III SA/Gl 779/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. dotyczące podatku od towarów i usług, uznając je za niedopuszczalne z powodu braku możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej.
Sąd odrzucił skargę spółki "A" Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., które zlecało przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie podatku VAT. Sąd uznał, że postanowienie wydane na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej nie podlega kontroli sądu administracyjnego, ponieważ nie jest decyzją kończącą postępowanie ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, a strona może je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji, która jeszcze nie została wydana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznał skargę spółki "A" Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], wydane w przedmiocie podatku od towarów i usług. Postanowieniem tym, w trybie art. 229 § 1 Ordynacji podatkowej, zlecono organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie zobowiązania podatkowego za [...] 2000 r. Sąd, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2007 r., postanowił odrzucić skargę. Uzasadnienie opiera się na interpretacji przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Sąd wskazał, że warunkiem dopuszczalności skargi jest jej wniesienie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 58 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę m.in. gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było stanowisko sądu, że postanowienie wydane na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Sąd argumentował, że nie jest to postanowienie, na które służy zażalenie, ani postanowienie kończące postępowanie czy rozstrzygające sprawę co do istoty w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia takiego postanowienia zażaleniem, a strona może je kwestionować jedynie w ramach odwołania od ostatecznej decyzji, która w tej sprawie jeszcze nie zapadła. W związku z tym skarga została uznana za niedopuszczalną i odrzucona.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, postanowienie wydane w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że postanowienie to nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a strona może je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji, która jeszcze nie została wydana.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (6)
Główne
p.p.s.a. art. 3 § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Określa zakres kontroli sądów administracyjnych, w tym postanowienia kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty.
p.p.s.a. art. 52
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Warunek wniesienia skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
p.p.s.a. art. 58 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do odrzucenia skargi, w tym z powodu niedopuszczalności.
Pomocnicze
O.p. art. 229 § 1
Ordynacja podatkowa
Postanowienie wydane w tym trybie nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
O.p. art. 236
Ordynacja podatkowa
O.p. art. 237
Ordynacja podatkowa
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie wydane w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej nie podlega kontroli sądu administracyjnego, ponieważ nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do jej istoty w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Godne uwagi sformułowania
Postanowienie wydane w trybie art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Nie jest bowiem postanowieniem na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie czy też rozstrzygającym sprawę co do jej istoty, o których mówi art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Ustawodawca bowiem nie wskazał, że na postanowienie wydane w trybie art. 229 służy zażalenie. Tym samym, strona, która może zaskarżyć go tylko w odwołaniu od decyzji. W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z mocy art.. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a albowiem została wniesiona na postanowienie nie podlegające kontroli sądowej.
Skład orzekający
Barbara Orzepowska-Kyć
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu kontroli sądów administracyjnych nad postanowieniami wydawanymi w toku postępowania podatkowego, w szczególności tych dotyczących uzupełnienia dowodów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego typu postanowienia w postępowaniu podatkowym (art. 229 O.p.) i jego niedopuszczalności do zaskarżenia w trybie skargi do WSA.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnej związanej z dopuszczalnością skargi, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego i podatkowego, ale nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych rozstrzygnięć.
“Kiedy postanowienie podatkowe nie podlega kontroli sądu? WSA wyjaśnia zasady dopuszczalności skargi.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII SA/Gl 779/07 - Postanowienie WSA w Gliwicach Data orzeczenia 2007-07-02 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2007-04-30 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach Sędziowie Barbara Orzepowska-Kyć /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6110 Podatek od towarów i usług Skarżony organ Dyrektor Izby Skarbowej Treść wyniku Odrzucono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2007 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) została wniesiona przez "A" Sp. z o.o. w C. skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], w którym w trybie art. 229 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) zlecono organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie zobowiązania podatkowego za [...] 2000 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odniósł się do zarzutów merytorycznych skargi wykazując brak jej zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej, w tym, decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że została ona wniesiona przez osobę uprawnioną i z zachowaniem wymogów określonych przepisami prawa. Art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Art. 58 wyżej wskazanej ustawy stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak min. gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Sąd orzekający wyraża pogląd, że postanowienie wydane w trybie art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Nie jest bowiem postanowieniem na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie czy też rozstrzygającym sprawę co do jej istoty, o których mówi art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Przemawia za tym poglądem zapis art. 229 w zestawieniu z art. 236 i art. 237 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca bowiem nie wskazał, że na postanowienie wydane w trybie art. 229 służy zażalenie. Tym samym, strona, która może zaskarżyć go tylko w odwołaniu od decyzji. W przedmiotowej sprawie zaś organ odwoławczy nie wydał ostatecznej decyzji, dla potrzeb, wydania której zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z mocy art.. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a albowiem została wniesiona na postanowienie nie podlegające kontroli sądowej. Mając powyższe na względzie na zasadzie art. 58 § 1 pkt w związku z art. 3 § 2 pkt 2 Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI