Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

III SA/Gl 652/24

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III SA/Gl 652/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2077
art. 251, art. 252
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 2203
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. K. (K.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 maja 2024 r., nr SKO.FD/41.4/109/2023/18058 w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 22 maja 2024 r. Nr SKO.FD/41.4/109/2023/18058 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach:
1. uchyliło decyzję Starosty W. z 25 lipca 2023 r. nr [...] w sprawie zobowiązania skarżącej A. K. do zwrotu części dotacji pobranej w 2019r. w kwocie 83.076,35 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych,
2. określiło łączną kwotę dotacji podlegającą zwrotowi do budżetu j.s.t., pobraną w 2019 r. w kwocie 82 975,71 zł, na którą składają się:
- dotacja pobrana w nadmiernej wysokości – 176,44 zł,
- dotacja niewykorzystana w terminie tj. do 31 grudnia 2019r. – 14 220,04 zł,
- dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem – 68 579,23 zł.
Jednocześnie SKO wskazało początkowy termin naliczania odsetek od poszczególnych kwot.
W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy.
Wskazało, że Starosta W. decyzją nr [...] z 25 lipca 2023 r. wydaną wobec skarżącej będącej organem prowadzącym [...] Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "[...]":
• zobowiązał skarżącą do zwrotu części dotacji w łącznej wysokości 83 076,35 zł, na którą składają się:
- dotacja pobrana w nadmiernej wysokości w kwocie 176,44 zł,
- dotacja niewykorzystana w terminie w kwocie 14 220,04 zł,
- dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 68 679,87 zł.
Jednocześnie określił terminy naliczania odsetek od poszczególnych kwot.
Skarżąca od powyższej decyzji wniosła odwołanie.
W wyniku jego rozpoznania, SKO wydało opisaną na wstępie zaskarżoną decyzję. Przypomniało, że stosownie do art. 26 ust. 2 ufzo, niepubliczne szkoły, w których nie jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, otrzymują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, z których uczeń nie jest zwolniony, dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym w wysokości równej kwocie przewidzianej dla na takiego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego.
Dalej organ stwierdził, że kwoty dotacji podlegające zwrotowi stanowią niepodatkowe należności budżetowe, o których mowa w art. 60 pkt 1 ufp. Natomiast cele, na jakie dotacja może być wydatkowana określa art. 35 ust. 1 ufzo.
Na dotację pobraną w nadmiernej wysokości składa się dotacja na uczniów, którzy nie wypełnili warunku co najmniej 50% frekwencji, co organ ustalił na podstawie list obecności w dziennikach zajęć.
Odnośnie dotacji niewykorzystanej w terminie organ wykazał wynagrodzenia pracowników, które były ewidencjonowane podwójnie, szczegółowo opisane na str. 15 i 16 dec. II instancji. Taka sytuacja miała miejsce np. w przypadku poz. 43, 52 i 54 rozliczenia, wykazanych ponownie w poz. 55, 59 i 87. Inne wydatki zostały zakwestionowane, gdyż w rozliczeniu dotacji zostały wykazane na kwotę wyższą, niż wynikająca z dokumentów źródłowych. W przypadku B. Z. jako wydatek poniesiony z dotacji wskazano kwotę 102,02 zł, a przelew jaki go rzekomo dokumentował był na kwotę 381,41 zł i mimo, że był dokonany 26 marca 2019r. obejmował wynagrodzenie za V i VI 2019r., co organ uznał za nieprawidłowe. Zatem brak jest potwierdzenia wypłaty tego wynagrodzenia za lipiec. Strona mimo wezwania nie przedłożyła umowy zlecenia zawartej z K. B., zatem cała kwota rozliczona z tego tytułu został uznana za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Dalej organ wskazał, że strona przedstawiła do kontroli zbiorcze listy płac, jednak nie sporządziła listy pracowników, których lista ta obejmowała, co uniemożliwiało weryfikację wysokości wyliczonego wynagrodzenia i pochodnych od niego. Organ uznał więc, że dotacja w tym zakresie została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Skarżąca rozliczała także dotację na wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia, z których zamiast 12 przesłała na wezwanie organu jedynie 4. W tej sytuacji dotacja wydatkowana na wynagrodzenia w kwocie 15 443, 92 zł została uznana za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem.
Kolejnymi zakwestionowanymi wydatkami były te, które zostały poniesione na najem powierzchni reklamowej, a który nie ma związku z kształceniem, wychowaniem czy opieką, lecz jest formą zachęty do uczestnictwa w naborze.
Organ zakwestionował także noty księgowe dokumentujące wypłatę wynagrodzenia dyrektora generalnego. Przyznał, że co do zasady forma taka może być stosowana, jednak jest to dokument wtórny. Zatem nota księgowa winna być potwierdzona innymi dokumentami, takimi, które można zweryfikować u drugiej strony transakcji czy powiązać z konkretnym świadczeniem. W przedstawionych przez stronę notach księgowych brak jest możliwości sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych (dekretacja), podpisu osoby odpowiedzialnej za te wskazania. Nie przedłożono w toku kontroli żadnych dokumentów wytworzonych do not. Natomiast dopuszczenie dokumentowania wydatków jedynie notami byłoby równoznaczne z wykazywaniem ich ponoszenia w sposób, który nie jest w żaden sposób możliwy do zweryfikowania.
Odnośnie wynagrodzenia dyrektora generalnego organ zauważył, że nie może się ono ograniczać do wyłącznie formalnego sprawowania tej funkcji i musi mieć charakter rzeczywisty. W innym przypadku wynagrodzenie to przybrałoby postać zapłaty za prowadzenie szkoły i straciłoby powiązanie z realizacją celów, na jakie dotacja jest udzielona: dofinansowanie zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki. W przypadku szkoły prowadzonej przez skarżącą funkcję dyrektora pedagogicznego pełniła inna osoba, a skarżąca nie wykazała jakie konkretne obowiązki – nie administracyjne, lecz mieszczące się w ramach realizacji zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki pełniła strona jako dyrektor generalny. Dlatego wynagrodzenie strony w kwocie 30 258,24 zostało uznane za część dotacji wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem.
Kolejnymi zakwestionowanymi wydatkami były te, które zostały potwierdzone przekazaniem przelewu do realizacji, z czego nie wynika, że faktycznie został on zrealizowany. Dlatego kwota 18 009,06 zł została uznana za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem.
Zdaniem organu także sumy wydatkowane na opłaty skarbowe i wydatek na projekt architektoniczny remontu wynajmowanych pomieszczeń winny przypadać do zwrotu. Odnośnie opłat skarbowych organ stwierdził, że ich uiszczanie należy do zadań organu prowadzącego i nie jest związane z bieżącą działalnością oświatową, dlatego nie może być pokryte z dotacji. Natomiast odnośnie projektu organ uznał, że skoro zajęcia odbywały się z salach znajdujących się w budynku Zespołu Szkolno – Przedszkolnego, a więc przystosowanych do używania przez ten Zespół, to nie wymagały przystosowania architektonicznego.
Podsumowując, organ odwoławczy w zasadniczej części podzielił dokonane ustalenia faktyczne organu I instancji, ich ocenę prawną i potwierdził prawidłowość w zakresie ustalenia terminu, od jakiego należy naliczać odsetki od poszczególnych kwot przypadających do zwrotu. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji był natomiast fakt, że strona wraz z odwołaniem przedłożyła niektóre brakujące dokumenty w postaci potwierdzenia dokonania przelewu do jednej z faktur, zatem SKO uznało ten wydatek za poniesiony zgodnie z przeznaczeniem i w związku z tym określiło kwotę przypadającą do zwrotu w niższej wysokości.
W skardze do sądu administracyjnego strona decyzji SKO zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) naruszenie art. 7 i 77 Kpa poprzez arbitralne uznanie, iż organ prowadzący nie wykorzystał dotacji oświatowej za rok 2019 w zakresie zakwestionowanych wydatków na łączną kwotę 14 220,04 zł (tj. nie udokumentował poniesienia zakwestionowanych wydatków) - podczas gdy w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada kontradyktoryjności mająca zastosowanie w sprawach cywilnych organ administracji publicznej ma obowiązek z urzędu przeprowadzać i gromadzić zupełny materiał dowodowy;
b) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 80 Kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji nieuprawnionych ustaleń faktycznych - dotyczących uznania przez organ, iż Skarżąca nie udokumentowała w wystarczającym stopniu poniesionych wydatków,
c) naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez błędną wykładnię w zakresie dowolności oceny mocy i wiarygodności dowodów - w szczególności poprzez arbitralne przyjęcie, iż skarżąca nie udokumentowała wydatków na łączną kwotę 14 220,04 zł,
d) naruszenie art. 81a § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie do zakwestionowanej części dotacji,
e) naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa i zasady legalności wyrażonych w art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 Kpa w zw. z art. 8 i 11 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji od strony faktycznej i prawnej, poprzez brak podania przez organ adm. publ. I instancji pełnej podstawy prawnej w postaci odpowiednich zapisów ustawy o finansach publicznych i ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, podczas gdy prawidłowa podstawa prawna jest fundamentem każdej decyzji administracyjnej i podanie błędnej podstawy czyni każdą decyzję wadliwą, poprzez błędne określenie terminu naliczania odsetek od dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, bowiem stwierdzenie okoliczności, o których mowa w art. 252 ust. 1 pkt 2 ufp następuje dopiero w decyzji ostatecznej, tj. decyzji organu II instancji. W ramach tego zarzutu podniosła też arbitralne i niczym nieuzasadnione uznanie, iż wydatek na opłatę skarbową od pełnomocnictwa należy do zadań organu prowadzącego i nie jest związany z bieżącą działalnością oświatową, poprzez arbitralne i niczym nieuzasadnione uznanie, iż wydatek dotyczący projektu architektonicznego należy do zadań organu prowadzącego i nie jest związany z bieżącą działalnością oświatową (a tym samym nie jest bezpośrednio związany z celem na jaki dotacja została przyznana);
2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 1 ufp w zw. z art. 35 ust. 1 in fine ufzo przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wydatek na łączną kwotę 68 579,23 zł był wydatkiem niezgodnym z przeznaczeniem (przykładowo zakwestionowanie listy płac zbiorczej wraz z dowodem wydatkowania - vide: str. 11 decyzji organu I instancji, wydatek na wynajem powierzchni reklamowej, wydatek na wynagrodzenie dyrektora generalnego, wydatek na czynsz za najem sal lekcyjnych, wydatek na opłatę skarbową od pełnomocnictwa, wydatek dotyczący projektu architektonicznego) - były wydatkami wykorzystanymi niezgodnie z przeznaczeniem dotacji oświatowej, podczas gdy dotacja oświatowa może być nadto uznana za wykorzystaną na podstawie art. 251 ust. 4 u.f.p. poprzez uznanie, iż organ prowadzący faktycznie zrealizował cele oświatowe, tj. na podstawie ustalenia, iż w "[...]" określona liczba osób ukończyła zaprojektowane cykle kształcenia (ogólnego czy specjalistycznego);
a) naruszenie art. 60 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p. przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że organ prowadzący w osobie skarżącej w ogóle nie udokumentował zakwestionowanych wydatków na łączną kwotę 14 220,04 zł, a zatem że w zakresie zakwestionowanych wydatków nie wykorzystał dotacji za rok 2019, podczas gdy ww. wydatki w 2019 roku zostały dokonane - znajduje to potwierdzenie w dokumentacji rozliczeniowo-finansowej, w tym z załączonej przez skarżącą do odwołania od decyzji Starosty W. z 25 lipca 2023 r.,
b) naruszenie art. 251 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 90 ust. 3d ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1943 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie, bowiem organ adm. publ. I instancji nie wskazał ww. materialnych podstaw prawnych w podstawie prawnej wydania zaskarżonej decyzji, pomimo iż z treści rozstrzygnięcia wynika, iż organ winien był zastosować ww. przepisy i przywołać je w podstawie prawnej wydania decyzji, a następnie w uzasadnieniu decyzji należycie uzasadnić,
c) naruszenie art. 251 ust. 1 u.fp. poprzez jego błędne zastosowanie (przy czym podkreślić należy, iż organ nie przytoczył tejże podstawy prawnej w rozstrzygnięciu decyzji), polegające na uznaniu, iż prawie cała dotacja za 2019 rok została przez organ prowadzący niewykorzystana, podczas gdy wydatki w 2019 roku zostały dokonane - znajduje to potwierdzenie w dokumentacji rozliczeniowo-finansowej, w tym z załączonej przez skarżącą do odwołania od decyzji Starosty W. z 25 lipca 2023r., oraz wynika to również ze stanu faktycznego wskazanego w treści uzasadnienia decyzji,
d) naruszenie art. 252 ust. 6 pkt 2 ufp w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 ufp w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie - poprzez niewskazanie prawidłowego terminu, od którego nalicza organ odsetki - stwierdzenie okoliczności, o których mowa w art. 252 ust. 1 pkt 2 u.fp., następuje dopiero w decyzji ostatecznej, tj. decyzji organu II instancji;
e) naruszenie art. 251 ust. 4 ufp poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wykorzystanie dotacji oświatowej wiąże się jedynie z kasowym poniesieniem wydatków (tj. poprzez zapłatę w rozumieniu kasowym), podczas gdy dotacja oświatową wykorzystana może być oprócz zapłaty również przez realizację celu oświatowych, tj. poprzez uznanie, iż organ prowadzący faktycznie zrealizował cele oświatowe, tj. na podstawie ustalenia, iż w "[...]" określona liczba osób ukończyła zaprojektowane cykle kształcenia (ogólnego czy specjalistycznego),
f) naruszenie art. 251 ust. 4 ufp poprzez niezastosowanie tego przepisu do poniesionych przez skarżącą wydatków rozliczonych z dotacji oświatowej w 2019 r. (zwłaszcza do wydatku na pochodne od wynagrodzeń), podczas gdy dotacja oświatowa wykorzystana może być oprócz zapłaty również przez realizację celów - wskazanych w każdorazowym akcie prawa miejscowego wydanym na podstawie art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty:
1) na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,
2) na mocy art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie przez SKO wykonania decyzji, a w przypadku niewstrzymania wykonania ww. decyzji przez SKO na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wykonania ww. decyzji SKO w Katowicach w oparciu o uzasadnienie faktyczne i prawne znajdujące się w końcowej części skargi,
3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi:
- zaświadczenia ZUS Oddział w T. Inspektorat w G. z 02 marca 2023 r., znak: [...] oraz
- zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 22 grudnia 2022 r. oraz z 23 stycznia 2023 r.
