II SA/Ol 416/06

II SA/Ol 416/06 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2006-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Irena Szczepkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji postanawia: odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji, powołując się na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, pismem z dnia "[...]"grudnia 2006 r. skierował do Starosty wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy R. N. w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy. Z uzasadnienia wniosku wynikało, iż licząc od "[...]"września 2004 r. wyżej wskazany kierowca dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego skutkującym uzyskanie z tego tytułu 26 punktów, o których mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Na powyższy wniosek R. N. wniósł skargę do tut. Sądu żądając jego uchylenia oraz zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do dokonania, zgodnej z treścią niniejszej skargi korekty zapisów punktów widniejących przy jego nazwisku w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że w jego ocenie przyczyną wystąpienia przez Komendanta Policji z przedmiotowym wnioskiem było błędne obliczenie obciążających go punktów i przedstawił w tej mierze swoje argumenty. Zażądał też wystąpienia przez Sąd do Komendy Miejskiej Policji o udostępnienie protokołu z kolizji drogowej z dnia "[...]", w której brał udział, lecz winę za jej spowodowanie ponosił kierowca kierujący drugim z pojazdów.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi na przedmiotowy wniosek jako, że nie jest on aktem lub czynnością dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu organ wskazał, Iż zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Podkreślono, iż decyzję w sprawie skierowania na osoby podejmuje zatem starosta działający jako organ administracji i taki akt /decyzja/ podlega w fazie postępowania sądowoadministracyjnego kontroli sądowej. Natomiast kontroli takiej, zdaniem organu, nie podlega sam wniosek inicjujący jedynie postępowanie prowadzone przez organ administracji samorządowej i zakończone decyzją w przedmiocie skierowania osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Ponadto organ podał, iż zgodnie z treścią § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania
z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236 poz. 1998) osoba zainteresowana ma prawo do uzyskania zaświadczenia o stanie punktów za naruszenia. Takie zaświadczenie bądź odmowa jego wydania podlega dalszej kontroli zgodnie przepisami Kpa dotyczącymi wydawania zaświadczeń. Skarżący nigdy nie zwracał się do organu Policji o wydanie zaświadczenia o stanie punktów, a jedynie prowadził polemiki dotyczące posiadania określonej ilości tych punktów, będące
w istocie niesformalizowana wymiana poglądów w materii uregulowanej przepisami Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Na zakończenie swych wywodów organ podkreślił, że zgodnie z prezentowanymi poglądami w orzecznictwie sądów administracyjnych, jedynie postępowanie w sprawie zaświadczenia umożliwia kontrolę sądowa nad ewidencjonowaniem przez uprawnione organy ilości punktów na naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) /zwanej
w dalszej części uzasadnienia: p.p.s.a/ kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,
na które służy zażalenie;
4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających
z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego
i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Powyżej przytoczone przepisy wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego.
W sprawie bezsporne jest, że będący przedmiotem skargi wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji skierowany do Starosty na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym nie jest nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a, ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 tej ustawy. Nie jest jednak także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zauważyć należy, iż w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. wymienione są konkretne indywidualne akty administracyjne (decyzje i postanowienia), a z kolei w przepisach art. 3 § 2 pkt 1 - 6 wymienione są konkretne ogólne akty administracyjne (przepisy gminne i inne uchwały organów gmin i ich związków oraz przepisy prawa miejscowego stanowione przez terenowe organy administracji rządowej). W art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy jest mowa o innych niż określone w pkt 1 - 3 aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej. Z powyższego wynika, że również ten przepis odnosi się do indywidualnych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, czyli dotyczących zewnętrznych, konkretnych, imiennie oznaczonych podmiotów znajdujących się w określonej sytuacji. Taka sytuacja nie ma natomiast miejsca w niniejszej sprawie.
Ponadto podkreślenia wymaga, iż z aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy "dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub ich potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku, wynikającego z przepisu prawa w stosunku do konkretnego podmiotu " (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz str. 61).
Przy takim rozumieniu aktu lub czynności przyjąć należy, iż wniosek, jaki Komendant Wojewódzki Policji skierował do Starosty o sprawdzenie kwalifikacji osoby kierującej pojazdem, nie jest aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 ust. 4 powołanej ustawy, albowiem nie jest to akt skierowany na zewnątrz (jego adresatem jest organ administracji publicznej), a także nie skutkuje potwierdzeniem (odmową potwierdzenia) uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę. Jak najbardziej trafnie wywodzi Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę, iż z redakcji art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) wynika, iż wniosek kierowany przez ten organ do starosty o sprawdzenie kwalifikacji osoby posiadanej uprawnienia do kierowania pojazdem inicjuje jedynie postępowanie administracyjne prowadzone przez organ administracji samorządowej, a zakończone decyzją w przedmiocie skierowania osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Prawidłowy jest także zaprezentowany w odpowiedzi na skargę pogląd, iż jedynie postępowanie w sprawie zaświadczenia umożliwia kontrolę sądową nad ewidencjonowaniem przez uprawnione organy ilości punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego (zob. nie publ. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 2825/00). Wyjaśnić przy tym skarżącemu należy, iż sąd administracyjny bada jedynie zgodność zaskarżonych aktów z prawem i to tylko w zakresie określonym w art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest natomiast uprawniony – jak domaga się tego skarżący – do zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do dokonania korekty zapisów zawartych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Reasumując stwierdzić należy, iż będące przedmiotem skargi pismo nie spełnia kryteriów aktu z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a w konsekwencji skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy – orzekł jak w sentencji postanowienia.