III SA/Gl 770/23

III SA/Gl 770/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-03-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /sprawozdawca/
Barbara Orzepowska-Kyć
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 622
art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2024 r. sprawy ze skargi S. Z. (Z.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr SKO.K/41.3/388/2023/4836/MM w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 21 kwietnia 2023r., nr SKO.K/41.3/388/2023/4836/MM, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania S. Z. (dalej: Strona, Skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 12 stycznia 2023 r., nr [...] w sprawie skierowania S. Z., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, BI, B, na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi - utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
W podstawie prawnej powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2022, poz. 2000; dalej: k.p.a.), art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 622 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2022 r., poz. 2503).
W uzasadnieniu wyjaśniło, że decyzją z dnia 12 stycznia 2023 r. organ I instancji skierował Stronę, posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, BI, B na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Powodem skierowania było stwierdzenie istnienia uzasadnionych i poważnych, pochodzących z wiarygodnego źródła tj. Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K., zastrzeżeń co do stanu zdrowia tego kierowcy.
Strona wniosła od tej decyzji odwołanie zarzucając naruszenie przepisów prawa i postępowania administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania I instancji, negując zasadność skierowania na badania lekarskie.
Zaskarżoną decyzją SKO nie uznało zarzutów odwołania i podzieliło stanowisko organu I instancji. Przedstawiło normy z art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami wyjaśniając, że przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia musi być interpretowana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Natomiast w tej sprawie pismem z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt. [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w K. zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o skierowanie Strony na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Wskazał, że nadzorował postępowanie w sprawie z zawiadomienia Strony o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. i inne, bowiem w jej ocenie od 2016 r. na terenie kraju jest obserwowana, kontrolowana, jest to wykorzystywane przeciwko jej osobie; "zorganizowana grupa przestępcza" - zdaniem zawiadamiającego - "zintensyfikowała swoje działania zmierzające do spowodowania u niego uszczerbku, zastraszania go, wywarcia nacisku, spowodowania ostrego bólu psychicznego i cierpienia; za pomocą urządzeń technicznych przekazywane są bowiem stałe komunikaty dotyczące każdego jego zachowania; nadto organizowane są sytuacje stwarzające poczucie zagrożenia przemocą seksualną wobec jego syna". Następnie Prokurator podniósł, że to postępowanie zostało zakończone odmową wszczęcia śledztwa w tej sprawie na zasadzie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., wobec stwierdzenia iż czynu nie popełniono. Z kolei, w ramach podsumowania podkreślił, że z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego nie jest obojętne czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Bez znaczenia natomiast jest, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy cechy osobowości nieprawidłowej. Dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W konsekwencji 8 lipca 2022 r. organ I instancji wszczął postępowanie, w odpowiedzi na które Strona zażądała jego umorzenia negując zasadność skierowania na badania lekarskie, zaznaczając przy tym, że wniosła zażalenie na postanowienie Prokuratora o umorzeniu śledztwa.
SKO podkreśliło, że w toku postępowania organ I instancji ustalił, że Sąd Rejonowy [...] w K. [...] Wydział Karny mocą postanowienia z dnia 31 sierpnia 2022 r., sygn. akt [...] utrzymał w mocy w/w postanowienie Prokuratury z dnia 6 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia śledztwa. Nadto w treści pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K. z 9 listopada 2022 r. przesyłającego ww. postanowienie Sądu, wskazano, iż Rzecznik Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. prowadzi postępowanie dyscyplinarne w stosunku do Strony, a z dokumentacji nadesłanej mu przez Sąd Rejonowy w G. Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich (sygn. akt [...]) wynika, iż na rozprawie w dniu 11 czerwca 2022 r. Sąd postanowił dopuścić dowód z opinii biegłych psychiatrów na fakt czy wnioskodawca: S. Z. cierpi na chorobę psychiczną lub innego rodzaju zaburzenia psychiczne.
Poza tym SKO zauważyło, że zastrzeżenia co do stanu zdrowia Strony w tym zakresie znajdują również uzasadnienie w treści zeznań samej Strony postępowania zawartych w znajdującym się w aktach sprawy protokole przesłuchania świadka.
Wobec tego, w ocenie Kolegium, zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje na zaistnienie w rozpatrywanej sprawie przesłanki do wydania decyzji o skierowaniu Strony na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Oceny tej nie zmieniają argumenty podniesione w odwołaniu. Stan psychiczny oraz sprawność psychofizyczna kierowcy mają ogromny wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu, na którą składa się m.in umiejętność koncentracji na drodze, koordynacji ruchów, czy umiejętność szybkiego reagowania na sytuację drogową. Stąd też interes publiczny i troska o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego przemawiają za skierowaniem Strony na badanie lekarskie celem ustalenia czy w przypadku strony istnieją czy też nie przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami bowiem dopiero przeprowadzone przez lekarzy specjalistów w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy badanie lekarskie wyjaśni te okoliczności.
Kwestionując powyższą decyzję ostateczną Strona wniosła skargę żądając jej uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów:
1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i 2a k.p.a., art. 75 ust. 1 pkt 5) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (dalej ustawa) i art. 99 ust. 1 pkt 2) ustawy w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy i art. 6 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że istnieją względem skarżącego uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia i w konsekwencji błędnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji zamiast jej uchyleniu.
2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i § 2a k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw.
z art. 75 ust. 1 pkt 5) ustawy oraz art. 99 ust. 1 pkt 2) ustawy w zw. z art. 99 ust. 2 pkt
1 lit. a) ustawy, polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji zamiast jej uchyleniu.
3. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i 2a k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 6 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w decyzji SKO do żadnego z zarzutów odwołania skarżącego.
4. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i 2a k.p.a., art. 75 ust. 1 pkt 5) ustawy i art. 99 ust.
1 pkt 2) ustawy w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1) lit. a) i art. 6 k.p.a. ustawy polegające na błędnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż decyzja organu I instancji w żaden sposób nie wyjaśnia dlaczego przyjęto, że mają istnieć względem skarżącego rzekome uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
5. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i § 2a k.p.a. w zw. z art 139 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 4 zd. ostatnie k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. polegające na powołaniu w zaskarżonej decyzji SKO na niekorzyść skarżącego szeregu, niepowdywanych przez organ I instancji, rażąco bezpodstawnych twierdzeń i ocen zmierzających do uzasadnienia błędnej decyzji SKO, do których to twierdzeń i ocen skarżący wcześniej ze względu na milczenie w tym zakresie organu I instancji nie mógł się odnieść.
6. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i § 2a k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6) i § 3 k.p.a. polegające na wprowadzającym w błąd przedstawianiu twierdzeń i ocen jako faktów rzekomo uzasadniających wydanie błędnej decyzji przez SKO.
7. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i § 2a k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5), art. 99 ust. 1 pkt 2) i art. 99 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy polegające na błędnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji na skutek nieuwzględnienia opisu czynu objętego postępowaniem karnym, a także rażącego pominięcia ustaleń dokonanych w toku postępowania karnego w tym w szczególności rażącego nieuwzględnienia, że prawomocną przesłanką odmowy wszczęcia śledztwa na ówczesnym etapie był brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa.
8. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i § 2a k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy, art. 99 ust. 1 pkt 2) ustawy w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż w okolicznościach wskazanych w decyzji organu I instancji w żadnym wypadku nie występowały podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2) ustawy.
9. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i § 2a k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że organ I instancji wyjaśnił dlaczego przyjął istnienie uzasadnionych lub poważnych wątpliwości, a także by wyjaśnił, że pochodzą one z wiarygodnego źródła, podczas gdy decyzja organu I instancji takiego wyjaśnienia nie zawiera.
10. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) i 2), § 2 i § 2a k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy, art. 99 ust. 1 pkt 2) ustawy w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy polegające na błędnym niewydaniu decyzji uchylającej decyzję organu I oraz umarzającej postępowanie w sprawie ze względu na bezprzedmiotowość.
11. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to znaczy naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 5) ustawy polegające na błędnym przyjęciu, że istnieją podstawy do zastosowania wskazanego przepisu.
12. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nieistniejącej to znaczy decyzji odnoszącej się do "kierowania pojazdami silnikowymi" podczas gdy decyzja organu I instancji odnosi się do "kierowania pojazdem".
Nadto zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu ze wskazywanych nagrań.
W obszernym uzasadnieniu odniosła się do treści zaskarżonej decyzji. Zaakcentowała, że postanowienie SR [...] w K. ma charakter wiążący dla organów administracji w tym sensie w szczególności, że organ administracji nie może dowodzić i twierdzić, że postępowanie karne było prowadzone co do innego czynu i zakończyło się inaczej aniżeli stanowią prawomocne przesłanki zawarte w postanowieniu Sądu Rejonowego [...] w K. Z pewnością postępowanie z zawiadomienia pokrzywdzonego nie było prowadzone jak próbuje twierdzić decyzja SKO o czyn wskazany pismem prokuratora, a brak dostatecznych dowodów popełnienia przestępstwa w żadnym wypadku nie pozwala na przyjęcie, by względem skarżącego istniały uzasadnione i poważne wątpliwości co do stanu zdrowia. Zaakcentowano także, że skarżący nigdy nie był karany dyscyplinarnie więc chybione jest powoływanie tej okoliczności przez SKO. Podobnie jak powołanie się na postępowanie o ustalenie kontaktów z synem prowadzone w oparciu o kodeks rodzinny i opiekuńczy także stanowi twierdzenie nie podnoszone na wcześniejszym etapie postępowania. Nadto decyzja SKO powołuje się na postanowienie dowodowe wydane w innej sprawie z zakresu prawa rodzinnego odnośnie dowodu, który nigdy nie został przeprowadzony w tamtym postępowaniu.
W konkluzji nie zgadza się z twierdzeniem decyzji jakoby istniały jakiekolwiek zastrzeżenia mające rzekomo być uzasadnione chociażby w najmniejszym stopniu możliwością wystąpienia jakiegokolwiek "obniżenia sprawności psychomotorycznej kierującego pojazdem".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z powyższego więc wynika, że jedynym kryterium rozpoznania sprawy jest zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jej legalność. Sąd przy tej ocenie kieruje się jedynie prawem, a nie zasadami celowości, czy słuszności albo sprawiedliwości społecznej. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.
Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy zasadnie stwierdziły konieczność skierowania Skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi opierając się na wskazywanym istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia tego kierowcy przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K.; dodatkowo SKO powołało się na prowadzone postępowanie przez Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. oraz dokumentację nadesłaną przez Sąd Rejonowy w G. Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich (sygn. akt [...]).
Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów administracji publicznej stanowił w szczególności art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Natomiast art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy przewiduje, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1502/17 (dostępnym jw.), organem właściwym do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie jest starosta, który – na podstawie pozyskanych informacji i dokonanych ustaleń faktycznych – uprawniony jest do nałożenia wskazanego obowiązku, jeżeli uzna, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia uprawnionego do kierowania pojazdami (art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 99 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami).
Powyższe regulacje prawne nie wskazują zatem precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Mowa jest w nich bowiem tylko, by były one uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji, poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, iż uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza zatem przede wszystkim, iż winny być one oparte na wiarygodnych podstawach.
Zdaniem Sądu, Kolegium rozpatrujące sprawę jako organ nadzorczy, prawidłowo oceniło okoliczności sprawy co do zasadności wydania przez organ I instancji decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Sąd stwierdził także, że nie doszło w sprawie do takiego naruszenia przepisów procesowych przy ustalaniu stanu faktycznego, które usprawiedliwiałyby zarzut rażącego błędu w subsumcji stanu faktycznego. Niezależnie od zwięzłości czy innych niedostatków uzasadnienia decyzji, co zarzuca strona skarżąca, w sprawie nie miało miejsca nieuprawnione zastosowanie przepisów art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Sąd w pełni podziela stanowisko Kolegium przedstawione w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 12 stycznia 2023 r.