Skarżąca wyjaśniła, że faktem podlegającym stwierdzeniu na podstawie dopuszczenia wyżej wnioskowanego dowodu jest stwierdzenie/ustalenie, iż zakwestionowany przez organ adm. publ. I i II instancji wydatek na pochodne od wynagrodzeń był dokonany i z tego tytułu podlegał rozliczeniu z dotacji oświatowej przekazanej skarżącej przez Powiat W. w 2019 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).
Na wstępie Sąd – mimo braku zarzutu strony w tym zakresie - przeanalizował kwestię przedawnienia zwrotu dotacji, jednak doszedł do przekonania, że ono nie nastąpiło.
Zgodnie z art. 60 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017r., poz. 2077) – dalej powoływana jako ufp, kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe (...). Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 ufp, w tym do kwot dotacji podlegających zwrotowi w przypadkach określonych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, natomiast decyzję w sprawie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa (art. 67 ust. 1 w związku z art. 60 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ufp).
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny, zatem do obliczenia terminu przedawnienia powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 O.p., w myśl którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Sąd podziela ocenę prawną wyrażoną m.in. w wyrokach NSA z 21 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 1649/19; z 14 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 2656/18; z 18 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 4503/16, że termin przedawnienia należności z tytułu dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (art. 252 ufp) biegnie od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i powinna zostać wykorzystana.
W przedmiotowej sprawie dotacja dla szkoły skarżącej została przyznana w 2019 r. i powinna być w tym roku wykorzystana. Zatem termin przedawnienia zwrotu dotacji, przy odpowiednim stosowaniu art. 70 § 1 O.p. rozpoczynał bieg od 31 grudnia 2019r. i upływał z końcem 2024 r., a decyzje obu instancji zostały wydane w roku 2024, a więc przed jego upływem.
Z powyższego wynika zatem, że obowiązek zwrotu dotacji nie uległ przedawnieniu.
Przedmiotem sporu jest zasadność określenia skarżącej części dotacji oświatowej udzielonej na rok 2019 na funkcjonowanie prowadzonej przez nią szkoły w kwocie 82 975,71 zł jako częściowo pobranej w nadmiernej wysokości, częściowo niewykorzystanej do końca roku 2019, a w części wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Zgodnie z art. 252 ust. 1 , 3 ustawy o finansach publicznych
1. Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:
1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości
- podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
Definicje legalne dotacji nienależnych i pobranych w nadmiernej wysokości zawiera art. 252 ufp, odpowiednio w ust. 4 i 3. Przy czym organy nie zarzucają skarżącej nienależnego pobrania dotacji, zatem ustęp 4 można pominąć w dalszych rozważaniach. Natomiast stosownie do art. 252 ust. 3 ufp:
Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.
Odnośnie tej części dotacji Sąd podzielił stanowisko organów.
Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2017r., poz. 2203) – dalej ufzo, niepubliczne szkoły, w których nie jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, otrzymują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, z których uczeń nie został zwolniony na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 44zb ustawy o systemie oświaty, dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym, w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego.
Skoro warunkiem wypłaty dotacji na ucznia jest jego co najmniej 50% frekwencja, a w wyniku kontroli ustalono, że w styczniu skarżąca wykazała do dotacji dwóch słuchaczy, którzy nie uczestniczyli w zajęciach w takim minimalnym wymiarze, to jest to równoznaczne z pobraniem dotacji w nadmiernej wysokości, bo wyższej, niż określona w przepisach.
Odnośnie zaś wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w doktrynie przyjmuje się, że ma to miejsce w sytuacji wydatkowania przez beneficjenta przekazanych mu środków finansowych w całości bądź w części na realizację innych zadań lub celów niż określone dla danego rodzaju dotacji w umowie dotacyjnej lub w przepisach powszechnie obowiązującego prawa (zob. M. S. Komentarz do art. 252. w: Ustawa o finansach publicznych. Komentarz. W. K. Polska, 2019). Także w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem to taka, która została wydatkowana na inne cele aniżeli te, na które została udzielona bądź nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być wykorzystana. Jeżeli okaże się, że wydatki, na pokrycie których dotacja została przeznaczona nie wystąpiły, to także i taka dotacja nosi znamiona dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 235/18). Zatem każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności z celem, na którego realizację dotacja została udzielona. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jej zwrotu.
Kwestie udzielania i rozliczania dotacji oświatowych w roku 2019, na który dotacja została udzielona regulowała ufzo.
Zgodnie z art. 35 ufzo,
1. Dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:
1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na:
a) wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej, w tym na podstawie umowy cywilnoprawnej, w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie:
– 250% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2017 r. poz. 1189) - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1,
– 150% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek,
b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm.),
2) pokrycie wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących:
a) książki i inne zbiory biblioteczne,
b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w placówkach wychowania przedszkolnego, szkołach i placówkach,
c) sprzęt rekreacyjny i sportowy dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków i uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych,
d) meble,
e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości określonej zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości w momencie oddania do używania.
2. Przez wydatki bieżące, o których mowa w ust. 1 pkt 1, należy rozumieć wydatki bieżące, o których mowa w art. 236 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Art. 236 ust. 2 ufp stanowi zaś, że przez wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego rozumie się wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi.
Z powyższego wynika, że z dotacji mogą być sfinansowane jedynie wydatki przeznaczone na pokrycie wydatków bieżących szkoły, o ile są przeznaczone na realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.
Nadto należy zauważyć, że dotacje oświatowe udzielane są z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a zatem ze środków publicznych. Zgodnie z art. 44 ust. 3 ufp:
3. Wydatki publiczne powinny być dokonywane:
1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad:
a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów,
b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów;
2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań;
3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.
Skoro nie jest możliwe ustalenie, że wydatki zostały poniesione zgodnie z celami, na jakie dotacja została udzielona tj. na realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, to tym bardziej nie jest możliwe stwierdzenie, że zostały dokonane w sposób celowy i oszczędny. Środki pochodzące z dotacji nie stają się bowiem z chwilą przekazania dotowanemu jego środkami prywatnymi, którymi może on swobodnie dysponować, lecz przeciwnie – dalej pozostają środkami publicznymi, przeznaczonymi na realizację konkretnych zadań, zatem gospodarowanie nimi winno być szczególnie przejrzyste, a konieczność wykazania zarówno zgodności wydatkowania dotacji z jej przeznaczeniem, jak i dokonanie go z zachowaniem zasad wynikających z ustawy o finansach publicznych obciąża dotowanego jako korzystającego ze środków publicznych. Dlatego Sąd nie podziela tych wszystkich zarzutów skargi, które odnoszą się do zakwestionowania przez organy różnych wydatków jako niewykorzystanych w terminie lub wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem w sytuacji, gdy zadania w zakresie edukacji zostały zrealizowane, gdyż uczniowie ukończyli naukę.
Z tego względu Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 81a § 1 Kpa w brzmieniu:
Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.
Zdaniem Sądu to skarżąca jako beneficjentka dotacji pochodzących ze środków publicznych winna się z nich szczegółowo rozliczyć; taka jest konsekwencja korzystania z nich. Jeśli skarżąca zdecyduje się na finansowanie zadań jedynie z opłat z czesnego, wówczas nie będzie zobligowana do szczegółowego rozliczania dochodów i sposobu ich wydatkowania.
Z tym wątkiem wiąże się także postawiony przez stronę zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kpa, gdyż – zdaniem strony - to organ ma obowiązek z urzędu gromadzić materiał dowodowy.
Zarzut ten uznać należało za nieuzasadniony. Co do zasady istotnie prowadzenie postępowania dowodowego należy do zadań organu, ale nie można tego rozumieć w ten sposób, że strona zwolniona jest z jakiejkolwiek aktywności w tym zakresie, zwłaszcza, że pewne okoliczności są znane tylko stronie. Innymi słowy, skoro skarżąca twierdzi, że wydatkowała środki dotacyjne na określone cele, to powinna ten fakt udowodnić. Jeśli pewnych dowodów brak, np. imiennych list płac czy dowodów wypłaty wynagrodzenia strony udokumentowanych jedynie wewnętrznymi notami księgowymi, to przecież organ takiego dowodu nie jest w stanie pozyskać, bo on po prostu nie istnieje, gdyż nie został sporządzony. Szczegółowo kwestię tę omówił organ II instancji na str. 24, akapit 1. Również organ I instancji na str. 12 swego rozstrzygnięcia wskazał, że podczas kontroli stwierdził brak niektórych umów o pracę i umów zlecenia do wynagrodzeń rozliczonych z dotacji, więc wezwał skarżącą do udzielenia wyjaśnień i dostarczenie kopii umów, lecz skarżąca nie udzieliła na nie odpowiedzi. Dopiero w terminie późniejszym dosłała ponownie umowy o pracę za ten sam okres, za który były już wcześniej złożone, nie dołączyła natomiast umów dotyczących pozostałego okresu zatrudnienia 8 osób, imiennie wymienionych na str. 12 dec. I instancji. Również w odniesieniu do umów zleceń na 12 żądanych dokumentów skarżąca przedłożyła 4, dlatego zasadnie organ uznał wynagrodzenia pracowników w tej części za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Trudno zatem czynić organom zarzut, że nie zgromadziły materiału dowodowego, który mógł i powinien był się znaleźć tylko w posiadaniu strony. Poza tym część wynagrodzeń była ewidencjonowana podwójnie, na listach płac w pozycjach rozliczenia 43, 52 i 54 zostały powtórnie wykazane w poz. 55, 59 i 87, co obrazuje tabela przedstawiona na str. 9 dec. I instancji. Z tego powodu organy uznały część wynagrodzeń pracowników za niewykorzystane w terminie. Zatem i ten zarzut skargi uznać należało za nieuzasadniony.
Zasadnie organy zakwestionowały także kwotę 30 258,24 zł wydatkowaną tytułem wynagrodzenia skarżącej jako dyrektora generalnego. W toku kontroli skarżąca nie przedstawiła swego zakresu obowiązków jako dyrektora generalnego, oświadczyła jedynie, że fakt, iż funkcję tę wykonywała wynika z licznych dokumentów, jakie podpisywała w związku z prowadzeniem szkoły. Odnośnie tego Sąd podzielił stanowiska organów obu instancji, że pełnienie funkcji dyrektora musi mieć charakter rzeczywisty, związany z wykonywaniem zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, i to wykonywanych na bieżąco, podczas gdy skarżąca prowadziła wiele szkół na terenie całego kraju. Wynika to także ze skargi, gdzie w pkt. 2.1 oraz 2.1).e, gdzie skarżąca podniosła, że "w [...]" określona liczba osób ukończyła kształcenie. Również jedna z faktur opiewała na zakup materiałów biurowych, ale na potrzeby szkoły w G. (str. 21 dec. I instancji). Nie jest oczywiście zabronione prowadzenie większej ilości szkół jednocześnie, jednak może to rodzić wątpliwości co do faktycznej możliwości wykonywania stale czynności dyrektora. Nadto zauważyć należy, że w szkole zatrudniona była także osoba na stanowisku dyrektora pedagogicznego, zatem nie jest uzasadnione dublowanie wydatków na wynagrodzenia osób zarządzających, zwłaszcza w przypadku, gdy jedna z nich wykonuje czynności w placówkach tak oddalonych od siebie.
Co do opłaty za najem powierzchni reklamowej Sąd podziela stanowisko organów, że jest to wydatek, jaki nie mógł być pokryty z dotacji. Przeznaczeniem dotacji jest pokrycie wydatków związanych z kształceniem, wychowaniem i opieką, a nie reklamowania działalności szkoły w celu zwiększenia jej widoczności na rynku usług edukacyjnych i osiągania wyższych dochodów.
Organ zakwestionował także rozliczenie z dotacji poniesionej opłaty skarbowej i projektu architektonicznego. Odnośnie tego zauważyć przyjdzie, że dotacja udzielana jest na ucznia, a nie na dofinansowanie organu prowadzącego szkołę. Gdyby intencją ustawodawcy było wsparcie całokształtu działalności placówki oświatowej z racji jej statusu podmiotowego - wówczas przepis nie zawierałby ograniczenia wskazującego na określone zadania, a to w sferze "kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej" oraz zbędne byłoby zdanie drugie tego przepisu - zastrzegające wykorzystanie dotacji jedynie na pokrycie wydatków bieżących placówki (por. wyrok WSA w Szczecinie z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 974/18). Ponieważ ten wydatek nie jest związany z procesem kształcenia uczniów, lecz z ogólnymi kosztami funkcjonowania szkoły, nie mógł być pokryty z dotacji.
Natomiast co do projektu architektonicznego, organ zakwestionował go nie tyle z tego powodu, że nie jest związany z bieżącą działalnością oświatową, lecz dlatego, że zajęcia odbywały się w pomieszczeniach Zespołu Szkolno – Przedszkolnego, który funkcjonuje i nie było potrzeby dokonywania w nim zmian wymagających sporządzania projektu. (Str. 23 dec. II).
Również rekompensaty za koszty odzyskiwania należności i odsetki od nieterminowej zapłaty faktur nie mogą być rozliczane z dotacji, jako niestanowiące bieżących kosztów działalności oświatowej. Co do zasady należności winny być płacone w terminie, a w takim przypadku koszty odsetek by w ogóle nie powstały.
