III SA/Gl 811/23

III SA/Gl 811/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Małgorzata Herman
Marzanna Sałuda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 145,  art. 146,  art. 151
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Małgorzata Herman, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 31 lipca 2023 r., nr SKO.K/41.3/1332/2023/15038 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem sporu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego – dalej Kolegium - z dnia 31 lipca 2023r., którą to na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W.S. – dalej strona, skarżący - zakończonej decyzją z dnia 9 czerwca 2023 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach stwierdzającej, że decyzja SKO z dnia 23 października 2020r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa jednak nie podlega uchyleniu ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej Kolegium utrzymało w mocy sporna decyzję.
Stan sprawy jest następujący ;
Decyzją z dnia 12 sierpnia 2020r. nr [...], Prezydent Miasta G. umorzył postępowanie w sprawie zatrzymania stronie prawa jazdy kategorii B nr [...] wydanego przez Starostę [...] w dniu [...] r. na druku serii [...] numer [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W decyzji wskazano, iż 16 maja 2020r. organ otrzymał informację o kierowaniu przez W. S. w dniu 04 maja 2020r. pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, co skutkowało wszczęciem postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Z dniem 04 sierpnia 2020r. upłynął 3 miesięczny okres zatrzymania dokumentu prawa jazdy, a 5 sierpnia 2020r. dokument ten został odebrany przez stronę po ustaniu przyczyny jego zatrzymania. W konsekwencji powyższych zdarzeń organ uznał, iż postępowanie w sprawie zatrzymania stronie dokumentu prawa jazdy stało się bezprzedmiotowe.
Po rozpatrzeniu odwołania SKO w Katowicach ostateczną decyzją z dnia 23 października 2020r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 12 sierpnia 2020r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatrzymania stronie prawa jazdy kategorii B nr [...] wydanego przez Starostę [...] w dniu [...] r z uwagi na jego bezprzedmiotowość i orzekło o zatrzymaniu stronie dokumentu prawa jazdy kategorii B na okres 3 miesięcy tj. od dnia 04 maja 2020r. do dnia 04 sierpnia 2020r.
Stwierdziło przy tym, że w sprawie wystąpiła przesłanka do zatrzymania prawa jazdy, a organ I instancji nie miał podstaw do uznania, że zaistniała bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na ustanie przyczyn zatrzymania. Upływ terminu, na który prawo jazdy zostało zatrzymane nie wpływa bowiem na zbadanie, czy wystąpiła przesłanka do jego zatrzymania.
Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2023 r. strona działając na podstawie art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego:
- decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 12 sierpnia 2020r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatrzymania mu prawa jazdy kategorii B nr [...]
- decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 października 2020r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 12 sierpnia 2020r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii B na dokumencie prawa jazdy kategorii B nr [...] wydanego przez Starostę [...] w dniu 19 listopada 2009r. na druku serii [...] numer [...] na okres 3 miesięcy tj. od dnia 04 maja 2020r. do dnia 04 sierpnia 2020r.)
W uzasadnieniu wniosku Strona podniosła, że wydanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego RP nr K 4/21 z dnia 13.12.2022 roku, opublikowanego w dniu 19.12.2022 roku wypełnia przesłankę wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego.
Prezydent Miasta G. przekazał wniosek strony do SKO w Katowicach.
Po dokonaniu analizy wniosku o wznowienie postępowania z dnia 19 stycznia 2023 r., SKO stwierdziło, że wniosek Strony dotyczy dwóch decyzji zapadłych w toku instancji w jednej sprawie (decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 12 sierpnia 2020r. nr [...] oraz decyzji Kolegium z dnia 23 października 2020r. nr [...]).
Kolegium wskazało, iż wznowienie może natomiast nastąpić w ostatniej instancji, w której sprawa była rozpatrywana. Taka sytuacja nie zmienia faktu, że sprawa jest kompleksowo rozpatrywana, tj. obejmuje także rozstrzygnięcie organu I instancji. Spośród ww. decyzji - decyzją ostateczną - kończącą ostatecznie postępowanie w rozpatrywanej sprawie jest jedynie decyzja Kolegium z dnia 23 października 2020r. nr [...].
SKO w Katowicach postanowieniem z dnia 08 marca 2023r. nr [...] wznowiło postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO w Katowicach z dnia 23 października 2020r. nr [...].
Kolegium ustaliło, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt: K 4/21 został opublikowany w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 19 grudnia 2022 r. i z tym też dniem wszedł w życie. W świetle zatem art. 145a § 2 k.p.a. termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. przypadał w okresie od dnia 19 grudnia 2022 r. do 19 stycznia 2023 r. Skoro strona wniosek o wznowienie postępowania w analizowanej sprawie wniosła w dniu 19 stycznia 2023 r., tym samym zachowany został termin ustawowy do złożenia przedmiotowego wniosku.
Oceniając merytorycznie sprawę SKO stwierdziło, iż po myśli art. 145a § 1 k.p.a. wznowienia postępowania można żądać w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Z tej też przyczyny skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, o czym stanowi art. 145a § 2 k.p.a.
Co do zasady organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, o czym stanowi art. 150 § 1 k.p.a.
Organ ten, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2, wydaje w myśl art. 151 k.p.a. decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b (art. 151 § 1 k.p.a.). albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.). albo
3) w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć łat. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 1 i § 2 k.p.a.).
Kolegium stwierdziło, iż podstawą prawną weryfikowanej decyzji był przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 341) oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541).
Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) - do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5: 1) podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1 a ustawy wymienionej w art. 4 lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem; 2) podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. Id i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3; 3) organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem silnikowym w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d albo art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem.
Zgodnie z art. 102 ust. 1c cyt. ustawy Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 102 ust. 1 a cyt. ustawy, przepisów ust. 1 pkt 4 i 5 nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego. Zgodnie z art. 102 ust. 3 cyt. ustawy - jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi. Stosownie do art. 102 ust. 1e cyt. ustawy — okres, o którym mowa w ust. 1c i1 d, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt la ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym - data tej czynności. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji (art. 102 ust. 2 ustawy).
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 13 grudnia 2022 r. Trybunał Konstytucyjny w wyroku sygn. akt K 4/21, orzekł, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw, rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw pod pozycją 2659 i wszedł w życie w dniu 19 grudnia 2022 r. Z uzasadnienia wyroku wynika, że problem konstytucyjny w niniejszej sprawie nie dotyczył dopuszczalności powierzenia staroście jako organowi administracji, kompetencji do nakładania sankcji za czyny kwalifikowane przez ustawodawcę jako wykroczenia czy też zarzutu nadmierności (nieproporcjonalności) kary administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy na okres 3 miesięcy w stosunku do charakteru popełnionego czynu lecz tego, czy postępowanie administracyjne przed starostą w sprawie o zatrzymanie prawa jazdy można uznać za postępowanie spełniające wynikające z art. 2 Konstytucji wymagania sprawiedliwej i rzetelnej procedury w sytuacji, w której kierujący pojazdem nie ma możliwości kwestionowania treści informacji organu kontroli ruchu drogowego i przedstawienia dowodów mogących świadczyć o nieprawidłowościach podczas pomiaru prędkości.
Trybunał ustalił bowiem, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się taki sposób rozumienia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej z 2015 r., zgodnie z którym podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowi wyłącznie informacja organu kontroli mchu drogowego. W toku postępowania administracyjnego toczącego się na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami starosta nie dokonuje samodzielnie żadnych ustaleń faktycznych co do przebiegu zdarzenia. Jest związany treścią informacji otrzymanej od organu kontroli mchu drogowego. Starosta nie ma możliwości ani powoływać z urzędu, ani badać na wniosek strony dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście doszło do naruszenia przepisów prawa. Z punktu widzenia zaś kierującego pojazdem, taki automatyzm mechanizmu wydawania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy wyklucza możliwość korzystania z prawa do obrony swoich racji w postępowaniu.
Badając stan faktyczny sprawy SKO ustaliło, że weryfikowana decyzja została wydana w oparciu o stan faktyczny sprawy ustalony na podstawie:
1. informacji przekazanej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KMP w T. z dnia 05 maja 2020r. nr [...]
2. notatki urzędowej z dnia 04 maja 2020r. nr [...]
3. świadectwa legalizacji pierwotnej urządzenia pomiarowego z dnia 20 grudnia 2019r.
4. pokwitowania zatrzymania dokumentu prawa jazdy - seria [...]. Numer [...]
Z ww. informacji przekazanej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KMP w T. z dnia 05 maja 2020r. oraz notatki urzędowej z dnia 04 maja 2020r. wynikało, że strona w dniu 04 maja 2020r. w miejscowości F., kierując samochodem w obszarze zabudowanym przekroczyła dozwolona prędkość o 58 km/h. Za powyższe wykroczenie kierującemu zatrzymano prawo jazdy. Kierujący odmówił przyjęcia mandatu. Z ww. informacji wynika, że funkcjonariusze Policji przekazali materiały do Wydziału Prewencji KMP w T. celem przeprowadzenia postępowania i skierowania wniosku o ukaranie do sądu karnego.
