednak mieścić w granicach zakreślonych przez art. 7 k.p.a., a zatem organ powinien dążyć do wyjaśnienia prawdy obiektywnej, zaś sprawę załatwić z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ocena, czy przy podejmowaniu tego rodzaju decyzji doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Zatem, w przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 108 ust. 2 ustawy organ uczelni może więc, lecz nie musi skreślić studenta.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Rektor podjął decyzję w oparciu o art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zgodnie z którym skreśla się studenta w przypadku rezygnacji ze studiów (decyzja związana). Poza tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentowano, że strona nie zaliczyła jakichkolwiek przedmiotów i nie uczestniczyła w zajęciach. W skardze strona natomiast podnosiła zarzut, że nie składała jakiegokolwiek oświadczenia o rezygnacji ze studiów; natomiast na rozprawie 9 kwietnia 2025 r. zmodyfikował swoje stanowisko w ten sposób, że cofnęła swoje oświadczenie o rezygnacji (por. karta nr 135 akt sądowych).
Z akt administracyjnych wynika, że pismem z 27 września 2023 r. (doręczonym 18 października 2023 r.) skarżący został poinformowany przez Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w C. [...] E. M. o wpisaniu na semestr VII w roku akademicki 2023/2024, kierunek [...], jednolite magisterskie, studia niestacjonarne, od 1 października 2023 r. Zaznaczono przy tym, że "w miarę możliwości zobowiązuję do udziału w w/w zajęciach. W przypadku braku takiej możliwości zobowiązuję do kontaktu z prowadzącymi poszczególne zajęcia i ustalenia zakresu materiału oraz terminów zaliczeń z poszczególnych przedmiotów".
Następnie pismem z 18 października 2023 r. (nadanym do organu via ePUAP 27 października 2023 r.) skarżący oświadczył, że – cyt.: "Z uwagi na mój pogarszający się stan zdrowia, który uniemożliwia mi przebywanie w sali przez kilka godzin obecnie nie mogę kontynuować studiów i w związku z powyższym zmuszony jestem zrezygnować ze studiów". Pismem z 15 listopada 2023 r. organ ustosunkował się do ww. oświadczenia strony zaznaczając, że "rezygnacja ze studiów z jakiegokolwiek powodu jest decyzją indywidualna Studenta".
Zawiadomieniem z 22 stycznia 2024 r. poinformowano stronę o wszczęciu postępowania w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku [...] – w trybie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W jego uzasadnieniu powołano oświadczenie strony o rezygnacji ze studiów, jak również pouczono o prawie do żądania składania dowodów. Ww. pismo zostało doręczone skarżącemu 1 lutego 2024 r.
Z akt administracyjnych wynika, że strona złożyła oświadczenie o swojej rezygnacji, a organ administracji w uwzględnieniu jego treści wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie skreślenia z listy studentów. Strona była przy tym informowana o możliwości zajęcia stanowiska i przedstawianiu dowodów w sprawie, z czego również korzystała. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut, aby w ogóle nie złożono żadnego "oficjalnego pisma" w sprawie rezygnacji ze studiów. Zresztą stanowisko skarżącego nie jest w tym zakresie konsekwentne, skoro na rozprawie 9 kwietnia 2025 r. złożył on oświadczenie o cofnięciu swojej rezygnacji. Sąd przy tym nie dostrzegł, aby było ono skuteczne i mogło wywrzeć skutki prawne w oczekiwanym przez skarżącego zakresie z następujących powodów.
Zgłoszenie przez studenta woli rezygnacji ze studiów jest (jego) oświadczeniem woli, do którego można stosować przepisy kodeksu cywilnego, w tym art. 61 (jest to również pogląd akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych – por. m,in. wyrok WSA w Gliwicach z 1 lutego 2024 r., III SA/Gl 901/23, Legalis nr 3045708 i tam powołane orzecznictwo). Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący w toku postępowania administracyjnego (tj. przed wydaniem decyzji) wycofał swoje oświadczenie o rezygnacji ze studiów. Natomiast złożenie skargi do sądu administracyjnego nie jest równoznaczne z wycofaniem oświadczenia woli. Jest to rodzajowo inna czynność prawna, czynność procesowa, wszczynająca postępowanie sądowe.
Pozostaje jeszcze jedna kwestia, a mianowicie ocena argumentacji skarżącego przedstawionej na rozprawie 9 kwietnia 2025 r., w której powołał się, że wycofuje "zgłoszone oświadczenie o żądaniu skreślenia z listy studentów z uwagi na przekłamanie w materiale dowodowym i sposobie procedowania przez organ" (por. karta nr 135 akt sądowych).
Zanim jednak Sąd przejdzie do rozważenia tej kwestii konieczne jest stwierdzenie, że dopuszczalne jest badanie wad oświadczeń woli z art. 82 – 88 kodeksu cywilnego w sprawie, której przedmiotem jest ocena legalności decyzji o skreśleniu z listy studentów w trybie 108 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zachodzi tu bowiem specyficzna sytuacja, w której oświadczenie woli studenta inicjuje postępowanie administracyjne, warunkuje wydanie decyzji administracyjnej (decyzji związanej), a skutki tego oświadczenia dotyczą wyłącznie kwestii administracyjnej. Ewentualna wadliwość tego oświadczenia woli skutkująca jego nieważnością lub zaistnienie przesłanek pozwalających na uchylenie się od jego skutków prawnych muszą rzutować na legalność samej decyzji administracyjnej, dla którego oświadczenie jest warunkiem koniecznym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 1 lutego 2024 r., III SA/Gl 901/23, Legalis nr 3045708).