Zdaniem Sądu taką uzasadnioną wątpliwość co do zdolności psychofizycznych kierowcy może stanowić pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K. z 28 czerwca 2022r., w którym zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o skierowanie Strony na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Swoje zastrzeżenia w tym zakresie uznał za wystarczające i uzasadnione po zakończeniu i umorzeniu nadzorowanego postępowania w sprawie z zawiadomienia Strony o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 190a § 1 k.k.
Tym samym zasadnie organy obu instancji stwierdziły, że powyższe pismo było zdecydowanie wystarczające do uznania, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego, wymagające skierowania kierowcy na badania lekarskie. Dodatkowo tylko SKO uzupełniło postępowanie dowodowe o informacje z OIRP w K. i informacje z Sądu Rejonowego w G. Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich, które zdaniem Sądu pozostają bez wpływu na wynik wydanych rozstrzygnięć bowiem nie wynikają z nich żadne wiążące w sprawie oceny czy wnioski.
Nie sposób polemizować z tezą, że dla sprawnego i bezpiecznego kierowania pojazdem mechanicznym ważna jest odpowiednia sprawność fizyczna, jak i psychiczna kierowcy, a wątpliwości powzięte przez organ prokuratorski dotyczące stanu zdrowia Skarżącego, a pochodzące z przeprowadzanego postępowania, mogą wskazywać, że przeprowadzenie badań sprawdzających stan zdrowia kierowcy w Centrum Medycyny Pracy jest konieczne i uzasadnione.
Podkreślić należy, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze, w przypadku konkretnego kierowcy, o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych wątpliwości. Kondycja zdrowotna każdego człowieka, w tym i kierującego, może z czasem ulec pogorszeniu. Ewentualne niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo nie tylko samego zainteresowanego, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Dla możliwości wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie jest wymagane ustalenie, czy w istocie zachodzi niezdolność prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje przewidziane prawem orzeczenie (tak NSA z wyroku z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2407/17). Wydana w sprawie decyzja miała na celu właśnie poddanie skarżącego odpowiedniemu badaniu lekarskiemu, które mogłyby potwierdzić istnienie lub brak ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Należy podkreślić, że kwestionowana decyzja nakazywała jedynie skarżącemu poddanie się badaniu lekarskiemu, sprawdzającemu jego stan zdrowia w specjalistycznej jednostce leczniczej Centrum Medycyny Pracy i w żadnym stopniu nie przesądzała o jego uprawnieniach z prawa jazdy. Jest to decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie, a nie decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne (art. 82 i nast. ustawy o kierujących pojazdami), stąd też podnoszone zarzuty o braku podstaw i przeciwskazań do takiego skierowania nie miało znaczenia dla wydania zaskarżonej decyzji. Skoro więc w przedmiotowej sprawie zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego pochodziły z wiarygodnego źródła oraz były uprawdopodobnione stosowną informacją, to należało uznać, że stan faktyczny sprawy został w toku postępowania administracyjnego prawidłowo wyjaśniony a zatem nie doszło do uchybienia przez organy art. 7, art. 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. Nie budziło zatem również wątpliwości, iż przyjęta w tym wypadku przez organy wykładnia art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, była prawidłowa. Bez znaczenia dla sprawy pozostawał przy tym fakt, że - jak twierdził skarżący - nie dopuścił on nigdy do kolizji czy wypadku drogowego, ani nie był karany dyscyplinarnie, gdyż okoliczności te - w świetle treści art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, nie miały doniosłości prawnej.
Z tego względu, działając na podstawie z art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji.
-----------------------
10