III SA/Gl 637/23

III SA/Gl 637/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2015 poz 926
par. 9 ust. 4
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być  finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - t. j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Referent Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 czerwca 2023 r. nr SKO.OG/41.12/71/2023/11819 w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 5 czerwca 2023r. nr SKO.OG/41.12/71/2023/11819 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z 17 kwietnia 2023r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącemu J. B. dofinansowania do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że skarżący 16 marca 2023r. złożył wniosek o przyznanie dofinansowania ze środków PFRON w ramach zaopatrzenia osób niepełnosprawnych w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.
Decyzją z 17 kwietnia 2023r. organ I instancji odmówił mu przyznania dofinansowania. W uzasadnieniu stwierdził, że wniosek ten został poddany ocenie eksperta – specjalisty ds. rehabilitacji medycznej, którego zdaniem urządzenie objęte wnioskiem ma jedynie pełnić funkcję wspomagającą, poprawiającą komfort życia, ale nie wymaga czynnego zaangażowania osoby niepełnosprawnej ani nie ma czynnego zaangażowania w proces leczenia. Nadto nie zostało umieszczone w wykazie wyrobów medycznych wydawanych na zlecenie, stanowiącym załącznik do właściwego rozporządzenia.
Rozpoznając wniesione przez skarżącego odwołanie, wskazaną na wstępie decyzją SKO utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu wskazało, że abstrahując od powodów wydania negatywnej dla strony decyzji przez organ I instancji, decyzja winna być utrzymana w mocy głównie z innego powodu. Mianowicie z akt sprawy wynika, że zakup urządzenia, o dofinansowanie którego ubiega się strona nastąpił 15 kwietnia 2023r., a więc przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, co miało miejsce dopiero 16 kwietnia 2023r. Natomiast stosownie do § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (t.j. Dz. U. 2015r., poz. 926), dofinansowanie nie może obejmować kosztów realizacji zadania poniesionego przed przyznaniem środków finansowych i zawarciem umowy o dofinansowanie ze środków Funduszu.
W skardze na tę decyzje skarżący podniósł, że nie jest zgodne z prawdą stwierdzenie, że dokonał zakupu urządzenia przed zawarciem umowy, gdyż przedłożona przez niego faktura obejmująca aparat masujący [...] jest jedynie fakturą pro forma.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji celem przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania stwierdzając, iż istotnie SKO umknął fakt, że jest to jedynie faktura pro – forma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).
Faktem jest, że w sprawie doszło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, co z kolei implikowało niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego.
Organ odwoławczy przyjął bowiem, że skarżący dokonał zakupu urządzenia, o którego dofinansowanie się ubiegał jeszcze przed złożeniem wniosku i zawarciem umowy o dofinansowanie, podczas gdy przedłożona faktura jest fakturą pro – forma. Jest to rodzaj faktury, który stosuje się jako ofertę handlową albo dokument, który określa kwotę do zapłaty za przyszłą dostawę towaru lub usługę. Stanowi ona informację o cenie towaru lub usługi lub też o wysokości zaliczki. Nie jest to dokument księgowy i jest ona wystawiana jest zawsze przed wystawieniem faktury głównej, dlatego nie jest uwzględniana przy dokonywaniu rozliczeń podatkowych (naliczenie i odliczenie podatku VAT ani przychodu dla celów podatku dochodowego).
W związku z tym, że organ potraktował ją jak fakturę VAT dopuścił się błędów w zakresie ustalenia stanu faktycznego, a tym samym naruszenia art. 7 i 77 § 1 Kpa.
Błąd ten miał konsekwencje w zakresie niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, który polegał na subsumcji do błędnie ustalonego stanu faktycznego takiego przepisu, który do faktycznie istniejącego stanu faktycznego nie znajdował zastosowania. Chodzi tu o § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, z 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 926). Zgodnie z powołanym przepisem, dofinansowanie nie może obejmować kosztów realizacji zadania poniesionych przed przyznaniem środków finansowych i zawarciem umowy o dofinansowanie ze środków Funduszu. Przepis ten nie znajdował zaś zastosowania, gdyż koszty zadania polegającego na zakupie aparatu masującego nie zostały jeszcze poniesione.
Tym samym organ odwoławczy dopuścił się także naruszenia prawa materialnego, tj. § 9 ust. 4 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy wyda kolejne rozstrzygnięcie, które nie będzie zawierało ww. wad.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.
O kosztach nie orzeczono, gdyż skarżący był zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i działał osobiście.