III SA/GL 815/22

III SA/Gl 815/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne
Koncesje
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 138 § 2, art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant referent - stażysta Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi P. S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 września 2022 r. nr SKO.OS/41.9/462/2022/12636/AK w przedmiocie umorzenia w sprawie uzgodnienia projektu rozstrzygnięcia w kwestii koncesji na wydobycie węgla kamiennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 20 września 2022r., nr SKO.OS/41.9/ 462/2022/12636/AK Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu zażalenia P. S.A. z siedzibą w K. (dalej też jako: Spółka, Skarżąca), na postanowienie Burmistrza Miasta I. z 25 lipca 2022r., nr [...], którym umorzono postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia koncesji Spółce na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "[...]", położonego w miejscowości I. - uchyliło w całości pierwszoinstancyjne postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W podstawie powołało się na art. 138 § 2 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm.; dalej: Kpa).
W uzasadnieniu wskazało stan faktyczny i argumentację prawną. Wyjaśniło, że pismem z 5 sierpnia 2020r., nr [...] Dyrektor Departa-mentu Geologii i Koncesji Geologicznych w Ministerstwie Środowiska, na podstawie art. 23 ust. 2a Pgg w związku z art. 106 Kpa, wystąpił do organu I instancji o uzgodnienie wniosku Spółki w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "[...]". Do pisma dołączono dodatkowe dokumenty, w tym projekt koncesji dla Spółki.
Powyższe pismo organu koncesyjnego wpłynęło do organu I instancji 19 sierpnia 2020r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie organ I instancji wydawał kolejno postanowienia, którymi postanawiał nie uzgodnić proponowanych warunków decyzji Ministra Środowiska udzielającej Spółce wnioskowanej koncesji - tj. 31 sierpnia, 16 grudnia 2020r.; 19 i 30 marca, 31 maja, 9 sierpnia, 13 października 2021r. (21 lutego 2022 r. Burmistrz zawiesił postępowanie w przedmiocie uzgodnienia wnioskowanej koncesji; SKO rozstrzygnięcie to uchyliło postanowieniem z 14 kwietnia 2022 r.) oraz 4 maja 2022r. Zażalenia na te postanowienia składała Spółka, a SKO po ich rozpatrzeniu wydawało postanowienia kasatoryjne.
Ostatnim postanowieniem z 25 lipca 2022r. organ I instancji postanowił umorzyć postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia koncesji Spółce bowiem stwierdził, że organ, przed którym toczyło się postępowanie główne uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala mu na sformułowanie wstępnych założeń co do treści tego rozstrzygnięcia i opracowania jego projektowanej wersji, a to właśnie tę wersję miałby uzgodnić Burmistrz Miasta I. Zatem wywodząc, że kompetencje organu uzgadniającego realizowane są poprzez zaakceptowanie zaprojektowanej wersji rozstrzygnięcia, które nie funkcjonuje w obrocie prawnym wskutek zawieszenia postępowania, brak było podstaw do wydania uzgodnienia w przedmiotowej sprawie.
SKO także wyjaśniło, że organ I instancji kilkakrotnie zwracał się do organu prowadzącego postępowanie główne, tj. Ministra Klimatu i Środowiska o uzupełnienie wniosku z 5 sierpnia 2020r. nr [...] w sprawie uzgodnienia projektu rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia Spółce wnioskowanej koncesji; ostatni raz pismem z 13 lipca 2022r. Pisma te pozostały bez odpowiedzi.
W konsekwencji powyższego organ I instancji orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia projektu rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia koncesji Spółce na wydobywanie węgla.
