III SA/Gl 738/24

III SA/Gl 738/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /sprawozdawca/
Adam Pawlyta
Dorota Fleszer /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15gg ust. 6 i 7, art. 31 zo, art. 15gg ust. 22, 23, 23a
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 lipca 2024 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/20/2024/10445 w przedmiocie zwrotu dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 12 lipca 2024 r. Nr SKO.OG-COVID/41.12/20/2024/ 10445 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej także jako: SKO, Kolegium, organ II instancji) - po rozpatrzeniu odwołania P. D. - prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "D" z siedzibą w K. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca, Przedsiębiorca, Beneficjent pomocy, Strona postępowania) od decyzji nr [...], z dnia 24 kwietnia 2024r Dyrektora [...] Urzędu Pracy w K. (dalej: [...]UP, organ I instancji) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania, pobranego przez skarżącego, utrzymało w mocy ww. decyzję dotyczącą środków pomocowych przekazanych przez [...] Urząd Pracy w K. w trybie art. 15gg specustawy na podstawie wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej; FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0VID-19 o numerze [...] z dnia 19 listopada 2020r. (dalej: Wniosek), w wysokości 7 487,76 PLN, powiększoną o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania transz dofinansowania, tj.:
- od kwoty 2 492,92 PLN - od 1 grudnia 2020r. do dnia zwrotu;
- od kwoty 2 492,92 PLN - od 1 grudnia 2020r. do dnia zwrotu;
- od kwoty 2 492,92 PLN - od 26 stycznia 2021r. do dnia zwrotu;
Przy określeniu kwoty odsetek, należy mieć na uwadze w szczególności zapis art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2023r., poz. 2383 ze zmianami).
Jako podstawę prawną SKO wskazało art. 1 ust. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity - Dz.U. z 2018r., poz. 570) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2024r. poz. 572).
Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy, strona w dniu 19 listopada 2020r. złożyła do [...] Urzędu Pracy wniosek o przyznanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w oparciu o art. 15gg ustawy COVID-19.
Wniosek ten dotyczył przyznania środków pomocowych w kwocie 7 478,76 PLN na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego dwóch pracowników. Wnioskodawca jednocześnie złożył oświadczenie, że zna ciążące na nim obowiązki związane z rozliczeniem dofinansowania, w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz że nie ubiegała się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników, w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
[...]UP w K. przekazał skarżącemu w trzech równych transzach (1-1 grudnia 2020r., II - 1 grudnia 2020r., III - 26 stycznia 2021r.) po 2 492,92 PLN każda z płatności, tytułem ww. dofinansowanie (łącznie 7 478,76 PLN). Dofinansowanie to dotyczyło wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne 2 pracowników, na trzy miesiące począwszy od 1 listopada 2020r. do 31 stycznia 2021r., gdy w tym okresie (miesięcznie) do ubezpieczenia było zgłoszonych odpowiednio: 24, 27 oraz 25 pracowników). Składając wniosek o dofinansowanie, wnioskodawca także złożył oświadczenie, że znane są mu obowiązki wynikające m.in. z art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej dotyczące rozliczenia dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz, że zobowiązuje się do ich spełnienia.
Beneficjent pomocy nie rozliczył w terminie ustawowym (tj. do 27 marca 2021r.) tj. nie złożył dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania środków pomocowych z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających zatrudnienie w okresie dofinansowania pracownika, na którego otrzymał świadczenie. W dniu 27 marca 2021r. beneficjent pomocy za pośrednictwem portalu www.praca.gov.pl (w formie elektronicznej) złożył: formularz rozliczeniowy; wykaz pracowników, którym przekazano pomoc (tzw. kalkulator rozliczeniowy); potwierdzenie wypłaty wynagrodzenia za pracę za okres od Iistopada 2020r.- do stycznia 2021r.; potwierdzenie opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne (ZUS) (w tym dwukrotnie za grudzień 2020r.); oświadczenie o poinformowaniu pracowników o przetwarzaniu ich danych przez [...]UP w K. w związku z przyznaniem i rozliczeniem wniosku o dofinansowanie (oświadczenie RODO). W wyniku weryfikacji przekazanych dokumentów, [...]UP stwierdził braki i uchybienia, tj.: niezgodność pomiędzy kwotami wypłaconego wynagrodzenia za pracę, ujętych w kalkulatorze rozliczeniowym a kwotami na przelewach za okres grudzień 2020r. oraz styczeń 2021r. jednego z pracowników oraz za okres styczeń 2021r. drugiego z pracowników; brak potwierdzenia przelewu zaliczek na poczet podatku dochodowego do Urzędu Skarbowego za okres listopada 2020r. - styczeń 2021r.; brak potwierdzenia wypłaty