SKO stwierdziło, iż mając na uwadze zaistniały stan sprawy wynikający z decyzji SKO z dnia 23 października 2020r. nr [...] uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 12 sierpnia 2020r. nr [...] i orzekającej o zatrzymaniu stronie dokumentu prawa jazdy kategorii B na okres 3 miesięcy w sprawie wystąpiła przesłanka do zatrzymania prawa jazdy, a organ I instancji nie miał podstaw do uznania, że zaistniała bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na ustanie przyczyn zatrzymania. Upływ terminu, na który prawo jazdy zostało zatrzymane nie wpływa bowiem na zbadanie, czy wystąpiła przesłanka do jego zatrzymania.
SKO odnosząc stan prawny wynikający z orzeczenia TK do stanu faktycznego sprawy, stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145a § 1 k.p.a.
Stwierdziło, iż weryfikowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa ponieważ jej wyłączną podstawę stanowiły informacje przekazane przez Policję. Co prawda w dacie wydania weryfikowanej decyzji obowiązywała uchwała NSA z dnia 1 lipca 2019r., zgodnie z którą podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 7 ust: 1 pkt 1 12 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks Kamy oraz niektórych innych ustaw może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jednak TK w wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r., K 4/21, orzekł, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw, rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu hu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o mchu drogowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
SKO stwierdziło, iż ustalenie, że zaistniała przesłanka wznowieniowa nie prowadzi automatycznie do uchylenia wadliwej decyzji administracyjnej. Organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest bowiem także zbadać przesłanki negatywne wznowienia postępowania określone w art. 146 k.p.a., które uniemożliwiają uchylenie wadliwej decyzji pomimo wystąpienia wady wznowieniowej.
Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W ocenie Kolegium w sprawie wystąpiła sytuacja określona w w/w przepisie bowiem pomimo występującej w spornej decyzji wadliwości nowe rozstrzygnięcie sprawy byłoby takie samo jak w poprzedniej decyzji.
W toku postępowania wznowieniowego Kolegium ustaliło że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 grudnia 2020r., sygn. akt [...] W.S. został uznany winnym tego, że w dniu 04 maja 2020r. w miejscowości F., jadąc jako kierujący samochodem marki [...] o nr rej. [...], przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 58 km/h jadąc z prędkością 108 km/h w miejscu, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Wyrokiem z dnia 30 marca 2021r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w T. utrzymał wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 grudnia 2020r., sygn. akt [...]. W konsekwencji przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym przez kierującego W. S. w dniu 04 maja 2020r. wynika zatem nie tylko z informacji przekazanej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KMP w T. z dnia 05 maja 2020r. nr [...] oraz notatki urzędowej z dnia 04 maja 2020r. nr [...], ale potwierdzone zostało także prawomocnym wyrokiem sądu karnego.
W tej sytuacji w ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami obligująca do orzeczenia o zatrzymaniu W. S. prawa jazdy kategorii B na okres 3 miesięcy tj. od dnia 04 maja 2020r. do dnia 04 sierpnia 2020r., w związku z wykroczeniem z dnia 04 maja 2020r., a upływ terminu, na który prawo jazdy zostało zatrzymane nie powoduje bezprzedmiotowości wydania decyzji w tym zakresie.
Uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 października 2020r. nr [...] nie jest zatem możliwe ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W skardze do WSA w Gliwicach strona zakwestionowała wydaną decyzję z powodu rażącego naruszenia prawa i wniosła o jej uchylenie. Wskazała, iż z pokwitowania zatrzymania prawa jazdy, będącego dokumentem urzędowym ścisłego zarachowania o numerze [...] wynika, że zatrzymano prawo jazdy w dniu 04 kwietna 2020 roku, z terminem ważności do 05 kwietnia 2023 roku. Tymczasem z Notatki Urzędowej sporządzonej przez sierż. K. W. z dnia 04.05.2020 roku, wynika że zatrzymanie prawa jazdy nastąpiło w dniu 04 maja 2020 roku. Taki stan prawny nie może istnieć, bo albo Pokwitowanie [...] powinno zostać sprostowane w zgodnym z prawem trybie, albo sierż. K.W. powinien zostać oskarżony o składanie fałszywego oświadczenia. Pomimo podnoszenia tej kwestii zarówno w postępowaniach administracyjnych jak i sądowych taki stan prawny jest przez wszystkie organy lekceważony - w tym dwie instancje sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Skarga okazała się niezasadna.
Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia czerwca 2023r. nr [...] którą stwierdzono, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 października 2020r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa jednak nie podlega uchyleniu ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Decyzja z kolei z dnia 23 października 2020r. nr [...] uchylała w całości decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 12 sierpnia 2020r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatrzymania W. S. prawa jazdy kategorii B nr [...] wydanego przez Starostę [...] w dniu 19 listopada 2009r. na druku serii [...] numer [...] i orzekała o zatrzymaniu w/w dokumentu prawa jazdy kategorii B nr [...] na okres 3 miesięcy tj. od dnia 04 maja 2020r. do dnia 04 sierpnia 2020r. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma zatem treść zarówno art. 151, jak i art. 146 k.p.a. Zgodnie z art. 151 k.p.a.:
§ 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
§ 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Natomiast art. 146 k.p.a. stanowi, że:
§ 1. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
§ 2. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W przedmiotowej sprawie zaistniała sytuacja o jakiej mowa w art. 146 § 2 k.p.a albowiem w wyniku wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej zatrzymania dokumentu prawa jazdy kategorii B nr [...] stronie zakończonej decyzją SKO w Katowicach z dnia 20 października 2020 r. nr [...] mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Przypomnienia wymaga, iż Kolegium wydając decyzję w dniu 23 października 2020r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 12 sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatrzymania stronie dokumentu prawa Jazdy kategorii B nr [...] i orzekając o zatrzymaniu tegoż dokumentu stronie na okres 3 miesięcy tj. od dnia 4 maja 2020 r, do dnia 4 sierpnia 2020 r. stwierdziło, iż błędną była decyzja organu I instancji z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na fakt, że z dniem 4 sierpnia 2020 r. upłynął 3 miesięczny okres zatrzymania prawa jazdy w związku. Na wstępie Kolegium zaznaczyło, iż w sprawie nie ma zastosowania zakaz reformationis in peius gdyż decyzja rażąco narusza prawo. W ocenie Kolegium w sprawie wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy jest konsekwencją kierowania pojazdem z przekroczeniem na obszarze zabudowanym dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h zatem treść art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami i jest niezależna od upływu terminu na jaki dokument prawa jazdy miał być zatrzymany.
Dalej Kolegium przywołując m.in. treść regulacji art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 341), art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) oraz treść uchwały NSA z 1 lipca 2019r. sygn. akt I OPS 3/18 stwierdziło, iż podstawą zatrzymania prawa jazdy stanowiła informacja o ujawnieniu czynu kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym co wynikało z informacji Policji stanowiącej dokument urzędowy którą organ jest związany .
W przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt wydania 13 grudnia 2022 r. wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku, o sygn. akt K 4/21 gdzie orzeczono, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw, rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitei Polskiej zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 23 października 2020r. nr [...]. W konsekwencji powyższego organ podjął decyzję o wznowieniu postępowania w sprawie mając na uwadze to, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw uznany został przez TK za niezgodny z Konstytucją.
Jednakże wystąpienie tej przesłanki wznowieniowej w sprawie nie może przemawiać za uchyleniem decyzji dotychczasowej albowiem w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ten wniosek wynika z faktu istnienia w obrocie prawnym wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 grudnia 2020r., sygn. akt [...] , którym uznano W. S.winnym tego, że w dniu 04 maja 2020r. w miejscowości F., jadąc jako kierujący samochodem marki [...] o nr rej. [...], przekroczył dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o 58 km/h jadąc z prędkością 108 km/h w miejscu, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h , gdzie następnie wyrokiem z dnia 30 marca 2021r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w T. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 grudnia 2020r., sygn. akt [...]. W konsekwencji powyższego przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym przez kierującego W. S. w dniu 04 maja 2020r. wynika nie tylko z informacji przekazanej przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KMP w T. z dnia 05 maja 2020r. nr [...] i notatki urzędowej z dnia 04 maja 2020r. nr [...], ale ostatecznie potwierdzone zostało również prawomocnym wyrokiem sądu karnego.
W konsekwencji, skoro jak stanowi art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym; co zostało wykazane także w/w wyrokami sądów karnych decyzja dotychczasowa SKO z 23 października 2020r. nie mogła zostać uchylona, gdyż w oparciu o podjęte w/w wyroki sądów karnych mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Odnosząc się natomiast do argumentacji strony, gdzie strona kwestionuje dokumenty dotyczące postępowania prowadzonego przez organy Policji, a dotyczące faktu, iż z pokwitowania zatrzymania prawa jazdy, będącego dokumentem urzędowym ścisłego zarachowania o numerze [...] wynika, że zatrzymano prawo jazdy w dniu 04 kwietna 2020 roku, z terminem ważności do 05 kwietnia 2023 roku podczas, gdy z Notatki Urzędowej sporządzonej przez sierż. K. W. z dnia 04.05.2020 roku, wynika że zatrzymanie prawa jazdy nastąpiło w dniu 04 maja 2020 roku zauważyć należy, iż pozostaje on bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja opiera się obecnie w swej warstwie dowodowej na w/w wyrokach Sądów karnych a rzeczą sądu administracyjnego nie jest ocena legalności tychże orzeczeń sądów powszechnych.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.