Na postanowienie to zażalenie wniosła Spółka zarzucając naruszenie: art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483; dalej jako "Konstytucja RP") oraz art. 6, art. 77, art. 106 i art 105 § 1 Kpa; art. 23 ust. 2a ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 1072; dalej jako Pgg). Zażądała zmiany tego postanowienia przez merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia udzielenia koncesji, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżoną decyzją SKO przystępując do rozpoznania sprawy w trybie zażaleniowym na wstępie ustaliło terminowość dopuszczalności i terminowości zażalenia. Następnie powołując się na regulacje norm z art. 7, art. 9 i 23 ust. 2a Pgg, art. 105, art. 106, art. 136 i art. 138 Kpa wskazało, że postanowienie organu I instancji zawiera wady i nie może się ostać w obrocie prawnym. Zostało bowiem wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie może co do zasady prowadzić postępowania dowodowego zastępującego postępowanie dowodowe, które winien był przeprowadzić organ I instancji. W sytuacji, gdy organ I instancji orzekł pomimo tego, że nie dysponował niezbędnymi dowodami i dowodów tych nie przeprowadził, to w istocie nie nastąpiło rozpoznanie sprawy w rozumieniu merytorycznym w pierwszej instancji i takiej wadliwości postępowania organ odwoławczy nie może konwalidować, poza przypadkami wskazanymi w art. 136 § 1-3 Kpa, ponieważ naruszyłby zasadę dwuinstancyjności postępowania administra-cyjnego wyrażoną w art. 15 Kpa. Wskazało także, że przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w szerszym zakresie niż dozwala art. 136 Kpa i zastąpienie w ten sposób organu I instancji w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego pozbawiłoby stronę prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Natomiast w okolicznościach tej sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w pełnym zakresie, a okoliczności wymagające wyjaśnienia mają kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i nie może to nastąpić w uzupełniającym postępowaniu dowodowym.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe uważając, że brak jest podstaw do wydania uzgodnienia, gdyż organ, przed którym toczyło się postępowanie główne uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala mu na sformułowanie wstępnych założeń co do treści tego rozstrzygnięcia i opracowania jego projektowanej wersji do uzgodnienia. Tę właśnie wersję miałby uzgodnić Burmistrz Miasta I. Organ I instancji zatem wywiódł, że wywodząc, iż kompetencje organu uzgadniającego realizowane są poprzez zaakceptowanie zaprojektowanej wersji rozstrzygnięcia, które nie funkcjonuje w obrocie prawnym wskutek zawieszenia postępowania, brak jest podstaw do wydania uzgodnienia. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że przesłany do uzgodnienia przez Ministerstwo Środowiska wniosek Spółki w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "[...]" - z uwagi na wycofanie z obrotu prawnego decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w K. z 1 października 2018 r., znak; [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.; wydobywanie węgla kamiennego ze złoża [...] - jest niekompletny. Jest to w istocie główna przyczyna, dla której organ I instancji nie może wydać orzeczenia. W uzasadnieniu swego postanowienia organ ten bowiem wskazuje, że [cyt.;] "Skoro postępowanie główne jest zawieszone - to postępowanie uzgodnieniowe też musi zostać zawieszone ze względu na brak wyczerpującego materiału dowodowego, a uzupełniony w przyszłości materiał dowodowy w postaci decyzji środowiskowej może obejmować inny obszar wydobycia kopaliny, inne warunki geologiczne wpływające na środowisko, a także ze względu na ewentualną niezgodność z obowiązującymi planami miejscowymi."
Analizując zatem to rozstrzygnięcie oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie SKO stwierdziło, że rozstrzygnięcie to było nieprawidłowe, gdyż brak podstaw do umorzenia postępowania uzgodnieniowego jako bezprzedmiotowego. Brak bowiem kompletnego wniosku czy materiału dowodowego nie jest podstawą do uznania, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania; w aktach jednocześnie znajduje się projekt koncesji do uzgodnienia przesłany przy wniosku z 5 sierpnia 2020r. Nadto organ I instancji nie wykazał przyczyn bezprzedmiotowości postępowania w świetle wskazanych w doktrynie i orzecznictwie przesłanek. Wobec powyższego jako, że organ administracji rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy, a opinia (uzgodnienie) organu współdziałającego winna być oceną faktów przedstawionych w dokumentach sprawy, uwag, wniosków i wyjaśnień dokonanych w toku postępowania przez stronę, to jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne oparte o niekompletny materiał dowodowy.
Z uwagi zatem na braki w materiale dowodowym sprawy, na które zwrócił uwagę organ I instancji, i które to braki uniemożliwiły mu dokonanie uzgodnienia planowanej działalności, i w istocie stały się podstawą umorzenia postępowania w sprawie SKO stwierdziło, że w sprawie wystąpiło naruszenie przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Odnosząc się z kolei do treści zażalenia Kolegium wobec powyższych uwarunkowań nie znalazło możliwości do wydania orzeczenia merytorycznego, lecz jest zmuszone do wydania orzeczenia kasacyjnego. Podkreśliło, że skoro wniosek Ministra Środowiska z 5 sierpnia 2020r. nr [...] w sprawie uzgodnienia projektu rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia Spółce koncesji jest niekompletny, brak jest decyzji środowiskowej wpływającej na kształt projektu koncesji - zatem organ I instancji nie ma podstaw do dokonania uzgodnienia i analizy wniosku organu głównego w oparciu o ww. przepis art. 7 ust. 1 i ust. 2 Pgg. Tym samym Kolegium nie może orzec merytorycznie w sprawie wobec istotnych braków w materiale dowodowym, które mogą wpłynąć na wynik sprawy. Kolegium jednocześnie nie stwierdziło uchybienia terminu do wydania orzeczenia przez organ I instancji, bowiem ostatnie rozstrzygnięcie Kolegium z 5 lipca 2022r. wpłynęło do organu I instancji w dniu 12 lipca 2022r., o czym świadczy data prezentaty umieszczonej na tym postanowieniu. Od dnia następnego należało liczyć czternastodniowy termin na wydanie postanowienia uzgadniającego i upływał on z dniem 26 lipca 2022r., a postanowienie organu I instancji wysłano tego dnia. W związku z tym, w myśl art. 9 ust. 3 Pgg, termin na wydanie postanowienia został zachowany.
Kwestionując prawidłowość powyższego postanowienia ostatecznego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając rażące naruszenie art. 138 § 2 (w zw. z art. 144) oraz art. 107 Kpa i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, z zaleceniem wydania orzeczenia merytorycznego, a także o zwrot kosztów wedle przepisanych norm. Jednocześnie zawnioskowała o zobowiązanie SKO do przedłożenia akt administracyjnych zakończonych kolejnymi postanowieniami podjętymi w toku uzgadniania wnioskowanej koncesji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wskazała, że wnioskiem z 22 stycznia 2020 r. wystąpiła do Ministra Środowiska o koncesję na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "[...]". Pismem z 5 sierpnia 2020 r. Minister Środowiska wystąpił do Burmistrza Miasta I. o uzgodnienie wspomnianej koncesji. Burmistrz Miasta I. postanowieniem z 31 sierpnia 2020 r. odmówił uzgodnienia. W wyniku zażalenie rozstrzygnięcie to zostało uchylone (postanowienie SKO w Katowicach z 26 listopada 2020 r.).
Kolejnymi postanowieniami organ I instancji ponownie odmawiał uzgodnienia wnioskowanej koncesji, a w wyniku zażaleń rozstrzygnięcia były uchylane przez SKO. Obecnie 25 lipca 2022 r. Burmistrz Miasta I. umorzył postępowanie w przedmiocie uzgodnienia wnioskowanej koncesji, a w wyniku zażalenia rozstrzygnię-cie to zostało uchylone. Jest to już dziewiąte kasacyjne rozstrzygnięcie w sprawie uzgodnienia wnioskowanej koncesji. Powołując się na art. 23 ust. 2a pkt 1 i art. 7 Pgg Skarżąca podkreśliła, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia koncesji wymaga zbadania, czy wnioskowana działalność naruszy bądź nie naruszy określonego w ustawowy sposób korzystania z nieruchomości. Jest to prosta operacja myślowa, wymagająca odniesienia przewidywanych skutków wnioskowanej działalności do określonego w powyższy sposób przeznaczenia nieruchomości. Z ostrożności procesowej należy jednak podnieść, że co do zasady zagrożenie pojawieniem się tzw. "szkód górniczych" nie może stanowić przesłanki odmowy uzgodnienia. Takie szkody tylko wyjątkowo mogą powodować brak możliwości wykorzystywania nieruchomości w sposób zgodny z określonym w powyższy sposób przeznaczeniem.
Skarżąca podkreśliła, że kilkukrotnie wnosiła o wydanie przez SKO orzeczenia merytorycznego w przedmiocie wspomnianego uzgodnienia, do czego jednak nie doszło. SKO uchylając odmowne rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta I. nie dokonywało analizy zgodności wnioskowanej koncesji z treścią miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a w odniesieniu do terytoriów nie objętych tymi planami - ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta I. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa, promulgowanym w dzienniku urzędowym województwa. Jest to zatem dokument łatwo dostępny - uchwała Nr [...] Rady Miasta I. z dnia 26 października 2016 roku w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta I. dostępna jest w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej Miasta I. W konsekwencji ustalenie, jaka byłaby relacja wnioskowanej koncesji do przeznaczenia nieruchomości (sposobu korzystania z nich) określonymi przez plany miejscowe oraz studium nie wymaga postępowania dowodowego w rozumieniu art. 136 Kpa. Nadto postanowienie i jego uzasadnienie nie spełniają wymogów norm z art. 107 i art. 138 Kpa.
W odpowiedzi na zarzuty skargi organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie pełnomocnik uczestników postępowania zakwestionował prawidłowość postanowienia kasatoryjnego SKO podkreślając legalność rozstrzygnięcia organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje i postanowienia administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja/ postanowienie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.
Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżongo postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ odwoławczy zasadnie, powołując się na zasadę dwuinstancyjności postępowania i niemożność zastosowania postępowania uzupełniającego, wydał kasatoryjne postanowienie uchylając postanowienie pierwszoinstancyjne o umorzeniu postępowania uzgodnieniowego (bowiem organ I instancji uznał jego bezprzedmiotowość z uwagi na brak podstaw do wydania uzgodnienia, gdyż organ, przed którym toczyło się postępowanie główne uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala mu na sformułowanie wstępnych założeń co do treści tego rozstrzygnięcia i opracowania jego projektowanej wersji do uzgodnienia); czy też, jak żąda tego Skarżąca, powinien był zreformować postanowienie organu i instancji w oparciu o własną analizę zgodności wnioskowanej koncesji z treścią miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a w odniesieniu do terytoriów nie objętych tymi planami - ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta I. skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzen-nego jest przepisem prawa, promulgowanym w dzienniku urzędowym województwa, a uchwała Rady Miasta I. z dnia 26 października 2016 roku w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta I. dostępna jest w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej Miasta I.
Wobec tak zarysowanego sporu Skład tut. Sądu rozpoznający niniejszą sprawę podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w tej sprawie stanowiska. W ocenie Sądu skarga i podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa są bezzasadne.
Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 138 § 2 w zw. z art. 144 (odsyłający do odpowiedniego stosowania do postanowień przepisów dotyczących decyzji) Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Wobec powyższego przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowo-administracyjnym były wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym postanowienia kasacyjnego. W tej sytuacji ocena Sądu sprowadzała się do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 Kpa.
Zdaniem Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie organ w zaskarżonym postanowieniu wywiązał się z wytycznych zawartych w tej normie bowiem uzasadniając uchylenie orzeczenia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazał podstawy wadliwego uznania postępowania uzgodnieniowego jako bezprzedmiotowego skoro wniosek w tym zakresie nadal istnieje. Nadto przedstawiając procedurę postępowania koncesyjnego wskazał na braki wniosku Ministra Środowiska z 5 sierpnia 2020r. w sprawie uzgodnienia projektu rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia Spółce koncesji, brak decyzji środowiskowej wpływającej na kształt projektu koncesji tj. wycofanie z obrotu prawnego decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 1 października 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.; wydobywanie węgla kamiennego ze złoża [...], a także nie stwierdził uchybienia terminu do wydania orzeczenia przez organ I instancji na podstawie art. 9 ust. 1 Pgg.
Przede wszystkim zauważyć należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjności zawarta w naczelnej zasadzie procesowej w art. 15 Kpa. Na organie I instancji spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego, jego skompletowanie, wyjaśnienie rozbieżności, procedowanie według zasad proceowych i dokonanie stosownej sumbsumpcji w orzeczeniu końcowym. Natomiast w postępowaniu odwoławczyn organ II instancji także jest zobowiązany do powyższej procedury i ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jednakże merytoryczno – reformacyjne rozstrzyganie jest możliwe jedynie w sytuacji kompletnego zgromadzenia materiału dowodowego, wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy lub konieczności jego uzupełnienia w granicach zakreślonych przez art. 136 Kpa. Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jednak sformułowanie "uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie" wskazuje na ograniczony zakres czynności dowodowych przeprowadzanych na etapie postępowania odwoławczego. Oceniając zatem zakres postępowania dowodowego, jakie miałoby być przeprowadzone przez organ odwoławczy, należy zważać na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), gdyż przeprowadzenie dowodów w zbyt szerokim zakresie może zostać ocenione jako naruszenie tej reguły.
Wskazać także należy, że sporne w sprawie procedowanie organów obu instancji jest następstwem wniosku z 5 sierpnia 2020r., złożonego w trybie art. 106 Kpa tj. współdziałania organów bowiem Dyrektor Departamentu Geologii i Koncesji Geologicznyeh w Ministerstwie Środowiska, na podstawie art. 23 ust. 2a Pgg, wystąpił do organu I instancji o uzgodnienie wniosku Spółki w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "[...]"; dołączono dodatkowe dokumenty, w tym projekt koncesji.
Natomiast zgodnie z art. 106 § 1 Kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ – tu: Burmistrza Miasta I., który odmawia wydania uzgodnienia, a aktualnie umorzył postępowanie wobec braku w/w podstawowych dokumentów, które mimo monitów do organu wnioskującego nie zostały uzupełnione.
Konkludując powyższe uwarunkowania nalezało zatem stwierdzić, że skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na sformułowanie wstępnych założeń co do treści rozstrzygnięcia, brak jest opracowania projektowanej wersji do uzgodnienia przez organ I instancji, to tym bardziej nie mogło w tym zakresie orzekać merytorycznie SKO reformując pierwszoinstancyjne postanowienie.
Wobec powyższego niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia norm art. 138 § 2 i art. 136 Kpa.
Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
-----------------------
1