III SA/Gl 758/22

III SA/Gl 758/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2114
art. 6, 7, 8, 24
Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 145 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi T.N. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia 29 lipca 2022 r. nr OR12-2022-130 w przedmiocie płatności obszarowych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia 15 marca 2022 r. nr [...].
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 29 lipca 2022 r. Nr OR12-2022-130 Dyrektor Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie (dalej jako: organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania T.N. (dalej: strona, skarżący) od decyzji nr [...] z dnia 15 marca 2022 r. uchylającej decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Nr [...] z dnia 19 marca 2019 r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. (dalej jako: organ I instancji) utrzymał ją w mocy.
W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: kpa), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1505), art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2114 ze zm., zwanej dalej ustawą o płatnościach).
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że weryfikacja akt oraz analiza sprawy wszczętej na podstawie wniosku strony o przyznanie płatności na rok 2018 z dnia 15 czerwca 2018 r. w zakresie m.in. jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej, płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych, płatności do bydła oraz płatności do krów złożonego do Biura Powiatowego ARiMR, wykazała, że wnioskodawca zadeklarował działki ewidencyjne zlokalizowane w woj. [...], powiatach: [...], [...], oraz w gminach: K., M., M., Z. oraz położone na nich działki rolne ( po pomniejszeniu z wniosku z 25 września 2018 r. wycofano 1,13 ha.) o łącznej powierzchni 47,99 ha.
Organ II instancji przywołując warunki otrzymania płatności bezpośrednich w roku 2018 określone w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego podkreślił, że wniosek strony poddany został kontroli zgodności i kompletności oraz kontroli administracyjnej, które nie wykazały braków formalnych lub błędów skutkujących wystosowaniem wezwania organ I instancji decyzją z 19 marca 2019 r. Nr [...] przyznał wnioskowane płatności oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 491,46 zł.
Następnie organ odwoławczy podniósł, że w wyniku aktualizacji ortofotomapy - określono nową powierzchnię MKO (maksymalny kwalifikowany obszar) dla działki ewidencyjnej nr 47 (rolna AR). Nowa powierzchnia jest następstwem zmiany pola zagospodarowania w wyniku zwiększenia powierzchni nieuprawnionej wokół siedliska znajdujących się na działkach rolnych strony.
Zdjęcia nowej ortofotomapy wykonano w dniu 6 maja 2018 r., w toku obsługi kampanii wniosków za 2018 r. i w oparciu o te zdjęcia wyznaczono nowe wartości powierzchni MKO dla działki nr 47 (rolna AR), aktualne dane zostały zaimplementowane do systemu ZSZiK w dniu 14 lutego 2019 r. Jednakże informacja ta została przekazana do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. w dniu 19 czerwca 2019 r.
Ustalenia w powyższym zakresie stanowiły dla organu I instancji przesłankę do wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym z art. 145 kpa. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2019 r. ARiMR wznowił postępowanie administracyjne, zakończone decyzją Nr [...] z dnia z 19 marca 2019 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa, z uwagi na zaistnienie okoliczności i dowody mogące być nowymi i istotnymi dla rozstrzygniętej sprawy, istniejącymi w dniu wydania decyzji, a nieznanymi organowi orzekającemu. Nową okolicznością faktyczną było to, iż po wydaniu decyzji z dnia z 19 marca 2019 r. organ I instancji powziął informację o wyznaczeniu nowej powierzchni ewidencyjno-gospodarczej MKO ustalonej na podstawie nowych zdjęć obrazujących poszczególne działki ewidencyjne, a wyznaczona powierzchnia MKO jest mniejsza od powierzchni uwzględnionej do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w roku 2018. W związku z tym zaistniała konieczność wznowienia postępowania i ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności w oparciu o nowe wartości MKO. Finalnie po zastosowaniu zmniejszenia z tytułu przedeklarowania powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wyniosła 44,2450 ha.
W związku z powyższym organ II instancji decyzją z 4 września 2019 r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji z dnia z 19 marca 2019 r. i przyznał wyliczone na nowo płatności oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 478,37 zł.
Od decyzji organu II instancji z 4 września 2019 r. Nr [...] strona wniosła w dniu 20 września 2019 r. odwołanie żądając ponownego rozpatrzenia wniosku oraz wskazanie przesłanek formalnych umożliwiających zmianę pierwotnej decyzji jak również wykazania wykluczonych obszarów.
W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji decyzją z dnia 9 listopada 2020 r., uchylił pierwszo-instancyjną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przywołując regulacje przepisów krajowych i unijnych oraz z art. 145 kpa wskazał, że organ I instancji wydający decyzję w sprawie przyznania płatności nie jest odpowiedzialny za wyznaczanie powierzchni MKO po aktualizacji. Sformułowanie z art. 145 kpa "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest też moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, przy czym jest to moment, w której ta okoliczność lub dowód zostały udostępnione organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się przez organ z ich treścią. Stosowna dokumentacja potwierdzająca powyższe winna stanowić materiał dowodowy w sprawie. Płatność bowiem przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar wyznaczony dla dziatki ewidencyjnej (MKO). Dostępna w systemie ortofotomapa to źródło dokonywania pomiarów powierzchni i nie można dokonać żadnych płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę we wniosku o płatności informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, a dostępne w momencie wizualizacji w lACS dane graficzne, w tym ortofotomapy, ARiMR winna bezwzględnie wykorzystywać w procesie obsługi i postępowania wyjaśniającego, po kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu.
Organ odwoławczy powołał się na istnienie protokołu z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni MKO przeprowadzonej w dniu 20-22 listopada 2019 r. podkreślając, że dokumentacja w zakresie analizy i weryfikacji użytkowania rolniczego na spornych działkach oraz wyznaczenie powierzchni MKO przekazana pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. została włączona do akt sprawy.
W konkluzji Dyrektor Śląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził zasadność ponownego rozpatrzenia sprawy, w oparciu o nowe dowody; ustalenie nowej powierzchni umożliwiającej przyznanie płatności dla spornych działek ewidencyjnych. Podsumował, że w zależności od dokonanych ustaleń - organ I instancji winien zakończyć obsługę sprawy lub przeprowadzić dalszą obsługę sprawy, celem ustalenia faktycznej powierzchni kwalifikującej się m.in. do jednolitej płatności obszarowej (JPO), płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) na rok 2018 r.
Kwestionując powyższą decyzję strona wniosła sprzeciw wskazując na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.
W wyniku rozpatrzenia ww. sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 r. o sygn. akt III SA/Gl 136/20 uchylił powyższą decyzję ostateczną bowiem stwierdził niewypełnienie przez organ odwoławczy wymogów z art. 138 § 2 kpa – tj. brak jednoznacznych wskazań organowi pierwszej instancji, które winien wziąć pod uwagę w toku ponownego rozpatrywania sprawy, a które są niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia czego nie mógł sam dokonać organ odwoławczy. Nadto organ nie uwzględnił – co wskazano w trakcie przedstawionych rozważań – różnicy w czasokresie wydawania decyzji o płatnościach i ujawnienia się nowych dowodów, czyli braku w tym zakresie przeanalizowania spełnienia przesłanki formalnej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
W następstwie powyższego, organ odwoławczy ponownie uchylił zaskarżoną decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia decyzją Nr [...] z dnia z 26 lutego 2021 r. Skarżący ponownie wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2021 r. o sygn. akt III SA/Gl 502/20 uchylił ponownie zaskarżoną decyzję Nr [...], wskazując na niewywiązanie się organu ARiMR z zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartych w jego wyroku z dnia 7 lipca 2020 r.
Organ odwoławczy realizując zalecenia Sądu w zakresie wykazania przesłanek wznowieniowych oraz wskazania przesłanek do ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia z 20 grudnia 2021 r. uchylił decyzję z dnia z 26 lutego 2021 r., i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, który ustalił na nowo stan faktyczny w zakresie powierzchni kwalifikującej się do płatności na rok 2018 z uwzględnieniem materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym Protokołu z oględzin w terenie z dnia 22 listopada 2019 r. względem działek ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].
W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C., decyzją nr [...] z dnia 15 marca 2022 r. uchylił decyzji dotychczasową decyzję Nr [...] z dnia 19 marca 2019 oraz orzekł o przyznaniu: jednolitej płatności obszarowej JPO w wysokości 12828,65 zł. do powierzchni stwierdzonej z jednoczesnym pomniejszeniem płatności o kwotę 5580,28 zł. ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz zastosowanie współczynnika korygującego.
- kwoty 362,38 zł. z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.
- umorzył postępowanie w części dotyczącej wycofanych z deklaracji działek rolnych: H, AU, AC, AX, BB o łącznej powierzchni 1,13 ha.
Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do organu odwoławczego, który podtrzymał ustalenia i stanowisko organu I instancji tj. zastosowanie nowych powierzchni MKO wynikające z aktualizacji ortofotomapy oraz w następstwie weryfikacji działek ewidencyjnych podczas oględzin w terenie.
Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji od 19 czerwca 2019 r., dysponował wiedzą o dacie wykonania nowej aktualnej ortofotomapy z 6 maja 2018 r., i zaimplementowaniu jej do systemu 14 lutego 2019 r. Zaś udostępnienie aktualnych danych w systemie ZSZiK nastąpiło w dniu 14 lutego 2019 r., a bezpośrednia informacja w tym zakresie powzięta została przez organ I instancji dopiero 19 czerwca 2019 r., który w toku postępowania wznowieniowego wyłączył obszary niekwalifikujące się do płatności i zastosował nowe powierzchnie MKO wynikające z aktualizacji ortofotomapy z dnia 6 maja 2018 r., i oględzin w terenie w dniach 20 – 22 listopada 2019 r.
Nadto organ odwoławczy podniósł, że skarżący kwestionując ustalenia organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji nie przedłożył przeciwdowodów podważających stan faktyczny ustalony przez inspektorów terenowych na okoliczność stwierdzenia przez organ nieprawidłowości opisanych w protokole z oględzin z 20-22 listopada 2019 r.