wynagrodzenia za pracę jednego z pracowników za okres listopada 2020r. - grudzień 2020r. W celu weryfikacji oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę, [...]UP pismem z dnia 16 maja 2023r. wystąpił do ZUS o/S. - Inspektorat w D. z zapytaniem o stan zaległości w opłacie składek ubezpieczania społecznego do końca trzeciego kwartału 2019r. na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. Pismem z dnia 20 czerwca 2023r. ZUS wskazał, że przedsiębiorca nie zalegał w regulowaniu składek na ubezpieczenie społeczne do końca trzeciego kwartału 2019r. na dzień składana wniosku o dofinansowanie. Ponadto w piśmie tym wskazano, że jeden z pracowników objęty wnioskiem o dofinansowanie nie był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego w okresie od kwietnia 2020r. do czerwca 2020r. W związku z powyższym, weryfikację wstępną rozliczenia, o której mowa w art. 15g ust. 17b pkt 1 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej zakończono 7 czerwca 2022r. z wynikiem negatywnym i wezwano beneficjenta pomocy do uzupełnienia braków i korekty stwierdzonych uchybień, w tym przekazania dokumentu potwierdzającego zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego jednego z pracowników (którego dotyczył wniosek o dofinansowanie). W dniu 30 sierpnia 2023r. Przedsiębiorca przekazał, do [...]UP, poprzez portal www.praca.gov.pl: tzw. kalkulator rozliczeniowy, listę płac za okres listopada 2020r. - styczeń 2021r.; oświadczenie tytułowane jako "odpowiedź dotyczą wezwania i uzupełnienia rozliczenia [...] z dnia 25 lipca 2023r."; potwierdzenie opłacenia zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych oraz wynagrodzenia za pracę za okres listopad 2020r. - styczeń 2022r. W wyniku weryfikacji przedłożonych dokumentów stwierdzono: brak skorygowania tzw. kalkulatora rozliczeniowego oraz brak przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego zgłoszenie do ubezpieczania społecznego jednego z pracowników (którego dotyczył wniosek o dofinansowanie). W związku z czym [...]UP uznał, że przedsiębiorca nie podał się kontroli (mimo takiego obowiązku) oraz nie rozliczył środków pomocowych w dodatkowym terminie. Ponadto organ wskazał, że wraz z wnioskiem wnioskodawca złożył oświadczenie, iż nie ubiegał się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy oraz, że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek ubezpieczenia społecznego, o których mowa w specustawie covidowej.
Weryfikując wniosek, na podstawie danych z Aplikacji Centralnej, [...]UP powziął informację o skorzystaniu przez stronę z pomocy polegającej na zwolnieniu z opłacenia składek ubezpieczenia społecznego pracowników, o którym mowa: w art. 31zo ww. specustawy, za okres marzec 2020r. - maj 2020r. (odpowiednio: 28 847,58 PLN, 23 170,30 PLN, 19 229,61 PLN). W konsekwencji powyższego, w trybie art. 15g ust. 17b pkt 2 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej, rozliczenie otrzymanej przez beneficjenta pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy, zakończono z negatywnym wynikiem. Pismem z dnia 27 września 2023r. organ wezwał stronę do zwrotu całości dofinansowania wraz odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Beneficjent pomocy nie zwrócił dofinansowania w zakreślonym terminie, a jego pełnomocnik w piśmie z dnia 19 października 2023r. wskazał na odmowę przedsiębiorcy (mocodawcy) dokonania ww. zwrotu. W piśmie z dnia 29 października 2023r. Dyrektor [...]UP w K. potrzymał dotychczasowe stanowisko [...]UP i jego żądanie zwrotu dofinansowania. W dniu 22 lutego 2024r. Dyrektor [...]UP w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami, powiadamiając o tym stronę pismem z dnia 29 lutego 2024r. Jako dowód w sprawie dopuszczono wszystkie dokumenty dotyczące udzielonego wsparcia znajdujące się już wcześniej w posiadaniu [...]UP. Organ zauważył, że strona złożyła wniosek o dofinansowanie z art. 15gg specustawy covidowej, a także nieprawdziwe oświadczenie o nie ubieganiu się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W ocenie organu dofinansowanie z art. 15gg specustawy covidowej było nienależne (od początku).
Ustalenia organu doprowadziło do tego, że ostateczna weryfikacja rozliczenia, o której mowa w art. 15gg ust. 17b pkt 2 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej zakończyła się negatywnie. Pismem z dnia 27 września 2023r. Dyrektor [...]UP w K. wezwał stronę do zwrotu dofinansowania przyznanego na podstawie wniosku o świadczenie z art. 15gg ww. ustawy (tj. należności głównej oraz odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania świadczenia do dnia zwrotu). Ponieważ żądana należność nie została zwrócono w dodatkowo wyznaczonym terminie. Dyrektor [...]UP w K. stosując art. 15gg ust. 23 specustawy covidowej wszczął postępowanie, a następnie (24 kwietnia 2024r.) wydał decyzję w dniu 24 kwietnia 2024r. decyzję nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania w całości wraz odsetkami.
