III SA/Gl 834/24

III SA/Gl 834/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta
Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1530
art. 252
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr SKO.4117.90.2024 w przedmiocie zwrotu dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 2 sierpnia 2024r. nr SK0.4117.90.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję z 10 kwietnia 2024r., nr [...] Prezydenta Miasta C. (dalej: Prezydent) określającej wysokość dotacji podlegającej zwrotowi przez C. Sp. z o.o. - organ prowadzący [...] Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "[...]" w C. (dalej: Spółka) do budżetu miasta C. wykorzystanej w 2020r. niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 2.542,85 zł oraz nakazał jej zwrot do budżetu Miasta C. wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 14 grudnia 2020r. do dnia zapłaty.
Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W okresie od 3 lipca 2023r. do 4 września 2023r. Prezydent przeprowadził w Spółce kontrolę prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji otrzymanej w okresie od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2020r. z budżetu Miasta C. Protokół kontroli został przekazany Spółce pismem z dnia 26 września 2023r. Spółka wniosła do niego zastrzeżenia, które nie zostały uwzględnione. Wobec tego odmówiła jego podpisania.
Ustalone w wyniku kontroli nieprawidłowości polegały na braku zasadności sfinansowania ze środków dotacji oświatowej wydatków związanych z zatrudnieniem na stanowisku specjalisty ds. rozwoju usług edukacyjnych. Jego obowiązki związane były z promocją, marketingiem i reklamą.
W dniu 7 marca 2024r. Prezydent wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu do budżetu Miasta C. części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Następnie w decyzji z 10 kwietnia 2024r. Prezydent określił wysokość dotacji podlegającej zwrotowi przez Spółkę w kwocie 2.542,85 zł.
Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie.
Po ponownym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego SKO utrzymało decyzję Prezydenta w mocy.
W uzasadnieniu przedstawiło mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne.
W ocenie SKO dokonana przez Prezydenta ocena stanu faktycznego i prawnego sprawy była prawidłowa.
Dodatkowo SKO uznało za niezasadny zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez ponowne wydanie w dniu 11 kwietnia 2024r. decyzji w sprawie, która została już rozstrzygnięta wydaniem decyzji w dniu 10 kwietnia 2024r. i doręczona Spółce w dniu 15 kwietnia 2024r. Z nadesłanego w dniu 31 lipca 2024r. egzemplarza decyzji z dnia 10 kwietnia 2024r. wysłanego do strony na adres skrzynki ePUAP wynika, że jest ona identyczna jak decyzja z dnia 10 kwietnia 2024r. wysłana listem poleconym na adres pocztowy pełnomocnika strony, zatem zarzut wydania nowej decyzji ponownie wydanej w dniu 11 kwietnia 2024r. nie wydaje się.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wydanej przez SKO decyzji Spółka zarzuciła:
1. naruszenie art. 138 §1 k.p.a. w zw. z art. 107 §1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. w zw. z art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez niedostrzeżenie, iż decyzja Organu I instancji została podpisana przez osobę nieupoważnioną do jej wydania, z uwagi na fakt, iż nie przedłożono stosownego upoważnienia przez Organ, w konsekwencji czego zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy Naczelnik Wydziału Edukacji R. P. był upoważniony do podpisania decyzji, a w konsekwencji czy decyzja została wydana przez uprawniony do tego podmiot,
2. naruszenie art. 105 §1 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia przez organ II instancji, iż w przedmiotowej sprawie wydane zostały 2 decyzje w tej samej sprawie, tj. decyzja z dnia 10 kwietnia 2024 r. doręczona 15 kwietnia 2024 r. wydana w formie pisemnej z podpisem własnoręcznym organu oraz decyzja z dnia 10 kwietnia 2024 r. doręczona dnia 25 kwietnia 2024 r. wydana w formie pisemnej podpisana podpisem elektronicznym, co w konsekwencji świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa i wystąpieniu wady określonej w art. 156 §1 pkt 2 kpa;
3. naruszenie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż jako datę wydania decyzji przez Organ I instancji wskazano dzień 10 kwietnia 2024 r., podczas gdy decyzja została podpisana w dniu 11 kwietnia 2024 r. zatem niniejsza rozbieżność dat świadczy o pozbawieniu orzeczenia waloru decyzji administracyjnej, gdyż decyzja nie posiada daty wydania, albowiem opatrzona została dwiema różnymi datami,
4. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, iż organ I instancji poczynił ustalenia faktyczne w sprawie wyłącznie w oparciu o dane zebrane w postępowaniu kontrolnym, w sytuacji, gdy strona nie miała prawnej możliwości zakwestionowania w sposób wiążący dla organu dokonanych podczas postępowania kontrolnego ustaleń zawartych we wnioskach pokontrolnych, a w konsekwencji dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co znajduje odzwierciedlenie w wadliwym zatem uzasadnieniu decyzji, co świadczyło o pozornym wykonaniu przez organ I instancji obowiązku określonego w art. 10 i 77 k.p.a., a w konsekwencji winno skutkować uchyleniem decyzji w całości przez organ II instancji;
5. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz poprzez podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy zarówno przez Organ I jak i II instancji, a tym samym brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy w szczególności poprzez oparcie ustaleń wyłącznie o treść protokołu kontroli, podczas gdy Strona nie miała możliwości wiążącego zakwestionowania jego treści oraz poprzez brak wyjaśnienia jakie znaczenie na gruncie rozpoznawanej sprawy Organ nadaje dowodom przedłożonym przez Stronę ani też dlaczego doszło do uznania określonych wydatków za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a także brak analizy materiału dowodowego przedmiotowej sprawy;