Odnośnie wniosków dowodowych strony, tj. zaświadczenia ZUS o niezaleganiu ze składkami na ubezpieczenia społeczne (karta 28 akt sądowych) to wynika z niego, że skarżąca istotnie nie zalega z zapłatą składek za lata 2018 - 2019, ale dlatego, że zostały one objęte układem ratalnym z 24 września 2020r., co potwierdza stanowiska organów obu instancji co do tego, że należności te nie zostały pokryte z dotacji za rok 2019, zatem w tej części podlega ona zwrotowi.
Natomiast z zaświadczenia NUS w G. z 22 grudnia 2022r. (karta 29 akt sądowych) wynika jedynie, że skarżąca opłacała zaliczki na podatek dochodowy w określonych kwotach. Nie wynika jednak ani jakich placówek, ani tym bardziej których pracowników zaliczki te dotyczyły, co - w świetle znanego Sądowi w urzędu faktu, że strona prowadziła wiele szkół na terenie kraju – nie pozwala na przyporządkowanie ich do konkretnej placówki. Drugie zaświadczenie (karta 31 akt sądowych) obejmuje natomiast lata 2020 – 2021, zatem pozostaje bez wpływu na przedmiotową sprawę.
Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że organ zasadnie określił część dotacji do zwrotu, a zarzuty naruszenia art. 251 ust. 1 ufp wyrażone w kilku odrębnych punktach skargi są nieuzasadnione.
W ocenie Sądu z akt wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy w sposób rzetelny i skrupulatny. Organ przeprowadził cały szereg dowodów, w tym dostarczonych i wnioskowanych przez stronę. O konieczności współdziałania strony w ich gromadzeniu Sąd już się wypowiedział. Zebrany materiał był wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Natomiast zarzuty dotyczące wadliwej oceny dowodów są tylko wówczas słuszne, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego tj., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów, co w badanej sprawie nie miało miejsca. O tym, że skarżąca była wzywana do składania wyjaśnień i dowodów i że przedkładała po raz kolejny te same dokumenty, zamiast tych, których w materiale dowodowym brakowało, Sąd już nadmieniał wyżej. Nieuzasadniony okazał się zatem zarzut naruszenia art. 80 oraz 77 § 1 Kpa.
Przechodząc do analizy pozostałych, nierozważonych dotychczas zarzutów skargi, Sąd stwierdza, co następuje.
Zarzut z pkt. 1.e skargi dot. naruszenia zasady państwa prawa poprzez brak podania przez organ I instancji pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest nieuzasadniony. W decyzji tej organ powołał przepisy mające zastosowanie w sprawie i w stosunku do niektórych przytoczył ich treść. Istotnie, brak przytoczenia treści wszystkich przepisów, na których organ oparł rozstrzygnięcie jest uchybieniem proceduralnym, zgodnie bowiem z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tym niemniej naruszenie przepisów procesowych może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy naruszenie zarzucane przez skarżącą nie miało żadnego wpływu na ten wynik.
Wyjaśniając powyższe stwierdzić należy, że uchybienie to dotyczy tylko decyzji organu I instancji, zaś decyzja organu odwoławczego – który przecież rozstrzyga sprawę po raz drugi w jej całokształcie - błąd ten naprawiła poprzez powołanie przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie i przytoczenie ich treści.
Oceniając zarzut błędnego określenia terminu naliczania odsetek Sąd nie podziela stanowiska strony w tym przedmiocie.
Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 ufp, dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
Stosownie zaś do art. 252 ust. 6 ufp odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia:
1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem;
2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
Odnosząc powyższe regulacje do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że co od kwot dotacji podlegających zwrotowi z tytułu ich wydatkowania niezgodnie z przeznaczeniem SKO określiło odsetki od dat ich przekazania przez organ dotujący, odrębnie dla poszczególnych kwot wskazanych w decyzji. Uczyniło to więc zgodnie z art. 252 ust. 6 pkt 1 ufp.
Odnośnie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości z tytułu ujęcia w rozliczeniu 2 uczniów niespełniających wymogu co najmniej 50% frekwencji w kwocie 176,44 zł to odsetki od niej nalicza się od dnia następującego po upływie terminu zwrotu określonych w ust. 1 i 2 art. 252 ufp.