Od ww. decyzji strona 27 maja 2024r., złożyła odwołanie w którym zarzuciła naruszenie:
1) art. 6 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady praworządności i brak orzekania na podstawie przepisów prawa;
2) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. - poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, a także nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i uznania, że strona otrzymała dofinansowanie nienależne;
3) art. 7a §1 k.p.a. - poprzez rozstrzygniecie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony;
4) art. 15g ust. 7 i ust. 6 specustawy covidowej - poprzez ich wadliwą wykładnię i przyjęcie, że pomoc udzielona na podstawie art. 31zo tej ustawy stanowi do dofinansowania rozpatrywanego e przedmiotowej sprawie pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a także przyjęcie, że art. 15gg ust. 6 wyklucza przyznanie różnych rodzajów pomocy na okres dłuższym niż 3 miesiące;
5) art. 15g ust. 7a specustawy covidowej - poprzez jego niezastosowanie;
6) art. 15g ust. 9 pkt 7 w zw. z art. 31zo specustawy covidowej - poprzez uznanie, że strona nie sporządziła wykazu pracowników uprawnionych do świadczenia z FGŚP;
7) art. 15g ust. 23 specustawy covidowej - poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazanych w tym przepisie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach po zapoznaniu się z odwołaniem oraz pozostałymi aktami sprawy zaskarżoną decyzją z 12 lipca 2024 r. postanowiło utrzymać w mocy decyzję organu I instancji uznając, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że zgodnie z art. 15gg ust. 1 - 29 specustawy covidowej (tekst jednolity - Dz.U. z 2024r., poz. 340):
"1. Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia C0ViD-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora [...] urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia C0VID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub
3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia C0VID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
2. Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
3. Podmioty, o których mowa w ust 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3.
4. Wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, Jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego no podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.
5. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
6. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.
7. Podmiot, o którym mowa w ust 1. może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
7a. Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników.
8. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia.
9. Wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera w szczególności:
1) informacje o wnioskowanej kwocie na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i liczbie pracowników, której to świadczenie dotyczy;
2) dane wnioskodawcy oraz numer telefonu lub adres poczty elektronicznej umożliwiające kontakt z wnioskującym;
3) numer rachunku bankowego podmiotu wnioskującego o dofinansowanie;
4) oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w ust. 1 i kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3;
5) oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ust. 5;
6) oświadczenie, że wysokość wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników spełnia warunki określone w ust. 4;
7) oświadczenie, że na dzień sporządzenia wniosku wnioskodawca sporządził wykaz pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i jednocześnie zobowiązuje się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów.
10. Oświadczenia, o których mowa w ust. 9, podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności kornej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula to zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
11. Dyrektor [...] urzędu pracy po stwierdzeniu kompletności wniosku i spełnienia przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, warunków, o których mowa w ust. 1, i kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezwłocznie występuje w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń, o których mowa w ust. 1, i środków, o których mowa w ust. 2.
12. Dysponent Funduszu przekazuje dyrektorowi [...] urzędu pracy, na podstawie limitu/zapotrzebowania, środki Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
13. W przypadku stwierdzenia przez dyrektora [...] urzędu pracy złożenia przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 9, oraz potwierdzenia we właściwych rejestrach prowadzenia działalności przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, dyrektor [...] urzędu pracy przekazuje na rachunek bankowy podmiotu wskazanego we wniosku wnioskowaną kwotę na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników.
14. Wypłata dofinansowania następuje w transzach odpowiadających ilości miesięcy wskazanych we wniosku.
15. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, podmiot, o którym mowo w ust. 1, wypłaca pracownikom po potrąceniu składek na ubezpieczenia społeczne finansowanych ze środków ubezpieczonego, składek na ubezpieczenie zdrowotne, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także należności alimentacyjnych na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks procy, dotyczących potrącania tych należności z wynagrodzenia za pracę.
16. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, po dokonaniu potrąceń ze świadczeń, odprowadza należne składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
17. Środki, o których mowo w ust. 1 i 2, przekazane na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy mogą podlegać egzekucji prowadzonej jedynie no rzecz osób, dla których zostały przekazane.
18. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do powiadamiania na piśmie w terminie 7 dni dyrektora [...] urzędu pracy o zmianie mającej wpływ na wysokość wypłacanej transzy środków.
19. Podmiot, o którym mowa w ust 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
20. Podmiot, o którym mowa w ust 1. składa do właściwego [...] urzędu pracy w szczególności:
1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem;
2) dokumenty. potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku.
21. Do rozliczenia przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowo w ust. 2, przepisy art. 15a ust. 17bl7c stosuje się odpowiednio.
