III SA/Gl 612/22

III SA/Gl 612/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-11-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 maja 2022 r. nr 2401-IOA.608.3.2022.MS w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym oddala skargę.
Uzasadnienie
1 UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 maja 2022 r. nr 2401-IOA.608.3.2022.MS, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (organ, Dyrektor), po rozpatrzeniu odwołania D. M. (skarżący), utrzymał w mocy, wydaną w wyniku wznowienia postępowania, decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 26 listopada 2021 r. nr [...], odmawiającą uchylenia w całości decyzji dotychczasowej Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...], ze względu na niestwierdzenie istnienia przesłanek z art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), dalej: OP.
Jako podstawę prawną organ II instancji powołał art. 233 § 1 pkt 1 OP. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 888 dalej: u.g.h.).
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy.
Ostateczną decyzją z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w R. wymierzył karę pieniężną dla "K." S.C. z siedzibą w R. w kwocie 12.000 zł., jako podmiotowi urządzającemu grę bez koncesji na automatach poza kasynem gry.
Postępowanie było prowadzone w związku z kontrolą dotyczącą urządzenia i prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach o niskich wygranych w lokalu "K." w R.. W dniu 19 maja 2010 r. W wyniku kontroli stwierdzono urządzenie PBS Games typ wideo, na którym urządzano gry hazardowe bez zezwolenia w lokalu, który nie był kasynem, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12. 000 zł. na podstawie art. 89 ust 1 u.g.h.
Odwołanie od ww. decyzji wnieśli wspólnicy spółki cywilnej po terminie z art. 223 § 2 pkt 1 OP. W odwołaniu, obok zarzutów dotyczących samego nałożenia kary zawarto wyjaśnienie, iż wspólnicy przebywali na urlopie. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na to postanowienie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt III SA/GL 1176/12 oddalił skargę.
W dniu 24 marca 2015 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w R. skarżący złożył na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 OP, wniosek o wznowienie postępowania wraz z odpisem wyroku Sądu Rejonowego w T. z 1 lutego 2013 r. o sygn. akt [...] uniewinniającym skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu tj. "jako urządzającemu grę bez koncesji na automatach poza kasynem gry w lokalu K. w dniu 19 maja 2010 r". Uwzględniając ww. wniosek Naczelnik Urzędu Celnego w R. postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak [...], wznowił postępowanie w sprawie określenia kary pieniężnej za urządzanie gier (...). W trakcie postępowania skarżący przedstawił kserokopię dokumentu "Uchwała Jednomyślna Wspólników" z dnia 2 stycznia 2010 r., którego oryginał znajduje się w Sądzie Rejonowym w T..
Postępowanie wznowieniowe zostało zakończone decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 3 lipca 2015 r., znak [...], odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 OP. Skarżący wniósł odwołanie w dniu 20 lipca 2015 r., na skutek którego Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją nr [...] z dnia 28 lutego 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. decyzją z dnia 8 września 2017 r. nr [...] ponownie odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 OP. Na skutek odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia 19 lutego 2018 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji tej organ odwoławczy zalecił zebranie pełnego materiału dowodowego oraz prawidłowe rozważenie przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 3 OP. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. decyzją z dnia 15 stycznia 2019 r. nr [...] ponownie odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...], w całości. Na skutek odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia 25 lipca 2019 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach decyzją z dnia 26 listopada 2021 r. nr [...] ponownie odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...], w całości, ze względu na niestwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 OP.
Od powyższej decyzji skarżący pismem z dnia 13 grudnia 2021 r. złożył odwołanie w, którym wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo o uchylenie decyzji wraz z decyzją z dnia 15 czerwca 2011 r., w całości oraz umorzenie postępowania z powodu przedawnienia. Skarżący zarzucił organowi błędne ustalenia faktyczne i błędne wnioski dotyczące oceny przedstawionych dowodów w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. z 1 lutego 2013 r. o sygn. akt [...] oraz "Uchwały Jednomyślnej Wspólników" z dnia 2 stycznia 2010 r. Dodatkowo wniósł zarzut przedawnienia, a w przypadku stwierdzenia przedawnienia wniósł o umorzenie sprawy na podstawie art.189g § 1 k.p.a.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia 26 maja 2022 r. nr 2401-IOA.608.3.22MS, utrzymał w mocy, wydaną w wyniku wznowienia postępowania, decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 26 listopada 2021 r. nr [...] odmawiającą uchylenia w całości decyzji dotychczasowej Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał m.in. że zgodnie z treścią art.128 OP, przepisy dopuszczające wzruszenie decyzji ostatecznej w tym zwłaszcza przepisy o nieważności nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Natomiast wyjątki od zasady trwałości decyzji ostatecznych mają na celu eliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych istotnymi wadami.
Podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 Ordynacji podatkowej.
Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.
Następnie organ przytoczył treść z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W kontekście powyższego uzasadniał, że wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może nastąpić jedynie gdy kumulatywnie zostaną spełnione cztery przesłanki, a mianowicie: a) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; b) są one istotne dla sprawy; c) nie były znane organowi, który wydał decyzję i d) istniały w dniu wydania decyzji.
Dalej organ uzasadniał, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody to zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Natomiast okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy organ uznał, że powołany przez skarżącego jako nowy dowód w sprawie wyrok Sądu Rejonowego w T. z 1 lutego 2013 r. o sygn. akt [...], uniewinniający skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu tj. urządzania gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry w lokalu K., dotyczy okoliczności faktycznych które istniały przed wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w R., wymierzającej karę pieniężną dla s.c. K. z siedzibą w R." w kwocie 12.000 zł., jako podmiotowi urządzającemu grę bez koncesji na automatach poza kasynem gry. Natomiast przedłożona "Uchwała Jednomyślna Wspólników" z dnia 2 stycznia 2010 r. jest dowodem który istniał w dniu ww. decyzji ostatecznej. Dowody te nie były znane organowi podatkowemu.
Wspomniana "Uchwała Jednomyślna Wspólników" w § 4 zawierała zapis, że żaden ze wspólników nie może bez zgody drugiego wspólnika podpisywać żadnych umów marketingowych, wynajmu, współpracy z innymi podmiotami gospodarczymi bądź jakimkolwiek instytucjami pod rygorem nieważności. Natomiast § 6 ww. uchwały zawierał zapis, że w sprawach wewnętrznych Spółki decydują zawsze wspólnicy na mocy podejmowanych uchwał, które zapadają jednomyślnie.
Organ wskazał, że w protokole przesłuchania w charakterze świadka z dnia 28 czerwca 2010 r. skarżący zeznał, iż wiedział o wstawieniu w dniu 1 maja 2010 r. do lokalu K. automatów zręcznościowych i zgodził się na ich wstawienie przez firmę "S.".
W świetle powyższego, zdaniem organu przedstawiony nowy dowód "Uchwała Jednomyślna Wspólników" z dnia 2 stycznia 2010 r. nie ma wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, a tym samym nie jest dowodem istotnym dla sprawy.
Drugi z przedstawionych dowodów przez skarżącego t.j. wyrok Sądu Rejonowego w T. z 1 lutego 2013 r. o sygn. akt [...] uniewinniający skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu nie stanowi okoliczności faktycznych lub dowodów istotnych w niniejszej sprawie. Przywołany wyrok rozstrzyga bowiem sprawę w zakresie uniewinnienia skarżącego od popełnienia przestępstwa z art.107 § 1 k.k.s.
Dodatkowo organ podniósł, że wiążące dla organu są wyłącznie ustalenia faktyczne prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa, a nie wyroku uniewinniającego z 1 lutego 2013 r. o sygn. akt [...], który został przedstawiony jako nowy dowód w sprawie, a tym samym nie jest dowodem istotnym dla sprawy.
Zaskarżona decyzja zdeterminowana została stanem faktycznym ustalonym w ostatecznej i niewzruszonej w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej z dnia 15 czerwca 2011 r.
Zebranie dowodów wpływających na określenie kary pieniężnej, rozpatrzenie tych dowodów i wyjaśnienie stanu faktycznego oraz ocena, czy dana okoliczność została udowodniona dokonane zostały w postępowaniu instancyjnym.
Niniejsze postępowanie jest natomiast postępowaniem wznowieniowym, w którym zarzuty co do postępowania instancyjnego nie mogą być podnoszone, a co istotne organy związane są rozstrzygnięciem, jakie zapadło w sprawie ostatecznej decyzji z dnia 15 czerwca 2011 r.
Organ odwoławczy wskazał w końcowej części uzasadnienia, że sposób prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń. Rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a uzasadnienie kompletne, jasne i wyjaśniające wszelkie ujęte w sposób obiektywny wątpliwości. Organ odwoławczy podzielił również ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji uznając je za jasne i słuszne.
W skardze, złożonej w dniu 14 czerwca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego zaskarżył w całości decyzję z dnia 26 maja 2022 r. nr 2401-IOA.608.3.22MS Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach.
Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem przedstawionych przez stronę dowodów jako wystarczających do wznowienia postępowania na mocy art. 240 § 1 pkt 5 OP oraz przy ustaleniu, że postępowanie zostało już wznowione postanowieniem z 21 maja 2015 r.
Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony skarżącej zarzucił niezgodność z prawem, w szczególności naruszenie art. 240 § 1 pkt 1 OP przez błędne ustalenie, że nie zaistniały podstawy do uznania dowodów dołączonych do nin. sprawy wznowieniowej za przesłanki wznowienia postepowania zakończonego prawomocną decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] oraz art. 139 k.p.a. przez brak dostrzeżenia skutków postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia 21 maja 2015 r. i orzeczenie sprzeczne z jego treścią.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący m.in. wskazał, że organ rozstrzygając o braku podstaw do wznowienia zaprzeczył swoim wcześniejszym ustaleniom.
Nadto konsekwentnie wywodził, że skoro w wyniku postępowania karnego skarżący został prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu, a więc nie dopuścił się przestępstwa polegającego na urządzaniu gier losowych poza kasynem, co ma ścisły związek ze sprawą wraz z drugim dowodem "Uchwałą Jednomyślną Wspólników" z dnia 2 stycznia 2010 r., to mimo, że pragmatyka postępowania karnego i administracyjnego jest różna, to jednak przedmiot sprawy jest tożsamy. W związku z czym podnosi, że dysonans miedzy ww. wyrokiem karnym a zaskarżoną decyzją jest wynikiem braku właściwych ocen dowodów i ich całokształtu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Podniósł m.in., że w skardze na decyzję organu skarżący powielił zarzuty odwołania co do uznania dowodów przez przyjęcie, że postępowanie karne zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym oraz "Uchwała Jednomyślna Wspólników" pozostaje bez wpływu na ustalenia organów celnych, a w konsekwencji nie miało wpływu na prawidłowość wydanych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją lub postanowieniem ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – zwany: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie jest zasadna.
Sąd podziela konkluzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, że postępowanie wznowieniowe nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym i nie jest jego kontynuacją. Tylko w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, bez względu na wagę uchybień związanych z tym postępowaniem. W przypadku wznowienia postępowania organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wiąże się to z zasadą trwałości decyzji ostatecznej, wyrażonej w postępowaniu podatkowym w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne.
Mając na względzie treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wyjaśnić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy:
- ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;
- okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowy w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania;
- powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 381/15, SIP LEX nr 2260704 i powołane tam orzecznictwo).
W ocenie Sądu niewątpliwie dowody w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. z 1 lutego 2013 r. o sygn. akt [...] oraz "Uchwały Jednomyślnej Wspólników" z dnia 2 stycznia 2010 r. nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydania ostatecznej decyzji z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...]. Jednakże ww. wyrok Sądu Rejonowego w T. z 1 lutego 2013 r. o sygn. akt [...] uniewinniający skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu tj. urządzającemu grę bez koncesji na automatach poza kasynem gry w lokalu K., dotyczy okoliczności faktycznych, które istniały przed wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 15 czerwca 2011 r., nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w R.. Natomiast przedłożona "Uchwała Jednomyślna Wspólników" z dnia 2 stycznia 2010 r. jest dowodem, który istniał w dniu ww. decyzji ostatecznej, a nie był znany organowi. Jednakże ww. uchwała nie wnosi nic nowego do ustalonego stanu faktycznego rozstrzygniętego ostateczną decyzją z dnia 15 czerwca 2011 r., ponieważ w protokole przesłuchania w charakterze świadka z dnia 28 czerwca 2010 r. skarżący zeznał, iż wiedział o wstawieniu w dniu 1 maja 2010 r. do lokalu K. automatów zręcznościowych i zgodził się na ich wstawienie przez firmę "S.".
W związku z czym dowody te nie mają wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy w zakresie uznania skarżącego za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry, a tym samym nie są istotne dla sprawy, ponieważ nie spełniają przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 OP.
Okoliczność, która w tej sprawie może być uznana za nową, nieznaną organowi, to brak winy skarżącego w rozumieniu prawa karnego w popełnieniu zarzucanego mu czynu tj. urządzania gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry. Jednakże w tym przypadku zaistnienie nowych okoliczności faktycznych w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi ponieważ dotyczy okoliczności faktycznych które istniały przed wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 15 czerwca 2011 r.
Podkreślić jeszcze raz należy, że skarżący, który w postępowaniu, po wznowieniu postępowania, odwołuje się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jako podstawy wznowienia, dążąc do zmiany uprzednio wydanego rozstrzygnięcia, musi wykazać, że brak wiedzy organu o nowej okoliczności faktycznej, nowym dowodzie miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w trybie zwykłym. W ramach postępowania wznowieniowego organ nie może ponownie przeprowadzać postępowania instancyjnego i poszukiwać dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spraw toczących się na przykład przed Sądami, Prokuraturą, czy innymi urzędami wobec innych osób nie związanych bezpośrednio z działalnością skarżącej, w tym dokonywać ponownej oceny dowodów, które były już przedmiotem oceny w postępowaniu wymiarowym (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 251/15, SIP LEX nr 2206239).
Wobec powyższego słuszna jest konkluzja organu, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jak i pozostałe w tym przepisie wskazane, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
-----------------------
3