III SA/Gl 772/23

III SA/Gl 772/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /sprawozdawca/
Dorota Fleszer
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 2090/24 - Wyrok NSA z 2025-01-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 231
par. 6   ust. 1  pkt 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia  do kierowania pojazdami
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 16 maja 2023 r. nr SKO.VIII/422/135/2023 w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej (dalej - organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 16 maja 2023 r. Nr SKO.VIII/422/135/2023, działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 570), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 2000, dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu sprawy z odwołania M. K. (dalej - skarżący, strona), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej - organ I instancji, Starosta) z dnia 29 marca 2023r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie strony w celu ustalenia istnienia lub przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Strona złożyła w dniu 27 października 2021r. do organu I instancji wniosek o Profil Kandydata na Kierowcę. Do wniosku dołączyła orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 26 października 2021r. wystawione przez C sp. jawna (posiadająca uprawnienia do badań osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców), stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii AM, Al, A2, B1,B, B+E, T.
W dniu 18 listopada 2021r. do organu I instancji wpłynęło wystawione wcześniej dla strony orzeczenie lekarskie z dnia 11 października 2021r. wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. z siedzibą w S., stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych dla strony do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii "AM, Al, A2, B1,B, B+E, T.
Po otrzymaniu w/w dokumentu organ pierwszej instancji unieważnił Profil Kandydata na Kierowcę i wszczął w dniu 23 listopada 2021r. postępowanie administracyjne w sprawie odmowy wydania stronie prawa jazdy kategorii B. Równocześnie wystąpił z pismem do C sp. j., dotyczącym zajęcia stanowiska w sprawie wydanego orzeczenia lekarskiego i poinformowanie organu czy podtrzymuje swoje orzeczenie z dnia 26 października 2021 r.
W odpowiedzi M. G. pismem z dnia 24 listopada 2021r. poinformowała, organ, że nie podtrzymuje treści wydanego orzeczenia nr [...]. Wskazała, iż skarżący zgłosił się na badania z matką i nie poinformował lekarza o uzyskaniu wcześniejszego orzeczenia stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych wystawionego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy.
W związku z czym Starosta decyzją z dnia 6 grudnia 2021 r. odmówił skarżącemu wydania dokumentu prawa jazdy kategorii B i T. Uzasadnił to tym, że strona do wniosku z dnia 27 października 2021 r. o wydanie prawa jazdy dołączyła orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 26 października 2021r. wydane przez lek. med. M. G. stwierdzające brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do którym wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Natomiast w dniu 18 listopada 2021 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., przekazujące orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 11 października 2021r. w którym stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W związku z odwołaniem strony od ww. decyzji organu I instancji Kolegium decyzją z dnia 28 stycznia 2022r. (nr [...]) uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Następnie decyzją z dnia 15 marca 2022r. organ pierwszej instancji ponownie odmówił wydania dokumentu prawa jazdy stronie. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko co do tego, iż podstawą odmowy jest orzeczenie lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. orzekające o istnieniu u strony przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami we wnioskowanej kategorii. Organ powołał się także na oświadczenie lekarza medycyny pracy M.G. ( G w B.) z dnia 21 lutego 2022r., w którym lekarz ten złożyła wyjaśnienia co do okoliczności wydania swojego orzeczenia lekarskiego oraz przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na tej podstawie organ stwierdził, iż uzyskanie orzeczenia M.G. nastąpiło w sposób niedopuszczalny, a anulowanie tego orzeczenia powoduje, iż w aktach sprawy pozostaje ważne orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. W związku z czym decyzją z dnia 4 lipca 2022r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy w/w decyzję. Kolegium wskazało, iż skoro lekarz M.G. odstąpiła od swojego orzeczenia z należytym uzasadnieniem, to jedynym orzeczeniem, które istnieje w sprawie jest orzeczenie wydane przez lekarza orzecznika z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i wycofało się przy tym z powoływania się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami.
