III SA/Gl 811/19

III SA/Gl 811/19 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2019-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /sprawozdawca/
Beata Kozicka /przewodniczący/
Iwona Wiesner
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 1794/20 - Wyrok NSA z 2023-05-25
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1040
art. 235 (1) art. 235 (2)
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - t.j.
Dz.U. 2013 poz 1367
§ 6, 7, 8 ust 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z.S. (dalej określanego jako skarżący) choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo -nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz - wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1' ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040).
W uzasadnieniu decyzji ustalono, że decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. odmówił stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu wym. w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367, zwanego dalej w skrócie: rozporządzeniem).
W ramach postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że skarżący pracował w narażeniu na hałas, tj. w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże choroba zawodowa nie została u niego rozpoznana przez upoważnione jednostki orzecznicze I i II stopnia - vide orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. nr [...] z [...] r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nr [...] z [...] r. Organ nie znalazł przy tym podstaw do kwestionowania trafności wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich.
W odwołaniu od powyższej skarżący zakwestionował jej poprawność uważając, iż została podjęta na podstawie błędnego orzeczenia lekarskiego IMP i ZŚ w S.. Bowiem w przedmiotowej sprawie znajduje się 9 audiogramów, m. in. z dnia [...] r., gdzie średni ubytek słuchu wyrażony podwyższeniem progu słuchu dla ucha prawego wynosił 50dB, dla ucha lewego - 52dB oraz z dnia [...] r., gdzie ubytek ten zarówno dla ucha prawego jak i lewego wynosił 55dB. Biorąc powyższe pod uwagę uznał, iż badania wykonane przez jednostkę diagnostyczno-orzeczniczą, gdzie wyniki wynosiły ok. 42 dB są błędne, gdyż nie jest możliwe aby uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem z czasem malało.
Zażądał wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub też przeprowadzenia nowych badań w innej jednostce badawczo-rozwojowej, w którym znajdować się będzie: ".. .niezbędna aparatura badawcza, ale także odpowiednio wykształcony personel medyczny.
Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji co do przebiegu pracy skarżącego i to w narażeniu na działanie hałasu. Wynikało z nich, że skarżący pracował
- od [...] r. do [...] r. w "A" w P. na stanowiskach elektryk - automatyk, górnik, nadgómik, sztygar zmianowy pod ziemią,
- od [...] r. do [...] r. w "B" Sp. z o.o. w J. (zakład zlikwidowany) na stanowisku sztygar zmianowy pod ziemią,
- od [...] r. do [...] r. w "C" Sp. zo.o. w J. (zakład zlikwidowany) na stanowisku sztygar zmianowy górniczy pod ziemią,
- od [...] r. do [...] r. w "D Spółka z ograniczona odpowiedzialnością" Sp. k. (zakład zlikwidowany) na stanowisku sztygar zmianowy górniczy pod ziemią,
- od [...] r. do [...] r. w "E" S.A. w K. jako sztygar zmianowy górniczy pod ziemią,
- od [...] r. do [...] r. w "F" Sp. z 0.0. w J. na stanowisku sztygar zmianowy pod ziemią. Zdaniem organu, w całym okresie zatrudnienia pracował w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy - hałas, zatem stwarzających ryzyko uszkodzenia narządu słuchu.
Dalej organ ustalił, iż skarżący był badany w WOMP PChZ w S.. Przeprowadzona diagnostyka audiołogiczna obejmująca audiometrię progową tonalną, audiometrię nadprogową typu SISI i audiometrię impedancyjną wykazała obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu. Przesunięcie progu słuchu określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz wynosiło w uchu prawym 42dB, w uchu lewym 42dB. i nie wypełniało definicji choroby zawodowej ubytku słuchu. W dostarczonej dokumentacji medycznej brak było lekarskich badań profilaktycznych z okresu narażenia zawodowego na hałas i badań słuchu wykonanych przed [...] r.
Następnie skarzący był badany w jednostce orzeczniczej II stopnia, gdzie lekarze orzecznicy również nie znaleźli podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W trakcie hospitalizacji badaniem otoskopowym stwierdzono obustronnie błonę bębenkową matową. Przeprowadzona diagnostyka audiologiczna wykazała istnienie obustronnego niedosłuchu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej. Podwyższenie progu słuchu obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wynosi w kolejnych badaniach: dla ucha prawego - 41dB, 42dB 40dB; dla ucha lewego - 42dB, 42dB, 42dB. W audiometrii tonalnej przebieg krzywych progowych jest typowy dla niedosłuchu odbiorczego obustronnie. Rezerwa ślimakowa jest nieobecna obustronnie. W audiometrii impedancyjnej uzyskano tympanogramy obustronnie w granicach normy, zarejestrowano odruchy z mięśni strzemiączkowych w stymulacji ipsi i contra, wynik badania nic świadczy o obecności patologii w obrębie ucha środkowego obustronnie. Przeprowadzono próby lokalizacyjne: próba SISI (próba subiektywna) o cechach lokalizacji ślimakowej, objaw Metza (próba obiektywna) obustronnie potwierdza lokalizację ślimakową uszkodzenia narządu słuchu. Test zanikania odruchu z mięśnia strzemiączkowego obustronnie jest w granicach normy. Poszerzono diagnostykę audiologiczną o badanie odpowiedzi elektrycznych ABR (badanie potencjałów słuchowych wywołanych z pnia mózgu) - badanie wykonane trzaskiem dla poziomu bodźca 80dB: obustronnie morfologia zapisu, latencje i interlatencje fal są w granicach normy. Próby stroikowe: próba Webera - nie słyszy, próba Rinnego - obustronnie dodatnia.
W oparciu o ocenę stanu narządu słuchu orzecznicy IMP i ZŚ nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż stwierdzany badaniami niedosłuch nie spełnia określonego jednoznacznie w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym.
Dodatkowo w piśmie z [...] r. orzecznicy, odnosząc się do wszystkich przedłożonych przez skarżącego audiogramów poinformowali, iż dokonali ponownie analizy dokumentacji dotyczącej skarżącego, będącej w ich posiadaniu, jak również audiogramów z 2017 r. i 2018 r. (wykonanych przed przyjęciem do Instytutu), w których średnie ubytki słuchu obustronnie przekraczają 50dB.
Lekarze przypomnieli, iż w toku szczegółowej diagnostyki audiologicznej wykonano trzykrotnie badanie audiometrią tonalną, uzyskując bardzo dobrą powtarzalność wyników, określających średnią wielkość ubytków słuchu: dla UP - 41dB, 42dB, 40dB, dla UL - 42dB, 42dB, 42dB. W oparciu o powyższe oraz badanie audiometrią impedancyjną, próby lokalizacyjne, zapis dla trzasku o poziomie 80dB w badaniu ABR (badanie potencjałów słuchowych wywołanych z pnia mózgu) ustalono rozpoznanie obustronnego niedosłuchu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej. Nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż stwierdzany badaniami niedosłuch nie spełniał określonego jednoznacznie w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości średniego ubytku słuchu, wynoszącego co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym. Podkreślili, iż w żadnym z audiogramów nie wykazano u pacjenta średniego ubytku słuchu powyżej 50dB.
Oceniając stanowisko lekarzy orzeczników organ odwoławczy organ odwoławczy podkreślił, orzeczenie jednostki orzeczniczej ma walor opinii biegłego, a zatem jeśli jest wewnętrznie spójne, opiera się na całokształcie zebranego materiału dowodowego i zawiera uzasadnienie nie budzące wątpliwości, to wiąże organ inspekcji sanitarnej właściwy do wydania decyzji, w tym sensie, że organ ten nie ma podstaw do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczenia jednostki orzeczniczej (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16.09.2015 r. sygn. akt II SA/Sz 554/15). W kwestii sposobu przeprowadzonych badań przez jednostki orzecznicze wyjaśniam, iż Organy Inspekcji Sanitarnej nie są władne ingerować w proces diagnostyczny, w tym wskazywać rodzaj i czasokres, jaki powinien być wykorzystany do konkretnego badania. Wybór ten leży w gestii lekarza orzecznika, który dysponuje specjalistyczną wiedzą w tym zakresie. Organ takiej wiedzy nie posiada i nie jest uprawniony do odmiennej interpretacji wyników badań i rozpoznania uprawnionych jednostek orzeczniczych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29.06.2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 1049/14).
Skargę od powyższej decyzji wniósł skarżący zarzucając w niej naruszenie jego interesu prawnego. Polegać miało ono na tym, ze w toku rozpoznawania jego sprawy wzięto pod uwagę pismo z [...] r. sporządzone i podpisane m. in. przez ordynatora oddziału już po zawieszeniu działalności m. in. Oddziału Chorób Zawodowych szpitala IMP i ZŚ.
Po drugie, w jego cenie zapisy badań – audiogramy, które wykonano w szpitalu, są na tyle nieprecyzyjne, iż nie pozwalają na przyznanie im waloru wiarygodności. Nie wiadomo także, czy urządzenia, na których je wykonano, miały legalizację. Wniosku skarżącego w tej materii nie uwzględniono.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw w zarzutach skargi do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 3 § 1 ustawy z 3o sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 208 r. poz. 1302 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryterium zaś kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz.2107), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. W świetle tych przepisów wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 P.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne. Podstawą orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Powyższe zatem oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Przechodząc do meritum sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 235¹ Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych - art. 2352 Kodeksu pracy. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367).
Podkreślić także należy, iż ustawodawca w art. 235¹ Kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12 - LEX nr 1216762). Na gruncie art. 2351 Kodeksu pracy nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym"), a stwierdzonym schorzeniem. Ponadto wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nie jest równoznaczne z rozpoznaniem choroby. Rozpoznanie choroby zawodowej może nastąpić w późniejszym okresie od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, niż okres ustalony w wykazie chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych - pod warunkiem, że w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych wystąpiły objawy chorobowe i objawy te są udokumentowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1872/13, publ. CBOSA).
Sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych; jednoznacznie określono kompetencje poszczególnych organów i jednostek medycznych zawarto w powołanym już rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z § 4 ust. 1 - właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia. Jednak z mocy § 5 ust. 1 - właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, ze zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Natomiast w ust. 2 tego paragrafu ustalono tryb orzeczniczy i kognicje odpowiednich jednostek orzeczniczych I stopnia i II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia, którymi ustanowiono instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy.
Wreszcie zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.
Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13; z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1567/13 – CBOSA; z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia 23 lipca 2003r., I SA 108/03, LEX nr 160259, z dnia 24 maja 2001r., SA 1801/00,LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998r., I SA 225/98, LEX nr 45827). Generalną zasadą postępowania w sprawie chorób zawodowych jest to, aby jednostki medyczne wydawały orzeczenia posiadając wiedzę o zagrożeniach zawodowych, przebiegu i charakterze pracy.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy lekarz zgłaszający podejrzenie choroby zawodowej u skarżącego wskazał na zawodowe uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem, dlatego postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia (k. 1 akt administracyjnych wraz z załącznikami). Pozycja ta obejmuje chorobę - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Zatem nie każda choroba narządu słuchu może być uznana za chorobę zawodową nawet jeżeli cierpi na nią osoba, która była narażona na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, ale tylko taka, która odpowiada opisowi choroby ujętej w poz. 21 wykazu. Jednocześnie wskazano, że "okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym" wynosi w przypadku tego schorzenia 2 lata.
W toku postępowania administracyjnego zgromadzono materiał dowodowy pozwalający zasadnie przyjąć, że skarżący w okresie całego zatrudnienia w latach [...]-[...] pracował w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy - hałas, zatem stwarzających ryzyko uszkodzenia narządu słuchu. Obecnie przebywa na emeryturze.
Skarżący, w toku postępowania był dwukrotnie badany. Przy czym drugie badanie odbyło się w warunkach szpitalnych - orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. nr [...] z dnia [...] r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nr [...] z dnia [...] r.. Lekarze specjaliści w obu przypadkach orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. W trakcie hospitalizacji badaniem otoskopowym stwierdzono obustronnie błonę bębenkową matową. Przeprowadzona diagnostyka audiologiczna wykazała istnienie obustronnego niedosłuchu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej. Podwyższenie progu słuchu obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wynosi w kolejnych badaniach: dla ucha prawego - 41dB, 42dB 40dB; dla ucha lewego - 42dB, 42dB, 42dB. W audiometrii tonalnej przebieg krzywych progowych jest typowy dla niedosłuchu odbiorczego obustronnie. Rezerwa ślimakowa jest nieobecna obustronnie. W audiometrii impedancyjnej uzyskano tympanogramy obustronnie w granicach normy, zarejestrowano odruchy z mięśni strzemiączkowych w stymulacji ipsi i contra, wynik badania nic świadczy o obecności patologii w obrębie ucha środkowego obustronnie. Przeprowadzono próby lokalizacyjne: próba SISI (próba subiektywna) o cechach lokalizacji ślimakowej, objaw Metza (próba obiektywna) obustronnie potwierdza lokalizację ślimakową uszkodzenia narządu słuchu. Test zanikania odruchu z mięśnia strzemiączkowego obustronnie jest w granicach normy. Poszerzono diagnostykę audiologiczną o badanie odpowiedzi elektrycznych ABR (badanie potencjałów słuchowych wywołanych z pnia mózgu) - badanie wykonane trzaskiem dla poziomu bodźca 80dB: obustronnie morfologia zapisu, latencje i interlatencje fal są w granicach normy. Próby stroikowe: próba Webera - nie słyszy, próba Rinnego - obustronnie dodatnia.
W tym miejscu raz jeszcze należy zaznaczyć, że dla stwierdzenia opisanej powyżej choroby zawodowej niezbędne było rozpoznanie tego schorzenia przez uprawnioną placówkę diagnostyczną. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: 1) poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; 2) kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych); 3) poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych; 4) podmioty lecznicze, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy. Lekarz, o którym mowa powyżej, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) . Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, stosownie do treści § 7 ust. 1 rozporządzenia, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Skarżący z prawa takiego skorzystał, w wyniku czego IMP i ZŚ wydał opinię, w której także stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u niego przedmiotowej choroby zawodowej.
Okoliczność, że organ odwoławczy przy rozstrzyganiu sprawy uwzględnił dodatkowe wyjaśnienia zawarte w piśmie IMP i ZŚ z [...] r. nie podważa trafności i wiarygodności wydanego przez ta placówkę orzeczenia z [...] r. Zawieszenie działalności oddziału szpitala nie ma wpływu na treść tego orzeczenia. Zaś wyjaśnienia do niego mogły udzielić osoby- lekarze, którzy go wydali i podpisały się pod nim.
Zgodnie z powołanym już § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Z powyższej regulacji wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią opisanych powyżej orzeczeń – w zakresie poczynionych w nim ustaleń, dotyczących stwierdzonego schorzenia i jego przyczyn. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., II OSK 1056/15, publ.CBOSA.nsa.gov.pl). W orzecznictwie przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w opinii lekarskiej wydanej przez uprawnioną jednostkę medyczną. Stanowisko takie wyrażono w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2002 r., (OPS 3/02, ONSA 2003, nr 1, poz. 4), w ocenie Sądu zachowuje ono swą aktualność. O wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego przy tym nie decyduje obszerność wywodów uzasadnienia, lecz jego zawartość merytoryczna odnosząca się do istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2011 r., II OSK 1809/11, LEX nr 1152055).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organ odwoławczy w oparciu o art. 80 k.p.a. dokonał oceny orzeczeń lekarskich mających walor opinii biegłego i słusznie nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.
Z powyższych powodów nie zasługuje na akceptacje argumentacja skarżącego podważająca zapis audiogramów sporządzonych w szpitalu i ich interpretacja. Zresztą te same zarzuty można podnieść w stosunku do zapisów przedstawionych przez skarżącego, sporządzonych poza postępowaniem w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Także nie wiadomo, czy urządzenia na których je wykonano miały legalizację, pomiary na nich wykonane cechuje wysoka dokładność.
Podkreślić należy, że obie jednostki diagnostyczno-orzecznicze były zgodne co do charakteru niedosłuchu stwierdzonego u skarżącego oraz jego wielkości. Powyższe wynika z jednoznacznie z obu orzeczeń lekarskich i z pisma - opinii uzupełniającej IMP i ZŚ [...] r. uwzględniającej przedłożone przez skarżącego wyniki badań, wykonanych prywatnie. Wyjaśnienia te są spójne i logiczne. Podkreślono przeprowadzenie badania odpowiedzi elektrycznych ABR (badanie potencjałów słuchowych wywołanych z pnia mózgu). Wyniki były powtarzalne. Zatem nie ma podstaw do zakwestionowania orzeczenia IMP i ZŚ.
Konstatując decyzje organów obu instancji uznać należało za prawidłowe. W niczym bowiem nie naruszają one zarówno przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę orzekania w sprawie, jak i przepisów procedury administracyjnej. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zawiera trafne rozstrzygnięcie w związku z treścią wydanych w sprawie przez uprawnione placówki diagnostyczne orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (poz. 21 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia
Wobec powyższego skargę, jako niezasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalono.