III SA/GL 821/24

III SA/Gl 821/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Marzanna Sałuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6262 Radni
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 107
art. 22 ust. 2 u.s.p.; art. 79 ust. 1 u.s.p.
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Referent Stażysta Katarzyna Pisula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Powiatu M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 26 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwały rady powiatu w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy oddala skargę.
Uzasadnienie
Rozstrzygnięciem nadzorczym z 26 lipca 2024 r. Nr [...] (dalej: rozstrzygnięcie nadzorcze) Wojewoda Śląski stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Powiatu w M. z 25 czerwca 2024 r. w sprawie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Powiatu w M., w całości, jako sprzecznej z art. 22 ust. 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. z 24 stycznia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 107; dalej: u.s.p.).
W podstawie prawnej uchwały Nr [...] Rady Powiatu w M. z 25 czerwca 2024 r. w sprawie nie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Powiatu w M. powołano art. 22 ust. 2 u.s.p. W jej uzasadnieniu natomiast wskazano, że wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy lub odmowa jest pozostawiona uznaniu rady powiatu – z wyjątkiem sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, w takiej sytuacji rada zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda Śląski (dalej: Wojewoda, organ nadzoru; organ) podkreślił, że uchwała nie spełniła wymogów wynikających z przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p., ponieważ Rada nie ustaliła w sposób obiektywny, czy podstawą rozwiązania stosunku pracy z radną były zdarzenia (okoliczności) mające związek lub nie z wykonywaniem mandatu. Zdaniem organu, rada poprzestała na stwierdzeniu w uzasadnieniu uchwały, że: wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy lub odmowa jest pozostawiona uznaniu rady powiatu - z wyjątkiem jednak sytuacji, gdy dojdzie ona do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, w takiej sytuacji rada zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody. Poza tym, wskazano, że wątpliwości budzi kwestia ustosunkowania się Rady do wniosku pracodawcy o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego, jeżeli podstawą tego rozwiązania są okoliczności niezwiązane z wykonywaniem mandatu radnego. Następnie wskazano, że każdorazowe wyczerpujące zbadanie przez radę wniosku pracodawcy oraz należyte uzasadnienie podejmowanej uchwały - w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów, przemawiających za określonym rozstrzygnięciem – jest niezbędne dla zachowania zgodności z prawem uchwały podjętej na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p. Uchwała Rady musi być wynikiem wszechstronnej i starannej analizy stanu faktycznego i nie może być wydana bez odniesienia do norm powszechnie obowiązujących w krajowym porządku prawnym. W przypadku odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym, jak dalej argumentowano, stosunku pracy z uzasadnienia uchwały musi jasno wynikać, że przyczyną tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, bowiem te przesłanki warunkują podjęcie przez radę uchwały odmownej i są warunkiem jej zgodności z prawem.
W ocenie organu nadzoru analiza przytoczonego uzasadnienia uchwały oraz wyciągu z protokołu z sesji prowadzi do wniosku, że Rada nie wskazała motywów, jakimi kierowała się nie wyrażając zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną. Wojewoda dalej wskazał, że Rada nie ustaliła w sposób obiektywny, czy podstawą rozwiązania stosunku pracy z radną były zdarzenia (okoliczności) mające związek lub nie z wykonywaniem mandatu. Rada poprzestała na stwierdzeniu w uzasadnieniu uchwały, że: "Wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy lub odmowa jest pozostawiona uznaniu rady powiatu - z wyjątkiem jednak sytuacji, gdy dojdzie ona do
przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, w takiej sytuacji rada zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody". Tymczasem, dopiero przesądzenie o wpływie wykonywania mandatu radnego na rozwiązanie stosunku pracy wraz
z jego pełnym, obiektywnym i wyczerpującym uzasadnieniem, mogłoby pozwolić Radzie na odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Zdaniem Wojewody nie można też zapominać, że każde ustalenie organu powinno mieć oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który pozwoli na zweryfikowanie prawidłowości tych ustaleń i samego rozstrzygnięcia. Jest to warunek umożliwiający przeprowadzenie kontroli podjętej uchwały przez organ nadzoru jak i sąd administracyjny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na rozstrzygnięcie nadzorcze Powiat M. (dalej: strona; skarżący) zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie:
1. art. 22 ust. 2 u.s.p., polegające na błędnym uznaniu przez organ, a polegające na tym, że Rada Powiatu w M. nie ustaliła w sposób obiektywny, czy podstawą rozwiązania stosunku pracy z radną były zdarzenia (okoliczności) mające związek lub nie - z wykonywaniem mandatu, co w konsekwencji, zdaniem organu nie znalazło potwierdzenia w treści uzasadnienia do uchwały;
2. art. 79 ust. 1 u.s.p. przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Powiatu jest sprzeczna z prawem;
3. art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) w zw. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez arbitralne, dowolne i swobodne przyjęcie tezy o naruszaniu przez Radę Powiatu art. 22 ust. 2 u.s.p.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz o obciążenie Wojewody kosztami postępowania w sprawie według norm przepisanych. Domagała się także dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów wskazanych w skardze na okoliczności tam podane.
Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się z stanowiskiem organu nadzoru prezentowanym w rozstrzygnięciu, ponieważ w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wynikająca z art. 22 ust 2 u.s.p. ochrona pracownika, pełniącego funkcję radnego ma dwojaki charakter: względny i bezwzględny. Jeżeli podstawą rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę są zdarzenia wiążące się z wykonywaniem mandatu przez radnego, to rada odmawia rozwiązania tego stosunku. Jednakże pozostałe przypadki wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy bądź odmowy takiej zgody zostały pozostawione swobodnemu uznaniu rady gminy, która decyduje czy zachodzą przesłanki uwzględnienia wniosku pracodawcy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wskazano, że uzasadnienie uchwały stanowi bowiem jej integralną część i jako takie, podobnie jak jej cześć normatywna, podlega ocenie pod kątem legalności. Natomiast uzasadnienie projektu uchwały jest jedynie elementem materiałów sesyjnych, i spełnia przede wszystkim funkcję informacyjną z punktu widzenia samych radnych. Dla organu nadzoru kluczowe jest natomiast uzasadnienie uchwały, bowiem to ono zostało finalnie zaakceptowane przez radę poprzez akt głosowania.
Na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. strony podtrzymały wcześniej prezentowane stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 3 § 1 i 7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.).
Dodatkowo zauważyć należy, że kryterium sądowej kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad samorządem terytorialnym pozostaje w bezpośrednim związku z kryterium stosowanym przez organ nadzoru w przypadku podjęcia określonego środka nadzoru (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 listopada 2018 r., II SA/Gl 742/18). Zatem badając zgodność z prawem aktu nadzoru sąd upoważniony jest także do oceny, czy w istocie zaskarżona uchwała narusza prawo i czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W przeciwnym bowiem wypadku kontrolowane rozstrzygnięcie nadzorcze naruszałoby gwarantowaną konstytucyjnie samodzielność gminy i wymagałoby usunięcia z obrotu prawnego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego stanowi art. 79 ust. 1 u.s.p. zgodnie z którym uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały. Natomiast według art. 79 ust. 4 u.s.p. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.
Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały organu powiatu są istotne naruszenia prawa, przy czym art. 79 ust. 1 u.s.p. nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 79 ust. 4 u.s.p., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. W orzecznictwie sądów administracyjnych do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, przyjmuje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., II OSK 117/11 oraz wyrok NSA z 26 maja 2011 r., II OSK 412/11).
Z nieistotnym naruszeniem prawa, które nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały, mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty można postawić tezę, że również przy ich zachowaniu zostałaby podjęta uchwała o treści identycznej co zaskarżona. Innymi słowy, chodzi o takie sytuacje, gdy popełnione przy podejmowaniu uchwały naruszenia przepisów proceduralnych nie miały wpływu na jej treść (M. Rzążewska, Zaskarżanie uchwał samorządu terytorialnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa–Zielona Góra 1997, s. 54–55; wyrok NSA z 27 stycznia 1995 r., SA/Rz 58/94, OwSS 1996/3, poz. 87). Za nieistotne naruszenie należy uznać takie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu (wyrok WSA w Szczecinie z 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1174/05).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę podjęcia uchwały Nr [...] Rady Powiatu w M. z 25 czerwca 2024 r. stanowił art. 22 ust. 2 u.s.p. Zgodnie z wymienionym przepisem ustawy rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
Z treści pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Śląski Oddział Regionalny z 21 maja 2024 r. znak [...] zatytułowanego jako "wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radną Powiatu" skierowanego do Przewodniczącej Rady Powiatu M. wynika, że przyczyną odwołania radnej B. L. ze stanowiska Zastępcy Kierownika M. Biura Powiatowego "nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego". Poza tym wskazano, że pracodawca zamierza skorzystać z prawa jakie daje mu art. 70 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. z 16 czerwca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.) zgodnie z którym pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Zaznaczono przy tym, że cechą charakterystyczną stosunku pracy z powołania jest brak ochrony jego trwałości, wyrażający się w tym, że organ powołujący może w każdej chwili, bez podania przyczyny, odwołać powołanego pracownika z zajmowanego stanowiska.
Jak wynika z ww. oświadczenia pracodawcy, skoro podstawą rozwiązania stosunku pracy radnego nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego, to Rada Powiatu – po myśli art. 22 ust. 2 u.s.p. – miała możliwość podjęcia uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy (uchwała pozytywna), jak też podjęcia uchwały o niewyrażeniu zgody (uchwała negatywna).
Uchwała Nr [...] Rady Powiatu w M. z 25 czerwca 2024 r. nie wyrażała zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Powiatu w M.. W takim przypadku, zdaniem Sądu, Rada Powiatu powinna wykazać, wbrew stanowisku pracodawcy, że faktyczną podstawą rozwiązania stosunku pracy pozostają konkretne okoliczności pozostające w związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Zatem Rada powinna odnieść się również do podanych przez pracodawcę motywów i wykazać, że nie są one rzeczywiste (istniejące).
Tymczasem powyższych okoliczności Rada nie powołuje w uzasadnieniu uchwały, jak również nie przedstawiła w przekazanych do tut. Sądu aktach administracyjnych.
Wprawdzie art. 22 ust. 2 u.s.p. nie określa żadnych warunków ani kryteriów, którymi powinna kierować się rada powiatu przy podejmowaniu uchwały o wyrażeniu zgody bądź odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego, to ugruntowany jest pogląd, że uchwała w tym przedmiocie powinna zawierać jasne i wyczerpujące uzasadnienie (por. wyrok NSA z 21 marca 2023 r., III OSK 2007/21, Legalis nr 2977565; pomocniczo: wyrok NSA z 14 maja 2013 r., II OSK 788/13, Legalis nr 762941; wyrok NSA z 18 czerwca 2013 r., II OSK 193/13, Legalis nr 763860; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 2522/12, Legalis nr 793946).
Uzasadnienie do uchwały powinno wskazywać podstawę prawną decyzji rady powiatu oraz powinno być na tyle szczegółowe, aby możliwa była ocena motywacji towarzyszącej radzie przy podejmowaniu uchwały. W szczególności uzasadnienie do uchwały powinno zawierać wskazanie faktów, które rada uznała za decydujące dla wyrażenia bądź odmowy wyrażenia takiej zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
W ocenie Sądu na podstawie uzasadnienia do kwestionowanej uchwały nie można jednoznacznie ustalić jakimi kryteriami kierowała się Rada Powiatu podejmując uchwałę o niewyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną.
W krótkim i lakonicznym uzasadnieniu do uchwały Rada Powiatu ograniczyła się tylko do zacytowania przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p. Z uzasadnienia tego wynika ponadto, że Rada Powiatu odwołała się jedynie do ogólnych wyjaśnień Radnej, w których podniosła, że "merytoryka pracy na zajmowanym stanowisku nie stanowi podstaw do wyrażenia zgody przez Radę na rozwiązanie stosunku pracy z Radną Rady Powiatu".
Przedmiotowe stanowisko Rady jest jednak dowolne, z uwagi na brak odniesienia go do treści przepisu, który stanowił podstawę do podjęcia kwestionowanej uchwały.
Możliwość podejmowania przez radę powiatu swobodnej decyzji w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie oznacza jednak, że uchwała w tym przedmiocie może być podjęta w sposób arbitralny, dowolny, abstrakcyjny od motywów podanych przez pracodawcę (por. uzasadnienie pisma pracodawcy z 21 maja 2024 r.). Wprawdzie art. 22 ust. 2 u.s.p. nie określa żadnych warunków, czy kryteriów jakimi powinna się rada powiatu kierować przy podejmowaniu uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego lub jej odmowy, to jednak motywy zajętego przez radę stanowiska muszą wynikać z treści uzasadnienia do uchwały i zdaniem Sądu odnosić się również do oświadczenia pracodawcy i podanego uzasadnienia (por. także: wyrok NSA z 18 września 2008 r., II OSK 952/08, Legalis nr 118219; wyrok NSA z 8 września 2008 r., II OSK 410/06, Legalis nr 78479; wyrok NSA z 9 maja 2006 r., II OSK 194/06, Legalis nr 81726). W niniejszej sprawie, co wyraźnie wynika z oświadczenia pracodawcy z 21 maja 2024 r. takie uzasadnienie zawarto.
Wbrew stanowisku strony skarżącej motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radną muszą być jednak badane przez radę powiatu, ponieważ od tych ustaleń zależy, czy rada zobowiązana będzie odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy (zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu), czy też odmówić z innego powodu kierując się okolicznościami konkretnego przypadku.
W ocenie Sądu uzasadnienie kwestionowanej uchwały nie spełnia powyższych wymogów.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze dodać trzeba, że z art. 22 ust. 2 zd. pierwsze u.s.p. wynika, że rozwiązanie stosunku pracy z radnym wymaga zgody rady. W zdaniu tym nie ma jednak nakazu wyrażenia zgody przez radę, co oznacza, że rada może wyrazić lub nie wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W zdaniu pierwszym ustawodawca wskazał zatem generalną zasadę, z której wynika dla rady prawo wyrażenia zgody lub niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Natomiast w zdaniu drugim art. 22 ust. 2 u.s.p. ustawodawca zmodyfikował tę zasadę ograniczając swobodę rady do decydowania o wyrażeniu zgody w sytuacji, gdy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W takim przypadku rada nie ma swobody decydowania i ma obowiązek odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy.
W świetle powyższego kwestionowaną uchwałę należy uznać również za przedwczesną. Została ona bowiem podjęta bez uprzedniego dokonania ustaleń faktycznych przede wszystkim w zakresie motywów i stanowiska pracodawcy przedstawionego w jego oświadczeniu z 21 maja 2024 r. oraz w zakresie stanowiącym istotę przepisu art. 22 ust. 2 zdanie drugie u.s.p. Ustalenia Rady, które stanowiły podstawę do podjęcia przedmiotowej uchwały ograniczają się tylko do przytoczenia zresztą bardzo ogólnych wyjaśnień radnej (tj. bliżej niesprecyzowana "merytoryka pracy na zajmowanym stanowisku") nie mogą, zdaniem Sądu, stanowić wystarczającej podstawy do oceny motywów jakimi kierowała się Rada Powiatu rozpatrując wniosek pracodawcy o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną.
Zatem dokonana przez organ wykładnia art. 22 ust. 2 u.s.p. przedstawiona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie narusza prawa. Zostało ono również poprawnie umotywowane co do stanu faktycznego jak i prawnego, dlatego też Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie naruszono ani art. 7 k.p.a., ani art. 77 § 1 k.p.a. (stosowane po myśli art. 79 ust. 5 u.s.p. odpowiednio), co zarzucała skarga. W tym stanie rzeczy skoro uchwała Rady Powiatu Nr [...] z 25 czerwca 2024 r. naruszała prawo w sposób istotny, to uzasadnione stało się przy tym stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały przez organ nadzoru. W okolicznościach sprawy Wojewoda uczynił to również w terminie, a zatem nie doszło do naruszenia art. 79 ust. 1 u.s.p.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie jest obarczone ani naruszeniem przepisów postępowania, ani też naruszeniem prawa materialnego. Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku i skargę oddalono.