III SA/Gl 836/24

III SA/Gl 836/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1530
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 6 sierpnia 2024 r., nr SKO.4117.99.2024 w przedmiocie zwrotu dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 06 sierpnia 2024r., SK0.4117.99.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: Prezydent) z 10 kwietnia 2024r., nr [...] określającą wysokość dotacji podlegającej zwrotowi przez C. Sp. z o.o. - organ prowadzący Szkołę Policealną [...] w C. (dalej: Spółka) do budżetu miasta C. wykorzystanej w 2020 roku niezgodnie z przeznaczeniem przez Szkołę Policealną [...] w C. w kwocie 4.153,23 zł (słownie: cztery tysiące sto pięćdziesiąt trzy złote i dwadzieścia trzy grosze) oraz nakazującej zwrot do budżetu miasta C. dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 4.153,23 zł wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 14 grudnia 2020r. do dnia zapłaty.
Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W okresie od 4 lipca 2023 r. do 4 września 2023r. pracownicy Urzędu Miasta C. przeprowadzili kontrolę w Szkole Policealnej [...] w C. prowadzonej przez Spółkę w zakresie prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji otrzymanej w okresie od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2020r.
Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół przekazany Skarżącej pismem z dnia 26 września 2023 r. Spółka wniosła do niego zastrzeżenia. Pismem z 16 października 2023r. Spółka została poinformowana, iż zastrzeżenia dotyczące ubezpieczenia grupowego pracowników zostało uwzględnione. Natomiast uznana została za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem wydatkowa dotacja w kwocie 4.153,23 zł z tytułu sfinansowania 50% wynagrodzenia pracownika zatrudnionego na stanowisku specjalisty do spraw rozwoju usług edukacyjnych. Poprawiony protokół kontroli, zawierający zgłoszone uwagi został przekazany Spółce, która odmówiła jego podpisania podając kolejne zastrzeżenia. Nie zostały one uwzględnione. Ustalone w wyniku kontroli nieprawidłowości zostały stwierdzone przez Prezydenta w wystąpieniu pokontrolnym z 11 grudnia 2023r., w którym wezwano Spółkę do zwrotu do budżetu miasta C. dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami. W wystąpieniu pokontrolnym, organ prowadzący Szkołę Policealną [...] w C. został poinformowany, iż w przypadku braku zwrotu powyższych kwot dotacji zostanie wszczęte postępowanie administracyjne w tej sprawie.
W dniu 7 marca 2024r. Prezydent wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji określającej kwotę dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu miasta C. za okres od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2020r. w części wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Pismem z dnia 21 marca 2024r. Prezydent zawiadomił Spółkę, że postępowanie w ww. sprawie zostało zakończone i ma prawo do wypowiedzenia w terminie 7 dni od daty zawiadomienia.
Następnie decyzją z 10 kwietnia 2024r. Prezydent określił wysokość dotacji podlegającej zwrotowi przez Spółkę do budżetu miasta C. wykorzystanej w 2020 r. niezgodnie z przeznaczeniem przez Szkołę Policealną [...] w C. w kwocie 4.153,23 zł oraz nakazał zwrot do budżetu miasta C. dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 14 grudnia 2020r. do dnia zapłaty.
Powyższa decyzja została wysłana do Spółki w postaci elektronicznej w dniu 11 kwietnia 2024r. na wskazany przez pełnomocnika w piśmie z dnia 15 marca 2024r. adres i doręczona w dniu 25 kwietnia 2024r. Jednocześnie wysłana została także listem poleconym na adres pocztowy jej pełnomocnika i doręczona w dniu 15 kwietnia 2024r.
Pismem z dnia 26 kwietnia 2024r. (data stempla pocztowego) Spółka wniosła o uzupełnienie decyzji z 10 kwietnia 2024r. co do rozstrzygnięcia poprzez wskazanie terminu zwrotu dotacji do budżetu miasta C.. W odpowiedzi na ten wniosek, Prezydent postanowieniem z dnia 9 maja 2024r. odmówił uzupełnienia decyzji.
Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy.
W uzasadnieniu decyzji SKO przedstawiło mający zastosowanie w sprawie stan prawny.
W ocenie SKO dokonana przez Prezydenta ocena stanu faktycznego i prawnego sprawy była prawidłowa. SKO nie zgodziło się ze Spółką domagającą się uznania wydatków na wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na stanowisku specjalisty ds. rozwoju usług edukacyjnych. Ich obowiązki związane są z działalnością Szkoły jako jednostki organizacyjnej, a nie z realizacją w nim działalnością stricte oświatową, o której mowa art. 35 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Na poparcie swojego stanowiska SKO podało stosowne orzecznictwo sądowo administracyjne.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego podpisania decyzji przez osobę nieupoważnioną SKO wyjaśniło, że uzupełniło akta sprawy o upoważnienie Prezydenta dla Naczelnika Wydziału Edukacji Urzędu Miasta C. do podejmowania rozstrzygnięć we wszystkich sprawach należących do Wydziału Edukacji, w tym wydawania decyzji administracyjnych.
Za nieuzasadnione SKO uznało zarzuty Spółki co do naruszenia procedury administracyjnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka zarzuciła decyzji naruszenie:
1.art. 138 §1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. w zw. z art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez niedostrzeżenie przez Organ II instancji, iż decyzja Organu I instancji została podpisana przez osobę nieupoważnioną do jej wydania;
2.naruszenie art. 105 §1 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia przez Organ II instancji, iż w przedmiotowej sprawie wydane zostały dwie decyzje w tej samej sprawie tj. decyzja z dnia 10 kwietnia 2024 r. doręczona 15 kwietnia 2024 r. wydana w formie pisemnej z podpisem własnoręcznym organu oraz decyzja wydana 11 kwietnia 2024r. (data podpisu elektronicznego) błędnie oznaczona jako 10 kwietnia 2024r. doręczona dnia 25 kwietnia 2024 r. wydana w formie elektronicznej podpisana podpisem elektronicznym w dniu 11 kwietnia 2024r, co w konsekwencji świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa i wystąpieniu wady określonej w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.;
3. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż Organ I instancji poczynił ustalenia faktyczne w sprawie wyłącznie w oparciu o dane zebrane w postępowaniu kontrolnym, w sytuacji, gdy Spółka nie miała prawnej możliwości zakwestionowania w sposób wiążący dla organu dokonanych podczas postępowania kontrolnego ustaleń zawartych we wnioskach pokontrolnych, a w konsekwencji dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co znajduje odzwierciedlenie w wadliwym zatem uzasadnieniu decyzji, co świadczyło o pozornym wykonaniu przez Organ I instancji obowiązku określonego w art. 10 i 77 k.p.a., a w konsekwencji winno skutkować uchyleniem decyzji w całości przez Organ II instancji;
4.naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz poprzez podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy zarówno przez Organ I jak i II instancji, a tym samym brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy w szczególności poprzez oparcie ustaleń wyłącznie o treść protokołu kontroli, podczas gdy Spółka nie miała możliwości wiążącego zakwestionowania jego treści oraz poprzez brak wyjaśnienia jakie znaczenie na gruncie rozpoznawanej sprawy Organ nadaje dowodom przedłożonym przez Stronę ani też dlaczego doszło do uznania określonych wydatków za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a także brak analizy materiału dowodowego przedmiotowej sprawy;
5.naruszenie art. 8 §1, art. 9, 10 §1 i 11 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Organ II instancji, iż Organ I instancji prowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasadę wysłuchania strony oraz zasadę wyjaśniania zasadności przesłanek, a to z uwagi na niewskazanie stronie czy przedstawiona przez nią dokumentacja jest w ocenie Organu I instancji kompletna czy też w ocenie Organu I instancji wymaga uzupełnienia, a jeżeli tak to w jakim zakresie i czy w ocenie Organu zachodzi konieczność przedstawienia jakichkolwiek dodatkowych wyjaśnień lub dowodów, o co wnosił pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia 11 kwietnia 2024 r.; aby Spółka mogła wypowiedzieć się w tym zakresie przed wydaniem decyzji, co stanowiło jedynie pozorne umożliwienie stronie realizacji przysługującego jej na mocy kodeksu postępowania administracyjnego prawa czynnego udziału w sprawie na każdym etapie postępowania;
6.naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska Organu I instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;
7.naruszenie art. 35 i art. 26 ust. 2 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych poprzez błędne przyjęcie, iż wydatki poniesione przez Spółkę nie mieszczą się w katalogu wskazanym w ustawie, w sytuacji gdy stanowią wydatki związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwego, sprzecznego ze stanem faktycznym rozstrzygnięcia;
8.naruszenie art. 252 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez jej bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem;
Wobec tak określonych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ I instancji a także zasądzenie od SKO na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że decyzje Organu I instancji podpisał Naczelnik Wydziału Edukacji R. P., które w ocenie Spółki nie był uprawniony do podpisania decyzji w przedmiotowej sprawie. Wobec wydania decyzji przez osobę do tego nieuprawnioną zasadne jest przyjęcie, iż decyzja Organu I instancji obarczona jest wadą nieważności.
