III SA/Gl 712/07

III SA/Gl 712/07 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący/
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Małgorzata Jużków
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 880/08 - Wyrok NSA z 2009-07-21
I FSK 712/07 - Wyrok NSA z 2008-06-26
I SA/Rz 19/07 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2007-02-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 21 ust. 2 i 4
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 r. przy udziale – sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowo-Produkcyjnego "A" Spółka Jawna w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] , nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej powoływana jako O.p.) oraz art. 21 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa o VAT z 1993 r.), utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] ., nr [...] , określającą Przedsiębiorstwu Handlowo-Usłgowo-Produkcyjnemu "A" sp. j. (dalej powoływane jako A) z siedzibą w C. (obecnie w G.), w podatku od towarów i usług za [...] nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu wskazanej wyżej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał na stan faktyczny sprawy. W dniach [...] i [...] . pracownicy US w B. przeprowadzili kontrolę w "A" w zakresie zasadności wykazanego zwrotu podatku od towarów i usług za [...] .
W wyniku kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania, dokumentowania i deklarowania podatku należnego i naliczonego za [...] Jednakże w wyniku skorygowania przez Naczelnika US w B. rozliczenia za [...] w decyzji z dnia [...] ., nr [...] uległo zmianie rozliczenie podatku VAT za ten miesiąc, tj. określono zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł, gdy tymczasem podatnik w złożonej deklaracji VAT-7 wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł (w tym do zwrotu w kwocie [...] zł i do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł). W związku z tym zaistniała konieczność wydania decyzji administracyjnej za [...] Decyzją z [...] nr [...] Naczelnik US w B. dokonał prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] . Na tę decyzję strona wniosła odwołanie. W odwołaniu tym podniosła zarzuty, które w całości nie dotyczyły przedmiotowej decyzji za [...] . W odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności poprzez nieuwzględnienie faktu, że w wymienionych w decyzji przypadkach przyjęcia do rozliczenia dokumentów "TAX FREE FOR TOURISTS" doszło do popełnienia przez określone osoby przestępstwa na szkodę "A", a w stosunku do sprawców przestępstw prowadzone było postępowanie karne.
Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania, wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] . , nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, która zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne.
Decyzja ta stała się przedmiotem skargi Spółki "A" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz innych 18 decyzji, zarzucając im naruszenie przepisów prawa, tj. przepisów Ordynacji podatkowej, tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 90, art. 191, art. 210 § 1 i art. 233 § 2. W uzasadnieniu skargi Spółka "A" stwierdziła, że w toku postępowania organy nie dążyły do ustalenia prawdy obiektywnej, ale do podważenia realności zdarzenia gospodarczego dokonanego przez podatnika. W toku postępowania organy naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów, wszelkie niejasności co do stanu faktycznego i prawnego rozstrzygnęły na niekorzyść podatnika, co świadczy o ich fiskalnym działaniu. Skarżąca podniosła, iż zeznania prof. J. R., złożone w trakcie ponownego postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji, a dotyczące stwierdzenia tego świadka, iż swoją opinię na temat opracowania A.Ł. przygotował wyłącznie dla celów marketingowych, nie wiedząc, iż zostanie ona użyta w postępowaniu podatkowym, nie może mieć znaczenia dla merytorycznej oceny tego dowodu. Skarżąca stwierdziła, iż organ powołując w charakterze biegłego dr S.C. nie zadbał o to, aby wyznaczony biegły był specjalistą w tej dziedzinie, w której ma wydać opinię. Uznała, iż organ bezpodstawnie wyłączył z materiału dowodowego tę część opinii, dr inż. M. S., która odnosiła się do opinii S. C.i Z. Ł., co uniemożliwiło rzetelną ocenę opinii S. C., na której w sposób bezkrytyczny organy oparły swe ustalenia. Organ nie dokonał, wobec rozbieżnych opinii biegłych, prób weryfikacji formułowanych przez ich twierdzeń i ocen. Za bezpodstawne skarżąca Spółka "A" uznała nie dopuszczenie dowodu z zeznań świadka D.K.F., który w jej ocenie ma wiedzę na temat przedmiotu postępowania, bowiem osobiście kontaktował się z przedstawicielami firmy "B" i dostarczył skarżącej dokument rejestracyjny firmy. Zaznaczyła, że w jej ocenie, co podnosiła w trakcie postępowania, dane uzyskiwane od władz chińskich są niepewne, a to na skutek zaniechania przedłożenia im dokumentu rejestracyjnego firmy "B" Powołując się na wyrok NSA z 4.01.2002 r., (sygn. I SA/Ka 2164/2000 – ONSA 2003, nr 1, poz.33), skarżąca stwierdziła, że jeśli strona zgłasza konieczność przeprowadzenia dowodu, to zgodnie z art. 188 O.p. organ może nie uwzględnić tego wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony, jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że przedstawione w skardze zarzuty nie dotyczą zaskarżonej decyzji za grudzień [...] W przedmiotowej decyzji nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania, dokumentowania i deklarowania podatku należnego i naliczonego za [...]. Została ona wydana w związku ze zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc poprzedni, tj. [...] , za który organ odwoławczy decyzją z [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] ., nr [...] mocą której określono zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł, zamiast zadeklarowanej przez "A" nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł (w tym do zwrotu w kwocie [...] zł i do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł). W przedmiotowej decyzji dot. miesiąca [...] ., stwierdzono zawyżenie wartości sprzedaży towarów, od których dokonano zwrotu podatku podróżnym, opodatkowanej wg stawki 0% o kwotę [...] zł oraz jednoczesne zaniżenie wartości sprzedaży opodatkowanej wg stawki 7% o kwotę netto: [...] zł, VAT: [...] zł i wg stawki 3% o kwotę netto: [...] zł, VAT: [...] zł, w związku z przyjęciem przez "A" do rozliczenia [...] dokumentów "TAX FREE FOR TOURISTS", które nie zawierały potwierdzenia wywozu towarów poza państwową granicę RP. W tej sprawie skarżąca Spółka nie sprecyzowała już żadnego zarzutu w skardze, w przeciwieństwie do treści odwołania.
Natomiast w trakcie rozprawy przed WSA w Gliwicach w dniu 6 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł ponownie argument wskazany w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż należy wziąć pod uwagę fakt, iż doszło do popełnienia przestępstwa przez określone osoby na szkodę "A" i w stosunku do ich sprawców były prowadzone postępowania karne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:
Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 cytowanej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nie kwestionowane przez stronę.
Skarga nie okazała się zasadna.
W rozpatrywanej sprawie, w ocenie składu orzekającego Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zatem skargę należało oddalić.
Należy podkreślić, iż treść skargi nie dotyczy zaskarżonej decyzji określającej za miesiąc [...] nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł, ponieważ skargą tą spółka "A" zaskarżyła do WSA w Gliwicach 19 decyzji, zarówno określających, jak i ustalających dodatkowe zobowiązania podatkowe za różne miesiące od marca do [...] i od stycznia do [...] W skardze tej nie ma jednak zarzutów dotyczących kwestii rozstrzygniętych zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] ., Nr [...] .
Sąd odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej, podniesionego w trakcie rozprawy sądowej, podziela pogląd organów I i II instancji, iż jakiekolwiek ustalenia dokonane w toku postępowań karnych, prowadzonych w stosunku do osób, które popełniły przestępstwo, polegające na sfałszowaniu przedmiotowych dokumentów "TAX FREE FOR TOURISTS" nie mają wpływu na rozstrzygniecie zawarte w decyzji będącej przedmiotem tego postępowania. Ustalenie, a następnie ukaranie osób winnych dokonania fałszerstwa dokumentów, nie zmienia faktu, iż dokumenty "TAX FREE FOR TOURISTS", zakwestionowane przez organy, nie spełniają wymogów, o których mowa jest w art. 21d ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT z 1993 r., a w konsekwencji nie stanowią one podstawy do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0%.
Należy dodać, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] , Nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] ., nr [...], mocą której określono zobowiązanie podatkowe dla Spółki "A" za [...], była przedmiotem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 listopada 2007 r., wyrokiem z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 723/07, oddalił skargę Spółki "A" na przedmiotową decyzję odwoławczą, uznając ja za niezasadną. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Sądu oraz zaprezentowaną w uzasadnieniu tego wyroku ocenę prawną dotyczącą decyzji organu odwoławczego za [...].
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), oddalił skargę.