III SA/Gl 605/22

III SA/Gl 605/22 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 58 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 19 września 2022 r. sprawy ze skargi R. P. na pismo Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 17 grudnia 2021 r. znak sprawy [...] w przedmiocie skreślenia z listy osób oczekujących na udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 grudnia 2021 r. R. P. (dalej: "skarżący", "strona skarżąca") wniósł skargę na pismo Dyrektora Śląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 17 grudnia 2021 r. znak sprawy [...] w przedmiocie skreślenia z listy osób oczekujących na udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
R. P. wiadomością e-mail z dnia 16 listopada 2021 r. poinformował Śląski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Śląski OW NFZ"), iż na dzień 8 grudnia 2021 r. skarżącemu został wyznaczony termin przyjęcia na rehabilitację w Śląskim Centem Rehabilitacji i Prewencji w U. Świadczeniodawca poinformował Skarżącego, że aby skorzystać z rehabilitacji musi najpierw skreślić się z listy oczekujących na rehabilitację w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Chirurgii Urazowej w K..
W związku z powyższym Skarżący wniósł o poinformowanie Dyrektora Śląskiego Centrum Rehabilitacji i Prewencji w U., że w jego przypadku - w celu skorzystania od dnia 8 grudnia 2021 r. z rehabilitacji - nie jest konieczne skreślenie go z listy oczekujących na udzielenie świadczenia w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Chirurgii Urazowej w K. Uzasadniając swój wniosek Skarżący wskazał, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się postępowanie ze skargi Skarżącego na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr 22/12/2021/Ub z dnia 21 maja 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do świadczeń z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego.
Pismem z dnia 22 listopada 2021 r. Dyrektor Śląskiego OW NFZ wskazał, że przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skreślenia z list oczekujących na udzielenie świadczeń w Śląskim Centrum Rehabilitacji i Prewencji w U. oraz Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Chirurgii Urazowej w K. był brak podstaw prawnych do uwzględnienie takiego wniosku. Równocześnie dyrektor Śląskiego OW NFZ wezwał R. P. do dokonania wyboru placówki, z której skarżący zrezygnuje i poinformowania jej o swojej decyzji.
Pismem z dnia 7 grudnia 2021 r. skarżący wniósł skargę na pismo Dyrektora Śląskiego OW NFZ z 22 listopada 2021 r.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te rozstrzygane są na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron lub interes osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.
Odpowiadając na skargę, pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu z powodu jej niedopuszczalności.
Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.
Zaakcentować w tym miejscu trzeba, że na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Należy zatem zauważyć, iż pismo organu z dnia 22 listopada 2021 r., będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, nie należy do katalogu rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podlegających sądowej kontroli, gdyż w istocie decyzją nie jest. Nie stanowi ono także w ocenie Sądu zarówno postanowienia, jak i żadnego innego aktu ani czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się materialne oraz procesowe ujęcie decyzji. Przyjmuje się, że w ujęciu materialnym decyzja to kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych w państwie, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej i prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. w szczególności uchwała Izby Cywilnej i Administracji SN z dnia 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88, OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59; tak samo H. Dzwonkowski [red.]: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2008, str. 918). Cechą charakterystyczną decyzji administracyjnej jest więc to, że posiada ona zewnętrzny charakter, władczość oraz podwójną konkretność: dotyczy konkretnego adresata i konkretnej sytuacji, rozstrzygając o prawach i obowiązkach adresata (por. np. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Komentarz do art. 104 – 269, wyd. Zakamycze 2005, str. 14). Z kolei procesowe określenie decyzji zawarte zostało w art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a., w łączności z art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 105 k.p.a. i art. 107 tej ustawy.
Wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, że decyzję administracyjną jako oświadczenie woli organu administracji publicznej należy odróżniać od innych czynności, które są oświadczeniami wiedzy tego organu. Do takich oświadczeń wiedzy należą zaś przede wszystkim informacje, udzielane przez organ o stanie faktycznym i prawnym sprawy. Takie udzielenie informacji nie jest czynnością prawną a tym bardziej nie stanowi aktu administracyjnego, gdyż brak jest tutaj woli organu administracji, skierowanej na wywołanie skutków prawnych (por. np. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Bibliografia postępowania administracyjnego za lata 1927 – 2005, wyd. II, Zakamycze 2005, str. 602).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiot skargi nie zawiera istotnych cech decyzji. Przede wszystkim zaś, w żaden sposób nie można potraktować go jako władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o prawach bądź obowiązkach podatnika. Rozstrzygnięcie (osnowa) decyzji jest tym elementem, który stanowi kwintesencję decyzji, gdyż stanowi rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku; brak rozstrzygnięcia pozbawia dane pismo charakteru decyzji. Zaskarżone pismo ani nie załatwia sprawy co do istoty, ani też nie kończy w inny sposób postępowania.
Będące przedmiotem skargi pismo nie jest również postanowieniem. Elementy postanowienia nie różnią się bowiem zasadniczo od obligatoryjnych składników decyzji z tym, że podstawę postanowień stanowią niemal zawsze przepisy proceduralne. Postanowienia, tak jak i decyzje, są jednostronnymi i władczymi aktami administracyjnymi indywidualnymi (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. UNIMEX 2007, str. 861). Podstawową różnicą między decyzją a postanowieniem jest to, że postanowienie jest aktem stosowania prawa procesowego i z reguły nie rozstrzyga (z pewnymi wyjątkami) –– sprawy co do jej istoty. Postanowienie rozstrzyga o prawach i obowiązkach procesowych stron postępowania oraz innych jego uczestników.
Przedmiot skargi nie stanowi wreszcie także żadnego innego aktu ani czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Cechą wspólną tych aktów jest bowiem to, że aby mogły być one przedmiotem sądowej kontroli, dotyczyć muszą uprawnień bądź obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Muszą zatem wpływać w sposób prawnie wiążący na sytuację prawną określonego podmiotu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, LexisNexis, Warszawa 2012, str. 72). Jako przykłady takich aktów wskazać w szczególności można: określone czynności materialno – techniczne (np. czynność zameldowania, czynność udostępnienia pacjentowi publicznego zakładu opieki zdrowotnej dokumentacji medycznej, czynność wydania tablic rejestracyjnych pojazdu bądź ich wtórników, czynność wydania paszportu); akty rejestracji (co dotyczy np. rejestrów podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą czy też rejestracji bezrobotnego); akty odmowy przyjęcia do zakładu administracyjnego (uniemożliwiające tym samym korzystanie z usług takiego zakładu – np. biblioteki publicznej).
Reasumując: zaskarżone do Sądu pismo nie jest ani decyzją, ani postanowieniem ani też inną czynnością lub aktem, który można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Jest to bowiem pismo o charakterze stricte informacyjnym i stanowi oświadczenie wiedzy organu. Nie jest ono źródłem żadnych praw ani obowiązków i nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Brak jest bowiem ścisłego związku pomiędzy przepisami prawa (które mogłyby określać uprawnienie lub obowiązek podmiotu - podatnika) a zaskarżonym pismem.
Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe ustalenia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i przy zastosowaniu art. 58 § 3 tej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.