Od ww. decyzji Kolegium pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 27 grudnia 2022 r. sygn akt II SA/GI 1133/22, uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż stanowisko Kolegium wyrażone w pierwszej decyzji było prawidłowe co do zasadności zastosowania w tej sytuacji faktycznej § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016r. poz. 231 ze zm., dalej: r.w.d.), ponieważ Sąd wskazał, że: "prawodawca przewidział sposób działania w tego rodzaju sytuacjach, o czym stanowi § 6 ust. 1 pkt 2 u.w.d. Zgodnie z nim, w przypadku posiadania w prowadzonych aktach ewidencyjnych, o których mowa w § 3 ust. 1 r.w.d., orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdami sprzecznego z otrzymanym orzeczeniem - organ może skierować osobę na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. oraz zawiadomić organ przeprowadzający kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych o fakcie stwierdzenia sprzecznych orzeczeń."
W związku z wyżej wskazanym wyrokiem WSA z dnia 27 grudnia 2022 r., organ pierwszej instancji, decyzją z dnia 29 marca 2023r. powołując się na § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016r. poz. 231 ze zm.) w trybie art.75 ust.1 pkt. 5 u.k.p. skierował stronę na badania lekarskie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy.
Strona odwołała się od ww. decyzji z 29 marca 2023r. wniosła o jej uchylenie i przywrócenie Profilu Kandydata na Kierowcę z uwzględnieniem orzeczenia lekarskiego wydanego przez lekarza medycyny M.G. Zarzuciła organowi działania sprzeczne z prawem, przekroczenie uprawnień. Zdaniem strony jedynym aktualnym w dacie orzekania orzeczeniem lekarskim jest orzeczenie M.G., a organ musi je uwzględnić, nie mogąc dokonywać samodzielnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy i oceny okoliczności, na podstawie których to orzeczenie zostało wydane, gdyż jego decyzja ma tu charakter związany.
Nadto strona zarzuciła organowi I instancji problemy z interpretacją prawa oraz domagała się wydania profilu kandydata na kierowcę w oparciu o ostateczne i prawomocne orzeczenie nr [...] wydane przez G.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia 16 maja 2023 r. Nr SKO.VIII/422/135/2023, utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29 marca 2023r. nr [...].
W uzasadnieniu ww. decyzji Kolegium wskazało m.in., że w przedmiotowej sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2022r. o sygn akt II SA/Gl 1133/22, który ma istotny wpływ na wynik badanej sprawy i podkreśla znaczenie dla jej dalszego biegu wskazań zawartych w tym wyroku. Bowiem w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023r., poz. 259) "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Dlatego też, zdaniem Kolegium, zachodzi potrzeba oceny materiału dowodowego w postaci dwóch przeciwstawnych orzeczeń lekarskich, a ponieważ organy administracyjne nie są właściwe do badania stanu zdrowia podmiotu to na podstawie § 6 w ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia, stanowiącym, że w przypadku posiadania w prowadzonych aktach ewidencyjnych orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami sprzecznego z otrzymanym orzeczeniem - należy skierować osobę na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami oraz zawiadomić organ przeprowadzający kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich o fakcie stwierdzenia sprzecznych orzeczeń".
Kolegium podkreśliło, iż takie zalecenie co do dalszego postępowania wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku wydanym w niniejszej sprawie i jest ono wiążące dla organów prowadzących to postępowanie na każdym etapie instancji. Sąd wskazał przy podsumowaniu wyroku kwestię, którą pełnomocnik strony zupełnie pominął w swoich rozważaniach i zarzutach, iż: "przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania. W szczególności winien stosowanie do wymagań wynikających z § 6 ust. 1 pkt 2 r.w.d. skierować Skarżącego na badania w trybie art. 75 § 1 pkt 5 u.k.p. dla ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami. W zależności od wyniku owego badania organ podejmie stosowane działania, tj. 1) odmówi wydania prawa jazdy w sytuacji stwierdzenia, że stan zdrowia strony wyklucza możliwość kierowania przez niego pojazdami; 2) pozytywnie rozpatrzy wniosek skarżącego w przypadku uzyskania przez niego korzystnego orzeczenia lekarskiego i pomyślnej weryfikacji wniosku".