W ocenie Spółki decyzja wydana przez organ administracji publicznej narusza przepisy postępowania administracyjnego regulujące procedurę wydania decyzji. W sprawie decyzja w sprawie została już wydana 10 kwietnia 2024 r. i podpisana podpisem własnoręcznym. Niedopuszczalnym zatem było wydanie w dniu 11 kwietnia 2024r. kolejnej decyzji, tylko tym razem z kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Aktualnie zatem w obrocie istnieją dwie decyzje wydane w tej sprawie, co świadczy o wydaniu decyzji Organu I instancji z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji o wystąpieniu wady określonej w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.
Spółka podkreśliła przy tym, że decyzja z dnia 10 kwietnia 2024 r. została jej doręczona w dniu 15 kwietnia 2024 r. i wtedy też weszła w życie. Zgodnie z art. 110 §1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Niezasadne było zatem ponowne doręczenia Spółce decyzji w tej samej sprawie, a także wydawanie nowej decyzji, mimo iż zakończyło się już wydaniem decyzji postępowanie administracyjne, którego obie decyzje dotyczyły. Na poparcie swojego stanowiska Spółka podała stosowne orzecznictwo sądowo administracyjne.
Dodatkowo – w toku postępowania Organ I instancji dopuścił się także naruszenia innych przepisów postępowania - tj. art. 10§1 k.p.a. oraz art. 8§1 k.p.a. i innych wskazanych w petitum odwołania, pozbawiając Stronę możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji i złożenia wniosków dowodowych. Spółka w piśmie z dnia 11 kwietnia 2024 r. zwróciła się o wskazanie, czy w ocenie Organu nie zachodzi potrzeba do złożenia dodatkowych dokumentów i wyjaśnień. Organ nie czekał na odpowiedź Spółki i już 10 kwietnia 2024r. wydał decyzję. Zatem Organ I instancji nie czekając na wyjaśnienia Spółki z "góry przesądził" o wyniku postępowania dowodowego i wydał decyzję, pozbawiając ją prawa do obrony.
Poza tym Organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, opierając się jedynie na dokumentacji z przeprowadzonej kontroli pobrania dotacji znajdującej się w aktach sprawy.