22. Dyrektor [...] urzędu pracy może przeprowadzać, w okresie pobierania świadczeń, o których mowa w ust 1. oraz w okresie 3 lat po zakończeniu tego okresu, kontrole podmiotu, o którym mowa w ust 1, w zakresie wydatkowania środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń zgodnie z przeznaczeniem i w tym celu może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z tym związanej oraz żądać złożenia stosownych wyjaśnień. Kontrola może być prowadzona w kontrolowanym podmiocie lub w wojewódzkim urzędzie pracy.
23. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15a ust. 9. lub kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy [...] urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor [...] urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
23a. Dyrektor [...] urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20. do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor [...] urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
23b. W przypadku niewywiązania się z obowiązku określonego w ust. 8 podmiot jest obowiązany do zwrotu całego otrzymanego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika, któremu wypowiedziano umowę z przyczyn niedotyczących tego pracownika, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie.
23c. W przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1. lub środków, o których mowa w ust. 2. niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
23d. Do zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1. lub środków, o których mowa w ust 2. w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, w tym do zwrotu niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia złożonego przez podmiot, o którym mowa w ust. 1. niezwróconych w terminie, o którym mowa w ust. 19. stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
24. Zadania organów administracji, o których mowa w ust. 1, realizują dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy.
25. Wnioski, o których mowa w ust. 1, są składane w formie elektronicznej.
26. Odmowa przyznania dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej.
27. Od decyzji dyrektora [...] urzędu pracy, o których mowa w ust. 28. przysługuję odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego.
28. Do zadań dyrektora [...] urzędu pracy należy w szczególności wydawanie decyzji administracyjnych o:
odmowie przyznania świadczeń, o których mowa w ust. 1 lub środków, o których mowa w ust. 2:
2)obowiązku zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1. lub środków, o których mowa w ust. 2.
29. Należności do zwrotu podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji".
Kolegium zauważyło, że w przedmiotowej sprawie ziściła się okoliczność do wydania decyzji o zwrocie całości ww. środków pomocowych wraz odsetkami, skoro strona nie rozliczyła środków pomocowych (dofinansowania) w terminie, o którym mowa w art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej, a także w terminie dodatkowo, o którym mowa w art. 15gg ust. 23a przedmiotowej ustawy.
W takich realiach sprawy, gdy zaistniał obowiązek zwrotu przez skarżącego całości dofinansowania, [...]UP wydał ww. decyzję z 24 kwietnia 2024r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty pobranego dofinansowania. Zgodnie z art. 15gg ust. 23 specustawy covidowej m.in. nie sporządzenie na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddanie się przez Beneficjenta pomocy kontroli powoduje obowiązek zwrotu na rachunek bankowy [...] urzędu pracy, z którego otrzymano środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. Ponadto - zdaniem SKO z treści art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres 3 miesięcy. Natomiast z art. 15gg ust. 7 ww. ustawy wynika, że aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP należy spełnić warunek nie uzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, prezentowany także przez judykaturę (patrz wyroki WSA w Krakowie: z 13 lipca 2021r, sygn. akt I SA/Kr 384/21; z dnia 7 lutego 2023r., sygn. akt I SA/Kr 1207/22) i doktrynę prawa administracyjnego, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powyższe oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi wypłatami (np. wynikającymi z art. 31zo, czy też z art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (tj. zbiegu realizacji kilku świadczeń) dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie, nie obejmowało 3 miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. Przedsiębiorca wykorzystał maksymalny okres (trzech miesięcy) na jaki możliwe było przyznanie pomocy - korzystając ze zwolnienia z opłacenia składek ubezpieczenia społecznego pracowników za okres marzec - maj 2020r. (tj. pomocy o której mowa w art. 31zo ww. ustawy). W powyższych warunkach (tj. skorzystania ze wsparcia określonego w art. 31zo specustawie covidowej), zdaniem organu strona winna była powstrzymać się od składania w dniu 19 listopada 2020r. wniosku o dofinansowanie o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej. W przypadku, gdy taki wniosek się pojawił, a wnioskodawca jednak udzielił organowi prawdziwej informacji co do korzystania z pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników i w zakresie takich samych wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy (co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca), to z pewnością spotkałby się on z odmową przyznania ww. świadczenia. Gdy okoliczność skorzystania ze świadczenia (zwolnienia), o którym mowa w art. 31zo - w okresie marzec - maj 2020r. (na tych samych pracowników) ujawniła się już po wypłacie dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej, to przedmiotowe świadczenie podlega zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi jak dla należności podatkowych. W opinii SKO - organ I instancji w sytuacji braku możliwości kumulowania świadczenia z art. 15gg specustawy covidowej z innymi świadczeniami publicznymi (np. określonymi w art. 15zzb ustawy) wypłacanych na ten sam cel oraz dotyczącymi tych samych pracowników, a także niemożności wypłacania tego samego świadczenia wielokrotnie, był w pełni uprawniony - również i z tego powodu - do wydania decyzji z dnia 24 kwietnia 2024r., gdy strona nie zechciała dobrowolnie zwrócić pobranej w dniach: 1 grudnia 2020r. i 26 stycznia 2021r. pomocy z FGŚP (dotyczącej wynagrodzeń pracowniczych i składek ZUS).
W ocenie SKO skarżący nie rozliczył środków pomocowych (dofinansowania) w ustawowym terminie; oraz pobrał dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej w sytuacji gdy na tych samych pracowników i za ten sam okres czasu (3 miesięcy) otrzymał zwolnienie w opłaceniu składek ubezpieczenia społecznego z art. 31zo powoływanej ustawy - powoduje, że do zwrotu pozostała cała kwota główna udzielonego dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Zdaniem SKO zarzuty strony naruszenia określonych przepisów specustawy covidowej, w świetle powyższych ustaleń organu odwoławczego są bezpodstawne, tak jak o zarzuty naruszenie przez organ przepisów administracyjnego prawa procesowego. W opinii Kolegium, decyzja organu I instancji z dnia 24 kwietnia 2024r. została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa, przy pełnym zachowanie zasady prawdy obiektywnej i zapewnianiu stronie udziały na każdym etapie postępowania.
Kwestionując zasadność decyzji z dnia 12 lipca 2024 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/20/2024/10445 strona w dniu 13 sierpnia 2024r. wniosła skargę do [...] Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając powyższej decyzji naruszenie:
a) art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez naruszenie zasady praworządności i brak orzekania na podstawie obowiązujących przepisów prawa;
b) art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż skarżący otrzymał dofinansowanie nienależnie;
c) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony;
d) art. 15 gg ust. 7 i ust 6 ustawy w zw. z art. 31 zo z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, iż pomoc udzielana na podstawie art. 31 zo ustawy stanowi w stosunku do dofinansowania rozpatrywanego w niniejszej sprawie pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a także przyjęcie, iż art. 15 gg ust. 6 wyklucza przyznanie różnych rodzajów pomocy na okres dłuższy niż 3 miesiące;
e) art. 15 gg ust. 7a ustawy w zw. z art. 31 zo z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy;
f) art. 15 gg ust. 9 pkt 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 poprzez uznanie, iż skarżący nie sporządził wykazu pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;
g) art. 15 gg ust. 22 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż skarżący nie poddał się kontroli;
h) art. 15 gg ust. 23 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazanych w treści tego przepisu, a w szczególności, iż skarżący nie sporządził wykazu pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz nie poddał się kontroli;
i) art. 15 gg ust. 23a w zw. z ustawy art. 15 gg ust. 19 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazanych w treści tego przepisu, a w szczególności, iż skarżący nie rozliczył środków pomocowych w przewidzianym terminie.
Wobec powyższego strona wniosła o:
- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na orzecznictwo na poparcie swoich zarzutów.
W konsekwencji strona wskazała, że nie kwestionuje nie rozliczenia dofinansowania w terminie do dnia 2 marca 2021 r., ponieważ był to okres, w którym dopiero powstawały wytyczne w zakresie rozliczeń (kalkulator rozliczeniowy zmieniał się kilkukrotnie), skarżący współpracował z organem, aby dokonać prawidłowego rozliczenia, które ostatecznie złożył w dniu 27 marca 2021 r. Zdaniem strony powyższe opóźnienie nie uzasadnia obowiązku zwrotu dofinansowania w całości, obowiązujące przepisy przewidują w tym zakresie procedurę uzupełnienia braków. Jednakże procedura ta nie została wszczęta bezpośrednio po złożeniu przez skarżącego rozliczenia. Skarżący zaznaczył, iż przez następne dwa lata pozostawał w przekonaniu, iż prawidłowo rozliczył uzyskane dofinansowanie.
Natomiast wezwanie do uzupełnienia i korekty rozliczenia zostało sporządzone w dniu 25 lipca 2023 r. W treści wezwania [...] Urząd Pracy wskazał, iż skarżący w terminie 30 dni ma przedłożyć wskazane w piśmie dokumenty, które skarżący przesłał pismem z dnia 30 sierpnia 2023 r.
W treści wezwania znalazła się również informacja uzyskana z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, iż pracownik K.D. do dnia 30 czerwca 2023 r. nie był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i organ prosił o przesłanie dokumentu potwierdzającego, iż w/w pracownik zgłoszony był do ubezpieczenia społecznego a składki były regulowane w ustawowych terminach. Skarżący odniósł się do wskazanej okoliczności podnosząc, iż pracownik ten został zatrudniony w listopadzie 2020 r. i ten miesiąc był pierwszym miesiącem pracy tego pracownika, w związku z czym nie mógł on być zgłoszony do ubezpieczenia społecznego w okresie kwiecień-czerwiec 2020 r.
Skarżący w odpowiedzi z dnia 19 października 2023 r. szczegółowo odniósł się do zarzutów [...] Urzędu Pracy.