W związku z powyższym Kolegium podtrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, gdyż organ I instancji nie naruszył prawa, a zastosował się do wskazań Sądu co do dalszego postępowania.
W skardze z dnia 12 czerwca 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik strony wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, bo utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] obarczoną wadą oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesowych.
Pełnomocnik zaskarżył w całości rozstrzygniecie Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zarzucił zaskarżonej decyzji Kolegium naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że skarżący może ponownie zostać przebadany w oparciu o prawomocne orzeczenia lekarskie w bliżej nie określonym trybie i zastosowaniem dowolnie wybranego artykułu przez Starostę [...].
W uzasadnieniu skargi strona m.in., wskazała, że organ nie może kontrolować orzeczeń lekarskich w dowolny sposób w dowolnym czasie i w oparciu o dowolna procedurę ponieważ kontrola takich orzeczeń została uregulowana i ma ściśle określony tryb. Starosta może dokonać takiej kontroli w sposób przewidziany prawem czyli za pośrednictwem lekarza który je wydał powiadamiając organ kontrolny i dokonać tego w ciągu 14 dni. Nie zachowanie tej procedury przez organ nie uprawnia Starosty do ciągłego wieloletniego nękania obywatela. Takie zachowanie organu zdaniem strony jest nie tylko skandaliczne ale i sprzeczne z prawem ponieważ organ cały czas wskazuje na dwa orzeczenia lekarskie wydane w 2022 r. od których nie dokonał odwołania ani sam organ ani badany.
Skarżący wskazał, że skoro Starosta nie dopełnił i nie dopilnował swojego prawa to obywatel przez wiele lat nie może ponosić konsekwencji za błędne decyzje organu, a tym samym nie może być pozbawiony swojego prawa wynikającego z orzeczenia lekarskiego które nie zostało w sposób zgodny z prawem uchylone, ani poddane kontroli w ustawowym terminie.
Skarżący przypomniał, że w przedmiotowej sprawie zapadło rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w którym to Sąd jasno nakreślił stanowisko prawne, a organ I instancji powinien a wręcz ma obowiązek rozumieć prawo i czytany tekst. Taki obowiązek ma również Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wybiórczo jak i Starosta usiłuje stosować prawo zgodnie z własnym uznaniem .
Strona przypomniała też, że w obrocie prawnym są prawomocne orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnione jednostki medyczne powołane ustawą, a od orzeczeń wydanych w tym trybie ustawodawca przewidział tylko jedną możliwość odwołania się, które równie zostało wskazane w przepisach prawa.
Strona nadmieniła, że pierwsze orzeczenie zostało wydane w dniu 11 października 2022r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. Natomiast drugie orzeczenie zostało wydane z dnia 26 października 2022r., przez G. w B. Pierwsze orzeczenie wskazuje na istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami, jednak nie wskazuje jakich przeciwwskazań dotyczy i w jaki sposób należało by takie przeciwwskazania eliminować nie wskazuje również jaka jest jego data ważności.
Z kolei drugie orzeczenie wskazuje na brak przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami i wskazuje datę ważności do 2026 r.
Oba orzeczenia były wydane dla osoby nie posiadającej prawa jazdy i na jej własne żądanie. Celem skarżącego było kontynuowania nauki w zawodzie ogrodnik i nabyciu uprawnień do kierowania pojazdami które to uprawnienie jest niezbędne w tym zawodzie.
Starosta mając dwa orzeczenia lekarskie nie zastosował procedury która jest przewidziana prawem i którą ustawodawca nakreślił w przepisach prawa Nie składając takiego odwołania od orzeczenia w trybie przewidzianym prawem pozbawił się możliwości uchylenia orzeczenia.
W związku z powyższym strona zarzuciła niekompetencję Staroście który zamiast stosować prawo i działać zgodnie z prawem nakłaniał lekarza Medycyny Pracy do zmiany orzeczenia w bliżej nie określonym trybie Takie działanie było nie tylko nie zgodne z prawem ale i skandaliczne. Strona zaznaczyła, że zarówno lekarz jak i Starosta prowadzili prywatną korespondencję mającą na celu zdyskredytowanie skarżącego i osobę mu towarzyszącą, która nie brała udziału w badaniach, a jedynie oczekiwała na korytarzu.
Zarówno Śląski Wojewódzki Urząd Marszałkowski jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazały że tryb odwoławczy dla tego typu orzeczeń został unormowany ustawą i tylko w takim trybie można dokonać uchylenia orzeczenia wydanego przez Ośrodek Medycyny Pracy. W związku z czym zdaniem strony decyzja organu I instancji nr [...] z dnia 29 marca 2023r., dotycząca skierowania na badania lekarskie skarżącego do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. w oparciu o dwa orzeczenia które się uprawomocniły na tym etapie jest bezzasadna.
Strona wskazała, że organowi przysługiwała droga odwoławcza z której nie skorzystał i tym samym utracił prawo do odwołania. Organ nie może być uprzywilejowany we wnoszeniu odwołań czy sprzeciwów w dowolnym terminie i w dowolny sposób. Skoro organ nie dopełnił obowiązku to trudno aby skarżący ponosił odpowiedzialność za niekompetencję organu
W ocenie strony niezrozumienie prawa przez Starostę jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w prowadzi do absurdu i chaosu prawnego, który prowadzi do sytuacji, że organ popełniając błędy, działając niezgodnie z prawem może nękać obywatela przez wiele lat bez konsekwencji.
Strona przypomniała, że orzeczenia lekarskie wydane w specjalnym trybie przez Ośrodki Medycyny Pracy i uprawnionych lekarzy podlegają kontroli ustawowej w określonym terminie i zgodnie z określoną procedurą, zaś orzeczenia lekarskie mają charakter dokumentu urzędowego.
Zdaniem strony zarówno WSA w Gliwicach orzekając w sprawie strony jak i Urząd Marszałkowski w Katowicach potwierdzają ze Starosta nie jest uprawniony do kontroli orzeczeń lekarskich, a może jedynie skorzystać z trybu odwoławczego lecz nie kontrolnego.
Strona zaakcentowała, że Kolegium z całego uzasadnienia Wyroku WSA w Gliwicach z 27 grudnia 2022 r., orzekającego w spawie strony przywołało wybiórczy fragment wyroku zapominając o całej wykładni, którą w tym wyroku zastosował Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Strona wskazała, że organ w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. nie jest był uprawniony do badania i oceny innych okoliczności poza istnieniem uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, a w szczególności co do faktycznego korzystania z uprawnień kierowcy.
W przypadku skarżącego organ posiadał w czasie generowania profilu kandydata na kierowcę dwa orzeczenia lekarskie i oba prawomocne. Na dzień skierowania strony na badania Starosta nie zastosował prawa stanowiącego o możliwości skorzystania z odwołania za pośrednictwem lekarza który je wydal nie otrzymał również zawiadomienia o istniejących uzasadnionych zastrzeżeniach do stany zdrowia strony. Zarówno Starosta jak i Kolegium nie dostrzegli różnicy miedzy orzeczeniem lekarskim Lekarza Medycyny Pracy a zawiadomieniem dotyczącym uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia które może otrzymać Starosta.
Zdaniem strony decyzja dotycząca przeprowadzenia badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy nie jest zasadna, gdyż w jej podstawie jest kontrola dwóch orzeczeń lekarskich które się uprawomocniły i co do których termin odwoławczy dawno upłynął a Starosta nie posiada żarnych nowych zawiadomień w tej sprawie i tym samym nie ma możliwości skierowania na badanie w innym trybie.
