III SA/Gl 871/24

III SA/Gl 871/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska
Krzysztof Wujek
Marzanna Sałuda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 70  par. 6  pkt 2,  art. 70  par. 7  pkt 2,  art. 130
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Protokolant Starszy Referent Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi L. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr 2401-IOA.605.1.2024.ED w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2007 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 sierpnia 2024 r. numer 2401-24-205813 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) uchylił w całości swoją decyzję z 21 kwietnia 2017 r. nr [...], którą nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2025 poz.111; dalej; o.p. i odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości; jednocześnie po wznowieniu postępowania postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w K. z 20 lutego 2017r. nr [...]:
• uchylił w całości decyzję dotychczasową tj. decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 31 maja 2010 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z 8 lipca 2009 r. nr [...] i określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2007 r. w wysokości 518.547,00 zł
• uchylił w całości wskazaną powyżej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z 8 lipca 2009 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2007 r. w wysokości 586.592
• orzekł o określeniu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2007 r. w wysokości 414.798 zł
Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z 8 lipca 2009 r., Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. określił L. Z. (dalej: skarżąca, strona) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2007 r. w kwocie 586 592 zł.
Od tej decyzji skarżąca wniosła obwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z $1 maja 2010 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w, podatku akcyzowym na kwotę 518 547,00 zł.
Po rozpoznaniu skargi WSA w Gliwicach wyrokiem z 1 października 2013 r. o sygn. akt III SA/GI 1396/13 oddalił skargę, a NSA wyrokiem z 27 października 2016 r. o sygn. I GSK 1204/14 oddalił skargę kasacyjną.
Następnie pismem z 27 stycznia 2017 r. skarżąca wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w K. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia 31 maja 2010 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2007 r. oraz o uchylenie tejże decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w związku z opublikowaniem w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 29 grudnia 2016r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 grudnia 2016r., sygn. akt SK 7/15 dotyczącego konstytucyjności art. 65 ust. la pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.).
Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z 20 lutego 2017 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną. Następnie decyzją z 21 kwietnia 2017 r. DIAS (nastąpiła zmiana właściwości organu na podstawie art. 208 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1948) odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.
Po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącą odwołania w dniu 6 lutego 2018 r. DIAS wydał decyzję znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję z 21 kwietnia 2017 r..
Pismem z 12 marca 2018 r. skarżąca wniosła skargę do WSA w Gliwicach, który z kolei wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2bl8 r., sygn. akt III SA/GI 358/18 uchylił zaskarżoną decyzję.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy DIAS decyzją z 29 lipca 2019 r. nr [...]:
- uchylił w całości decyzję DIAS z 21 kwietnia 2017 r. znak: [...], którą nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 8 o.p. i odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej w całości,
Po wznowieniu postępowania postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 20 lutego 2017 r. znak: [...]:
- uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 31 maja 2010 r. znak: [...] uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia 8 lipca 2009 r. znak: [...] i określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2007 roku w wysokości 518.547,00 zł oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia 8 lipca 2009r, znak: [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2007 roku w wysokości 586.592,00 zł
- orzekł o określeniu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2007 roku w wysokości 496.502,00 zł.
Od tej decyzji skarżąca wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 16 grudnia 2019 r., o sygn. akt III SA/GI 795/19 oddalił. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej NSA w wyroku z 16 lutego 2024 r. sygn. akt I GSK 650/20 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Gliwicach oraz decyzję z 29 lipca 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy poddać pełnej ocenie akta administracyjne w celu ustalenia, czy skarżąca bądź jej pełnomocnik po otrzymaniu postanowienia z dnia 4 sierpnia 2009 r. w przedmiocie włączenia do akt sprawy materiałów w postaci przesłuchania świadków zapoznawali się z treścią dołączonych do akt podatkowych zeznań świadków i dokonać oceny tej okoliczności. Zaznaczył, iż osobnych ustaleń należy dokonać analizując treść powyższych zeznań, a mianowicie czy z nich wynika, iż w sprawie objętej postępowaniem toczy się postępowanie; karne in rem w powiązaniu z równolegle toczącym się postępowaniem podatkowym dotyczącym strony skarżącej. Wszystkie te ustalenia i ich ocena w całokształcie winny znaleźć odzwierciedlenie w motywach decyzji organu. Tym samym za przedwczesny NSA uznał wniosek organów i Sądu I instancji, że skarżąca już w 2009 r. miała świadomość toczącego się postępowania karnoskarbowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył przy tym, że choć sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymiarową, a tryb wznowieniowy jest trybem nadzwyczajnym, w którym organ nie rozpatruje po raz kolejny sprawy merytorycznie, to jednak na podstawie art. 153 p.p.s.a. był związany oceną prawną wyrażoną w wyrokach WSA i NSA. WSA w Gliwicach w ostatnim ż wyroków wprost powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 grudnia 2016 r., o sygn. akt SK 7/15., z którego wynika, że tożsamy z "użyciem (oleju opałowego) niezgodnie z przeznaczeniem" jest brak możliwości identyfikacji nabywcy a także, że w sytuacji wadliwości oświadczenia, nie jest zasadą automatyczne opodatkowanie sprzedaży oleju stawką podstawową, lecz konieczna jest jego analiza w zakresie możliwości identyfikacji nabywcy. Dopiero gdy identyfikacja taka nie jest możliwa, zasadne jest zastosowanie podstawowej stawki podatku akcyzowego. Zdaniem NSA w sprawie nie dokonano pełnej i wnikliwej weryfikacji rzetelności oświadczeń w tabeli nr 5, w zakresie ilości nabytego oleju opałowego, w sytuacji gdy nabywcy potwierdzili nabycie choćby części oleju wynikającego ź oświadczenia. Przeprowadzone w tym zakresie czynności uznać należy za niewystarczające, a Sąd pierwszej instancji przedwcześnie zaakceptował ustalenia : organu dotyczące transakcji oraz związanych z nimi oświadczeniami ujętymi w tabeli nr 5 , które to dokumenty winny podlegać ponownej dokładnej weryfikacji. Organ nie mógł ponownie weryfikować okoliczności sprzedaży oleju opałowego w lipcu 2007 r., udokumentowanych paragonami fiskalnymi oraz fakturami ujętymi w innych tabelach. Winien jednak indywidualnie i szczególnie wnikliwie zbadać ponownie każdą transakcję i każde oświadczenie zidentyfikowanego nabywcy' ujęte w tabeli nr 5. Konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie oświadczeń z tabel nr 5, opisanej w uzasadnieniu decyzji, w kontekście zastosowania stawki obniżonej podatku akcyzowego tylko w takiej części, w jakiej nabycia zostały potwierdzone przez nabywców oleju.
W ocenie NSA organ odwoławczy winien przeprowadzić możliwie szerokie postępowanie, dokonując skrupulatnej weryfikacji oświadczeń i zeznań i obiektywnej oceny ich wiarygodności ..Wyjaśnienia może wymagać, czy poza urządzeniami grzewczymi niektóre podmioty mogły być w posiadaniu innych urządzeń niż grzewcze, do których mógł być użyty nabywany sporny olej.
DIAS po otrzymaniu wyroku NSA I ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził, iż na wstępie koniecznym jest ustalenie czy w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2007 r. W tym zakresie stwierdził, iż dokonana analiza akt wykazała iż w sprawie nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Z akt sprawy nie wynika bowiem iż strona lub jej pełnomocnik mieli świadomość toczącego się postępowania karnoskarbowego.
W związku z powyższym dla ustalenia daty przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2007 r. DIAS wziął pod uwagę zdarzenia wynikające z art. 70 § 6 pkt 2 ii art. 70 § 7 pkt 2 o.p. stwierdzając, iż przedmiotowe w sprawie zobowiązanie podatkowe ulegnie przedawnieniu z dniem 7 lutego 2025 r. Przeprowadzone w tym; zakresie postępowanie wyjaśniające, wykazało, co następuje:
1 Z uwagi na wniesienie skargi do WSA w Gliwicach (data nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym) na decyzję organu odwoławczego z dnia 31 maja 2010 r. znak: [...] - w dniu 2 lipca 2010 r., nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania - art. 70 § 6 pkt 2 o.p. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwało do dnia 17 lutego 2017 r., kiedy to WSA w Gliwicach przesłał odpis prawomocnego wyroku o sygn. akt III S/VGL 1396/13 organowi II instancji. Do końca 2012 r. pozostało 913 dni. Przedawnienie ww. zobowiązania biegło po przerwie od dnia 18 lutego 2017 r. i wraz z upływem 913 dni upłynęłoby w dniu 19 sierpnia 2019 r.
2 W związku z wniesieniem skargi do WSA w Gliwicach (data nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym) na decyzję organu odwoławczego z dnia 6 lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia - w dniu 12 marca 2018 r., zawieszony został bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania. Zawieszenie trwało do dnia 23 listopada 2018 r., tj. wpływu prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach o sygn. akt III SA/GL 358/18 z dnia 29 sierpnia 2018 r. do organu II instancji, co wydłużyło termin przedawnienia o 256 dni tj. do dnia 1 maja 2020 r.
3. W związku z wniesieniem skargi do WSA w Gliwicach (data nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym) na decyzję organu odwoławczego z dnia 29 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia - w dniu 6 sierpnia 2019 r. zawieszony został bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania. Zawieszenie trwało do dnia 14 maja 2024 r., tj. wpływu prawomocnego wyroku NSA o sygn. akt I GSK 650/20 z dnia z 16 lutego 2024 r. do organu II instancji, co wydłużyło termin przedawnienia o 1743 dni tj. do dnia 7 lutego 2025 r.
Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny odwołania DIAS przypomniał w pierwszej kolejności, że postępowanie odwoławcze dotyczyło kwestii wskazanej przez NSA tj., oceny transakcji sprzedaży oleju opałowego związanych z oświadczeniami kontrahentów ujętymi w tabeli, zawartej w uzasadnieniu uchylonej decyzji. Dokumenty te w ocenie NSA winny podlegać ponownej pełnej i wnikliwej weryfikacji pod kątem mającej zastosowanie w sprawie tezy wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 grudnia 2016 r. sygn.. akt 7/15.
DIAS stwierdził, iż odwołanie częściowo zasługuje na uwzględnienie, a właściwym rozstrzygnięciem będzie wydanie decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzeczenie, co do istoty sprawy (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p.).
Nadmienił organ II instancji, iż i na obecnym etapie procedowania postępowanie dotyczy oceny kwestii wskazanej przez NSA tj. oceny transakcji sprzedaży oleju opałowego związanych z oświadczeniami ujętymi w tabeli nr 5 pod kątem zastosowania tezy wynikającej z wyroku TK o sygn. SK 7/15.
Jednocześnie DIAS zaznaczył, iż wszystkie pozostałe ustalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wykazane w decyzji nr [...] z 25 lipca 2019 r. nie zostały przez NSA zakwestionowane.
I
W ocenie DIAS teza wynikająca z Wyroku TK sygn. SK 7/15 nie znajduje zastosowania do oświadczeń ujętych poniżej w tabelach 5a, 3,4,6,7.
Odnosząc się do oświadczeń z tabeli 3 DIAS stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż transakcje nie miały miejsca, tzn. osoby których dane widnieją w oświadczeniach o przeznaczeniu oleju opałowego wykluczają, aby dokonały zakupu oleju opałowego. Łącznie sprzedaż 124.577 litrów oleju opałowego, nie znajduje potwierdzenia w oświadczeniach o jego przeznaczeniu.
W zakresie tabeli nr 4 organ odwoławczy stwierdził, iż obejmuje ona wykaz oświadczeń nie podpisanych przez kupujących. W przypadku tych oświadczeń na łączną ilość 34.488 litrów oleju opałowego] osoby wymienione w oświadczeniach przedłożonych w celu weryfikacji, nie wypisały ich i nie podpisywały. Tymczasem jak wskazał Sąd orzekając w niniejszej sprawie; "Również w sytuacji niepotwierdzenia podpisu na oświadczeniu trudno w istocie mówić o istniejącym oświadczeniu, gdyż dopiero złożenie podpisu wyraża aprobatę ujętych w nim treści. Powyższe oceny zdaniem DIAS są aktualne także wobec oświadczeń, w których brak jest samego oświadczenia albo w oświadczeniu nabywcy brak jest podpisu, zatem oczywiście bezzasadnym jest żądanie, aby organ prowadził w tym zakresie jakiekolwiek postępowanie, bo taka transakcja - jako nie potwierdzona koniecznym i wymaganym prawnie oświadczeniem, do którego posiadania dostawca zamierzający skorzystać z preferencji podatkowej, a więc wyjątku od reguły jest zobowiązany - a limine nie może korzystać ze stawki obniżonej".
W zakresie oświadczeń z tabeli 5a DIAS stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, iż:
• transakcja poparta oświadczeniem J. W. nie potwierdza faktycznej
dostawy oleju na cele opałowe. Kupujący wyjaśnił, iż olej zużył do konserwacji maszyn i urządzeń używanych w gospodarstwie, a na oświadczeniu nie wpisywał ilości oleju oraz typu urządzenia grzewczego. Nie wie kto uzupełnił braki w oświadczeniu;
• nabywca R. J. zakwestionował podpis na oświadczeniu, a także ilość
oleju opałowego.
Tabela nr 6 obejmuje wykaz oświadczeń, w których dane nabywców nie zostały potwierdzone w Wojewódzkiej Bazie Meldunkowej. W przypadku wysłanych do osób fizycznych wezwań, odnoszących się do dwudziestu pięciu oświadczeń na ogólną ilość oleju opałowego - 58.050 litrów, korespondencja została zwrócona przez Urząd Pocztowy z adnotacją pracownika Poczty "adresat nieznany", bądź "nie podjęto w terminie". Dokonano sprawdzenia danych adresowych widniejących w oświadczeniach w Wojewódzkim Zbiorze Meldunkowym i stwierdzono, iż osoby o takich danych nie figurują w powyższym Zbiorze.
Tabela nr 7 obejmuje transakcje niepotwierdzone z podmiotami gospodarczymi. Przy sprzedaży dokonanej na rzecz podmiotów gospodarczych obejmującej sto trzydzieści sześć oświadczeń na łączną ilość 399.839 litrów oleju opałowego, organ I instancji przeprowadził czynności sprawdzające w oparciu o art. 272 pkt 3, art. 274 c § 1 o.p. w przypadku, gdy kupujący potwierdził autentyczność podpisu na oświadczeniu i nie kwestionował faktu zakupu, sprzedaż uznano.
Przechodząc do konieczności wskazanej przez NSA weryfikacji transakcji sprzedaży oleju opałowego wskazanych w tabeli nr 5 (w ilości 58 682 I) DIAS stwierdził, iż bezsprzecznie są to transakcje, których dotyczy wyrok TK o sygn. SK 7/15. Zawierają one bowiem oświadczenia dotknięte brakami formalnymi (najczęściej brak miejsca wystawienia oraz dopisany NIP i PESEL), ale pochodzą od zidentyfikowanych osób, które potwierdziły fakt nabycia oleju na cele opałowe, a jedynie zakwestionowały ilość ujętą w| oświadczeniu stwierdzając, że nabycie dotyczyło mniejszej ilości. W odniesieniu do tych transakcji fakt nabycia oleju opałowego w ilości 12 469 I został potwierdzony, spełniony został więc zarówno warunek zużycia paliwa do celów objętych preferencją podatkową, jak i warunek formalny w postaci oświadczenia zidentyfikowanego nabywcy.
Kwestią sporną w stosunku do powyższych transakcji jest natomiast Ilość oleju opałowego wskazana na oświadczeniach, która nie została potwierdzona przez nabywców (46 213 I), co do których to NSA zalecił przeprowadzenie możliwie szerokiego postępowania dowodowego i wyjaśnienia m.in. czy poza urządzeniami grzewczymi niektóre podmioty mogły być w posiadaniu innych urządzeń niż grzewcze, do których mógł być użyty nabywany sporny olej w ilości wynikającej z kwestionowanych oświadczeń. DIAS wskazał obszernie na zakres czynności dowodowych jakie zostały podjęte w tym: zakresie. Udzielane przez nabywców oleju opałowego wyjaśnienia, co do ilości nabywanego oleju opałowego nie budziły wątpliwości organów podatkowych procedujących w sprawie. Dokonana na obecnym etapie postępowania analiza powyższych czynności i dowodów w ich wyniku zgromadzonych nie budzi w ocenie organu II instancji zastrzeżeń. W związku z taką oceną materiału dowodowego DIAS rozważył, czy poza urządzeniami grzewczymi niektóre podmioty mogły być w posiadaniu innych urządzeń niż grzewcze, do których mógł być użyty nabywany sporny olej w ilości wynikającej z kwestionowanych oświadczeń. Organ II instancji zauważył, iż przedmiotowe w sprawie transakcje miały miejsce w 2006 r., czyli 18 lat temu. Występowanie pisemne lub też dokonanie przesłuchań nabywców w charakterze świadków (22 osoby) na wyżej wskazaną Okoliczność ze względu na upływ czasu nie daje gwarancji wiarygodnego, nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego co oznacza, iż wskazania NSA w zakresie powyższego postępowania są trudne do zrealizowania. W związku z powyższym DIAS uznał, iż wszystkie wskazane w tabeli nr 5 transakcje sprzedaży oleju opałowego (w ilości 58 682 l) to transakcje, których dotyczy wyrok TK o sygn. SK 7/15. Zawierają one bowiem oświadczenia dotknięte brakami formalnymi, ale pochodzą od zidentyfikowanych osób, które potwierdziły fakt nabycia oleju na cele opałowe. W odniesieniu do tych transakcji fakt nabycia oleju opałowego został potwierdzony, spełniony został więc zarówno warunek zużycia paliwa do celów objętych preferencją podatkową, jak i warunek formalny w postaci oświadczenia zidentyfikowanego nabywcy. W konsekwencji DIAS zaistniałe wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy rozstrzygnął na korzyść skarżącej Uznał, iż wszystkie transakcje sprzedaży oleju opałowego wskazane w tabeli nr 5 są transakcjami pozwalającymi na zastosowanie
obniżonej stawki podatku akcyzowego.
Opodatkowaniu podlegają więc transakcje sprzedaży oleju opałowego w łącznej ilości 234 614 litrów tj., w ilości wskazanej w tabelach 3, 4, 5a, 6, 7. Są to bowiem transakcje, co do których nie znajduje zastosowanie wyrok TK o sygn. SK 7/15. Wobec powyższego w stosunku do powyższych transakcji zastosowanie ma dyspozycja art. 65 ust. 1a pkt ustawy o podatku akcyzowym, w której wskazano, iż w przypadku użycia olejów opałowych lub olejów napędowych przeznaczonych na cele opałowe, które nie spełniają warunków określonych w odrębnych przepisach, w szczególności wymogów w zakresie znakowania i barwienia, użycia ich niezgodnie z przeznaczeniem, a także sprzedaży ich za pomocą odmierzaczy paliw ciekłych, stawka akcyzy wynosi dla olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe - 2000 zł od 1000 litrów gotowego wyrobu.
Mając także na uwadze uregulowania zawarte w § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków dokonywania rozliczeń podatku akcyzowego należną akcyzę DIAS obniżył o zapłaconą akcyzę, co wynikało z przeprowadzonego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. W konsekwencji organ II instancji określił, iż zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2007 r. wynosi 414 798,00 zł co wynika z wyliczenia :
- 234 614 litrów x 2 000 zł za 1 000 litrów = 469 228,00 zł,
- obniżenie należnej akcyzy o zapłaconą akcyzę: 234 614 x 232 zł za 1.000 litrów 54 430,00 zł.
Za niezasadne DIAS uznał żądanie wyłączenia od rozpatrywania spraw
pracowników, którzy do tej pory procedowali w sprawie w oparciu o art. 130 § 3 o.p.
Organ II instancji po przywołaniu tej regulacji i wyroku NSA z dnia 13 listopada 2009 o sygn. akt II FSK 919/08 stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka do wyłączenia pracownika na tej podstawie. Nie znajdują tu zastosowania przesłanki wymienione enumeratywnie art. 130 § 1 i 3 o.p. bowiem konieczne jest tu co najmniej uprawdopodobnienie, że zaistniały okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza.
Jednak w sprawach prowadzonych przez DIAS osoba prowadząca niniejszą sprawę, której bezstronność strona kwestionuje nie uczestniczyła w procedowaniu spraw związanych z określeniem przedmiotowych zobowiązań w podatku akcyzowym. Uczestniczyła natomiast w niektórych postępowaniach wznowieniowych.
Ponadto organ II instancji podkreślił, iż przepisy dotyczące obrotu olejem opałowym były przedmiotem zmieniającej się wykładni sądów administracyjnych oraz przedmiotem wykładni TK. Procedowanie spraw związane było więc z dostosowaniem się do zmieniającej wykładni przepisów, z uwzględnieniem zaleceń sądów wynikających z wiążących wyroków. Nie wynikało zatem z dowolnej oceny pracownika prowadzącego sprawy. Również procedując niniejszą sprawę organ jest związany wiążącym wyrokiem NSA, a nadto procedując niniejszą sprawę wszystkie wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzygnięto na korzyść strony.
Odnosząc się także do kwestii podnoszonych w toku postępowania organ II instancji szeroko się do nich odniósł, w tym m.in. do wygaśnięcia decyzji ratalnej stwierdzając, iż kwestia ta nie była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, ponieważ powyższy okres rozliczeniowy nie był objęty decyzja ratalną.
Dalej organ II instancji podkreślił, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest odwołanie strony z 18 maja 2017 r. od decyzji DIAS z 21 kwietnia 2017 r. nr [...], w której nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej i odmówiono uchylenia w całości ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z 31 maja 2010 r. nr [...] uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z 8 lipca 2009 r. znak: [...] i określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2007 r. w wysokości 518 547,00 zł. Decyzja kończąca niniejszą sprawę to decyzją wydana w trybie odwoławczym, a na taką decyzję przysługuje skarga do WSA.
W ocenie organu II instancji tryb procedowania w sprawie reguluje art. 233 o.p. i nie daje on możliwości przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w C.. Decyzją podlegającą kontroli w postępowaniu odwoławczym jest bowiem decyzja wydana w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 21 kwietnia 2017 r. nr [...], w której nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej i odmówiono uchylenia w całości ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z 31 maja 2010 r. nr [...].
W skardze do WSA w Gliwicach Skarżąca zarzuciła DIAS naruszenie:
-art. 210 § 4 zw. art. 70 § 4 o.p. poprzez uznanie, że nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy decyzja na podstawie której wszczęto i prowadzono
egzekucję została uchylona (i to dwukrotnie), co w konsekwencji pozbawiło możliwości zastosowania art. 70 § 4 o.p. z powodów oczywistych;
-art. 210 § 4 w zw. art. 70 § 1 o.p. oraz art. 153 p.p.s.a. i art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego poprzez uwzględnienie innych okoliczności, niż wskazanych w uchylonej decyzji, co w konsekwencji pogorszyło sytuację skarżącej, gdyż w uchylonej decyzji zawieszenie biegu terminu przedawnienia ze względu na wydanie decyzji ratalnej nie było okolicznością wskazaną przez organ podatkowy;
-art. 210 § 4 o.p. w zw. art. 70 § 6 pkt 2 o.p. poprzez uznanie, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ze względu na złożenie skargi do sądu administracyjnego, na decyzję podatkową nie dotyczącą zobowiązania podatkowego, a dotyczącą (niezasadnego zresztą) braku podstaw do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, co w konsekwencji pozbawiło możliwości zastosowania art. 70 § 6 pkt 2 o.p. z powodów oczywistych;
-art. 210 § 4 w zw. z art. 70 § 2 pkt 1 o.p. poprzez uznanie, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z rozłożeniem na raty zapłaty zaległości podatkowej do dnia płatności ostatniej raty w sytuacji, gdy decyzja ratalna wygasła i jest oczywistym, że celowe jest przyjęcie, iż zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa tylko do dnia wygaśnięcia decyzji ratalnej (po tym dniu należność jest wymagalna i może być przymusowo egzekwowana, a oczywistym jest, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia w tym wypadku skorelowane jest z brakiem wymagalności w związku z rozłożeniem na raty);
