III SA/GL 856/24

III SA/Gl 856/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Adam Pawlyta
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 44, art. 58-59
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 3 września 2024 r. nr SKO.4204.156.2024 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 września 2024 r. nr SKO. 4204.156.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej jako: "organ" lub "SKO" lub "Kolegium") odmówiło J. W. (dalej jako: "skarżący" lub "strona skarżąca") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta C. (dalej jako: "organ I instancji") z 4 września 2023 r. nr [...], w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy do czasu ustania przyczyn jego zatrzymania.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym
i prawnym.
1 września 2023 r. do Urzędu Miasta C. wpłynął wniosek Komendanta [...] Policji w K. nr [...] z tej samej daty, o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem przez skarżącego w okresie od 21 października 2022 r. do 31 sierpnia 2023 r. limitu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Organ I instancji 4 września 2023 r. wszczął postępowania administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy, skierowania strony skarżącej na egzamin sprawdzający kwalifikacje i nałożenia obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu.
Decyzją z 4 września 2023 r. nr [...] Prezydent Miasta C. zatrzymał stronie prawo jazdy w kilku różnych kategoriach. Przesyłki zawierające ww. decyzję zostały skierowana na znajdujące się w aktach sprawy dwa adresy skarżącego tj. [...], oraz [...] (karta 6 i poprzednia akt administracyjnych). Z adnotacji umieszczonych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że z powodu nieobecności adresata przesyłki dwukrotnie awizowano. Przesyłka kierowana na [...] została pozostawiona w placówce pocztowej w UP C. 16 w dniu 7 września 2023 r., o czym poinformowano adresata, poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. 15 września 2023 r. przesyłka została awizowana powtórnie. Adresat nie podjął przesyłki w terminie, w związku z czym zwrócono ją nadawcy. Podobnie było z przesyłką kierowaną na [...], która została pozostawiona w placówce pocztowej w UP C. 16 w dniu 29 września 2023 r., o czym poinformowano adresata poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. 9 października 2023 r. przesyłka została awizowana powtórnie. Adresat nie podjął przesyłki w terminie, w związku z czym zwrócono ją nadawcy.
15 lipca 2024 r. skarżący przeglądał akta sprawy, 22 lipca 2024 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 4 września 2023 r., do którego załączył odwołanie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że nie złożył odwołania od decyzji w terminie, ponieważ w okresie, kiedy próbowano doręczyć mu dwukrotnie zaskarżoną decyzję, zamieszkiwał od pod innym adresem niż te, które zostały podane na kopertach nadawczych. Jak wskazał, ówczesny jedyny i prawidłowy adres jego zamieszkania to [...]. Ponadto zaznaczył, że w tym czasie wykonywał on pracę kierowcy międzynarodowego i w Polsce bywał jedynie kilka dni w miesiącu. W dalszej części podniósł, że z uwagi na powyższe okoliczności zaskarżona decyzja do dnia wniesienia wniosku nie została prawidłowo doręczona, co uniemożliwiło mu wniesienie odwołania w przewidzianym terminie. Dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy 15 lipca 2024 r. w obecności fachowego pełnomocnika został uświadomiony, że wysłane przesyłki nie mogły zostać uznane za prawidłowo doręczone i ma jeszcze termin na odwołanie się, a brak terminowego wniesienia odwołania wynikał z przyczyn niezależnych od skarżącego. Podjęcie decyzji w jego sprawie bez możliwości złożenia odwołania skutkuje naruszeniem jego prawa do wykonania badań w przewidzianym okresie i wniesienia odwołania od decyzji.
Postanowieniem z 3 września 2024 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzja z 4 września 2023r. została stronie doręczona przez operatora pocztowego po podwójnym awizowaniu. Bacząc na brzmienie art. 44 k.p.a. oraz fakt, że pierwsze awizo miało miejsce 29 września 2023 r. to doręczenie stronie przedmiotowej decyzji nastąpiło z upływem 14 października 2023 r., a odwołanie od spornej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia wpłynęło do organu I instancji dopiero 24 lipca 2024 r.
SKO uznało, że wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności podnoszone przez skarżącego – inny adres zamieszkania oraz fakt wykonywania pracy kierowcy międzynarodowego i przebywanie w Polsce jedynie kilka dni w miesiącu - nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jak wskazało Kolegium, praca kierowcy międzynarodowego i związane z tym częste pobyty za granicą, szczególnie na dłuższy okres, z zasady są wcześniej planowane, a więc czas wyjazdu oraz długość pobytu są znane z wyprzedzeniem. W takiej sytuacji, mając na uwadze fakt dłuższej nieobecności, strona chcąc należycie dbać o swe interesy, winna zapewnić możliwość odbierania jej korespondencji w czasie nieobecności, przynajmniej przez posłużenie się pomocą osób trzecich. W takiej sytuacji nie może wyłączać zawinienia fakt czasowego przebywania strony w delegacji w innym miejscu niż adres zamieszkania, na który organy administracji publicznej kierują korespondencję. Ponadto, skarżący wiedząc, że przez pewien czas będzie przebywał poza miejscem zamieszkania, mógł poinformować organ o tym, aby czasowo kierował korespondencję pod inny adres. Co więcej mógł on również ustanowić pełnomocnika do doręczeń. Strona właściwie dbająca o swoje obowiązki procesowe i wiedząca, że toczy się postępowanie, którego jest stroną powinna mieć pełna świadomość ciążących na niej wymagań.
Organ II instancji zwrócił również uwagę na fakt, że w sytuacji, gdy strona skarżąca w ciągu roku przekroczyła dozwoloną ilości 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego mogła przypuszczać, że w związku z tym może być kierowana na jej adres korespondencja urzędowa związana z wszczęciem postępowania zmierzającego do wykonania badań psychologicznych i poddania się egzaminowi kontrolnemu, sprawdzającemu kwalifikacje kierowcy. Strona była nieobecna pod adresem zamieszkania, ale nie zadbała o zapewnienie komunikacji z organem I instancji, co było bezpośrednią przyczyną uchybienia przez nią terminu do wniesienia odwołania. Na uwagę zasługuje również fakt, że skarżący 15 lipca 2024r. złożył oświadczenie w siedzibie organu I instancji, na okoliczność zapoznania się z aktami sprawy, w którym podał swój adres zamieszkania: [...], który to adres był również adresem doręczeń zaskarżonej przez stronę decyzji.
W ocenie Kolegium strona skarżąca wykazała się brakiem należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, bowiem nie poinformowała organu o planowanym pobycie za granicą, ani też nie zapewniła możliwości skutecznego prowadzenia korespondencji z organem np. poprzez ustanawianie pełnomocnika do doręczeń lub poinformowania o zmianie adresu tymczasowego zamieszkania. Fakt przebywania za granicą spowodowany pracą kierowcy międzynarodowego, nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, gdyż wyjazdy tego typu są wcześniej zaplanowane, nie były one wyjazdem nagłym, niespodziewanym. Tym samym strona nie wykazała we wniosku żadnych wyjątkowych okoliczności, które uniemożliwiałyby jej dochowanie terminu do złożenia odwołania. Zatem w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały podstawy do przyjęcia, że uchybienie terminu było przez stronę niezawinione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił naruszenie:
- naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu
i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia analizowanego stanu faktycznego oraz braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy co doprowadziło organ II instancji do powielenia w zaskarżonym orzeczeniu całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych organu
I instancji;
- naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie
w okolicznościach sprawy;
- naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego,
tj. wynikających z art. 8, art. 9, art. 11 i art. 12 k.p.a., a w konsekwencji wydanie orzeczenia z pominięciem zasad pogłębiana zaufania obywateli do organów, zasad informowania stron, zasad przekonywania i prostoty postępowania.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w Częstochowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w Częstochowie i orzeczenie co do istoty sprawy.
W treści skargi pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz wskazał, że SKO tylko domniemywa, że skarżący miał wiedzę o nałożonych kolejnych punktach karnych, przekroczeniu 24 punktów i o dalszych konsekwencjach. Nawet gdyby tak było, to skarżący do czasu otrzymania pierwszej korespondencji w sprawie nie ma obowiązku zabezpieczania swojego adresu do korespondencji. Co więcej, Kolegium niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i w całkowitym oderwaniu od realiów branży transportowej zakłada, że kierowca w transporcie międzynarodowym ma planowane z wyprzedzeniem trasy, a czas wyjazdu i pobytu są wcześniej znane. Skarżący nie może się zgodzić z takim twierdzeniem, albowiem w dzisiejszych czasach handlu frachtami na giełdach, zmiany tras, jak również dni i godziny wyjazdów są bardzo dynamiczne. Pełnomocnik podniósł też, że skarżący - jak większość obywateli - myli adres zamieszkania z adresem zameldowania i w kwestiach formalnych wskazuje adres zameldowania tj. [...] - co organ wie z urzędu. Pomijając ten fakt, należy dojść do wniosku, że akurat 15 lipca 2024 r. skarżący mógł też już ponownie zamieszkiwać pod adresem [...] - i to nie powinno mieć żadnego wpływu na decyzję Kolegium. Albowiem skarżący dysponuje tytułami prawnymi do obu nieruchomości, ale niewątpliwie - ze względów osobistych - w dacie doręczenia spornych orzeczeń zamieszkiwał przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd Administracyjny w Gliwicach ustalił i zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady procedury administracyjnej.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd oceniając w zakreślonych wyżej granicach legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Instytucję przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej regulują przepisy art. 58 - 59 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a."
Zgodnie z art. 58 § 1 - 3 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).
W myśl art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania.
Ustanowiona w powołanym przepisie instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do podjęcia czynności procesowej, ale tylko tej jednostki, która nie ponosi winy w uchybieniu tego terminu.
Przywołany art. 58 k.p.a. kreuje cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu:
- uchybienie terminowi,
- wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia),
- uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz
- dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był uchybiony termin.
Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.
W sprawie nie jest sporne, że skarżący wypełnił przesłanki 1., 2. i 4. Spór sprowadza się zaś do oceny spełnienia przesłanki 3., tj. braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania.
Brak winy w uchybieniu terminu zachodzi wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. A. Golęba (w:) Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, s. 427; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2019, s. 397-399).
W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepublikowane).
Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła przewidzieć i usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. W przeciwnym razie strona powinna zadbać z wyprzedzeniem o swoją sprawę (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1231/08, LEX nr 574915). Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu choćby w postaci lekkiego niedbalstwa (por. wyrok WSA w Olsztynie z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 891/21, LEX nr 3281877). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10, LEX nr 743939). W orzecznictwie zwraca się również uwagę, że strona powinna stosowną argumentacją wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
W ocenie sądu - w okolicznościach niniejszej sprawy - należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, bowiem skarżący nie wykazał braku zawinienia w niezłożeniu odwołania w terminie, gdyż zaprezentowana we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja nie daje podstawy do przyjęcia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Oznacza to, że przesłanka warunkująca przywrócenie terminu nie została spełniona.
Wyjaśniając powyższe, przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie decyzja Prezydenta Miasta C. z 4 września 2023 r., nr [...] została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. Stosownie do § 1 pkt 1 tego przepisu, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego.
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Stosownie zaś do § 4 cytowanego przepisu, w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Decyzja ta została skierowana na obydwa znajdujące się w aktach sprawy i znane organowi adresy skarżącego tj. – ul. [...] (adres wskazany przez Policję na wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy) oraz ul. [...] (adres znany organowi, który jest również adresem zameldowania skarżącego). Z powyższego wynika, że organ dopełnił najwyższej staranności w doręczeniu stronie przesyłki, gdyż zasadniczo każdy posiada tylko jedno miejsce zamieszkania rozumiane jako główne centrum jego interesów życiowych.
W niniejszej sprawie skarżący wykonujący zawód kierowcy międzynarodowego, który wiąże się z częstymi nieobecnościami w miejscu zamieszkania nie zadbał o zapewnienie sobie odbierania kierowanej do niego korespondencji. Wszak stronie mogą być doręczane także inne przesyłki, od innych nadawców i strona często nieobecna, a należycie dbająca o swoje interesy winna tak zorganizować swoje sprawy, aby przesyłki te do niej docierały. W przeciwnym razie winna przypuszczać, że może się narazić na negatywne konsekwencje, choćby takie, jak w niniejszej sprawie, co wskazuje, że nie czyniąc takich starań strona dopuściła się niedbalstwa, co z kolei wyklucza brak winy w uchybieniu terminu. Zauważyć także należy, że skarżący po powrocie z pracy poza granicami kraju nie wykazał zainteresowania pozostającymi w jego skrzynce pocztowej zawiadomieniami o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. Nie udał się do placówki pocztowej by uzyskać informacje o korespondencji będącej przedmiotem awiza. Dlatego bez znaczenia był fakt, że skarżący czasowo pod tymi adresami nie przebywał, ani że w czasie próby doręczenia mógł znajdować się poza granicami kraju.
Natomiast twierdzenie o zamieszkiwaniu pod adresem na ul. [...] Sąd uznał za niewiarygodne, gdyż strona w żaden sposób nie udowodniła ani nawet nie uprawdopodobniła, że rzeczywiście tam mieszkała, np. poprzez okazanie rachunków za media wystawionych na jej nazwisko czy deklaracji do Urzędu Skarbowego, gdzie wskazał ten właśnie adres, jako adres zamieszkania. Nadto sama umowa najmu okazana przez skarżącego nie jest opatrzona datą pewną w rozumieniu art. 81 Kc.
Mając na uwadze powyższe należało uznać, że rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe, a wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem w toku postępowania administracyjnego, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy.
Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a. Organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia kwestii uchybienia i zasadności przywrócenia terminu, bo to te kwestie – a nie zasadność skierowania strony na badania kwalifikacji kierowcy – były przedmiotem tego postępowania wpadkowego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy zasady pogłębiania zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a., gdyż – jak już powiedziano – organ podjął wszelkie starania, jakie pozostawały w jego mocy, aby korespondencja dotarła do skarżącego dokonując doręczenia nie tylko na jeden, ale na wszystkie znane mu adresy strony.
Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.