6. naruszenie art. 8 §1, art. 9, 10 §1 i 11 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Organ II instancji, iż Organ I instancji prowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasadę wysłuchania strony oraz zasadę wyjaśniania zasadności przesłanek, a to z uwagi na niewskazanie stronie czy przedstawiona przez nią dokumentacja jest w ocenie Organu I instancji kompletna czy też w ocenie Organu I instancji wymaga uzupełnienia, a jeżeli tak to w jakim zakresie i czy w ocenie Organu zachodzi konieczność przedstawienia jakichkolwiek dodatkowych wyjaśnień lub dowodów, o co wnosił pełnomocnik Strony w piśmie z dnia 11 kwietnia 2024 r.; aby Strona mogła wypowiedzieć się w tym zakresie przed wydaniem decyzji, co stanowiło jedynie pozorne umożliwienie stronie realizacji przysługującego jej na mocy kodeksu postępowania administracyjnego prawa czynnego udziału w sprawie na każdym etapie postępowania;
7.naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;
8. naruszenie art. 35 i art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 roku o finansowaniu zadań oświatowych poprzez błędne przyjęcie, iż wydatki poniesione przez Skarżącą nie mieszczą się w katalogu wskazanym w ustawie, w sytuacji gdy stanowią wydatki związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwego, sprzecznego ze stanem faktycznym rozstrzygnięcia;
9. naruszenie art. 252 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009r. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.
Wobec tego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także uchylenie decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezydenta oraz zasądzenie od SKO na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Spółka przeprowadziła dodatkową argumentację przedłożonych zarzutów.
Ponadto wskazała, że Prezydent w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie, opierając się jedynie na dokumentacji z przeprowadzonej kontroli pobrania dotacji znajdującej się w aktach sprawy.
Spółka zarzuciła także naruszenie art. 15 k.p.a. ponieważ działania SKO nie mają charakteru kontrolnego. Nie spełnia tego wymogu jedynie kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia Prezydenta. Organ nie podjął czynności zmierzających do wszechstronnego i obiektywnego zbadania okoliczności sprawy.
W ocenie Spółki w ramach dofinansowania realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki mieści się praktycznie cała podstawowa działalność szkoły lub placówki i z dotacji mogą być finansowane wszystkie potrzeby związane z jej funkcjonowaniem, w związku z realizacją zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Przed przystąpieniem do badania sprawy zauważyć należy, że dotacje oświatowe są środkami publicznymi, do których zastosowanie mają przepisy ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530; dalej: u.f.p.), co wynika z jej art. 60 pkt 1.
Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Stosownie zaś do art. 252 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 u.f.p. zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego naliczane są począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem.
Wyznaczone w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. materialnoprawne granice postępowania dowodowego wskazują, że dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki (...)
Sprawa niniejsza dotyczy tzw. dotacji oświatowej, której środki beneficjent zobligowany jest spożytkować na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Zatem każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. W badanej sprawie znaczenie mieć będzie art. art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit.b u.f.z.o. według którego dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622, 1123, 1234, 1312, 1560 i 1872).
Natomiast według art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 900; dalej: u.p.o.) organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności:
1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki;
2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym;
3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie;
4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351) i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki;
5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych;
6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki;
7) przekazanie do szkół dla dzieci i młodzieży oraz placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7, z wyjątkiem szkół artystycznych realizujących wyłącznie kształcenie artystyczne, informacji o podmiotach wykonujących działalność leczniczą udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia stomatologicznego dla dzieci i młodzieży, finansowanych ze środków publicznych.
W ww. przepisie ustawodawca zawarł katalog otwarty zadań realizowanych przez organ prowadzący szkołę. Stosownie natomiast do art. 44 ust. 1 ustawy prawo oświatowe szkoły i placówki podejmują niezbędne działania w celu tworzenia optymalnych warunków realizacji działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej, zapewnienia każdemu uczniowi warunków niezbędnych do jego rozwoju, podnoszenia jakości pracy szkoły lub placówki i jej rozwoju organizacyjnego.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy Spółka jako organ prowadzący Szkołę, prawidłowo wydatkowała otrzymane w 2020r. środki z dotacji oświatowej w kwocie 2.542,85 zł. na zatrudnieniem na stanowisku specjalisty ds. rozwoju usług edukacyjnych. Jego obowiązki związane były z promocją, marketingiem i reklamą.
W tym miejscu wskazać należy, że Sąd rozpatrywał już skargi Spółki w analogicznych sprawach, dlatego też w dalszej części uzasadnienia powoła się na ocenę prawną zawartą m.in. w wyrokach WSA w Gliwicach z 24 października 2023 r., III SA/Gl 545/23; 2 lutego 2024 r., III SA/Gl 915/23; 7 lutego 2024 r., III SA/Gl 912/23; 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 913/23 i z 9 października 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 410/24; z 17 grudnia 2024 r., III SA/Gl 400/24 którą podziela i uznaje za własną.
W ocenie Sądu prawidłowo zakwestionowane zostały przez SKO wydatki na wynagrodzenia osoby zatrudnionej na stanowisku specjalisty ds. rozwoju usług edukacyjnych. Dotację oświatową można bowiem wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów, a reklamowanie czy promowanie szkoły nie realizuje tych celów. Reklama i promocja wprawdzie wiąże się z nauczaniem, wychowaniem i opieką, lecz pośrednio, co nie uzasadnia przeznaczenia na ten cel środków otrzymanych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Wydatki te służą bowiem interesom podmiotu prowadzącego, gdyż wpływają potencjalnie na wzrost liczby uczniów, a w konsekwencji zwiększają przychody z tytułu czesnego (lub środki pochodzące z dotacji). Dlatego niedopuszczalne jest pokrywanie z dotacji oświatowych działań reklamowych czy promocyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 4 kwietnia 2024r., sygn. akt III SA/Gl 913/23; wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2024r., sygn. akt III SA/Gl 915/23)
Nie ma miejsca wydanie w sprawie przez organ I instancji dwóch decyzji administracyjnych. Sprawa została rozstrzygnięta decyzją z 10 kwietnia 2024r., która została Spółce doręczona listem poleconym na adres pocztowy pełnomocnika strony i jednocześnie na adres skrzynki ePUAP. Wypada zauważyć, że w wyroku z 4 sierpnia 2022 r., III OSK 7246/21 NSA zwrócił uwagę, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji, która "istnieje" już w momencie wydania, choć wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie. Data wydania (sporządzenia) decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą oznaczone, choć nie wszystkie skutki prawne. Doręczenie decyzji zgodnie z art. 110 k.p.a. powoduje jej wejście do obrotu prawnego, rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania, złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesienia skargi do sądu administracyjnego (zob. też wyrok NSA z 24 maja 2023 r., III OSK 493/22).
Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia w sprawie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Z akt wynika bowiem, że materiał dowodowy został zebrany przez organy w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Organy rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę. Lektura zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ w wystarczający sposób ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżącą i przedstawił stanowisko w kwestii zasadności zwrotu dotacji, które Sąd podziela.
Również w ocenie Sądu zarzut naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. nie mógł odnieść spodziewanego skutku. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane naruszenie lub uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w konsekwencji, miało wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 29 maja 2023 r., II SA/Gl 1096/22; wyrok WSA w Poznaniu z 4 sierpnia 2020 r., III SA/Po 796/19). Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje.
W sprawie nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a), ponieważ organ odwoławczy, pomimo odwołania się do ustaleń i postępowania organu pierwszej instancji (m.in. określenie kwoty dotacji wykorzystanej w nadmiernej wysokości), to we własnym zakresie dokonał oceny zgromadzonych dowodów. Trzeba przypomnieć, że istotą obowiązującej w procedurze administracyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest to aby sprawa administracyjna została dwukrotnie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 4 lipca 2024 r., III SA/Gl 181/24; wyrok WSA w Gliwicach z 14 lutego 2024 r., III SA/Gl 632/23). Niewątpliwie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają ustalenia faktyczne i obszerna ocena prawna tych ustaleń zawierająca odniesienie do sprawy. Są to ustalenia własne organu odwoławczego. Co istotne zaskarżona decyzja odnosi się również do treści zarzutów i twierdzeń podnoszonych w odwołaniu, a ich rozważenie zostało przez organ odwoławczy należycie uzasadnione (art. 107 § 3 k.p.a).
Organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zatem zarzucanie mu bezkrytycznego przyjęcia stanowiska organu pierwszej instancji jest chybione.
Decyzja organu pierwszej instancji została podpisana przez Naczelnika Wydziału Edukacji, działającego na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta C. z 4 stycznia [...]r. Wobec tego zarzut, że decyzja organu I Instancji została podpisana przez nieupoważniona osobę nie ma uzasadnienie.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.