III SA/Gl 702/24

III SA/Gl 702/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Adam Pawlyta
Dorota Fleszer /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 2 lipca 2024r., nr SKO.K/41.3/1378/2024/9961/KC Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania A. C. (dalej: Skarżący) od decyzji z dnia 12 kwietnia 2024r. nr [...] Prezydenta Miasta R. (dalej: Prezydent) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia numer [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 9 czerwca 2015r. przedsiębiorcy działającemu pod nazwą Przewóz Osób [...] z siedzibą w R. przy ulicy [...].
Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia 12 kwietnia 2024r. nr [...] Prezydent orzekł o cofnięciu zezwolenia numer [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 9 czerwca 2015r. przedsiębiorcy działającemu pod nazwą: Przewóz Osób [...] z siedzibą w R. przy ulicy [...] (dalej: decyzja).
Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie.
SKO po przeprowadzeniu badania wstępnego odwołania stwierdziło, że Skarżący ma interes prawny w jego wniesieniu. Ustaliło także, że do wymienionej decyzji Prezydenta zostały dołączone uwierzytelnione kopie dwukrotnie awizowanej przesyłki z dnia 16 kwietnia 2024r. zawierającej decyzję oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru w dniu 8 maja 2024r. przesyłki z dnia 7 maja 2024r. zawierającej ww. decyzję. SKO stwierdziło również, że z dwukrotnie awizowanej przesyłki z dnia 16 kwietnia 2024r. wynika jedynie data jej powtórnego awizowania w dniu 30 kwietnia 2024r., natomiast nie można jednoznacznie ustalić kiedy (w jakiej dacie) pozostawiono na drzwiach mieszkania adresata pierwsze zawiadomienie.
Wobec tego SKO pismem z dnia 10 czerwca 2024r. wezwało Prezydenta do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego pisma:
1. czy decyzja została wysłana do strony dwukrotnie, a jeśli tak to dlaczego,
2. jeśli przesyłka z dnia 16 kwietnia 2024r. została dwukrotnie awizowana, to w jakiej dacie wydano pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przedmiotowej decyzji wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni przez adresata na drzwiach mieszkania adresata.
W odpowiedzi Prezydent wyjaśnił, że decyzja została wysłana dwukrotnie. Adresat nie podjął awizowanej przesyłki, wysłanej 16 kwietnia 2024r., wobec czego ponowiono w dniu 7 maja 2024r. próbę jej dostarczenia celem należytego i wyczerpującego poinformowania zgodnie z art. 9 k.p.a . Jak wynika z dołączonej zwrotki przesyłki wysłanej w dniu 16 kwietnia 2024r. próbowano ją trzykrotnie doręczyć (17 kwietnia 2024r., 19 kwietnia 2024r. i 22 kwietnia 2024r.) Wobec braku możliwości dostarczenia pisma zostało ono złożone na okres 14 dni w Urzędzie Miasta. Pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie i możliwości jego odbioru zostało zostawione u adresata w miejscu zamieszkania w dniu 22 kwietnia 2024r. Z uwagi na niepodjęcie przez niego awizowanego pisma w terminie 7 dni, goniec w dniu 30 kwietnia 2024r. pozostawił powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia pierwszego zawiadomienia. Po upływie tego terminu pismo wróciło do wydziału z adnotacją "adresat nie podjął awizowanej przesyłki". Na potwierdzenie powyższego Prezydent przesłał "Informację z Rejestru Przesyłek Wychodzących na teren Miasta R. o statusie doręczonej przesyłki".
Wobec tak ustalonych kwestii związanych z dostarczeniem decyzji przesyłką 16 kwietnia 2024r. SKO stwierdziło, że wprawdzie Prezydent 8 maja 2024r. wydał Skarżącemu decyzję, jednakże czynność ta mogła mieć tylko charakter informacyjny. Skutek doręczenia decyzji nastąpił bowiem na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. w dniu 7 maja 2024r.
Dodatkowo SKO ustaliło, że w treści zaskarżonej decyzji Skarżący prawidłowo został pouczony o prawie, terminie i sposobie wniesienia odwołania.
SKO podkreśliło, że w piśmie zawierającym odwołanie Skarżący nie zwrócił się o przywrócenie terminu, ani też nie uprawdopodobnił, iż jego uchybienie nastąpiło bez jej winy.
Wobec powyższego, skoro nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania SKO nie jest uprawniony do merytorycznego orzeczenia w sprawie, ponieważ stanowiłoby to rażące naruszenie prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaskarżając w całości postanowienie zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez ich niezastosowanie, a tym samym zebranie przez organ materiału dowodowego w sposób wybiórczy, a następnie dokonanie jego niewyczerpującej analizy, bez uwzględnienia zarzutów i wniosków Strony,
- art. 12 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie, a tym samym zaniechanie wnikliwego rozpoznania sprawy przez organ, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie obiektywnych dowodów i przytoczonych okoliczności uprawdopodobniających i potwierdzających zasadność stanowiska Strony,
- art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. przez ich niezastosowanie, a tym samym naruszenie przez organ zasady praworządności, uwzględniania interesu stron, a także zasady sprawiedliwości społecznej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
- art. 134 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do uchybienie terminu do wniesienia odwołania;
- art. 44 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że doszło do prawidłowej procedury doręczenia zastępczego, pomimo że owe procedura nie była prawidłowa, a pierwsze skuteczne doręczenie miało miejsce w dniu 8 maja 2024 r. poprzez wręczenie Skarżącemu decyzji z dnia 12 kwietnia 2024 r.
Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z normami przepisanymi.
W uzasadnieniu Skarżący zakwestionował przyjęty przez SKO tryb doręczenia zastępczego decyzji. Według niego pierwsze skuteczne doręczenie miało miejsce w dniu 8 maja 2024 r. poprzez wydanie Skarżącemu decyzji z dnia 12 kwietnia 2024 r. Skarżący kontaktował się telefonicznie z odpowiednim wydziałem Urzędu Miasta R. i uzyskał informację, że termin na skuteczne wniesienie odwołania przypada na dzień 22 maja 2024 r. Analiza treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. zwrotnego potwierdzenia odbioru i kserokopii pierwszej strony koperty nie daje podstaw do potwierdzenia dwukrotnego awizowania przesyłki, zgodnie z art. 44 § 2 i 3 k.p.a.
Swoje stanowisko w sprawie Skarżący poparł tezami orzecznictwa sądowoadministracyjnego.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na występujący w niej brak formalny w postaci braku oznaczenia numeru PESEL skarżącego będącego osobą fizyczną, a na wypadek usunięcia dostrzeżonego braku jej oddalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej.
Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.
Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie SKO z 2 lipca 2024r., nr SKO.K/41.3/1378/2024/9961/KC o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania
W przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a. sąd bada jedynie, czy organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, że zachodziła w sprawie niedopuszczalność odwołania lub czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania (wyrok WSA w Gdańsku z 9 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 353/20).
Przechodząc do istoty sprawy należy wskazać, że zgodne z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z powołanego przepisu wynika, iż organ odwoławczy przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania obowiązany jest ustalić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu, organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie wniesionego środka zaskarżenia i winien wówczas w drodze postanowienia stwierdzić niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do jego wniesienia. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi naruszenie prawa, które należy zakwalifikować jako rażące zważywszy na to, że oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym aktu, który na podstawie art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości.
Stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie.
Jak wynika z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 - co wynika z art. 44 § 2 k.p.a. - umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
Według art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (por. art. 44 § 4 k.p.a.)
W niniejszej sprawie nie jest kwestia sporną, że Prezydent wysłał decyzję Skarżącemu na prawidłowy adres.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę o nr [...] z 16 kwietnia 2024r. goniec próbował doręczyć trzykrotnie – w dniach: 17 kwietnia 2024 o godź. 1221;19 kwietnia o godź 1026 oraz 22 kwietnia 2024r. o godź 1818. Okazało się to nieskuteczne, wobec tego pierwsze zawiadomienie zostało pozostawione w dniu 23 kwietnia 2024 r. Z powodu jej nie podjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 30 kwietnia 2024r. Przesyłka listowna zwrócona została organowi w dniu 7 maja 2024 r. jako niepodjęta w terminie.
Zaznaczyć także trzeba, że nieodnalezienie przez adresata awiza w miejscu, w którym zostawił je doręczyciel, nie wpływa na prawidłowość skutecznego doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a., albowiem odnalezienie awiza przez adresata nie jest warunkiem zastosowania fikcji prawnej doręczenia przewidzianej w tym przepisie (wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2764/19). Nieodnalezienie przez adresata awiza w miejscu, w którym zostawił je doręczyciel, nie wpływa na prawidłowość skutecznego doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a., albowiem odnalezienie awiza przez adresata nie jest warunkiem zastosowania fikcji prawnej doręczenia przewidzianej w tym przepisie (wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2764/19).
Przy wydawaniu skarżonego postanowienia organ odwoławczy nie naruszył zatem przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze, zaś materiał dowodowy został zgromadzony w sprawie prawidłowo, a organ w tym zakresie zweryfikował odbiór decyzji i wysłanie odwołania. Zarówno zatem ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa nie budzą zastrzeżeń i jako takie odpowiadają prawu. Stosownie do treści art. 77 i 7 k.p.a. organ administracji publicznej podjął wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonał jego rzetelnej oceny.
Końcowo Sąd podziela stanowisko SKO, że doręczenie Skarżącemu decyzji w dniu 8 maja 2024r. ma charakter jedynie informacyjny i nie może być podstawą do ustalenia wydał Skarżącemu decyzję, jednakże czynność ta mogła mieć tylko charakter informacyjny. Skutek doręczenia decyzji nastąpił w dniu 7 maja 2024r., na podstawie art. 44 § 4 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.