Reasumując w ocenie strony decyzja Starosty nr [...] z 29 marca 2023 r. nie spełnia przesłanek ustawowych. Dlatego utrzymanie ww. decyzji Starosty w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze należy bezwzględnie uchylić z uwagi na istotne wady prawne.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Kolegium m.in., wskazało, że pomimo nieznanego numeru podanego jako przedmiot zaskarżenia z treści skargi wynika, że dotyczy ona decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29 marca 2023r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Kolegium podkreśliło, iż zalecenie co do dalszego postępowania wskazał Wojewódzki Sad Administracyjny w wyroku wydanym w niniejszej sprawie i jest ono wiążące dla organów prowadzących to postępowanie na każdym etapie instancji.
Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r., pełnomocnik skarżącego m.in., podniósł, iż organ nie ma uprawnień do oceny orzeczeń lekarskich, a ponadto nie było potrzeby kierowania skarżącego na badania do K. w sytuacji kiedy dysponował orzeczeniem z B.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcie organu podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd rozpoznając sprawę miał na uwadze, że zaskarżona decyzja objęta jest dyspozycją art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec tego organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę na skutek wyroku WSA związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu (...), art. 153 p.p.s.a.).
Wobec powyższego skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie zobligowany był do zbadania czy organy wywiązały się ze wskazań i zaleceń zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1133/22. W tym orzeczeniu w konkluzji stwierdzono, że "organ administracji dysponujący dwoma przeciwstawnymi orzeczeniami lekarskimi wydanymi dla tej samej osoby nie jest władny do ważenia tego, któremu dać pierwszeństwo. Nie oznacza to, że organ administracji pozbawiony jest w takim przypadku instrumentów prowadzących do rozwiązania tej kwestii. Otóż prawodawca przewidział sposób działania w tego rodzaju sytuacjach, o czym stanowi § 6 ust. 1 pkt 2 u.w.d. Zgodnie z nim, w przypadku posiadania w prowadzonych aktach ewidencyjnych, o których mowa w § 3 ust. 1 r.w.d., orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdami sprzecznego z otrzymanym orzeczeniem - organ może skierować osobę na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. oraz zawiadomić organ przeprowadzający kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych o fakcie stwierdzenia sprzecznych orzeczeń".
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w przedmiocie skierowania na badania lekarskie strony w celu ustalenia istnienia lub przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez skarżącego.
Kolegium w zaskarżonej decyzji podzieliło stanowisko organu I instancji, że wobec uchylenia przez Sąd decyzji Kolegium i także decyzji Starosty [...] z dnia 15 marca 2022r. o odmowie wydania prawo jazdy decyzją z dnia 29 marca 2023r. organ I instancji, powołując się na § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016r. poz. 231 ze zm.), skierował stronę na badania lekarskie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy.
Stanowisko Kolegium utrzymujące w mocy ww. skierowanie, zostało podjęte po postępowaniu wyjaśniającym, przeprowadzonymi na dwóch etapach postępowania (gdyż poprzednio decyzja została uchylona w celu przeprowadzenia wyjaśnień). Ponadto zaskarżona decyzja uwzględniła wskazania zawarte we ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2022r. o sygn akt II SA/Gl 1133/22.
Kolegium będąc związane wskazaną oceną prawną i kierując się wskazaniami co do oceny okoliczności niniejszej sprawy, powołało się na § 6 w ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24.02.2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzający że uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016r. poz. 231 ze zm.)., zgodnie z którym "w przypadku posiadania w prowadzonych aktach ewidencyjnych orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami sprzecznego z otrzymanym orzeczeniem - należy skierować osobę na badania lekarskie w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami oraz zawiadomić organ przeprowadzający kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich o fakcie stwierdzenia sprzecznych orzeczeń".
