III SA/Gl 600/24

III SA/Gl 600/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-06-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Małgorzata Herman
Marzanna Sałuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 536
§ 1 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych  przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. P. na akt Prezydenta Miasta J. z dnia 22 maja 2024 r. nr MZDiM.SA.7150.W.1.20.2020.2024 w przedmiocie wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu 1. uchyla zaskarżony akt, 2. zasądza od Prezydenta Miasta J. na rzecz skarżącej 207,80 (dwieście siedem 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K.P. (dalej: "Skarżąca") jest akt Prezydenta Miasta J. (dalej: "Prezydent" lub "organ") w przedmiocie wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Sąd Rejonowy w M., Wydział [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 9 czerwca 2022 r. (sygn. akt [...]) ustanowił dla K.N. przedstawiciela w osobie adw. K. P., w celu reprezentowania nieobecnego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezydenta Miasta J.
2. Pismem z dnia 15 stycznia 2024 r. Skarżąca wniosła do organu o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej nieznanemu z urzędu, kosztów dojazdu do Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J. oraz kosztów nadanej korespondencji w niniejszej sprawie, tj. 6 X 6,80 zł.
3. Prezydent zawiadomieniem z dnia 22 maja 2024 r. w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z 19 kwietnia 2023 r. ([...]), w związku z wnioskiem Skarżącej z dnia 15 stycznia 2024 r., przyznał Skarżącej tytułem: kosztów pomocy prawnej udzielonej nieznanemu z urzędu - 1.440,00 zł, kosztów dojazdu do Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J. - 25,30 zł oraz kosztów nadanej korespondencji - 40,80 zł, tj. łącznie 1.506,10 zł.
W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że wynagrodzenie przedstawiciela (kuratora) ustanowionego dla osoby nieobecnej w trybie art. 34 § 1 K.p.a. w zw. z art. 184 § 1 KRO należy do kosztów postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 261 i n. k.p.a. (zob. uchw. SN z 9 lutego 1989 r., III CZP 117/88, OSNC 1990, Nr 1, poz. 11). Jak podnosi się w orzecznictwie (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 listopada 2016 r., IV SA/GI 577/16, Legalis, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2019 r., I SAB/Wa 320/19, Legalis, wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2022 r., III OSK 4038/21, Legalis) wysokość wynagrodzenia przedstawiciela (kuratora) ustanowionego dla osoby nieobecnej w trybie art. 34 § 1 k.p.a. w zw. z art. 184 § 1 KRO - wobec braku w tym zakresie przepisów z zakresu postępowania administracyjnego - należy ustalać, stosując przez analogię zasady określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 536). Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. W świetle ust. 2 w/w przepisu wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.
Prezydent argumentował, że w sprawie na stronę został nałożony obowiązek zapłaty kwoty 19.592,00 zł. W świetle § 2 pkt 5 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50. 000 zł – 3.600 zł. Zatem wysokość kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynosi 1.440,00 zł (3.600,00 zł x 40%).
Zgodnie z § 2 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej wysokość zwrotu uzasadnionych wydatków, które kurator poniósł w związku ze swoimi czynnościami, nie może przekraczać kwot wynikających z przepisów w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
W świetle § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.) koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 -1,15 zł.
Biorąc pod uwagę, że siedzibę przedstawiciela od siedziby MZDiM dzieli 11 km, tytułem kosztu dojazdu przyznano kwotę 25,30 zł (2 x 11 km x 1,15).
Tytułem nadanej korespondencji przedstawicielowi należy się kwota 40,80 zł (6x6,80 zł).
4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca zaskarżyła zawiadomienie organu, cyt.: "części dot. ustalenia kwoty wynagrodzenia za pełnienie funkcji przedstawiciela dla nieobecnego oraz w części nie uwzględniającej wzrost wydatków po stronie skarżącej w kwocie 6,80 zł, nie kwestionuje zaś w części przyznającej wydatki poniesione w niniejszej sprawie (tj. w wysokości 66,10 zł)."
Zaskarżonemu zawiadomieniu zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie wynagrodzenia przedstawiciela dla nieobecnego (kuratora) bez uwzględnienia podatku VAT w wysokości 23%, które to doprowadziło do zaniżenia kwoty wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną nieznanemu z miejsca pobytu,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie przez analogię rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określania wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej podczas, co doprowadziło do ustalenia wynagrodzenia adwokata w wysokości 40 % stawki minimalnej za czynności adwokackie, podczas gdy właściwe było zastosowanie zgodnie z wykładnią systemową art. 99 3 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, wskazującego na wynagrodzenie reprezentanta nieletniego (uprzednio zwanego kuratorem) będącego adwokatem,
3. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej poprzez prowadzenie sprawy w sposób przewlekły, w oderwaniu od wskazań Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata będącego kuratorem, w oderwaniu od stanowiska doktryny wskazującej na niekonstytucyjność różnicowania wynagrodzenia adwokatów świadczących pomoc prawną z uwagi na pełnioną pozycję, a także poprzez wysłanie pisma bez jakiegokolwiek pouczenia o możliwości jego zaskarżenia.
Skarżąca wniosła o cyt.:
"1. zwolnienie mnie z obowiązku uiszczania opłaty z tytułu złożonej skargi,
2. stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności materialno-technicznej i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie adwokatowi wynagrodzenia w kwocie 3.600 zł plus VAT (czyli 4.428,00 zł) wraz z należnymi i niezbędnymi wydatkami w sprawie w postaci uznanych przez organ I instancji w zawiadomieniu 40,80 zł za koszty korespondencji wraz 25,30 koszty dojazdu, a także wydatków w postaci 6,80 zł stanowiących koszt nadania zażalenia do SKO, na mocy którego uchylono postanowienie Prezydenta Miasta J. z dnia 15.02.202 r, a także 7,80 zł stanowiących koszt nadania niniejszej skargi, względnie o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji."
Uzasadniając skargę, Skarżąca argumentowała, że w kwestii wydatków organ nie uwzględnił kosztów poniesionych w związku z nadaniem korespondencji do SKO w wysokości 6,80 zł - zażalenie kuratora na postanowienie organu I instancji, które zostało uchylone przez SKO i sprawa ponownie wróciła do organu.
Zdaniem Skarżącej w sprawie odnieść należy się do wykładni systemowej i interpretując zapisy dotyczące wynagrodzenia należy stosować art. 99 3 § 3 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego, zgodnie z którym do ustalenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków reprezentanta dziecka będącego adwokatem lub radcą prawnym stosuje się odpowiednio przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze lub art. 22 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, a nie § 2, który wskazuje na zastosowanie stawki 40% dla kuratorów.
Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że przepisy dot. wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony ustalone jako 40 % normalnego minimalnego wynagrodzenia adwokatów działających jako profesjonalnych pełnomocników są niezgodne z konstytucyjną ochroną praw majątkowych i zasadą równości wobec prawa oraz powodują naruszenie zasady proporcjonalności.
Skarżąca zwróciła uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2023 r. (sygn. akt IV SA/Wr 384/22).
Podniosła, że w kwestii Vat-u dla adwokata, działającego jako kurator wielokrotnie wypowiadały już sądy, m.in. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 stycznia 2022 r. (sygn. akt III CZP 37/22) wskazał, że jeżeli kuratorem takim jest adwokat, jego wynagrodzenie podlega podwyższeniu o należny podatek od towarów i usług.
W ocenie Skarżącej organ powinien zastosować rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Reasumując, Skarżąca wniosła o ustalenie wynagrodzenia w kwocie 3.600 zł plus VAT (czyli 4.428,00 zł) + należne i niezbędne wydatki w niniejszej sprawie (uznane w zawiadomieniu 40,80 zł za koszty korespondencji + 25,30 koszty dojazdu + 6,80 koszty nadania zażalenia do SKO, w związku z którym uchylono postanowienie Prezydenta Miasta J. + 7,80 zł koszt nadania niniejszej skargi).
4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
5. W związku z wyznaczonym na dzień 8 kwietnia 2025 r. terminem rozprawy Skarżąca wniosła o jego zmianę, co Sąd uwzględnił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga okazała się częściowo uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2429 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Chodzi tu zatem o akty lub czynności, które nie są decyzją lub postanowieniem, (bo te są wymienione w pkt od 1 do 3), a więc są czynnościami faktycznymi, materialno-technicznymi, skierowanymi do indywidualnego podmiotu, dotyczącymi jego praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przedmiotem skargi do WSA na podstawie wyżej cytowanego przepisu mogą być akty niebędące decyzjami ani postanowieniami, o charakterze indywidualnym. Takim indywidualnym aktem jest zawiadomienie Prezydenta o wysokości wynagrodzenia Skarżącej pełniącej funkcje kuratora dla osoby nieobecnej.
W sprawie poza sporem jest to, że kuratorowi ustanowionemu dla strony postępowania administracyjnego, a tym samym i Skarżącej przysługuje z tego tytułu wynagrodzenie. Wynika to zarówno z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2748/12, LEX nr 1529036), jak również z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1989 r., sygn. akt III CZP 117/88 (OSNC z 1990 r. Nr 1, poz. 11). Zgodnie z powołaną uchwałą wyznaczenie przez sąd przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego na wniosek organu zgłoszony na podstawie art. 34 § 1 k.p.a. następuje na podstawie art. 184 Kodeku rodzinnego i opiekuńczego - dalej: "k.r.i.o.", zaś wynagrodzenie takiego przedstawiciela należy do kosztów postępowania administracyjnego. W uchwale tej stwierdzono również, że kurator wyznaczony przez sąd na podstawie art. 184 § 1 k.r.i.o. do zastępowania strony w postępowaniu administracyjnym nie jest kuratorem prawa materialnego, a jest kuratorem w danym postępowaniu. O charakterze kuratora decyduje cel ustanowienia, nie zaś jego podstawa prawna. Zatem wynagrodzenie za sprawowanie kurateli przez przedstawiciela strony postępowania administracyjnego, ze względu na jej charakter jest ściśle związane z konkretnym postępowaniem administracyjnym.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki WSA w Gliwicach z: 8 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 577/16, 10 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 529/17, 4 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 643/18, publ.: CBOSA) podkreśla się, że przeciwne stanowisko nie dałoby się pogodzić z konstytucyjną zasadą RP jako Państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP).
Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 28 maja 2024 r, sygn. III OSK 4381/21, że w choć zakresie ustalenia podstaw wynagrodzenia kuratora w postępowaniu administracyjnym brakuje właściwej regulacji, to jednak w tego rodzaju sprawie możliwym jest odpowiednie stosowanie przepisów, których treść, cel ustanowienia oraz funkcje uzasadniają wniosek o ich odpowiedniości dla potrzeb ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego kuratorowi ustanowionemu dla osoby nieobecnej na podstawie art. 34 § 1 K.p.a. Tego rodzaju przepisy można odnaleźć w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. 2018r. poz. 536; dalej: "rozporządzenie z 2018 roku"), które regulują wynagrodzenie kuratora działającego w podobnym charakterze – zob. wyroki NSA z 2 marca 2023 r. III OSK 7054/21, z 17 stycznia 2024 r. II FSK 165/23, z 12 stycznia 2024 r. II GSK 696/23.
W sprawie Prezydent, ustalając wynagrodzenie Skarżącej z tytułu pełnienia funkcji kuratora prawidłowo oparł się ma rozporządzeniu z 2018 roku.
Sporna natomiast jest wysokość przyznanego wynagrodzenia.
§ 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 2018 roku stanowi:
– "Wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej «kuratorem», ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny – w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł." (§ 1 ust. 1);
– "Wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to:
1) nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie;
2) wartość przedmiotu sporu;
3) stopień zawiłości sprawy" (§ 1 ust. 3).
W sprawie, z uwagi że na K.N. został nałożony obowiązek zapłaty kwoty 19.592,00 zł, Prezydent, na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), przyznał Skarżącej wynagrodzenie w kwocie 1.440,00 zł (3.600,00 zł. x 40%).
Skarżąca natomiast domaga się przyznania wynagrodzenia w stawce minimalnej, tj. w kwocie 3.600,00 zł powiększonej o podatek od towarów i usług.
W ocenie Sądu z przytoczonych przepisów wynikają jasne reguły. Jeżeli wartość przedmiotu sporu mieści się w przedziale od 10.000 zł do 50.000 zł, wynagrodzenie przedstawiciela (kuratora) ustala się – co do zasady – w wysokości od 60 zł (kwota minimalna określona wprost w rozporządzeniu z 2018 r.) do 1.440 zł (40% stawki minimalnej za czynności adwokackie). W myśl reguły wyjątkowej ustanowionej w § 1 ust. 3 rozporządzenia z 2018 roku, ilekroć spełnione są opisane tam przesłanki, wynagrodzenie to ustala się kwocie wyżej, aczkolwiek i w tym przypadku nie może ono przekraczać 3.600 zł (stawka minimalna za czynności adwokackie). Kwoty te podlegają podwyższeniu o stawkę podatku VAT.
Z akt sprawy wynika, że Skarżąca, pełniąc obowiązki przedstawiciela dla K.N. - nieznanego z miejsca pobytu złożyła odwołania od decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J. z przedmiocie nałożenia na K.N. obowiązku zapłaty kwoty 19.592,00 zł, tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu (decyzje z dnia 30 czerwca 2022 r. i z 19 kwietnia 2023 r.) W efekcie złożonego odwołania od decyzji z dnia 19 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 lipca 2023 r. orzekło o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji dnia 19 kwietnia 2023 r. i orzekło o nałożeniu na K.N. obowiązku zapłaty kwoty w wysokości 10.582 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia i przechowywania pojazdu. Jak podała Skarżąca na rozprawie w dniu 16 czerwca 2025 r. decyzja jest ostateczna, Skarżąca nie wniosła od niej skargi do WSA.
Prezydent na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2018 roku w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), prawidłowo ustalił Skarżącej wynagrodzenie w kwocie 1.440,00 zł (3.600,00 zł. x 40%). W sprawie nie było podstaw do przyznania wynagrodzenia w kwocie 3.600,00 zł (w stawce minimalnej za czynności adwokackie), gdyż nie wystąpiły przesłanki określone w § 1 ust. 3 rozporządzenia z 2018 roku.
Błędne jest natomiast stanowisko organu o niedoliczaniu do wynagrodzenia kuratora podatku od towarów i usług.
Należy bowiem mieć na uwadze, że ustawą z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 398 z późn. zm.) dokonano nowelizacji przepisów kodeksu postępowania cywilnego o kurateli. Stosownie do art. 6034 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. 2024, poz. 1568) wynagrodzenie kuratora obowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie z obowiązującą stawką tego podatku.
Wobec powyższego jeżeli kuratorem strony, której miejsce pobytu nie jest znane jest adwokat, jego wynagrodzenie podlega podwyższeniu o należny podatek od towarów i usług (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt III CZP 37/22, publ. LEX).
Odnosząc się do powołanego przez Skarżącą wyroku TK z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt SK 89/22, w którym uznano, że § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, należy zauważyć, że w orzeczeniu tym wyraźnie wskazano, iż TK (cyt.) "nie rozstrzyga, czy zaskarżony przepis rozporządzenia czyni iluzorycznym prawo podmiotowe chronione przez art. 64 ust. 2 Konstytucji – co musiałoby oznaczać faktyczne wygaszenie tego prawa w analizowanym zakresie. Trybunał, wydając wyrok, przedmiotem rozstrzygnięcia nie uczynił kwestii wysokości wynagrodzenia należnego kuratorowi (dla zmaterializowania się, dla zaspokojenia prawa chronionego przepisem art. 64 ust. 2 Konstytucji) – wyrok rozstrzyga inny problem konstytucyjny: eksponuje konstytucyjny zakaz lokowania w rozporządzeniu rozstrzygnięć objętych zaskarżonym przepisem, w sytuacji, gdy nie jest możliwe, by uznać, że rozstrzygnięcia te wykonują ustawę, w zakresie materii zastrzeżonej przez Konstytucję dla ustawy".
Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że skarga jest zasadna w części, w której Skarżąca podniosła, iż jej wynagrodzenie podlega podwyższeniu o należny podatek od towarów i usług.
Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną. Ponadto rozważy zasadność zwrotu Skarżącej wydatku w kwocie 6, 80 zł z tytułu, jak podała Skarżąca, poniesionych kosztów nadania zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w związku z którym uchylono postanowienie Prezydenta Miasta J.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 146 p.p.s.a. w związku z art. 145 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 207.80 zł tytułem wpisu i kosztów nadania skargi.