W szczególności skarżący podniósł, iż do otrzymanego świadczenia nigdy nie zostały wskazane osoby nieuprawnione, a to osoby niezgłoszone do ubezpieczenia społecznego rentowego i emerytalnego.
Skarżący wskazał, że pracownik M.B. został zatrudniony na umowę zlecenie, a umowa została prawidłowo zawarta i była wykonywana zgodnie z jej treścią i stanowiła tytuł do ubezpieczeń społecznych.
Odnośnie pracownika K.D. skarżący wyjaśnił, iż był on zgłoszony do ubezpieczenia społecznego w związku z zatrudnieniem z datą powstania obowiązku ubezpieczeń społecznych z dniem 7 października 2020 r., wobec czego ww. pracownik K.D. nie mógł być zgłoszony do składek na dzień 30 czerwca 2020 r.
Skarżący przypomniał, iż zgłosił do dofinansowania podmioty uprawnione, dokonał rozliczenia przyznanego dofinansowania, a także poddał się kontroli i współpracował z organem.
Skarżący wskazał, iż [...] Urząd Pracy w sposób nieprawidłowy i całkowicie dowolny ustalił charakter zatrudnienia pracownika M.B.
Skarżący wyjaśnił, że zatrudnił M.B. na umowę zlecenie, a to na stanowisko Webmaster do wykonywania prac programistycznych, a umowa ta została prawidłowo zawarta, była wykonywana zgodnie z jej treścią i stanowiła tytuł do ubezpieczeń społecznych. Strona zaznaczyła, że z racji, iż przy wykonywaniu zlecenia może dojść do powstania utworu w rozumieniu ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych zawarta umowa zawierała klauzulę, że w ramach otrzymywanej zapłaty wykonawca przenosi na zleceniodawcę autorskie prawa majątkowe.
Zdaniem strony umowa zawarta z pracownikiem M.B. miała charakter umowy zlecenia - zawierała dużą swobodę i samodzielność zleceniobiorcy w zakresie organizowania pracy, dotyczyła wykonywania zleceń (usług) na rzecz skarżącego w zakresie wskazanym w umowie, o charakterze ciągłym, a z tytułu jej zawarcia skarżący wypłacał stałe miesięczne wynagrodzenie i odprowadzał składki na ubezpieczenie społeczne zleceniobiorcy.
Strona zaznaczyła, że dopuszczalnym jest zawieranie w umowach zlecenie zapisów dotyczących przeniesienia na zleceniodawcę praw autorskich majątkowych, co zresztą w zakresie usług dotyczących projektowania stron WWW, wdrażania zmian, dokonywania analiz roboczych, pomocy w sprawach technicznych i SEO jest standardową praktyką, i w żaden sposób nie przesądza o fakcie, iż zawarta umowa jest umową o charakterze wynagrodzenia z tytułu praw autorskich, a nie zlecenia.
W ocenie strony wobec braku jakichkolwiek ewidencji z jednoskładnikowej zapłaty za umowę zlecenia nie da się wyodrębnić wynagrodzenia za stworzenie utworu i przeniesie praw autorskich do niego (tj. wysokości honorariów) oraz części należnej za świadczenie pozostałych usług. Dlatego wskazane wynagrodzenie należy w całości zakwalifikować do przychodów osiąganych z umowy zlecenia. Według strony należy uznać, że w takiej sytuacji wynagrodzenie wypłacane zleceniobiorcy nie stanowi w istocie wynagrodzenia za rozporządzanie prawami autorskimi do utworu.
Skarżący przypomniał, że w toku postępowania zarzucono mu, iż pracownik K.D. nie został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych. Jednakże w dniu wydawania decyzji organy dysponowały materiałem dowodowym, iż K.D. został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych w związku z zatrudnieniem z datą powstania obowiązku ubezpieczeń społecznych z dniem 7 października 2020 r., pracodawca wypłacił mu wynagrodzenie i odprowadził należne składki na ubezpieczenie społeczne.
Zdaniem strony ww. pracownik nie był zatrudniony w okresie od marca 2020r. do maja 2020r., i tym samym, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż w stosunku do tego pracownika doszło do podwójnego finansowania uzyskanego na mocy specustawy. W związku z czym skoro przedmiotem decyzji było dofinansowanie na tego pracownika, to nie ma żadnych podstaw do żądania zwrotu z powołaniem na rzekome podwójne finansowanie. Okoliczność tą organ, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, na którą powołał w uzasadnieniu decyzji, był władny ustalić sam w postępowaniu, a bezspornie jest mu ona wiadoma na dzień wydania decyzji. W ocenie strony zarzut o braku poddania się przez skarżącego kontroli jest bezzasadny ponieważ skarżący współpracował z organem i składał liczne wyjaśnienia.
