III SA/GL 884/23

III SA/Gl 884/23 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I GZ 259/24 - Postanowienie NSA z 2024-08-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z  art. 53 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Miasta G. na czynność Wojewody Śląskiego z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr IFXII.3113.4.3.2023 w przedmiocie odmowy przekazania dotacji celowej na sfinansowanie wykonania decyzji o usunięciu odpadów postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 1 września 2023 r. Miasto G. (dalej: Miasto, skarżący) wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na czynność Wojewody Śląskiego w postaci pisma z 21 sierpnia 2023 r. ozn. nr IFXII.3113.4.3. 2023, odmawiającego ustalenia i przekazania dotacji na sfinansowanie kosztów wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. z 19 kwietnia 2021 r. nr [...].
Zarzucono naruszenie art. 49 ust. 1 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 356) poprzez bezzasadną odmowę ustalenia i przekazania dotacji w wysokości zapewniającej realizację zadania zleconego z zakresu administracji rządowej polegającego na wykonaniu decyzji nakazującej niezwłoczne usunięcie niebezpiecznych odpadów, niebędących odpadami komunalnymi.
W konsekwencji zawnioskowano o stwierdzenie bezskuteczności tej czynności Wojewody Śląskiego w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją z 19 kwietnia 2021 r. Prezydent Miasta G. orzekł o niezwłocznym usunięciu odpadów zmagazynowanych w budynku przy ul. [...] w G., na podstawie art. 26a ust. 3 w związku z art. 26a ust. 2 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 poz. 779 ze zm.). Zatem pismem z 11 października 2021 r. Prezydent Miasta G. zwrócił się do Wojewody Śląskiego o przekazanie środków na sfinansowanie kosztów realizacji tej decyzji wskazując, że wykonanie decyzji nakazującej niezwłoczne usunięcie niebezpiecznych odpadów, niebędących odpadami komunalnymi, stanowi zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej. Natomiast w odpowiedzi na powyższe Wojewoda Śląski w piśmie z 15 listopada 2021 r., o nr [...], stwierdził, że nie ma możliwości pokrycia z budżetu państwa kosztów wykonania tej decyzji; powołał się na przepis art. 168 ustawy o odpadach, podkreślając, że norma ta jednoznacznie określa, które zadania wymienione w ustawie są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej, przy czym w przepisie tym nie wymieniono art. 26a. Następnie pismem z 17 maja 2023 r. Prezydent Miasta G. zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów o uruchomienie z rezerwy budżetowej środków na sfinansowanie kosztów wykonania ww. decyzji, a pismem z 1 sierpnia 2023 r. wystąpił do Wojewody Śląskiego o zabezpieczenie środków z budżetu państwa na sfinansowanie wykonania ww. decyzji. Natomiast pismem z 21 sierpnia 2023.r o nr IFX11.3113.4.3.2023 Wojewoda Śląski wyjaśnił, że w czerwcu 2023 r. przedstawił stanowisko w sprawie Ministrowi i jednocześnie podtrzymał swoje poprzednie stanowisko zawarte w piśmie z dnia 15 listopada 2021 r. Natomiast pismem z 28 sierpnia 2023 r. Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów poinformował, że środki z rezerwy z budżetu państwa na sfinansowanie kosztów wykonania decyzji nie zostały uruchomione z powodu braku wniosku w tym zakresie ze strony Wojewody Śląskiego.
Dalej skarżące Miasto zaakcentowało, że sfinansowanie kosztów realizacji w/w decyzji stanowi zadanie z zakresu administracji rządowej, ponieważ przedmiotem decyzji są odpady niebędące odpadami komunalnymi i koszty związane ze sfinansowaniem wykonania decyzji, będącym zadaniem z zakresu administracji rządowej, winien ponieść Skarb Państwa. Organem właściwym do sfinansowania wykonania tej decyzji ze środków budżetu państwa jest Wojewoda Śląski, jako dysponent części budżetowej, w której środki te powinny zostać uwzględnione (art. 2 pkt 8 ustawy o finansach publicznych). Przepis bowiem art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 559; dalej: u.s.g.) wśród zadań własnych gminy wymienia m.in. sprawy utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, a także wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Zadania gminy w tym zakresie zostały uszczegółowione w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a jej art. 3 ust. 1 stanowi, że utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. W tym zakresie ustawa przewiduje nie tylko zadania o charakterze porządkowym, ale również szereg zadań dotyczących gospodarowania odpadami komunalnymi. Natomiast legalna definicja "odpadów komunalnych" została zamieszczona w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach i zgodnie z tą definicją są to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Zatem co do zasady odpadami komunalnymi są odpady powstające w gospodarstwach domowych. Natomiast z odpadów pochodzących od innych wytwórców, do odpadów komunalnych zalicza się odpady które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych i nie są odpadami niebezpiecznymi.
Dalej powołało się na art. 3 pkt 2b dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy. akcentując, że zadania własne gminy w zakresie gospodarowania odpadami nie obejmują odpadów niebezpiecznych, których wytwórcami nie są gospodarstwa domowe. Takiego rodzaju odpadów dotyczy decyzja z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr [...] bowiem jej przedmiotem są odpady niebezpieczne, które nie powstały w gospodarstwach domowych. W związku z tym nie jest to zadanie własne Miasta G., a jej wykonanie nie może zostać sfinansowane ze środków własnych Miasta. Zatem jeśli Wojewoda Śląski twierdzi, że jest to zadanie własne Miasta G., to winien był wskazać przepis stanowiący podstawę prawną dla takiego twierdzenia. Brak wskazania takiego przepisu potwierdza stanowisko Prezydenta Miasta G., zgodnie z którym nie ma podstaw aby finansowanie kosztów realizacji decyzji wydanych na podstawie art. 26a ustawy o odpadach, których przedmiotem nie są odpady komunalne, miało mieć swoje źródło w środkach własnych gminy.
W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że pismem z 11 października 2021 r. Nr [...], Prezydent Miasta G. wystąpił do Wojewody Śląskiego o sfinansowanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r. dotyczącej usunięcia i zagospodarowania odpadów niebędących odpadami komunalnymi. Decyzja ta została wydana w trybie art. 26a ust. 3, w związku z art. 26a ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach. W art. 168 jednoznacznie określono, które zadania w niej wymienione są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej. Ponieważ art. 26a nie został wskazany jako zadanie zlecone, oznacza to, że koszt usunięcia odpadów pozostaje zadaniem własnym gminy. Takie stanowisko zostało przekazane Prezydentowi Miasta G. pismem nr [...] z 15 listopada 2021 r. Jednakże uznając stanowisko Wojewody Śląskiego za błędne - Prezydent Miasta G., wnioskiem nr [...] z 19 listopada 2021 r wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, tj. o wskazanie organu właściwego do sfinansowania kosztów realizacji decyzji o niezwłocznym usunięciu odpadów niebędących odpadami komunalnymi. Jak wskazano w uzasadnieniu wniosku, ww. decyzja nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r. w sprawie usunięcia i zagospodarowania odpadów dotyczy usunięcia odpadów niebędących odpadami komunalnymi, w związku z czym finansowanie jej wykonania nie stanowi zadania własnego Miasta G., a co za tym idzie, koszty związane ze sfinansowaniem wykonania decyzji powinny zostać poniesione przez Skarb Państwa. Nie zgadzając się z powyższym Wojewoda Śląski pismem z 20 stycznia 2022 r. [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stanowisko w sprawie wnioskowanego sporu, prowadzonego pod sygnaturą akt [...] i wniósł o wskazanie Prezydenta Miasta G. jako organu właściwego do sfinansowania kosztów realizacji decyzji nr [...] z 19 kwietnia 2021, której spór kompetencyjny dotyczył. Prezydent Miasta G., podtrzymał wniosek o wskazanie Wojewody Śląskiego, jako organu właściwego do sfinansowania kosztów realizacji ww. decyzji. Postanowieniem z 14 czerwca 2022 r. sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Prezydenta Miasta G., w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie sfinansowania wykonania decyzji w przedmiocie usunięcia odpadów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z zacytowanych stanowisk obu stron, tj. Prezydenta Miasta G. i Wojewody Śląskiego, jednoznacznie wynika, że w reprezentowanym sporze miałoby dojść do rozstrzygnięcia z jakich środków ma być sfinansowane zastępcze wykonanie decyzji nakazującej posiadaczowi odpadów na ich usunięcie, czy ze środków gminy, czy z budżetu Skarbu Państwa. Zatem nie chodzi o to, który z dwóch organów ma rozpoznać sprawę, lecz o wskazanie źródła finansowania wykonania decyzji i tym samym wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego nie był dopuszczalny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, w związku z art. 15 § 2 i art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że istotą sprawy jest spór pomiędzy Skarbem Państwa - Wojewodą Śląskim a jednostką samorządu terytorialnego - Gminą G., dotyczący zapłaty środków finansowych na wykonanie zadania polegającego na usunięciu odpadów znajdujących się na terenie gminy.