Stosownie do ust. 1 dotacje podlegają zwrotowi w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności wykorzystania ich niezgodnie z przeznaczeniem albo pobrania nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Za datę stwierdzenia okoliczności niewłaściwego wykorzystania dotacji zasadnie organ przyjął 14 marca 2023r. tj. dzień przedłożenia do podpisu protokołu kontroli, który zawiera ustalenia faktyczne co do sposobu wykorzystania dotacji. To wówczas bowiem ustalono, że środki nie zostały wydatkowane we właściwy sposób. Zatem odsetki oblicza się od 15. dnia od stwierdzenia tej okoliczności czyli od 30 marca 2023r. Sąd orzekający podziela w tej mierze stanowisko wyrażone przez WSA we Wrocławiu w wyroku z 6 lipca 2017 r. o sygn. akt III SA/Wr 79/17 (LEX nr 2366871), gdzie Sąd stwierdził, że dotacja pobrana w nadmiernej wysokości to dotacja otrzymana z budżetu w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędnej do dofinansowania lub sfinansowania dotowanego zadania. Samo stwierdzenie okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, tożsame z obowiązkiem zwrotu dotacji, powstaje co do zasady w fazie rozliczania dotacji albo w wyniku czynności kontrolnych prowadzonych wobec beneficjenta.
Natomiast zasady zwrotu dotacji niewykorzystanej w terminie określa art. 251 ust. 1 ufp, zgodnie z którym dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku, z zastrzeżeniem terminów wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 189 ust. 4.
Zatem skoro terminem zwrotu tej części dotacji jest 31 stycznia roku następnego, to odsetki nalicza się od dnia następującego po tym terminie, a więc od 1 lutego 2020r., o czym zasadnie orzekły organy obu instancji.
Zarzut, że doszło do naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 ufp poprzez nieuznanie dotacji za wykorzystaną zgodnie z przeznaczeniem z powodu tego, że organ prowadzący faktycznie zrealizował cele oświatowe był już przedmiotem omówienia w niniejszym uzasadnieniu, zatem Sąd w tym miejscu jedynie podtrzymuje swe stanowisko co do tego, że skarżąca korzystająca z dotacji winna wykazać się szczegółowym rozliczeniem otrzymanych ze środków publicznych kwot. Jeśli zaś chodzi o możliwość uznania dotacji za wykorzystaną na podstawie art. 251 ust. 4 ufp, co strona podnosi kilkakrotnie w różnych zarzutach skargi, to zauważyć należy, że przepis ten stanowi, iż wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.
Z powyższego wynika zatem, że zasadą jest wykorzystanie dotacji przez zapłatę za zrealizowane zadania, czego skarżąca albo nie była w stanie wykazać (np. noty księgowe niepowiązane z innymi dokumentami, przelewy zlecone, ale nie wiadomo, czy wykonane, opłaty telekomunikacyjne, do których brak dokumentu potwierdzającego realizację tego wydatku), albo wykazywała zapłatę za wydatki niemające związku z zadaniami z zakresu kształcenia, wychowania i opieki (np. wydatki na wynagrodzenia ewidencjonowane dwukrotnie czy wynagrodzenia osób, co do których nie przedłożyła umów o pracę czy zlecenia, opłata skarbowa, odsetki do nieterminowych płatności, zapłata za projekt architektoniczny, zakup materiałów biurowych na potrzeby innej placówki). Z drugiej strony z cytowanego przepisu wynika także, że wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach w sytuacji, gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji. Skarżąca takich odrębnych przepisów nie wskazała, zaś możliwość wykorzystania dotacji przez realizację celów - jako wyjątek od ogólnej reguły zapłaty za zrealizowane zadania – winien być wykładany ściśle.
Zarzut naruszenia art. 60 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ufp jest niezrozumiały.
Art. 60 pkt 1 ufp stanowi, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych:
1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie.
Trudno zatem ustalić na czym miałoby polegać naruszenie powyższego przepisu; czy błędnym jest uznanie organu, że kwoty dotacji podlegające zwrotowi są środkami publicznymi? Albo czy nie stanowią niepodatkowych należności budżetowych?
Art. 61 ust. 1 pkt 4 ufp określa natomiast właściwość organów do wydawania decyzji zwrotowych i w pkt. 4 określa, że w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego są nimi: wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa. Natomiast wprost zarzutu niewłaściwości organu strona nie formułuje. Trudno zatem dociec, co w istocie zarzuca. Uzupełniająco można jedynie wskazać, że skoro organem właściwym w stosunku do należności budżetu j.s.t. jest starosta i to on wydał decyzję w I instancji, to oznacza to jedynie, że decyzja zwrotowa została wydana przez organ właściwy.
Odnośnie niepowołania w podstawie prawnej decyzji art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty jest to zarzut chybiony, gdyż przedmiotowa dotacja przyznana była na rok 2019, podczas gdy art. 90 został uchylony przez art. 80 pkt 16 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2017r., poz. 2203) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 stycznia 2018 r., zatem nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania.
Podsumowując, Sąd nie stwierdził w przedmiotowej sprawie zarzucanych w skardze przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego, ponadto nie dostrzegł, aby organy w kontrolowanej sprawie działały z naruszeniem innych przepisów procesowych lub materialnych uzasadniającym uwzględnienie skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.