W związku z powyższym zaskarżoną obecnie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia 15 marca 2022 r. uchylającą decyzję dotychczasową Nr [...] z dnia 19 marca 2019 r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zakwestionował jej zasadność podkreślając, że w dniu 15 czerwca 2018 r., złożył wniosek o przyznanie płatności za rok 2018 w wersji elektronicznej. Wprowadzone dane dla poszczególnych działek rolnych podane we wniosku o płatności na 2018 r. opierały się na przesłanych przez ARiMR wypisów MKO (maksymalny kwalifikowany obszar) oraz danych rzeczywistych wynikających z zagospodarowania poszczególnych działek rolnych dla danych upraw według stanu na dzień 31 maja 2018 r. co wynika z systemu naliczania dopłat bezpośrednich według stanu na dzień 31 maja 2018 r. W dniu 19 marca 2019 r. r. została wydana decyzja przez ARiMR nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za rok 2018. Skarżący nie odwołał się od niej i nie stosował sprzeciwu w pełni ją akceptując. Wskazał, iż od tego czasu ARiMR kilkukrotnie wydawała i zmieniała wydane decyzje. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując powyższą sprawę dwukrotnie przyznał skarżącemu rację. W związku z czym wnosi o zastosowanie tych wyroków
Wobec powyższego wnosi też o przywrócenie decyzji organu I instancji z dnia 19 marca 2019 r., nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazuje, że wszystkie zarzuty podniesione przez skarżącego uznał za niezasadne i bezpodstawne.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2023 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniósł m.in., że wniosek z 15 czerwca 2018 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2018 dotyczył działek rolnych zgłoszonych do dopłat obszarowych na dzień 31 maja 2018 r. jako grunty ugorowane wyłączone z produkcji rolnej tzw. EFA - czyli Ecological Focus Area-obszary proekologiczne w gospodarstwie rolnym na których nie może być prowadzona żadna produkcja rolna. Skarżący wskazał, że nie prowadził na ww. obszarach produkcji rolnej, a wyniki kontroli i weryfikacji ARiMR nie budziły zastrzeżeń. Nadto skarżący od 15 lipca 2019 r. przestał być użytkownikiem przedmiotowych działek rolnych.
Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że z ortofotomapy ujawnionej w 2019 r., i w tymże roku zaimplementowanej do systemu wynikała wielkość obszaru kwalifikowanego do płatności. Natomiast skarżący zaznaczył, że wniosek o płatność oparł o aktualne mapy otrzymane z ARiMR oraz, że zaznaczył na mapie obszary ugorowane tzw.EFA-7,90 ha, które nie musiały być użytkowane rolniczo na podstawie art. 4 ust. 1 lit. c ppkt 1 rozporządzenia UE 1307/2013.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcie organu podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie zajścia przyczyn określonych w art.156 kpa lub w innych przepisach Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części.
Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd rozpoznając sprawę miał na uwadze, że zaskarżona decyzja objęta jest dyspozycją art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec tego organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę na skutek wyroku WSA związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu (...), art. 153 p.p.s.a.).
Wobec powyższego skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie zobligowany był do zbadania czy organ odwoławczy wywiązał się ze wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 502/21. W tym orzeczeniu w konkluzji stwierdzono, że nowe okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania, na które powołują się organy, zaistniały w czasie kontroli 20-22 listopada 2019 r. i zostały przekazane organowi orzekającemu 19 grudnia 2019 r., który w tej dacie formalnie powziął wiedzę o aktualizacji ortofotomapy i aktualnej powierzchni gruntów skarżącego. Tym samym brak było jedności czasowej między zaistnieniem nowych dowodów i wiedzą o nich przez organ a datą wydania pierwotnej decyzji organu I instancji z 19 marca 2019 r. przyznającej płatności rolno –środowiskowe, co zupełnie zostało pominięte przez organy obu instancji i w konsekwencji świadczyło o braku wszechstronnego i prawidłowego rozpatrzenia sprawy zwłaszcza pod względem formalnym – czyli dopuszczalności wznowienia postępowania w tej konkretnej sprawie. przeanalizowanie zaistnienia przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia postępowania i tym samym przesądzenie tej kwestii warunkowało dalsze procedowanie w sprawie.
Organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił wskazań zawartych w ww. wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2021 r. (sygn. akt III SA/Gl 502/21), w zakresie oceny zaistnienia przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, ponieważ organ nie uwzględnił różnicy w czasokresie wydawania decyzji o płatnościach i ujawnienia się nowych dowodów. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie przeanalizował w tym względzie art.145 § 1 pkt 5 kpa.
Tym samym organ uchybił treści art.153 ppsa, gdyż nie uwzględnił ww. wyroku na co w sposób jednoznaczny wskazuje WSA w poprzednio wydanym wyroku z 23 sierpnia 2021 r., sygn. III SA/GI 502/21, którym to poglądem na mocy art. 153 ppsa Sąd orzekający jest związany w sprawie, a treści w nim zawarte mają moc wiążącą w sprawie
Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) orzekł jak w sentencji.