III SA/Gl 852/22

III SA/Gl 852/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 13 ust. 1 i 2,  art. 16 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi D.T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 31 października 2022 r. nr OK.1331.23.2022 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia 6 października 2022r. nr [...], 2. zasądza od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 października 2022 r., nr OK.1331.23.2022, Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. T. (dalej: skarżący) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. (dalej: organ I instancji), z dnia 6 października 2022, znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, której przedmiotem była odmowa udostępnienia informacji publicznej, a mianowicie podanie wysokości rocznej sumy wynagrodzenia Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. za lata 2018 – 2021.
Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wystąpił w dniu 31 sierpnia 2021 r. z wnioskiem do organu I instancji, o udostępnienie poniższej informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1429, dalej: “udip") w następującym zakresie:
1. podanie całkowitej kwoty brutto wydanej w 2018 r. na wynagrodzenia wszystkich pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w całości z uwzględnieniem wynagrodzenia podstawowego i wszelkich dodatków oraz premii,
2. podanie całkowitej kwoty brutto wydanej w 2019 r. na wynagrodzenia wszystkich pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w całości z uwzględnieniem wynagrodzenia podstawowego i wszelkich dodatków oraz premii,
3. podanie całkowitej kwoty brutto wydanej w 2020 r. na wynagrodzenia wszystkich pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w całości z uwzględnieniem wynagrodzenia podstawowego i wszelkich dodatków oraz premii,
4. podanie całkowitej kwoty brutto wydanej w 2021 r. na wynagrodzenia wszystkich pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w całości z uwzględnieniem wynagrodzenia podstawowego i wszelkich dodatków oraz premii.
5. podanie liczby etatów pracowników zatrudnionych w dowolnej formie w Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w 2018 r.,
6. podanie liczby etatów pracowników zatrudnionych w dowolnej formie w Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w 2019 r.,
7. podanie liczby etatów pracowników zatrudnionych w dowolnej formie w Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w 2020 r.,
8. podanie liczby etatów pracowników zatrudnionych w dowolnej formie w Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w 2021 r.,
9. podanie całkowitego rocznego wynagrodzenia brutto (ze wszystkimi dodatkami i premiami) na stanowisku Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w 2018 r.,
10. podanie całkowitego rocznego wynagrodzenia brutto (ze wszystkimi dodatkami i premiami) na stanowisku Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w 2019 r.,
11. podanie całkowitego rocznego wynagrodzenia brutto (ze wszystkimi dodatkami i premiami) na stanowisku Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w 2020 r.,
12. podanie całkowitego rocznego wynagrodzenia brutto (ze wszystkimi dodatkami i premiami) na stanowisku Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w 2021 r.,
13. informacji o liczbie osób przebywających na kwarantannie w rozumieniu ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z nr.234 poz.1570 z późn. zm., dalej określanej skrótem ustawa o zapobieganiu) w powiecie Z. w 2018 r.,
14. informacji o liczbie osób przebywających na kwarantannie w rozumieniu ustawy o zapobieganiu w powiecie Z. w 2019 r.,
15. informacji o liczbie osób przebywających na kwarantannie w rozumieniu ustawy o zapobieganiu w powiecie Z. w 2020 r.,
16. informacji o liczbie osób przebywających na kwarantannie w rozumieniu ustawy o zapobieganiu w powiecie Z. w 2021 r.,
17. informacji czy COVID-19 jest "chorobą szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną" w rozumieniu ustawy o zapobieganiu w powiecie Z. w 2021 r.
Organ I instancji, w odpowiedzi pisemnej z dnia 14 września 2022 r, odpowiedział na ww. pytania od nr 1 do nr 8 oraz od nr 15 do nr 17. Natomiast nie odpowiedział na pytanie od nr 9 do nr 12, lecz zawiadomieniem z tego samego dnia poinformował wnioskodawcę, że w zakresie ww. pytań dotyczących rocznego wynagrodzenia brutto (ze wszystkimi dodatkami i premiami) na stanowisku Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. za lata 2018 do 2021r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne, które postanowieniem organu I instancji nr [...] z dnia 14 września 2022 r, zostało przedłużone do dnia 7 października 2022r.
W dniu 6 października 2022r. znak [...] organ I instancji odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej punktów od 9 do 12 ww. wniosku, tj. w zakresie wynagrodzenia brutto Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. za lata 2018 do 2021r.
W uzasadnieniu organ I instancji m.in. podał, że żądana informacja o wynagrodzeniu osób pełniących funkcje publiczne stanowi informację publiczną, jednakże w przedmiotowej sprawie jest ona nadużywaniem prawa do takiej informacji.
Powołał art.16 ust 1 udip nakazujący stosowanie przepisów kpa przy odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Między skarżącym a organem istnieje konflikt, dlatego realizacja prawa do informacji publicznej nie może służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb skarżącego.
Nadto wobec skarżącego toczy się postępowanie prokuratorskie z zawiadomienia Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. w wyniku którego Prokurator Rejonowy w Z. wydał w dniu 8 grudnia 2021 r., postanowienie o objęciu ściganiem z urzędu przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego, co zdaniem organu powoduje uzasadnioną obawę naruszenia dóbr osobistych i naruszenia prywatności osoby pełniącej funkcję Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z..
Zdaniem organu I instancji ww. wniosek o udostępnienia informacji publicznej ma na celu zaspokojenie prywatnych spraw skarżącego i nie służy dobru powszechnemu.
Od powyższej decyzji z dnia 6 października 2022 r. znak [...] skarżący złożył odwołanie w dniu 17 października 2022 r. w wyniku czego organ II instancji wydał w dniu 31 października 2022 r. zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy ww. decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji m.in. podał, że co prawda wysokość wynagrodzenia osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny jest informacją publiczną lecz w przedmiotowej sprawie nie posłuży ona dobru publicznemu ale własnym interesom skarżącego.
Ponadto organ odwoławczy na poparcie swego stanowiska wskazał szereg orzeczeń sądów administracyjnych podnosząc, że zachowania skarżącego wnioskującego o informację publiczną stanowią nadużywanie publicznego prawa podmiotowego i nie zasługują na ochronę.
Na decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł w dniu 10 listopada 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucił w niej sprzeczność z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Polemizując z ustaleniami organów zaprzeczył, aby jego wniosek zmierzał do wywołania dolegliwości u adresata, utrudnianie funkcjonowania organu I instancji i represje wobec osoby zajmującej stanowisko dyrektora jednej z placówek; podniósł, że przepisy wspomnianej ustawy, są jednoznaczne, tak iż przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty nie mają prawnego znaczenia.
Skarżący zażądał stwierdzenia bezskuteczności i bezprawności zaskarżonej decyzji oraz nakazanie organowi udzielenia żądanej informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 21 listopada 2022 r. organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu odwoławczego informacja publiczna, której żądał skarżący, nie podlega udostępnieniu. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na korespondencję emailową skarżącego, która miała zawierać treści obraźliwe, krzywdzące i nieprawdziwe. Zdaniem organu wiedza uzyskana przez skarżącego ze źródeł udostępnionych przez organ, może stanowić narzędzie służące pozyskaniu danych osobowych, wchodzących w zakres przedmiotowy informacji publicznej, lecz w rzeczywistości mających posłużyć do dalszego nękania osoby, z którą wnioskodawca pozostaje w konflikcie personalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustalił i zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023. poz. 259, dalej określanej skrótem p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1429, dalej:udip), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 udip pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać, jednak, co należy podkreślić, na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 udip informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 udip. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.
Ustawodawca w art. 6 udip zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 udip).
Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 udip - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 udip.
Natomiast do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania na podstawie art. 16 ust. 2 udip stosuje się przepisy kpa.
Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, wniosek skarżącego z dnia 31 sierpnia 2021 r., o udostępnienie informacji publicznej, został w znacznej części uwzględniony. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. w piśmie z dnia 14 września 2022 r. udzielił odpowiedzi na 13 spośród 17 pytań skarżącego, a nie udzielił odpowiedzi na cztery pytania. Co do pytań, zawartych w punktach 9 – 12 wniosku, dotyczących wysokości rocznego wynagrodzenia dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. za lata 2018 – 2021, organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego pismem z dnia 14 września 2022 r., znak [...], l.dz. [...], iż wszczął postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Postanowieniem z tegoż dnia organ I instancji zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy i wskazał nowy termin jej załatwienia na dzień 7 października 2022 r. W tym postanowieniu podano, iż postępowanie toczy się w oparciu o materialnoprawną podstawę wynikającą z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zaskarżona decyzja dotyczyła jedynie tej części wniosku, która nie została uwzględniona w trybie czynności materialno – technicznych.
Organ na podstawie korespondencji skarżącego kierowanej do różnych podmiotów wyciągnął wniosek o nadużyciu przez skarżącego prawa podmiotowego. Miałoby ono polegać na wykorzystaniu powziętej informacji publicznej dla takich celów prywatnych, które nie zasługują na ochronę prawną.
Stanowisko organu I instancji zostało powielone w decyzji Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 31 października 2022 r. Skarga, jak wyraźnie wynika z jej treści dotyczy zaskarżonej decyzji.
Dostęp do informacji może zostać ograniczony w okolicznościach wyszczególnionych w przepisie art. 5 ust. 2 udip, tj. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (zdanie pierwsze), przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (zdanie drugie). Przy czym informacja wymagająca ochrony z uwagi na ochronę prawa do prywatności nie traci waloru informacji publicznej. Nadal bowiem informacja ta jest informacją publiczną. W sytuacji gdy, w ocenie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, dostęp do żądanej informacji wymaga ograniczenia ze względu na przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 2 udip, wówczas obowiązkiem tego podmiotu jest ocena czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna, jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nią nie jest. Jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczną i informacja ta ma związek z wykonywanymi przez tę osobę zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do tej informacji nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. Oznacza to, że organ nie może odmówić udzielenia informacji o wysokości wynagrodzenia, powołując się na ochronę prywatności osoby pełniącej funkcje publiczną tj. Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej.
W ocenie Sądu nie można się zgodzić z argumentacją organu odwoławczego, jakoby dane o wynagrodzeniu dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Z. będą służyć do nadużycia prawa do informacji publicznej.
Nie można się zgodzić z argumentacją organu odwoławczego, że ww. dane o wynagrodzeniu stanowią nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej, ponieważ nadużycie prawa do informacji publicznej polega na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, co w sprawie zdaniem organu nie ma miejsca. Jakkolwiek celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione, jednakże w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia takiego poglądu. W ocenie Sądu organ błędnie ocenił iż żądana informacja dotycząca wynagrodzenia dla Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej stanowi nadużycie prawa. Sąd nie stwierdził po stronie skarżącego zamiaru wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji, ponieważ żądanie informacji o wynagrodzeniu dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w żaden sposób nie zakłóca funkcjonowania organów administracji. Żądanie przedmiotowej informacji nie ma związku z wykorzystanie dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, ponieważ toczące się postępowanie o popełnienie przestępstwa z art.190 §1 k.k., objęte ściganiem z urzędu przez Prokuratora Rejonowego w Z. tego nie uzasadnia.
W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczącej ww. wynagrodzenia nie stanowił nadużycia prawa. Natomiast wyjaśnienia wymaga kwestia zastosowania w sprawie przepisów kpa., ponieważ w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż na gruncie regulacji zawartych w udip wyróżnia się dwa etapy postępowania o różnym charakterze, mające za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy kpa, bowiem informacja publiczna jest wtedy udostępniana w formie czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie. Wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu Sytuacja wygląda natomiast inaczej, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 udip, do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy kpa, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 1002/09; z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 873/15; z dnia 27 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 7/17, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem organy administracji publicznej w przedstawionym wyżej zakresie są obowiązane uwzględniać w prowadzonych sprawach podstawowe zasady postępowania administracyjnego, wymienione w artykułach 6 – 16 k.p.a. Szczególne znaczenie należy przypisać zasadzie wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organowi stać na straży praworządności poprzez uwzględnienie zarówno interesu publicznego i jak i słusznego interesu obywatela. Nadto prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; w tym kontekście organy powinny się kierować zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a.
Należy mieć na uwadze fakt, iż osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. wyroku TK z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, opublikowano: OTK-A 2006/3/30).
Powyższe potwierdza, że wniosek skarżącego w zakresie wynagrodzenia Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej za podany okres czasu powinien zostać rozpoznany przez organ z uwzględnieniem wskazanych w treści uzasadnienia uwag.
Sąd stwierdził zatem naruszenie zaskarżoną decyzją podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wymienionych w art. 7 i 8 § 1 k.p.a., oraz naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 5 ust. 2 u.d.i.p., które miało wpływ na wynik sprawy w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanych decyzji.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy wymogom zawartym we wskazanych wyżej przepisach nie sprostały. Zatem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
-----------------------
8