Zdaniem skarżącego pomoc udzielana na podstawie art. 31 zo ustawy covidowej nie stanowi w stosunku do dofinansowania rozpatrywanego w sprawie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy, ani nie stanowi korzystania z innych źródeł pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
W związku z czym skarżący wskazał, że pracownik K.D. został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych w związku z zatrudnieniem z datą powstania obowiązku ubezpieczeń społecznych z dniem 7 października 2020 r. Tym samym ewentualna jakakolwiek wcześniejsza pomoc nie dotyczyła i nie mogła dotyczyć tego pracownika.
Ponadto według strony pomoc, którą otrzymał skarżący, stanowiła pomoc z różnych tytułów wypłat, co decyduje o braku obowiązku jej zwrotu w jakiejkolwiek części. Jak wskazuje się w orzecznictwie przepisy ustawy COVID-19 nie ograniczają ilości świadczeń, które mogą być na ich podstawie wypłacone na rzecz tego samego przedsiębiorcy - tak długo jak nie wystąpią przesłanki negatywne, o których mowa np. w art. 15zzb ust. 12 lub art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19. Powyższy przepis zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych kosztów ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Przy czym, uznać należy że "te same koszty" obejmują jednocześnie trzy elementy; tożsamy przedmiot, podmiot i okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. Analogicznie interpretować należy zapisy art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19, gdzie ustawodawca posłużył się pojęciem zamiennym: "takie same tytuły". Wynagrodzenie za każdy kolejny miesiąc stanowi nowy tytuł do wypłaty.
Strona zaakcentowała, że podczas interpretacji przepisów ustawy Covid-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Potwierdzeniem powyższej argumentacji jest doprecyzowanie art. 15gg ustawy COVID-19, polegające na wprowadzeniu do ustawy dodatkowego art. 15gg ust. 7a, w myśl którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Jednoznacznie zatem ustawodawca w tym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczy tego samego okresu i nie można go podwójnie dofinansowywać (por. powołany wyżej wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22).
Tym samym w ocenie strony, uzyskanie pomocy dotyczącej różnych okresów jest równoznaczne z pomocą uzyskaną z różnych tytułów wypłat.
Zdaniem strony wbrew stanowisku wyrażonym przez organ z powyższą interpretacją nie stoi w sprzeczności nowelizacja wprowadzająca nowa jednostkę redakcyjną do ww. ustawy, a to art. 15g ust. 7z. Zgodnie z jego treścią: przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników.
Skarżący zaznaczył, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada aktualności, która oznacza, że organ wydaje decyzję w sprawie na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji administracyjnej. Zasada ta współgra z zasadą praworządności(art. 6 k.p.a.), zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Tym samym nie ma podstaw, aby domagać się zwrotu przyznanego dofinansowania, w sytuacji gdy aktualny stan prawny nie uzasadnia takiego żądania, wprost przeciwnie - przewiduje wprost możliwość łączenia danego rodzaju dofinansowań. Organ administracji powinien działać zgodnie z aktualnym stanem prawnym, skoro ustawodawca wprost dopuścił łączenie dwóch rodzajów pomocy, wszelkie wątpliwości, co do treści obowiązującej normy prawnej ustały.
Skarżący wspomniał o zasadzie rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, zgodnie z art. 7a §1. Kpa jeżeli przedmiotem postępowania
administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Tym samym wszelkie wątpliwości, co do treści normy prawnej powinny zostać rozstrzygnięte na strony, jeśli obowiązująca norma daje możliwości różnych wykładni, w każdym przypadku wątpliwości powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony. Przedmiotowa norma w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w stanowisku organu.
Nadto zdaniem strony całkowicie chybiona jest argumentacja organu odwołująca się do treści art. 15gg ust.6 ponieważ zgodnie z treścią tego przepisu świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Skarżący nie otrzymał świadczeń, o których mowa w art. 15gg ust 1 lub środków, o których mowa w art. 15gg ust 2 na okres dłuższy niż 3 miesiąca, dlatego zupełnie niezrozumiałe jest twierdzenie organu, iż brak nowelizacji tego przepisu ma jakiekolwiek znaczenie w sprawie. Przepis ten nie dotyczy okresu otrzymywania jakichkolwiek świadczeń przyznawanych na mocy ustawy, lecz konkretnego dofinansowania ujętego w konkretnej jednostce redakcyjnej natomiast świadczenia ujęte w art. 15 gg zostały przyznane skarżącemu na okres 3 miesięcy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości prezentowane dotąd stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).
Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt: II FPS 8/09).
Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ocena czy zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7ustawy COVID-19 podmiot który, otrzymał pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych:
- nie poddał się kontroli;
- nie rozliczył otrzymanych świadczeń w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania ani w dodatkowym terminie;
- pobrał dotację z powodu skorzystania ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne za trzy miesiące tj. od marca 2021r. do maja 2020r. na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19,
czy jest na podstawie ww. ustawy COVID-19 zobowiązany do dokonania zwrotu otrzymanego dofinansowania.
Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zatem warunki przyznania owego dofinansowania wskazują, że dofinansowanie powyższe przysługuje pod-miotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że skarżący składając wniosek w listopadzie 2020r. uzyskał dofinansowanie do wynagrodzeń i składek ZUS na dwóch pracowników w okresie od 1 listopada 2020r. do 31 stycznia 2021r.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że organy dokonały nieprawidłowej wykładni art. 15 gg ust. 7 i ust 6 ustawy w zw. z art. 31 zo z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez przyjęcie, iż pomoc udzielana na podstawie art. 31 zo ustawy stanowi w stosunku do dofinansowania rozpatrywanego w niniejszej sprawie pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a także przyjęcie, iż art. 15 gg ust. 6 wyklucza przyznanie różnych rodzajów pomocy na okres dłuższy niż 3 miesiące.
Zdaniem Sądu przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć - jako - wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji gdy podmiot uprawniony otrzymał w trakcie epidemii dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników, to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19).
Nadto Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że organy niezastosowały w stanie faktycznym sprawy art. 15 gg ust. 7a ustawy w zw. z art. 31 zo z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Jak również Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że organy naruszyły art. 15 gg ust. 9 pkt 7 ustawy COVID-19, poprzez uznanie, iż skarżący nie sporządził wykazu pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz, że organy naruszyły art. 15 gg ust. 22 ustawy COVID-19 poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż skarżący nie poddał się kontroli ponieważ w przedmiotowej sprawie skarżący złożył w dniu 27 marca 2021r. (tj. po terminie wskazanym w art. 15gg ust. 7 specustawy covidowej) dokumentację rozliczeniową (uzupełnił w dniu 30 sierpnia 2023r.). Nadto skarżący mimo wcześniejszego wezwania organu nie dokonał skorygowania kalkulatora rozliczeniowego oraz nie przedłożył jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej potwierdzających zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego jednego z pracowników zgłoszonych we wniosku o dofinansowanie.
Sąd nie podzielił argumentacji skargi, że organy administracji dokonały nieprawidłowej wykładni przez organy: art. 15gg ust. 7 i ust. 6 w zw. z art. 31zo specustawy covidowej oraz art. 15 gg ust. 22, ust. 23, ust. 23a specustawy covidowej.
Sąd podzielił stanowisko organów, że nie rozliczenie środków pomocowych (dofinansowania) w terminie, o którym mowa w art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej, a także w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 15gg ust. 23a przedmiotowej ustawy uzasadniają obowiązek zwrotu przez skarżącego całości dofinansowania ponieważ zgodnie z art. 15gg ust. 23 specustawy covidowej m.in. nie sporządzenie na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddanie się przez Beneficjenta pomocy kontroli powoduje obowiązek zwrotu na rachunek bankowy [...] urzędu pracy, z którego otrzymano środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie.
W ocenie Sądu nie rozliczenie środków pomocowych (dofinansowania) w ustawowym terminie oraz pobranie dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej przez skarżącego w sytuacji gdy na tych samych pracowników i za ten sam okres czasu (3 miesięcy) otrzymał zwolnienie w opłaceniu składek ubezpieczenia społecznego z art. 31zo ww. ustawy powoduje obowiązek zwrotu udzielonego dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.
Zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko organów, iż przyznanie dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej jest możliwe jedynie jako uzupełnienie do pełnych trzech miesięcy, gdy otrzymane wcześniej dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne nie obejmowało okresu tych trzech miesięcy. Możliwość łączenia instrumentów określonych w art. 15gg ust. 7 specustawy covidowej z innymi instrumentami pomocowymi z tej ustawy (gdy tylko przyznano je za inny trzymiesięczny okres czasu), powodowałaby możliwość nieograniczonego ubiegania się przez przedsiębiorców o wsparcie finansowe w okresie epidemii COVID-19, bez uwzględnienia wpływu takiej sytuacji na skutki finansowe dla budżetu Państwa (którego środki finansowe na pomoc przedsiębiorcą w związku z COVID-19 jednak były poważnie ograniczone). Poza ww. okolicznością braku możliwości łączenie poboru dofinansowania służącego ochronie miejsc pracy z różnych przepisów specustawy covidowej (pierwsza przesłanka do zwrotu całości dofinansowania). Sąd podzielił stanowisko organów, że brak prawidłowego rozliczenia dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej, w terminie 30 dni od daty zakończenia pobierania tego świadczenia, stanowi przesłankę (samodzielną) do wydania decyzji o zwrocie całości dofinansowania wraz z odsetkami jak za zaległości podatkowe.
W rozpoznawanej sprawie oceniając zaskarżoną przez skarżącego decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych w skardze uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd po przeanalizowaniu przebiegu postępowania prowadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją stwierdził, że organy nie dopuściły się uchybień przepisom postępowania które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności tych, które zarzucano w skardze tj:. art. 66, 7, 7a 77 i 80 k.p.a.
Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.
Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.