Odmiennego zdania jest strona, która prezentuje pogląd, że skoro zakończyła się ostatecznie procedura związana z orzeczeniem wydanym w dniu 26 października 2021 r., nr [...] wystawionym przez M.G., to Starosta winien uwzględnić w postępowaniu administracyjnym to orzeczenie, które zostało mu przedstawione, a bezprawne działania organów - jak twierdzi pełnomocnik - pozbawiły skarżącego w sposób nieuprawniony możliwości uzyskania prawa jazdy, a który spełnia wszystkie ku temu warunki.
W ocenie rozstrzygającego Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił wskazania i zalecenia zawarte w ww. wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Gl 1133/22), dotyczące stosowania wymagań wynikających z § 6 ust. 1 pkt 2 r.w.d. tj.: "skierować skarżącego na badania w trybie art. 75 § 1 pkt 5 u.k.p. dla ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami. W zależności od wyniku owego badania organ przedsiębierze stosowane działania, tj. 1) odmówi wydania prawa jazdy w sytuacji stwierdzenia, że stan zdrowia strony wyklucza możliwość kierowania przez niego pojazdami; 2) pozytywnie rozpatrzy wniosek skarżącego w przypadku uzyskania przez niego korzystnego orzeczenia lekarskiego i pomyślnej weryfikacji wniosku"./
Sąd rozstrzygający podzielił stanowisko WSA wyrażone w ww. wyroku z 27 grudnia 2022 r., i przyjął je za własne.
Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Starosta dysponuje dwoma przeciwstawnymi orzeczeniami lekarskimi wydanymi na wniosek skarżącego, które dotyczą oceny jego stanu zdrowia w kontekście zdolności do kierowania pojazdami. Bezspornym jest, że pierwsze z nich - wydane w dniu 11 października 2021 r. - było niekorzystne dla strony. W związku z tym, skarżący udał się do innego ośrodka medycyny, gdzie w dniu 26 października 2021 r. uzyskał orzeczenie umożliwiające mu ubieganie się o wydanie prawa jazdy i które zostało złożone wraz w wnioskiem do organu I Instancji. Pierwsze zaś zostało przekazane Staroście przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K..
Sąd uznał, że w przedmiotowej sytuacji organy nie posiadają uprawnień do oceny i wyboru orzeczenia lekarskiego lecz nie oznacza to, że w przypadku dwóch wykluczających się orzeczeń lekarskich nie ma możliwości rozwiązania sytuacji skarżącego ubiegającego się o uprawnienia kierowcy.
W związku z czym należało przyjąć rozwiązanie wskazane w ww. wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Gl 1133/22) czyli że badania wykonywane na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami (jak w niniejszej sprawie), może przeprowadzić lekarz uprawniony w rozumieniu art. 77 u.k.p., który po ich zakończeniu wydaje wnioskodawcy orzeczenie lekarskie (art. 79 ust. 2 u.k.p.). Inaczej jest z osobami kierowanymi na badania przez właściwy organ, na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3-5 u.k.p. W takim przypadku badanie może być przeprowadzone tylko w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (art. 75 ust. 5 u.k.p.). Takie orzeczenie może być poddane kontroli w trybie odwoławczym określonym w art. 79 ust. 4-7 u.k.p. Zainicjować je może osoba badana lub podmiot kierujący na badania, co winno przybrać formę pisemnego wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, złożonego w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał (art. 79 ust. 4 i 6 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p. ). Jest to jedyna procedura weryfikacji orzeczeń lekarskich w ramach ustawy o kierujących pojazdami.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organy orzekające w niniejszej sprawie uwzględniły ww. zalecenie Sądu.
Sąd rozstrzygający uznał, że organy w toku prowadzonego postępowania nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wyrażone w decyzji stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego jak i powołaniem stanu prawnego. Co prawda rozstrzygnięcie organów jest niesatysfakcjonujące dla strony skarżącej, ale nie powoduje to w żaden sposób uznania, że postępowanie organów przeprowadzone zostało w sposób wadliwy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.