- art. 130 § 3 o.p. oraz art. 187 § 3 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy osoba prowadząca sprawę była już zaangażowana w wydanie podobnych decyzji dotyczących tej samej sprawy; ponadto [porównanie 12 decyzji, wyraźnie wskazuje, że brak im cech indywidualizujących zaangażowanie kilku osób w jej wydanie (p. S., p. B.), ponieważ decyzje są w zasadniczej części jednobrzmiące, choć przygotowane przez różne osoby; doświadczenie życiowe oraz wiedza naukowa przeczą temu, żeby kilka osób było[ w separacji, a mimo to przygotowało jednobrzmiące teksty decyzji mające przeszło 50 stron; zasadnie można uznać, że ostateczny projekt decyzji był przygotowany w ścisłej współpracy kilku osób i był wynikiem wzajemnej konsultacji i uzgadniania; zatem p. B., która jest wymieniona jako kontakt w niektórych decyzjach, była także autorem lub co najmniej współautorem zaskarżonej decyzji, co; w połączeniu z faktem występowania p. B. jako pełnomocnika organu w sprawach dotyczących kilkudziesięciu spraw skarżącej przed sądem czyni zasadnym zarzut wydania zaskarżonej decyzji przez osobę o wyrobionym już wcześniej, negatywnym stosunku do skarżącej i jej spraw;
-art. 153 p.p.s.a. oraz art. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 § 1 o.p., poprzez założenie, a priori zbędności postępowania dowodowego, ze względu na upływ czasu; NSA wydając prawomocny wyrok oraz formułując wiążące wskazówki co do prowadzenia postępowania dowodowego, znał uwarunkowania tej sprawy, a upływ kilku miesięcy od dnia wydania orzeczenia przez NSA z pewnością nie zdezaktualizował tych wytycznych;
-art. 233 § 2 o.p. oraz art. 127 o.p. poprzez merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w II instancji w sytuacji, gdy w I instancji kwestia wymiaru zobowiązania podatkowego nie była w ogóle analizowana; naruszenie spowodowało pozbawienie skarżącej podstawowego prawa do rozpoznania sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu;
-art. 121 § 1 o.p. oraz art. 45 Konstytucji RP poprzez wydanie i doręczenie 11 decyzji tego samego dnia, co znacznie utrudnia sporządzenie skargi do sądu administracyjnego i jest przejawem blokowania prawa do sądu.
Wskazując na powyższe naruszenia prawa skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od DIAS na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. i
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie .
Sąd orzeka w niniejszej sprawie będąc związany wyrokiem NSA z 16 lutego 2024 r. sygn. akt I GSK 650/20, którym uchylono wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/GI 795/19 kontrolujący decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 'z dnia 29 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania i określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2007r.
Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA.
Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że Sąd nie może formułować ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego, procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania określonego aktu. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (zob. wyrok WSA z 9 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 598/17, Lex nr 2403827). Pojęcie wykładni prawa należy rozumieć również jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do postępowania dowodowego, więc przesądzenia, że ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny jest prawidłowy (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 2019/17, Lex nr 2494616). Ponadto moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Odnosi się to zarówno do wykładni prawa, jego zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, jak również oceny tego stanu (zob. wyrok NSA z 20 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2370/18, Lex nr 2571956).
Na wstępie Sąd rozważył zarzut przedawnienia jak bowiem wskazał NSA w wydanym wyroku Sąd I instancji przedwcześnie poprzednio zaakceptował stanowisko organu, że strona miała świadomość i wiedzę o wszczęciu i prowadzeniu postępowania karnoskarbowego, skoro jej pełnomocnikowi doręczono jedynie postanowienie z dnia 4 sierpnia 2009 r. w przedmiocie włączenia do akt sprawy materiałów w postaci przesłuchania świadków. NSA nakazał ocenę w tym względzie poprzez poddanie pełnej ocenie akt administracyjnych przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy sprostał tym zaleceniom. Prawidłowo także rozpoznając sprawę uznał, iż nie doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za w/w okres rozliczeniowy. W szczególności organ stwierdził, iż dokonana analiza akt sprawy wykazała, iż nie doszło do skutecznego zawieszenia a podstawie przestanek z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Z akt sprawy nie wynika bowiem, iż strona bądź jej pełnomocnik mieli świadomość toczącego się postępowania karnoskarbowego.
Powyższa okoliczność zdaniem organu nie oznaczała braku możliwości do merytorycznego orzekania w sprawie w tym zakresie z uwagi na okoliczność zaistnienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 o.p. zawieszającej bieg terminu przedawnienia w postaci wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd ocenę tę podziela w całości co oznacza, iż nietrafne są zarzuty z pkt 3 skargi. Jak stanowi art. 70 § 6 pkt 2 O.p bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem: wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Zgodnie zaś z art. 70 § 7 pkt 2 o.p. termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu: doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W kontrolowanej sprawie jak wskazano na stronie 43 - 44 zaskarżonej decyzji miały miejsce wniesienia skarg do WSA w Gliwicach na decyzje organu odwoławczego dotyczące zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2007r., co ostatecznie wydłużyło termin przedawnienia tegoż zobowiązania o 1743 dni, który ostatecznie przypadał na 7 lutego 2025r. Zatem wydanie zaskarżonej decyzji w dniu 14 sierpnia 2024r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym w wysokości 414798, 00 zł oznacza jej wydanie przed upływem terminu przedawnienia. Podkreślenia wymaga, iż! spornym w tym zakresie dla strony pozostaje okoliczność uwzględnienia wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję podatkową dotyczącą braku podstaw do uchylenia decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym w wyniku wznowienia postępowania, w ogólnej liczbie przyjętych dni wydłużających ten termin przedawnienia. W ocenie strony taka skarga nie mieści się w treści regulacji art. 70 § 6 pkt 2 o.p. Nie dotyczy bowiem wprost skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Sąd zasadności tego zarzutu: nie podziela. Jak stanowi w/w art. 70 § 6 pkt 2 o.p bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z 'dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Treść art. 70 § 6 pkt i § 7 pkt 2 o.p. wskazuje jednoznacznie, żę chodzi o każdą decyzję dotyczącą istoty sprawy, wydaną w ramach danej sprawy podatkowej, byleby tylko została zaskarżona do sądu administracyjnego. Jak zauważył NSA w wyroku z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 1113/16 prawodawca nie postanowił, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpi z dniem wniesienia skargi do sądu na decyzję dotyczącą skonkretyzowanego zobowiązania podatkowego, określonego w decyzji co do wysokości. Wskazał jedynie na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego. Gdyby wolą ustawodawcy było zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w wyniku wniesienia skargi do sądu na decyzję dotyczącą skonkretyzowanego zobowiązania podatkowego to postanowiłby o tym wprost poprzez odpowiedni zapis ustawowy. W sytuacji, gdy wolą prawodawcy jest wskazanie decyzji konkretyzującej zobowiązanie podatkowe, to zawiera w przepisach zwroty wprost odnoszące się do decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, lub decyzji, określającej wysokość tego zobowiązania. Oznacza to zatem, że w badanej sprawie słusznie organ przyjął, iż do biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2007r. wobec wniesienia do WSA w Gliwicach skargi pa decyzję DIAS Z dnia 6 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania należy uwzględnić stan zawieszenia biegu terminu przedawnienia.
Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć należy, iż w wydanym wyroku o sygn. akt I GSK 650/20 NSA nakazał organowi poddać analizie zasadność opodatkowania podatkiem akcyzowym; w podstawowej stawce sprzedaż oleju opałowego dla podmiotów opisanych w tabeli nr 5. W tym zakresie NSA postawił organowi zarzut nie dokonania pełnej i wnikliwej weryfikacji rzetelności oświadczeń w tabeli nr 5, w zakresie ilości nabytego , oleju opałowego, w sytuacji gdy nabywcy potwierdzili nabycie oleju wynikającego z oświadczenia, choćby w części. Przypominając o tezie wynikającej z wyroku TK o sygn. SK 7/1 wiążącej w sprawie z uwagi na poprzednio wydane wyroki w sprawie przez WSA i NSA wskazał na konieczność dokonania ponownej pełnej i wnikliwej weryfikacji złożonych oświadczeń. W szczególności NSA zaznaczył, iż wyjaśnienia może wymagać, czy poza urządzeniami grzewczymi niektórą podmioty mogły być w posiadaniu innych urządzeń niż grzewcze, do których mógł być użyty nabywany sporny olej w ilości wynikającej z kwestionowanych oświadczeń. Zdaniem NSA w niniejszej sprawie środki dowodowe nie zostały wyczerpani, a strona zachowuje w tym zakresie inicjatywę dowodową. Oceniając sporną decyzję w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszeń po stronie organu. Podniesienia wymaga, iż organ wykonał zalecenia NSA w tym zakresie. Dokonał bowiem analizy i weryfikacji w tym zakresie. Organ zaznaczył, iż przedmiotowe w sprawie transakcje miały miejsce w 2007 r. stąd występowanie pisemne lub też dokonanie przesłuchań nabywców w charakterze świadków (22 osoby) na wyżej wskazaną okoliczność ze względu na upływ czasu nie daje gwarancji wiarygodnego, nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego. W konsekwencji podnosząc na trudności w zrealizowaniu powyższego postępowania przyjął, iż wszystkie wskazane w tabeli nr 5 transakcje sprzedaży oleju opałowego (w ilości 58 682 I) to transakcję, których dotyczy wyrok TK o sygn. SK 7/15. Zawierają one bowiem oświadczenia dotknięte brakami formalnymi, ale pochodzą od zidentyfikowanych osób, które potwierdziły fakt nabycia oleju na cele opałowe. W odniesieniu do tych transakcji fakt nabycia oleju opałowego został potwierdzony, spełniony został więc zarówno warunek zużycia paliwa do celów objętych preferencją podatkową, jak i warunek formalny w postaci oświadczenia zidentyfikowanego nabywcy. W konsekwencji DIAS stwierdził, iż wszystkie transakcje sprzedaży oleju opałowego wskazane w tabeli nr 5 są transakcjami pozwalającymi na zastosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego. To stanowisko w sprawie Sąd uznaje za odpowiadające prawu. ‘
Zauważenia także wymaga, iż w powołanym wyroku o sygn. akt I GSK 650/20
NSA nie miał uwag co do zasadności opodatkowania podatkiem akcyzowym w stawce niepreferencyjnej sprzedaży oleju' opałowego opisanego przez organ w tabelach nr 5a, 3, 4, 6,7, co skutkowało tym, iż w oparciu o art. 153 p.p.s.a. ilość 234.614 litrów oleju opałowego organ opodatkował w stawce 2000 zł za 1000 litrów przyjmując związanie prawne wynikające Z;W/w wyroku. Sąd uznaje to działanie za prawidłowe albowiem ta łączna ilość sprzedanego oleju opałowego opisana w tabelach 3,4,6,7,5a dotyczy transakcji niepotwierdzonych przez osoby wskazane w oświadczeniach (tab. nr 3 vide str. 46-48 decyzji), obejmuje oświadczenia nie podpisane przez kupujących (tab. nr 4 sir. 49 decyzji), obejmuje transakcje nie potwierdzające faktycznej dostawy oleju na cele opałowe, transakcje nie potwierdzone przez nabywcę widniejącego na oświadczeniu (tab. nr 5a str. 50 decyzji ) oświadczenia których dane adresowe nie widnieją w Wojewódzkim Zbiorze Meldunkowym, (tab. 6 vide str. 51-52 decyzji), transakcje niepotwierdzone z podmiotami gospodarczymi.
Słusznie także postąpił organ II instancji obniżając należne zobowiązanie w podatku akcyzowym za lipiec 2007r. w wysokości 469.228,00 zł o zapłacony podatek akcyzowy w kwocie 54.430,00 zł, co ustalono w wyniku postępowania uzupełniającego z P z siedzibą w P. na podstawie pisma z 28 kwietnia 2010r. nr [...]. W konsekwencji przedstawionych ustaleń nie jest zasadny również zarzut skargi opisany w pkt 7.
Nie jest także uzasadniony zarzut opisany w pkt 4 skargi w sytuacji, gdy w sprawie dot. przedmiotowego zobowiązania nie była wydawana decyzja ratalna.
W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 153 p.p.s.a., art. 122 , art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, art. 197 o.p. gdyż postępowanie w sprawie było prowadzone z zachowaniem zasad określonych tymi przepisami.
Chybionym także jest zarzut naruszenia przez organ art. 130 § 3 o.p. Jak stanowi ten przepis bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza. W tyrp zakresie organ wskazał, iż w sprawach prowadzonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach osoba prowadząca niniejszą sprawę, której bezstronność skarżąca kwestionuje nie uczestniczyła w procedowaniu spraw związanych z określeniem przedmiotowych zobowiązań w podatku akcyzowym. Uczestniczyła natomiast w niektórych postępowaniach wznowieniowych. Nadto organ zwrócił uwagę, iż przepisy dotyczące obrotu olejem opałowym były przedmiotem zmieniającej się wykładni sądów administracyjnych oraz przedmiotem wykładni TK, a procedowanie spraw związane było z dostosowaniem się do zmieniającej wykładni przepisów z uwzględnieniem zaleceń sądów z wiążących wyroków i nie wynikało z dowolne] oceny pracownika prowadzącego sprawy. Zdaniem Sądu powyższa ocena organu jest trafna. Ustawodawca nie powiązał przesłanki ponownego udziału tego samego pracownika organu przy wydawaniu kolejnej decyzji w tej samej sprawie z jego automatycznym wyłączeniem, ustanawiając dodatkowy warunek w postaci konieczności uprawdopodobnienia braku jego bezstronności. Taka konstrukcja wskazuje na potrzebę łączenia wyłączenia pracownika z możliwością jego rzeczywistego wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy kwestie, które pozostają sporne w niniejszym postępowaniu, w zakresie oceny dowodów i ustalenia stanu faktycznego, nie tworzyły żadnego marginesu oceny dla pracowników wydających decyzję, ponieważ zostały w pełnym zakresie ocenione w wyrokach wydawanych w sprawie przez WSA w Gliwicach i NSA. Okoliczności, które ustalić miał ponownie organ dotyczyły kwestii wskazywanych przez NSA. W konsekwencji nie sposób dopatrzeć się wpływu udziału wskazanych pracowników na kwestionowaną obecnie treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
-----------------------
Sygn. akt III SA/GI 871/24
Sygn. akt III SA/GI 871/24
16
15
Sygn. akt III SA/GI 871/24 i
i