Z kolei Organ II instancji nie odniósł się w sposób wnikliwy i rzetelny co do oceny materiału dowodowego, zgromadzonego przez Organ I instancji, naruszając tym samym art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Odnosząc się zaś do wynagrodzenia specjalisty do spraw marketingu Spółka wskazała, że wydatek ten związany jest z promocją szkoły i służy pozyskaniu klientów. Wydatki te poniesione zostały w celu promocji wartości edukacyjnych i należy do kategorii kosztów ponoszonych w związku z prowadzoną przez szkołę promocją wartości edukacyjnych. W treści § 7 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009 roku w sprawie nadzoru pedagogicznego, wyszczególniono obszary objęte nadzorem pedagogicznym. Zgodnie z pkt II.8. załącznika do ww. rozporządzenia, obszary te obejmują m.in. kwestie związane z promocją wartości edukacji. W tym zakresie wymagania stawiane szkołom to przede wszystkim prezentowanie i upowszechnianie informacji o ofercie edukacyjnej oraz podejmowanych działaniach lub osiągnięciach, upowszechnianie informacji o celowości i skuteczności podejmowanych przez szkołę działań oraz promocja potrzeby kształcenia się. Spełnienie powyższych wymagań jest przedmiotem kontroli Kuratorium Oświaty. Z powyższego jasno wynika, iż informowanie potencjalnych słuchaczy o ofercie edukacyjnej, jest obowiązkiem danej szkoły. Po uchyleniu tego rozporządzenia, zastosowanie znalazło rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 sierpnia 2015 roku w sprawie nadzoru pedagogicznego, które w § 6 ust. 1 odsyłało do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 6 sierpnia 2015 roku w sprawie wymagań wobec szkół i placówek, które także obejmują kwestie związane z promocją wartości edukacyjnych. Również aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 roku w sprawie wymagań wobec szkół i placówek (tj. z dn. 17 listopada 2020 n, Dz.U. z 2020 n, poz. 2198), przewiduje w pkt III.5. załącznika, że "zarządzanie placówką służy jej rozwojowi oraz promowaniu wartości edukacji". W konsekwencji, wydatki związane z działalnością informacyjną w zakresie oferty edukacyjnej szkół związane z prezentowaniem i upowszechnianiem informacji o ofercie edukacyjnej szkół, zaliczyć należy do wydatków, o których mowa w art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Przed przystąpieniem do badania sprawy zauważyć należy, że dotacje oświatowe są środkami publicznymi, do których zastosowanie mają przepisy ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530; dalej: u.f.p.), co wynika z jej art. 60 pkt 1.
Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Stosownie zaś do art. 252 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 u.f.p. zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego naliczane są począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem.
Wyznaczone w art. 35 ust. 1 ustawy z 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 439; dalej: u.f.z.o.) materialnoprawne granice postępowania dowodowego wskazują, że dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki (...)
Sprawa niniejsza dotyczy tzw. dotacji oświatowej, której środki beneficjent zobligowany jest spożytkować na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Zatem każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. W badanej sprawie znaczenie mieć będzie art. art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit.b u.f.z.o. według którego dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622, 1123, 1234, 1312, 1560 i 1872).
Natomiast według art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 900; dalej: u.p.o.) organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności:
1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki;
2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym;
3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie;
4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351) i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki;
5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych;
6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki;
7) przekazanie do szkół dla dzieci i młodzieży oraz placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7, z wyjątkiem szkół artystycznych realizujących wyłącznie kształcenie artystyczne, informacji o podmiotach wykonujących działalność leczniczą udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia stomatologicznego dla dzieci i młodzieży, finansowanych ze środków publicznych.
W ww. przepisie ustawodawca zawarł katalog otwarty zadań realizowanych przez organ prowadzący szkołę. Stosownie natomiast do art. 44 ust. 1 ustawy prawo oświatowe szkoły i placówki podejmują niezbędne działania w celu tworzenia optymalnych warunków realizacji działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej, zapewnienia każdemu uczniowi warunków niezbędnych do jego rozwoju, podnoszenia jakości pracy szkoły lub placówki i jej rozwoju organizacyjnego.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy Spółka jako organ prowadzący szkołę, prawidłowo wydatkowała otrzymane w 2020r. środki z dotacji oświatowej w kwocie 4 153,23 zł. na zatrudnieniem na stanowisku specjalisty ds. rozwoju usług edukacyjnych. Jego obowiązki związane były z promocją, marketingiem i reklamą.
W tym miejscu wskazać należy, że Sąd rozpatrywał już skargi Spółki w analogicznych sprawach, dlatego też w dalszej części uzasadnienia powoła się na ocenę prawną zawartą m.in. w wyrokach WSA w Gliwicach z 24 października 2023 r., III SA/Gl 545/23; 2 lutego 2024 r., III SA/Gl 915/23; 7 lutego 2024 r., III SA/Gl 912/23; 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 913/23; 9 października 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 410/24; 17 grudnia 2024 r., sygn.. akt III SA/Gl 400/24 i z 13 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 834/24, którą podziela i uznaje za własną.
