III SA/Gl 65/21

III SA/Gl 65/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /sprawozdawca/
Barbara Orzepowska-Kyć
Marzanna Sałuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2249/21 - Wyrok NSA z 2025-09-03
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 4 pkt 22;  art. 92a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1  art. 34
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi ,,A’’ sp. j. w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną w części decyzją z [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: organ odwoławczy, GITD), po rozpatrzeniu odwołania ,,A’’ Spółka jawna (dalej jako: strona, skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (organ, [...]WITD) z [...] r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej Kpa), art. 4 pkt 22, art. 92a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, zwanej dalej utd) oraz Ip. 1.5, Ip. 5.2, Ip. 5.4, Ip. 5.5, Ip. 5.6, Ip. 5.7, Ip. 5.11, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.11, Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, art. 4, art. 6, art. 7, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L60 z 28.02.2014r.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, zwanego dalej "rozporządzenie 581/2010" (Dz.U.UE.L.2010.168.16).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzją GITD wyjaśnił, że organu I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł wobec stwierdzenia naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do utd:
- naruszenie polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie - za każdą zmianę;
- naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone;
- naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu;
- naruszenie polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego;
- naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku;
- naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej;
- naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy;
- naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi;
- naruszenie polegające na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień;
- naruszenie polegające na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd.
Dalej organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną. W zakresie kwestionowanym przez stronę, to jest w kwestii naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (Ip. 6.2.1 zał. nr 3 do utd) organ wskazał, że ustalił stan faktyczny w oparciu o zebrany materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, wyjaśnień strony, okazanych danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych, okazanych wykresówek oraz danych z systemu ViaToll. Na tej podstawie zaakcentował, że kierowca D. P. nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi za pomocą urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] w dniach [...] r. od godziny 14:23 do 16:07 oraz [...] r. od godziny 03:35 do 05:13. Podkreślił, że we wskazanych okresach pojazd poruszał się bez prawidłowej karty kierowcy. Wobec powyższego organ stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.
Nadto GITD wskazał, że analogicznego uchybienia dokonał kierowca J. P. w pojeździe o nr rej. [...] w dniu [...] r. od godziny 02:43 do 04:21. Również w tym przypadku stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...] zł została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Stąd łączna kara pieniężna za stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd wyniosła [...] zł.
W odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowania lp. 6.2.1. organ wskazał, że "ustalony stan faktyczny jednoznacznie skutkował nierejestrowaniem na kartach kierowców aktywności kierowców". Stwierdził, że wskazane w decyzji przypadki jazdy bez prawidłowej karty kierowcy są bezsprzecznie potwierdzone. W ocenie organu o naruszeniu sankcjonowanym przez Ip. 6.3.5 można mówić w kontekście rozpatrywanej sprawy jedynie w odniesieniu do naruszenia z dnia [...] r. kierowcy D. P. Skonstatował jednakże, iż powyższa różnica nie ma znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Ewentualna zmiana naruszenia nie wpływa w żaden sposób na zmianę rozstrzygnięcia co do swej istoty, a także wysokości nałożonej łącznej kary pieniężnej. Z powyższego powodu organ uznał za zasadne utrzymanie skarżonej decyzji w całości.
Drugą kwestionowaną przez stronę płaszczyzną jest naruszenie polegające na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy (Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd). W tej materii organ ustalił stan faktyczny w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w postaci protokołu kontroli, wyjaśnienia kontrolowanego przedsiębiorcy o pobieraniu danych składane przez stronę w toku postępowania oraz okazane dane cyfrowe. Na tej podstawie ustalił, iż kontrolowany przedsiębiorca nie okazał danych cyfrowych w następujących przypadkach: kierowcy L. L. z dni: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] r. - łącznie za 7 dni, w których kierowca wykonywał przewozy pojazdem o nr rej. [...]; kierowcy W. C. z dni: [...], [...], [...], [...], [...], [...] r. - łącznie za 5 dni, w których kierowca wykonywał przewozy pojazdem o nr rej. [...]; kierowcy J. W. za dzień [...] r., w którym kierowca prowadził pojazd o nr rej. [...]; pojazdu o nr [...] z dnia [...] r., w którym pojazd prowadzony był przez kierowcę M. P.; pojazdu o nr rej. [...] z dni: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]r. tj. łącznie za 11 dni, w których pojazd prowadzony był przez kierowcę W. C. Organ wskazał, że łącznie we wszystkich wskazanych przypadkach przedsiębiorca nie przedstawił do kontroli danych cyfrowych za 26 dni. Mimo wezwań organu kontrolnego przedsiębiorca nie uzupełnił brakujących danych. Podkreślił, że przesyłane wraz z wyjaśnieniami pliki cyfrowe poddane ponownej analizie również wykazują braki danych za wskazane powyżej dni. Natomiast część plików cyfrowych została uzupełniona przez skarżącego już po zakończeniu kontroli i sporządzeniu protokołu kontroli. Powyższe dotyczyło danych cyfrowych z pojazdów o nr rej. [...] i [...], które skarżący dostarczył wraz z wyjaśnieniami dopiero w toczącym się po zakończeniu kontroli postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze organ, stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł za stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.3.16 zał. nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.
Również w przypadku zarzutu niezasadnego nałożenia sankcji pieniężnej z tytułu lp. 6.3.16 zał. nr 3 do utd GITD uznał, iż jest on niezasadny. Podkreślił, że w rozpatrywanym przypadku nie budzi wątpliwości, iż przyjęta interpretacja i zastosowana w konsekwencji sankcja przez organ I instancji jest prawidłowa. Organ uznał, że powyższa interpretacja znajduje potwierdzenie w licznych wyrokach sądów administracyjnych, które wskazują, iż uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie po zakończeniu postępowania kontrolnego jest nieskuteczne. Postępowanie kontrolne kończy się w momencie sporządzenia i przekazania protokołu kontroli, który zawiera opis stwierdzonego stanu faktycznego. W postępowaniu kontrolnym organ wzywał przedsiębiorcę do przedstawienia danych cyfrowych do kontroli. Wskazał również, że kontrolowany wzywany był w trakcie trwania kontroli do uzupełnienia danych. Kontrolowany przedsiębiorca nie dochował ciążącego na nim obowiązku co skutkowało stwierdzeniem kwestionowanego naruszenia. Późniejsze uzupełnienie brakujących danych nie ma w takim stanie sprawy znaczenie i nie może skutecznie uwolnić skarżącego od nałożenia sankcji pieniężnej.
Podsumowując GITD podkreślił, że łączny wymiar kary pieniężnej w tej sprawie wyniósł [...] zł. Stosownie jednak do dyspozycji zawartej w art. 92a ust. 5 pkt 2 utd, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie może przekroczyć [...] zł, gdyż podmiot zatrudniał średnio od 11 do 50 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.
Kwestionując powyższe strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję ostateczną w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd oraz Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd. Zarzuciła:
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także zaniechaniu wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi; naruszenie art. 7a Kpa poprzez nie rozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści normy prawnej na korzyść strony, w sytuacji gdy nie sprzeciwiały się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania miałby bezpośredni wpływ; naruszenie art. 107 Kpa, art. 6 Kpa, art. 8 Kpa oraz art. 11 Kpa, przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w szczególności z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych, opartych wyłącznie na orzecznictwie stwierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, a tym samym niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia i brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a w konsekwencji działanie poza granicami prawa, wbrew obowiązkowi obligującemu organ do stania na straży praworządności.
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
naruszenie art. 32 ust. 3 w zw. z art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w stanie faktycznym sprawy kierowca naruszył obowiązki i zakazy w nich wymienione w sytuacji gdy w sprawie nie ustalono, czy działanie kierowcy polegające na nie rejestrowaniu swojej aktywności w przedmiocie czasu pracy było dopuszczalne i tym samym nie mogło być uznane za manipulację jaką jest fałszowanie, ukrywanie, likwidowanie lub niszczenie danych; naruszenie art. 33 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż okazanie przez przedsiębiorcę dokumentów w postaci wykresówek oraz danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego po wydaniu przez organ protokołu kontroli stanowi naruszenie określonych w tym przepisie obowiązków; naruszenie art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż okazanie przez przedsiębiorcę dokumentów w postaci wykresówek oraz danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego po wydaniu przez organ protokołu kontroli stanowi naruszenie określonych w tym przepisie obowiązków; naruszenie art. 92b ust. 1 utd poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż strona nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów oraz prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a tego przepisu, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego; naruszenie art. 92e ust. 1 pkt 1 utd poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w sprawie brak jest dowodów wskazujących, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których wystąpienie strona mogła przewidzieć.
W uzasadnieniu – w odniesieniu do naruszeń opisanych pod Ip. 6.2.1 zał. nr 3 do utd - skarżący podkreślił, że stwierdzając naruszenie polegające na nierejestrowaniu aktywności przez kierowców D. P. oraz J. P. organ dokonał niewłaściwej kwalifikacji prawnej. Twierdził, że zaniechanie rejestracji swojej aktywności podczas prowadzenia pojazdu poprzez nie włożenie do tachografu karty kierowcy powinno być kwalifikowane jako naruszenie polegające na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówki lub karty kierowcy mające wpływ na rejestrację danych, o którym mowa w Ip. 6.3.5 zał. nr 3 do utd Zdaniem skarżącego organ zastosował bardziej dotkliwą kwalifikację zachowania kierowców bez uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów, a kwalifikacja ta miała charakter wyłącznie umowny, stanowiący przejaw przejętej przez organy koncepcji. Jak wskazał skarżący, zarówno naruszenie określone w Ip. 6.2.1 jak i w Ip. 6.3.5 oparte są na identycznych podstawach prawnych, tj. przepisach art. 32 ust. 3 oraz art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Tymczasem – jak podkreślał - wynikająca z przepisów prawa materialnego powinność określonego zachowania się lub jego zakaz nie może zostać podzielona na dwa odrębnie sankcjonowane czyny jedynie w efekcie niekompatybilnego z przepisami prawa materialnego zapisami taryfikatora kar. Wobec powyższego skarżący utrzymywał, że działanie organu jest sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 7a § 1 Kpa. Skarżący zarzucił również organowi, że w toku postępowania nie zbadał czy wobec kontrolowanych kierowców nie zachodzi konieczność zastosowania wyjątków od wyrażonej w art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 zasady obowiązku rejestrowania swojej aktywności i zakazu wyjmowania wykresówek i kart kierowców przed zakończeniem dziennego okresu pracy.
Odnośnie naruszeń opisanych pod Ip. 6.3.16 zał. nr 3 do utd w zakresie nie okazania do kontroli danych cyfrowych z tachografów pojazdów o nr rej.: [...] oraz [...] strona podniosła, iż z żadnego przepisu prawa nie wynika, by dokumenty w postaci wykresówek oraz danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego mogły być przedłożone organowi wyłącznie do momentu zakończenia kontroli, sygnowanego datą sporządzenia protokołu kontroli. Twierdził, że tak sformułowane stanowisko organu nie posiada żadnego umocowania prawnego, bowiem jest oparte na brzmieniu Ip. nr 6.3.16 zał. nr 3 do utd, które nie stanowi prawa materialnego. W nawiązaniu do powyższego skarżący wskazał, że zastosowana interpretacja nie wynika ani treści art. 33 ust. 4 rozporządzenia 165/14, ani z treści art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców.
Skarżący wskazał również na naruszenie art. 92b i art. 92c utd poprzez stwierdzenie braku podstaw do zastosowania przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w treści powyższych przepisów bez niebudzącego wątpliwości uzasadnienia. Skarżący podkreślił, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących przepisów oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników lub premii zachęcających do naruszenia przepisów lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności poprzez właściwy proces rekrutacji, zawieranie stosownych umów o pracę z odpowiednim wynagrodzeniem, przeprowadzanie regularnych kontroli, szkoleń wewnętrznych oraz ewidencję czasu pracy i analizę plików przez zewnętrzny profesjonalny podmiot. Zdaniem skarżącego powyższe wskazywało, że przesłanki z art. 92b i 92c utd powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał swoje stanowisko. W odniesieniu do kwestii naruszenia Ip. 6.2.1 zał. nr 3 do utd podkreślił, że w decyzji wskazano szczegółowo podstawy prawne (w tym przepisy rozporządzenia 165/2014), natomiast opis naruszeń bezsprzecznie świadczy o nie przestrzeganiu przez kierowców przytoczonych przepisów. Podkreślił również, że w decyzji wskazane zostały różnice między naruszeniami Ip. 6.2.1 oraz Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do utd i tym samym odniesiono się do wątpliwości strony w tej materii. W odniesieniu do kwestii naruszenia Ip. 6.3.16 zał. nr 3 do utd ponownie wskazał, że podstawą kary było nieokazanie danych cyfrowych w określonych przypadkach oraz okazanie części z danych dopiero w toczącym się po zakończeniu kontroli postępowaniu administracyjnym. W odniesieniu zaś do kwestii naruszenia art. 92b i art. 92c utd organ wskazał, że do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności może dojść jedynie w razie wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych odnoszących się do okoliczności o charakterze obiektywnym. Tymczasem skarżący kwestionując własną odpowiedzialność nie przytoczył dowodów na poparcie swej tezy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. zauważyć należy, że jej materialnoprawną podstawę stanowią regulacje ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. W myśl ust. 3 art. 92a suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...] złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy, o czym stanowi art. 92a ust. 7 utd.
Zgodnie z załącznikiem nr 3 do utd lp. 6.1.2 niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi sankcjonowane jest karą w wysokości [...] zł.
Wobec stwierdzenia przez organ administracji wymienionych przekroczeń oraz nie wykazania przez stronę okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za ich powstanie zasadne było nałożenie kary pieniężnej, na podstawie lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do utd.
Zgodnie z załącznikiem nr 3 do utd lp. 6.3.16 nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy sankcjonowane jest karą w wysokości [...] zł.
Słusznie organ podkreślał – powołując się na art. 10 ust. 5 rozporządzenia 561/2006 oraz art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/14 – że treść lp. 6.3.16 odnosi się wyłącznie do postępowania kontrolnego. W nawiązaniu do zarzutów skargi wskazania wymaga, że ustawodawca penalizuje naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego polegających na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z kar kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień. Zważywszy na znamiona czasownikowe wymienionego tu deliktu oraz znamiona czasu i miejsca jego popełnienia, nie budzi wątpliwości Sądu "nieokazanie podczas kontroli" przez przewoźnika wymienionych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokumentów. Fakt nieokazania przez przedsiębiorcę określonych dokumentów jest penalizowany na gruncie tego przepisu o tyle, o ile brak ich okazania następuje w czasie kontroli, co jednoznacznie wynika z posługiwania się przez ustawodawcę właśnie określeniem "podczas kontroli". Wobec tego (skuteczne) przypisanie przedsiębiorcy omawianego deliktu wymaga ustalenia, że określone nim zachowanie (naruszenie) nastąpiło podczas kontroli, której ramy czasowe określa daty jej rozpoczęcia i przewidywany termin jej zakończenia
Natomiast zauważyć należy, że zgodnie z art. 92b ust. 1 utd nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) 89 Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu, ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2.
Zgodnie z art. 92c utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zgodnie z art. 92c ust. 1a. przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Zgodnie zaś z ust. 2 przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ.
Zatem konkludując podkreślić należy, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek ustalenia, czy kierowcy, którymi się on posługuje przy wykonywaniu przewozu (niezależnie od formy prawnej takiej relacji) dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań tych osób, skutkiem których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wpływ przedsiębiorcy na pracę, realizujących przewóz drogowy kierowców polega bowiem nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu od nich oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Art. 92c ust. 1 utd, jako wyjątek od zasady odpowiedzialności przedsiębiorcy także za działania swoich kierowców, odnosi się do wyjątkowych sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności; wyłączna wina osoby trzeciej, za której działania osoba naruszająca prawo nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania - nawet zawinionego - pracownika, którym przedsiębiorca posługuje się przy realizacji danego zadania przewozowego. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest bowiem wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. Jeżeli takie środki – na co wskazuje skarżący – były przez niego wprowadzane, to skutek w postaci naruszeń dowodzi jedynie ich nieskuteczności.
Należy podkreślić, że zaaprobowanie poglądu, że wina kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności za powstałe naruszenia prowadziłaby do nieakceptowalnego skutku w postaci przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej z przedsiębiorcy na zatrudnionych u niego kierowców. Wykazanie okoliczności objętych hipotezami art. 92b i art. 92c utd, a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciążają przedsiębiorcę. Obowiązkiem organu jako gospodarza postępowania administracyjnego jest natomiast przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę, których celem jest zdaniem strony wykazanie istotnych okoliczności dla zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnoprawnej.
W związku z powyższym nie sposób przychylić się twierdzenia skarżącego zarzucającego naruszenie przez organ omawianych przepisów poprzez niezastosowanie w sprawie właściwych przesłanek egzoneracyjnych.
Wobec powyższego należało stwierdzić, że zasadnie organy uznały, że w sprawie brak jest podstaw, aby zastosować przepisy wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone w trakcie kontroli drogowej naruszenia.
Konkludując należy stwierdzić, że organy nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się bezzasadne.
Zatem ze względu na przedstawioną wyżej wykładnię przepisów prawa materialnego, nie były zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zmierzały one bowiem do wykazania uchybień w zakresie dokonanych ustaleń, a tych dokonano prawidłowo..
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.