Kwestię tę Sąd podnosi z uwagi na występujące w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądy, w myśl których ocena wad oświadczenia woli z art. 82 - 88 kodeksu cywilnego nie może być prowadzona w sprawie administracyjnej. W wyroku z 27 lutego 2015 r., I OSK 1292/13, NSA zawarł następująca tezę: Należy bowiem podzielić stanowisko funkcjonujące w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, wady oświadczenia woli w rozumieniu przepisów art. 82-88 k.c. nie mogą stanowić przedmiotu badania w postępowaniu administracyjnym (zob. wyroki NSA: z dnia 9 października 2013 r., II GSK 846/12; z dnia 11 lipca 2007 r., II OSK 1042/06 i z dnia 30 listopada 2001 r., II SA 2142/00 - dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). W innym wyroku z 11 lipca 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 1042/06, NSA stwierdził, że skuteczność uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli podlega badaniu przed sądami powszechnymi. Przedmiotem oceny sądu jest w tym przypadku zasadność i podstawy uchylenia się od skutków oświadczenia woli. W razie sporu sąd bada, czy spełnione zostały przesłanki błędu prawnie doniosłego i czy uchylenie się od skutków oświadczenia woli nastąpiło w sposób prawem przewidziany.
Sąd podziela ten pogląd w odniesieniu do uchylenia się od skutków oświadczenia woli złożonego dla skuteczności czynności cywilno-prawnej, która z kolei jest przesłanką rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Wykluczenie takiej możliwości w sprawie takiej, jak niniejsza pozbawiłoby w rzeczywistości ochrony prawnej studenta, którego oświadczenie woli dotknięte jest jedną z wad wymienionych w art. 82 – 88 kodeksu cywilnego.
Dopuszczając zatem badanie wad oświadczenia woli skarżącego Sąd stwierdza, że nie wskazał on na zaistnienie takiej wady swego oświadczenia woli, która skutkowałaby uznaniem zaskarżonej decyzji za niezgodnej z prawem. Skarżący wskazuje na "przekłamania w materiale dowodowym i sposobie procedowania przez organ", które w kategoriach przepisów prawa (cywilnego) mogłyby być zaklasyfikowany jako błąd (argument z art. 84 k.c. w zw. z art. 88 k.c.). Z tym jednak, że uprawnienie do uchylenia się od jego skutków prawnych oświadczenia w powołaniu na błąd, musi nastąpić poprzez oświadczenie złożone na piśmie, a przy tym uprawnienie to wygasa – z upływem roku od jego wykrycia. Sąd stwierdza, że tego typu sytuacja związana z upływem terminu nastąpiła w niniejszej sprawie. Pismem z 15 listopada 2023 r. i z 22 stycznia 2024 r. organ informował skarżącego o jego sytuacji pozostającej w związku ze złożonym oświadczeniem o rezygnacji, a skarżący ustosunkował się do niego m.in. pismem z 8 lutego 2024 r. i nie wycofał swojego oświadczenia, bądź też w inny sposób nie usprawiedliwił jego złożenia. Uczynił to dopiero na rozprawie 9 kwietnia 2025 r. co oznacza, że jego uprawnienie wygasło.
Co do zasady poza zakresem oceny organów administracji publicznej oraz sądów administracyjnych leżą zagadnienia dotyczące ściśle kwestii cywilistycznych, wynikających z prywatnoprawnego charakteru czynności prawnej, takie jak te związane z wezwaniem do zwrotu opłat za studia, do czego w części odnosi się argumentacja skarżącego zwłaszcza ta prezentowana w jego pismach z "8 lutego 2023 r." (prawidłowo: z 8 lutego 2024 r.) i z 18 października 2023 r. oraz powtórzona w uzasadnieniu skargi. Kwestie te należą bowiem do spraw cywilnych rozpoznawanych przez sądy powszechne.
Podkreślić należy, że treść oświadczenia skarżącego zasadnie uznana została przez organ za jednoznacznie wskazującą, że skarżący rozumiał jakie oświadczenie składa i jakie będą jego skutki. Analiza akt administracyjnych, w tym korespondencji pomiędzy skarżącym a organem, a także fakt zawiadomienia przez organ o wszczęciu postępowania w trybie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z powołaniem się na jego słowa o rezygnacji ze studiów nie budzi wątpliwości. Skarżący, co sam przyznał na rozprawie 9 kwietnia 2025 r., nie realizował programu studiów, co dodatkowo mogło utwierdzać organ w przekonaniu, że zrezygnował ze studiów.
Organ przy tym nie naruszył zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a., gdyż rozważył stanowisko skarżącego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji dostatecznie indywidualizuje przedmiot tej sprawy i odnosi się do argumentacji strony jaką ta zajmowała w toku postępowania administracyjnego.
Wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie również ten zarzut skarżącego, że organ nie zastosował się do prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 11 października 2022 r., III SA/Gl 155/22. Z akt administracyjnych m.in. wynika, że pismem z 27 września 2023 r. skarżący został wpisany na semestr VII w roku akademickim 2023/2024, kierunek [...], a zatem mógł kontynuować studia – organ zastosował się do wskazań Sądu administracyjnego zawartych w ww. orzeczeniu.
W tym stanie sprawy, mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.