Następnie wskazano, że 12 lipca 2022 r. Prezydent Miasta G. wniósł - do Ministra Finansów za pośrednictwem Wojewody Śląskiego - ponaglenie na nieprzekazanie przez Wojewodę Śląskiego środków pieniężnych w formie dotacji celowej na usunięcie odpadów przy ul. [...], bowiem - zdaniem Prezydenta Miasta G. - Wojewoda Śląski pozostawał bezczynny z przekazaniem środków finansowych. Minister Finansów stwierdził, że gospodarzem ustawy o odpadach jest minister właściwy do spraw środowiska, zatem przesądzenie charakteru zadań i wskazanie ewentualnej podstawy prawnej dotyczącej charakteru zadania polegającego na usuwaniu odpadów z terenu gminy leży poza właściwością Ministra Finansów. Dlatego też 5 sierpnia 2022 r. (sygn. [...]) Minister Finansów przekazał sprawę zgodnie z właściwością do Sekretarza Stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska. Do dzisiaj, ponaglenie nie zostało rozpatrzone. Natomiast postanowieniem z 7 listopada 2022 r. sygn. akt III SAB/Gl 413/22 WSA w Gliwicach odrzucił skargę Gminy G. w sprawie bezczynności Wojewody Śląskiego w sprawie przekazania dotacji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 maja 2023 r. sygn. akt [...] uchylił zaskarżone postanowienie. Następnie postanowieniem z 11 września 2023 r., o sygn. akt III SAB/Gl 182/23 WSA w Gliwicach oddalił skargę na bezczynność.
Dalej Wojewoda odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze ponownie wskazał, że nie jest właściwy do przekazania dotacji na żądany przez Gminę G. cel bowiem sporne zadanie nie jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej, zatem brak jest podstaw do przekazania na ten cel dotacji przez Wojewodę Śląskiego.
Ponadto zauważył, że 25 lipca 2023 r. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę Prezydenta Miasta G. na czynność w postaci pisma nr [...] z 15 listopada 2021 r. odmawiającego ustalenia i przekazania dotacji na sfinansowanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. z 19 kwietnia 2021 r. nr [...], której przedmiotem jest niezwłoczne usunięcie odpadów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jednakże w pierwszej kolejności wskazać należy, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W tej sprawie, Prezydent Miasta G. w dniu 19 kwietnia 2021 r. wydał decyzję na podstawie art. 26 a ust. 3 w związku z art. 26a ust. 2 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Następnie pismem z 11 października 2021 r. organ ten wniósł o przekazanie przez Wojewodę Śląskiego środków na sfinansowanie kosztów wykonania decyzji z 19 kwietnia 2021 r. Pismem z 15 listopada 2021 r. Wojewoda Śląski odmówił ustalenia (określenia) i przekazania dotacji. Pismo dysponenta części budżetowej odmawiające ustalenia (określenia) kwoty i przekazania dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego, jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia wynikającego z przepisu prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4) p.p.s.a. Jest zewnętrznym działaniem władczym o charakterze publicznoprawnym skierowanym do indywidualnego adresata dotyczącym uprawnienia określonego w prawie powszechnie obowiązującym (otrzymanie z budżetu państwa dotacji celowej w wysokości zapewniającej realizację zadania zleconego z zakresu administracji rządowej; zadania zleconego ustawą), podlegającym kontroli sądów administracyjnych.
Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2023 r., o sygn. akt [...]. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 4 marca 2021 r., [...] i z 7 kwietnia 2021 r., [...] wyraził jednoznaczną ocenę prawną dotyczącą kontroli sądowo administracyjnej rozstrzygnięć podejmowanych w procedurze dofinansowania projektu stwierdzając, że akty tego typu, jak odmowa podpisania umowy w przedmiocie dofinansowania projektu, spełniają bowiem wszystkie przesłanki wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tzn. nie przynależą do kategorii aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., mają charakter indywidualny, dotyczą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a także są dokonywane/wydawane w zakresie administracji publicznej (por. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) R. Hauser, M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2015, s. 61-72, pkt 29-48 komentarza do art. 3). Akt w postaci "odmowy podpisania umowy" nie jest decyzją administracyjną, nie jest postanowieniem administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie jest również postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (przesłanka pierwsza). Został podjęty w sprawie indywidualnej skarżącej kasacyjnie (przesłanka druga). Akt ten dotyczy też uprawnienia w postaci dofinansowania wynikającego z przepisów prawa (przesłanka trzecia). Ma charakter publicznoprawny, gdyż dotyczy relacji o takim charakterze (...). (...) nie ma większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i przesadzenia kognicji sadów administracyjnych to, czy właściwym do ustalenia tej kognicji jest przepis art. 3 § 3 p.p.s.a., czy też art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zarówno bowiem w jednym, jak i drugim przypadku istnieje podstawa prawna do zakwestionowania skargą do WSA - "odmowy podpisania umowy", traktowanej w obu przypadkach jako akt w przedmiocie negatywnej oceny projektu, skutkującej brakiem dofinansowania." "(...) W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Konkludując powyższe należało uznać, że pismo Wojewody Śląskiego z 15 listopada 2021 r. odmawiające ustalenia i przekazania dotacji jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia wynikającego z przepisu prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jest zewnętrznym działaniem władczym o charakterze publicznoprawnym skierowanym do indywidulanego adresata dotyczącym uprawnienia określonego w prawie powszechnie obowiązującym, podlegającym kontroli sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
W rozpoznawanej sprawie należy więc stwierdzić, że aktem który winien był podlegać zaskarżeniu do tut. Sądu było pismo Wojewody z 15 listopada 2021 r. jako załatwienie wniosku z 11 października 2021 r., którym Prezydent Miasta G. wystąpił o sfinansowanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z 9 kwietnia 2021 r. dotyczącej usunięcia i zagospodarowania odpadów niebędących odpadami komunalnymi. Zatem przedmiotowa skarga z 1 września 2022 r. mimo, że wskazuje jako przedmiot zaskarżenia pismo Wojewody nr IFXII.3113.4.3.2023 z 21 sierpnia 2023 r. dotyczy czynności odmawiającej ustalenia i przekazania dotacji na sfinansowanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. z 19 kwietnia 2021 r. w zakresie niezwłocznego usunięcia odpadów zawartej już w piśmie z 15 listopada 2021 r. Zaskarżane bowiem pismo nr IFXII.3113.4.3.2023 z 21 sierpnia 2023 r. stanowi jedynie podtrzymanie pierwotnego stanowiska w sprawie wniosku Miasta o sfinansowanie usunięcia odpadów.
Tym samym należało stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu z art. art. 53 § 2 p.p.s.a.
Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw aby uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Skarżące Miasto pismem z 11 października 2021 r. wystąpiło o przekazanie przez Wojewodę Śląskiego środków na sfinansowanie kosztów wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. z 19 kwietnia 2021 r. Natomiast pismem z 15 listopada 2021 r. Wojewoda Śląski odmówił ustalenia (określenia) i przekazania dotacji jako dysponent środków budżetowych, co było aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia wynikającego z przepisu prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zatem od tej daty rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący podejmował działania zmierzające do zmiany tego aktu kierując wnioski, pisma do różnych organów i sądów. Tym samym, biorąc pod uwagę prowadzoną aktywność Miasta, brak jest podstaw do uznania, że uchybienie ustawowego terminu nastąpiło bez winy skarżącego.
Konkludując powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi.