III SA/Gl 846/24

III SA/Gl 846/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta /sprawozdawca/
Dorota Fleszer
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 130 ust. 1 u.p.r.d.
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a.; art. 76 k.p.a.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 17
art. 66 par. 1 k.k.
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi L. L. (L.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr SKO.K/41.3/1735/2024/12383/KC w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 9 sierpnia 2024 r. o numerze SKO.K/41.3/1735/2024/12383/KC Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy; SKO w Katowicach), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) oraz przy uwzględnieniu art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541; dalej ustawa zmieniająca) w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957), utrzymało w mocy decyzję Starosty T. (dalej: organ pierwszej instancji) z 11 czerwca 2024 r. numer [...] o zatrzymaniu L. L. (L. L.); dalej: skarżący; strona) prawa jazdy kat. "A B BE" do czasu ustania przyczyny uzasadniającej jego zatrzymanie.
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Komendant Wojewódzki Policji w K. uznając, iż skarżący jako kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych za naruszenia, których dopuścił się w okresie od 22 marca 2023 r. do 18 października 2023 r., dokonał wpisu ostatecznego 8 stycznia 2024 w ewidencji kierujących pojazdami. Na podstawie wpisu ostatecznego organ wystąpił w dniu 15 marca 2024 r. do Starosty T. z wnioskiem o przeprowadzenie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji skarżącego.
Zdaniem organu skarżący posiadał 5 punktów za naruszenie z 22 marca 2023 r., 5 punktów za naruszenie z 26 sierpnia 2023 r. oraz 15 punktów za naruszenie z 18 października 2023 r. (wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne).
W związku z powyższym Starosta T. pismem z 11 kwietnia 2024 r. zawiadomił skarżącego, że na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wszczęto postępowanie w sprawie weryfikacji posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami (kat. A+B+ BE) z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skarżącemu doręczono jednocześnie informację o obowiązku wykonania badań psychologicznych.
W odpowiedzi na ww. pismo organu pierwszej instancji skarżący pismem z 25 kwietnia 2024 r. zatytułowanym jako "wniosek o zawieszenie postępowania" domagał się w pierwszej kolejności umorzenia postępowania z uwagi na fakt, że liczba punktów strony "nigdy nie przekroczyła 24, a to wobec skutecznego odbycia szkolenia zmniejszającego liczbę punktów karnych, co zostało potwierdzone zaświadczeniem". Natomiast w razie nieuwzględnienia ww. wniosku strona domagała się zawieszenia niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w sprawie weryfikacji posiadanych przez stronę uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B i B+E.
Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że L. L. 29 października 2023 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 17 ust. 6a ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.
Pismem z 6 maja 2024 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z pytaniem czy toczy się postępowanie w sprawie ponownej weryfikacji liczby punktów przypisanych stronie oraz czy Komendant Wojewódzkiego Policji w K. podtrzymuje stanowisko zawarte we wniosku z 15 marca 2024 r. o sprawdzenie kwalifikacji.
W odpowiedzi na ww. pismo organu pierwszej instancji Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z 14 maja 2024 r. poinformował, że w pełni podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone we wnioskach o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oraz poinformowanie o badaniu psychologicznym. Zaznaczono również, że udział strony w szkoleniu w dniu 29 października 2023 r. został odnotowany w kartotece kierowcy, co skutkowało tym, że zmniejszono stronie ilość przypisanych punktów w sprawie o wypadek drogowy z 7 marca 2024 r. Natomiast, jak dalej zaznaczono, strona ostatecznie przekroczyła limit 24 punktów. Poza tym wskazano, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie stanowi podstawy do dokonania tzw. wpisu tymczasowego.
Decyzją z 11 czerwca 2024 r. organ pierwszej instancji orzekł o zatrzymaniu stronie dokumentu prawa jazdy kat. "A B BE" do czasu ustania przyczyny uzasadniającej jego zatrzymanie. W jej podstawie powołano się na art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej oraz art. 104 k.p.a.
Pismem z 27 czerwca 2024 r. skarżący złożył odwołanie od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji z 11 czerwca 2024 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu skargi do WSA w Gliwicach z 29 maja 2024 r. na czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. – dokonanie wpisu ostatecznego w ewidencji kierujących pojazdami i odmowę jego zmiany z 14 maja 2024 r.
Obecnie zaskarżoną decyzją z 9 sierpnia 2024 r. (doręczoną pełnomocnikowi strony 14 sierpnia 2024 r.) o numerze SKO.K/41.3/1735/2024/12383/KC SKO w Katowicach orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
SKO w Katowice stanęło na stanowisku, że ustaleń co do przekroczenia 24 punktów karnych przez kierującego organ dokonuje w oparciu o informację otrzymaną od Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skoro więc Komendant Wojewódzki Policji w piśmie z 15 marca 2024 r. wskazał na wystąpienie tej okoliczności, to obowiązkiem organu pierwszej instancji było zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu. Jest to dokument urzędowy, którego prawdziwości nie podważono. Natomiast sama decyzja organu pierwszej instancji, jak dalej argumentowano, jest decyzją związaną, co oznacza, że organ nie ma możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, tylko musi zachować się tak jak nakazuje mu przepis prawa. Skoro zatem strona przekroczyła limit 24 punktów (w rozpoznawanym przypadku: 25 pkt), to organ miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zawieszenia postępowania. Dlatego też na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. SKO w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako odpowiadającą prawu.
Pismem z 13 września 2024 r. (nadanym 13 września 2024 r.) L. L. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na decyzję SKO w Katowicach z 9 sierpnia 2024 r., której zarzucił obrazę prawa procesowego i materialnego, a mianowicie:
1. przepisu § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2023 r. poz. 1897; dalej: rozporządzenie) w zw. z przepisem § 4 ust. 2 punkt 1) rozporządzenia w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie i zatrzymanie odwołującemu dokumentu prawa jazdy pomimo braku podstaw do takiego działania organu, gdyż brak jest przesłanek do wpisania w ewidencji L. L. wpisu ostatecznego, gdyż nie przekroczył on liczby 24 punktów przypisanych za naruszenia, które mogłyby stanowić podstawę dokonania wpisu ostatecznego, a tym samym podstawę zatrzymania przez organ dokumentu prawa jazdy;
2. art. 130 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. z 21 czerwca 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.; dalej: u.p.r.d.) w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że uzależnianie obowiązywania uchylonego przepisu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej na mocy, której stosuje się m.in. uchylony przepis art. art. 130 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym od określenia przez ministra właściwego do spraw informatyzacji wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach spełnia wymogi demokratycznego państwa prawa urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej;
3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności w postępowaniu, zwłaszcza w zakresie postępowania dowodowego i brak uwzględnienia dowodu w postaci (odpisu) skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 29 maja 2024 r., co skutkowało odmową zawieszenia postępowania;
4. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę zawieszenia postępowania pomimo wystąpienia obligatoryjnej przesłanki jego zawieszenia;
5. art. 76 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwą interpretację i uznanie, że przedłożony wniosek policji o przeprowadzenie przez organ administracji kontroli w zakresie uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami pozostaje podstawą do wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji o zatrzymaniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami;
6. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony.
W związku z powyższym, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Poza tym sformułowano wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu skargi do WSA w Gliwicach z 29 maja 2024 r. na czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. – dokonanie wpisu ostatecznego w ewidencji kierujących pojazdami i odmowę jego zmiany z 14 maja 2024 r.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z 12 listopada 2024 r., III SA/Gl 538/24 (LEX nr 3790408) WSA w Gliwicach oddalił skargę L. L. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z 14 maja 2024 r. w przedmiocie dokonania wpisu ostatecznego w ewidencji kierujących pojazdami oraz odmowy zmiany tego wpisu oddala skargę. Ww. wyrok nie jest prawomocny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom strony, nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii "A B BE". Rozstrzygnięcie w tej materii organy administracji oparły na normie prawa materialnego wyrażonej w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę argumentację pełnomocnika strony skarżącej prezentowanej zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i wyrażonej w skardze, pozostaje również odpowiedź na pytanie czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy ze względu na fakt równoczesnego zakwestionowania przez stronę czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z 14 maja 2024 r. w przedmiocie dokonania wpisu ostatecznego w ewidencji kierujących pojazdami.
W myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (tj. ustawy Prawo o ruchu drogowym). Z kolei art. 130 ust. 1 u.p.r.d. stanowi o tym, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.
Przepis art. 130 ust. 1 u.p.r.d., do którego odsyła ustawa zmieniająca, został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. na podstawie art. 125 pkt 13 w związku z art. 139 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. z 10 lipca 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1210 ze zm.; dalej: u.k.p.). Jednocześnie w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 16 ust. 1 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957 ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca z 2018 r.), zgodnie z którym przepis art. 130 u.p.r.d., w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 u.p.r.d. Na mocy art. 14 pkt 2 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2328 ze zm. – dalej ustawa zmieniająca z 2021 r.) uchylono art. 16 w ustawie zmieniającej z 2018 r. Oznacza to, że art. 130 ust. 1 u.p.r.d. utracił moc obowiązującą w dacie wejścia w życie zmiany wprowadzonej przez art. 14 ustawy zmieniającej z 2021 r., tj. z dniem 17 września 2022 r., o czym stanowi art. 23 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2021 r. Jednocześnie ustawodawca zastąpił uchyloną regulację przepisem art. 17 ustawy zmieniającej z 2021 r. Stwierdza on, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14 (czyli ustawy zmieniającej z 2018 r.), Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi oraz motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji.
Dodać należy, że w myśl art. 136 ust. 1 u.k.p. w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w ewidencji, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2328 ze zm.).
Zatem, co jest istotne, w dacie wydania skarżonej decyzji organu drugiej instancji nie doszło do określenia przez Ministra Cyfryzacji terminu wdrożenia wspomnianych rozwiązań technicznych. Okoliczność ta została również powołana w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji w SKO w Katowicach. Z tego względu, fakt przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów w wyniku naruszeń przepisów ruchu drogowego jest przesłanką do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Przedmiotowa decyzja ma charakter związany, bowiem w przedmiotowym zakresie ustawa nie przyznaje organom swobody decyzyjnej.
W rozpatrywanym przypadku o zaistnieniu okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej poinformował Komendant Wojewódzki Policji w K. w piśmie z 15 marca 2024 r. Wynika z niego jednoznacznie, że skarżący w okresie od 22 marca 2023 r. do 18 października 2023 r. otrzymał łącznie 25 punków karnych, które zostały mu przypisane w związku z trzykrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Powzięcie zatem takiej wiedzy przez organ pierwszej instancji obligował go do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Podkreślić należy, że organ administracji nie prowadzi żadnych własnych ustaleń co do naruszenia przepisów o ruchu drogowym, a jedynie opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por.: wyrok WSA w Gliwicach z 9 kwietnia 2024 r., III SA/Gl 1046/23, Legalis nr 3068930; wyrok WSA w Gliwicach z 21 sierpnia 2023 r., II SA/Gl 71/23, Legalis nr 2974919; wyrok WSA w Gliwicach z 13 marca 2020 r., II SA/Gl 1658/19, LEX nr 3027191). Mianowicie to Policja, jako podmiot uprawniony do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów, jest władna do korygowania tych punktów. Organy administracji, wydające decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie mają kompetencji do korygowania liczby punktów. Są one związane wpisem w ewidencji kierowców, zatem liczbą punktów podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2019 r., I OSK 3495/18, LEX nr 2767991). Ilość punktów karnych może być natomiast kwestionowana w odrębnym postępowania. Dlatego też w kontrolowanej sprawie organ nie jest uprawniony do ustalania, czy liczba punktów podana w zawiadomieniu przez Komendanta Policji została ustalona prawidłowo, a tym bardziej do obniżania liczby punktów (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2021 r., I OSK 3853/18, LEX nr 3170802).
Powyższe pozwala na stwierdzenie, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 7a § 1a k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. art. 77 k.p.a. związane z wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy lub na przeprowadzeniu przez organy administracji pierwszej i drugiej instancji niepełnego postępowania dowodowego są nietrafne.
Otóż dowodem, który stanowi podstawę dla wydania decyzji w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej jest wyłącznie pismo właściwego Wojewódzkiego Komendanta Policji, w którym zawarta jest informacja o przekroczeniu 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kwestionowanie ilości przypisanych skarżącemu punktów karnych może nastąpić w odrębnym postępowaniu, a więc innym niż dotyczącym zatrzymania mu prawa jazdy. Z tych samych przyczyn nie można mówić o naruszeniu art. 130 ust. 1 u.p.r.d., zwłaszcza, że skarżący nie podważył domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego w postaci pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji z 15 marca 2024 r. Nie jest nim – wbrew argumentacji skarżącego – również złożenie do akt pisma strony z 25 kwietnia 2024 r. wraz z fotokopią zaświadczenia z 29 października 2024 r. Jak argumentował pełnomocnik L. L. w uzasadnieniu ww. pisma – strona nigdy nie miała przekroczyć 24 punktów karnych, a to wobec skutecznego odbycia szkolenia zmniejszającego liczbę punktów karnych, co zostało potwierdzone stosownym zaświadczeniem. Jednak proste działania arytmetyczne zaprzecza wyżej wskazanemu oświadczeniu: za zdarzenie z 22 marca 2023 r. w Z. (przekroczenie dopuszczalnej prędkości od 41 do 50 km/h) najpierw przypisano stronie 11 pkt, a następnie w uwzględnieniu odbytego szkolenia stwierdzonego zaświadczeniem z 29 października 2024 r. odjęto 6 pkt, co oznacza że finalnie stronie za ww. wykroczenie drogowe przypisano 5 pkt. Poza tym przypisano skarżącemu 5 punktów za naruszenie z 26 sierpnia 2023 r. oraz 15 punktów za naruszenie z 18 października 2023 r. (czyli: 5 + 5 + 15 = 25 pkt). Z akt administracyjnych wynika również, że organ pierwszej instancji weryfikował stanowisko strony w toku postępowania administracyjnego i zwrócił się o stanowisko do Komendanta Wojewódzkiego Policja w K., który pismem z 14 maja 2024 r. w pełni podtrzymał stanowisko jakie zajął we wniosku z 15 marca 2024 r.
Stan faktyczny sprawy został zatem prawidłowo ustalony przez organ pierwszej instancji. Skarżący nie przedstawił również żadnego dowodu, który podważałby ustalenia organów administracji (w szczególności obalałyby domniemanie prawdziwości dokumentu urzędowego w postaci wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z 15 marca 2024 r.).
Należy przy tym zauważyć, że Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić (por. wyrok NSA z 11 lipca 2023 r., III OSK 2439/21, Legalis nr 2982174). W niniejszej sprawie skarżący dotychczas jednak tego nie uczynił. Co prawda w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze formułował wniosek dowodowy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z (odpisu) skargi złożonej do WSA w Gliwicach jednak taki dowód nie może ipso facto już świadczyć, że dane zawarte w dokumencie urzędowym z 15 marca 2024 r. są nieprawdziwe. Jest to co najwyżej dowód na okoliczność zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności materialno - technicznej Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., a nie dowód skutecznie podważający wiarygodność i moc dowodową pisma z 15 marca 2024 r. Zasadnie zatem argumentuje w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że dotychczasowe działania podejmowane przez skarżącego nie mają wpływu na zaskarżoną decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy dopóty, dopóki Komendant Policji nie skoryguje swojego wniosku. Dodać należy, że sąd administracyjny nie ma również kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny), ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. To ostatnie uprawnienie przysługuje bowiem Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu (por.: wyrok WSA w Krakowie z 5 czerwca 2023 r. III SA/Kr 1954/22, Legalis nr 2936214; wyrok NSA z 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12, Legalis nr 737490).
W tym zakresie trzeba jednak zwrócić uwagę na argumentację strony jaką konsekwentnie prezentował we wniosku z 25 kwietnia 2024 r., a następnie w odwołaniu z 27 czerwca 2024 r., oraz w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Mianowicie pełnomocnik strony powoływał się na fakt złożenia skargi na czynność materialno - techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. – dokonanie wpisu ostatecznego w ewidencji kierującymi pojazdami i odmowę zmiany z 14 maja 2024 r. Zdaniem pełnomocnika strony istnieje bowiem ścisła zależność pomiędzy czynnością materialno - techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w postaci ustalenia i przypisania stronie 15 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 18 października 2023 r. w Z., gdzie skarżący dopuścił się czynu polegającego na spowodowaniu wypadku drogowego (zakwalifikowanego jako przestępstwo), a rozpoznawaną sprawą w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Zdaniem pełnomocnika skarżącego fakt wydania prawomocnego wyroku warunkowo umarzającego postępowania karne eliminuje możliwość skutecznego przypisania stronie 15 punktów karnych. Natomiast zdaniem organu odwoławczego prezentowanym w odpowiedzi na skargę taka zależność nie zachodzi. Wskazano przy tym na fakt, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. ma moc dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., którego nie można skutecznie zakwestionować poprzez złożenie np. odpisu skargi na powołaną powyżej czynność materialno - techniczną. Podobne stanowisko w toku postępowania administracyjnego zajął zresztą Komendant Wojewódzki Policji w K. w piśmie z 14 maja 2024 r. Natomiast postanowieniem z 10 czerwca 2024 r. organ pierwszej instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego.
Wbrew twierdzeniu skarżącego trwające postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie związanej z zaskarżeniem czynności materialno technicznej nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust 1 pkt 4 k.p.a., które powodowałoby konieczność zawieszenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że np. pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję. Z tego powodu prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności karnej kierującego pojazdem, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. (por. uchwałę siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., I OPS 3/18, Legalis nr 1955490; wyrok NSA z 13 sierpnia 2021 r., I OSK 2026/20, Legalis nr 2601767).
W niniejszej sprawie bezsporna była okoliczność, iż w dniu 18 października 2023 r. w Z., skarżący dopuścił się czynu polegającego na spowodowaniu wypadku drogowego w związku z czym Komendant Wojewódzki Policji w K. dokonał przypisania 15 punktów w ewidencji - na podstawie wyroku sygn. akt. [...] wydanego przez Sąd Rejonowy w T. za naruszenie, którego dopuścił się skarżący w dniu 18 października 2023 r. Po uprawomocnieniu się ww. wyroku w sprawie, w dniu 14 marca 2024 r. do ewidencji kierujących naruszających przepisy ruchu drogowego wprowadzono informację o zapadłym rozstrzygnięciu sądowym - stosownie do § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Sąd przy tym podziela stanowisko organu odwoławczego, iż zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia wpisu ostatecznego w ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone m.in. prawomocnym rozstrzygnięciem sądu, a fakt jego zaistnienia nie budzi wątpliwości.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, podstawa wpisu ostatecznego w ewidencji wystąpiła, ponieważ fakt zaistnienia naruszenia przepisów ruchu drogowego nie budzi wątpliwości. Został on potwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego z 28 lutego 2024 r. sygn. akt [...], który uprawomocnił się 7 marca 2024 r. (por. ustalenia faktyczne i zważania prawne powołane w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach z 12 listopada 2024 r., III SA/Gl 538/24, LEX nr 3790408).
Należało zatem przyjąć, że wynikająca z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia dyspozycja stanowiąca, iż wpisu ostatecznego w ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone m.in. prawomocnym rozstrzygnięciem sądu została przez organ pierwszej instancji prawidłowo zastosowana.
Dodać jeszcze można, że zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn. z 7 grudnia 2023 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 17 ze zm.; dalej: k.k.) sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Z powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że u podstaw orzeczenia warunkowo umarzającego postępowanie (niezależnie od jego probacyjnego charakteru) znajduje się pozytywnie zweryfikowana przesłanka popełnienia czynu zabronionego przez oskarżonego w sposób zawiniony, skoro "wina i społeczna szkodliwość czynu" mają być nieznaczne, a "okoliczności jego popełnienia" mają nie budzić wątpliwości. Wyrok warunkowy umarzający postępowanie nie jest wprawdzie wyrokiem skazującym, a "warunkowe umorzenie postępowania nie jest ani formą, ani odmianą warunkowego skazania, a wynikające z omawianej instytucji dobrodziejstwa sięgają znacznie dalej aniżeli dobrodziejstwa związane z zastosowaniem względem sprawcy warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności" (por. uchwała Izb Karnej i Wojskowej SN z 29 stycznia 1971 r., VI KZP 26/69, Legalis nr 15161; wyrok WSA w Rzeszowie z 10 listopada 2020 r., II SA/Rz 600/20, Legalis nr 2507699).
Na ww. rozróżnienie natomiast zasadnie, zdaniem Sądu, powołał się Komendant Wojewódzki Policji w K. w piśmie z 14 maja 2024 r. (por. karta nr 26 akt administracyjnych), który również argumentował, że ewidencja kierujących nie jest rejestrem karnym, gdyż umieszcza się w niej naruszenia przepisów ruchu drogowego popełniane przez kierującego, a nie czyny zabronione (tj. przestępstwa czy wykroczenia).
Reasumując: w toku postępowania karnego udowodniono zatem winę strony, a sam wyrok jest obecnie prawomocny. Przy czym wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne ma charakter merytoryczny oraz rozstrzyga kwestię winy na równi z wyrokiem skazującym. W ocenie sądu, okoliczności rozpatrywanej sprawy nie uzasadniają zatem stanowiska pełnomocnik strony, że mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), a więc z taką sytuacją, gdy bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe zakończenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w ogóle. Podkreślić bowiem ponownie trzeba, że brak rozstrzygnięcia określonego zagadnienia prejudycjalnego musi uniemożliwiać zakończenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś jedynie determinować kierunek wydawanej przez organ administracji publicznej decyzji. Brak uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego musi wykluczać każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 20 września 2024 r. II SA/Gl 740/24, LEX nr 3772866). W kontrolowanej sprawie tak nie jest, gdyż wobec ustanowionego domniemania płynącego z treści dokumentu urzędowego (art. 76 k.p.a.) w postaci wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z 15 marca 2024 r. można było zakończyć postępowanie w oparciu o tę treść.
Z wyżej wymienionych powodów nie było również podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego pełnomocnika strony sformułowanego w skardze o dopuszczenie dowodu z odpisu skargi z 29 maja 2024 r. Wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy jest dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Akta administracyjne są kompletne i nie wymagają dodatkowych dowodów w sprawie.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy materialne i procesowe.
Z tych przyczyn w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.