W ocenie Sądu prawidłowo zakwestionowane zostały przez SKO wydatki na wynagrodzenia osoby zatrudnionej na stanowisku specjalisty ds. rozwoju usług edukacyjnych. Dotację oświatową można bowiem wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów, a reklamowanie czy promowanie szkoły nie realizuje tych celów. Reklama i promocja wprawdzie wiąże się z nauczaniem, wychowaniem i opieką, lecz pośrednio, co nie uzasadnia przeznaczenia na ten cel środków otrzymanych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Wydatki te służą bowiem interesom podmiotu prowadzącego, gdyż wpływają potencjalnie na wzrost liczby uczniów, a w konsekwencji zwiększają przychody z tytułu czesnego (lub środki pochodzące z dotacji). Dlatego niedopuszczalne jest pokrywanie z dotacji oświatowych działań reklamowych czy promocyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 4 kwietnia 2024r., sygn. akt III SA/Gl 913/23; wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2024r., sygn. akt III SA/Gl 915/23).
Nie ma miejsca wydanie w sprawie przez organ I instancji dwóch decyzji administracyjnych. Sprawa została rozstrzygnięta decyzją z 10 kwietnia 2024r., która została Spółce doręczona listem poleconym na adres pocztowy pełnomocnika strony i jednocześnie na adres skrzynki ePUAP. Wypada zauważyć, że w wyroku z 4 sierpnia 2022 r., III OSK 7246/21 NSA zwrócił uwagę, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która "istnieje" już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie. Data wydania (sporządzenia) decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą oznaczone, choć nie wszystkie skutki prawne. Doręczenie decyzji zgodnie z art. 110 k.p.a. powoduje jej wejście do obrotu prawnego, rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania, złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesienia skargi do sądu administracyjnego (zob. też wyrok NSA z 24 maja 2023 r., III OSK 493/22).
Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia w sprawie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Z akt wynika bowiem, że materiał dowodowy został zebrany przez organy w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Organy rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę. Lektura zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ w wystarczający sposób ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżącą i przedstawił stanowisko w kwestii zasadności zwrotu dotacji, które Sąd podziela.
Również w ocenie Sądu zarzut naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. nie mógł odnieść spodziewanego skutku. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane naruszenie lub uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w konsekwencji, miało wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 29 maja 2023 r., II SA/Gl 1096/22; wyrok WSA w Poznaniu z 4 sierpnia 2020 r., III SA/Po 796/19). Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje.
W sprawie nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a), ponieważ organ odwoławczy, pomimo odwołania się do ustaleń i postępowania organu pierwszej instancji (m.in. określenie kwoty dotacji wykorzystanej w nadmiernej wysokości), to we własnym zakresie dokonał oceny zgromadzonych dowodów. Trzeba przypomnieć, że istotą obowiązującej w procedurze administracyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest to aby sprawa administracyjna została dwukrotnie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 4 lipca 2024 r., III SA/Gl 181/24; wyrok WSA w Gliwicach z 14 lutego 2024 r., III SA/Gl 632/23). Niewątpliwie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają ustalenia faktyczne i obszerna ocena prawna tych ustaleń zawierająca odniesienie do sprawy. Są to ustalenia własne organu odwoławczego. Co istotne zaskarżona decyzja odnosi się również do treści zarzutów i twierdzeń podnoszonych w odwołaniu, a ich rozważenie zostało przez organ odwoławczy należycie uzasadnione (art. 107 § 3 k.p.a).
Organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zatem zarzucanie mu bezkrytycznego przyjęcia stanowiska organu pierwszej instancji jest chybione.
Decyzja organu pierwszej instancji została podpisana przez Naczelnika Wydziału Edukacji, działającego na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta C. z 4 stycznia 2021r. [...]r. Wobec tego zarzut, że decyzja organu I Instancji została podpisana przez nieupoważniona osobę nie ma uzasadnienie.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.