I OSK 1110/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w ŁodziŁódź2023-02-10
NSAinneŚredniawsa
postępowanie egzekucyjnegrzywna w celu przymuszeniazaległe wynagrodzeniaświadczenia pracowniczePaństwowa Inspekcja Pracykontrola pracodawcysąd administracyjnyegzekucja administracyjna
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę spółki na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia za niewypłacenie pracownikom zaległych wynagrodzeń i innych świadczeń.
Spółka złożyła skargę na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy, które utrzymało w mocy grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 20 000 zł. Grzywna została nałożona za niewypłacenie pracownikom zaległych wynagrodzeń i innych świadczeń, mimo wcześniejszych nakazów i upomnień. Spółka argumentowała, że opóźnienia wynikały z problemów finansowych spowodowanych pandemią i że większość należności została już uregulowana. Sąd uznał jednak, że spółka nie przedstawiła wystarczających dowodów na pełne wykonanie obowiązków, a organ egzekucyjny działał zgodnie z prawem, stosując środek przymuszenia w odpowiedniej wysokości.
Sprawa dotyczyła skargi złożonej przez "P" SPÓŁKĘ KOMANDYTOWĄ z siedzibą w Ł. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Łodzi, które utrzymało w mocy postanowienie o nałożeniu na spółkę grzywny w celu przymuszenia w kwocie 20 000 zł. Grzywna ta została nałożona w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym wykonania obowiązków wynikających z decyzji inspektora pracy, które nakazywały wypłatę zaległych wynagrodzeń, ekwiwalentów za urlop oraz wynagrodzeń za czas choroby i niewykonywania pracy dla licznych pracowników. Spółka podnosiła, że opóźnienia w wypłatach były spowodowane spadkiem sprzedaży w okresie pandemii i że wywiązała się z zaległości, a także kwestionowała zasadność nałożenia grzywny. Sąd administracyjny, rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, uznał skargę za niezasadną. Sąd podkreślił, że postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku, a organ egzekucyjny nie bada zasadności pierwotnej decyzji. Analiza akt sprawy wykazała, że spółka nie przedstawiła wystarczających dowodów na pełne uregulowanie wszystkich należności pracowniczych, a łączna kwota nieuiszczonych świadczeń nadal była znacząca. Sąd stwierdził, że organ egzekucyjny działał zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nałożona grzywna w wysokości 20 000 zł była odpowiednio wyważona i mieściła się w granicach uznania administracyjnego, nie przekraczając maksymalnych kwot przewidzianych prawem. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AIZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, organ egzekucyjny jest uprawniony do nałożenia grzywny, jeśli zobowiązany nie wykonał w całości nałożonego obowiązku, nawet jeśli przedstawił częściowe dowody wykonania.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku, a organ egzekucyjny nie bada zasadności pierwotnej decyzji. Brak pełnej dokumentacji wykonania obowiązku uzasadnia zastosowanie środków egzekucyjnych, w tym grzywny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (21)
Główne
t.j. art. 119 § pkt 3
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
t.j. art. 119 § pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.p.e.a. art. 1a § pkt 12b
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 2 § par. 1 pkt 11
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 6 § par. 1
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 7 § par. 2 i 3
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 15
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 26 § par. 1 i 5 pkt 1
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 119 § par. 1 i 2
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 120 § par. 1
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 121 § par. 1 i 2
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 122 § par. 1 i 2
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 125
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 126
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
p.p.s.a. art. 119 § pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 145 § par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
t.j. art. 1 § par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
p.p.s.a. art. 3 § par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz. U. z 2022 r., poz. 1614 art. 31 § ust. 4, 5 i 6
Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organ egzekucyjny działał zgodnie z prawem, stosując środki przymuszenia w sytuacji niewykonania obowiązku. Spółka nie przedstawiła wystarczających dowodów na pełne wykonanie nałożonych obowiązków. Wysokość nałożonej grzywny była uzasadniona i mieściła się w granicach uznania administracyjnego.
Odrzucone argumenty
Opóźnienia w wypłacie wynagrodzeń były spowodowane brakiem płynności wynikającym ze spadku sprzedaży w okresie pandemii. Wszystkie zaległe należności zostały pracownikom wypłacone. Organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jeśli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania lub przed wydaniem postanowienia.
Godne uwagi sformułowania
Postępowanie egzekucyjne jest wdrażane na mocy decyzji ostatecznych, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Grzywna w celu przymuszenia jest najmniej dolegliwym spośród wszystkich środków przewidzianych dla egzekucji świadczeń niepieniężnych. Funkcją grzywny jest wywarcie presji na zobowiązanego zmierzającej do dobrowolnego wykonania obowiązku. Natura tych obowiązków jest niepodzielna, co oznacza, że dopóty, dopóki zobowiązany nie wypłaci ostatniej należnej pracownikowi kwoty, obowiązek ten pozostaje niewykonany.
Skład orzekający
Anna Dębowska
sprawozdawca
Joanna Wyporska-Frankiewicz
członek
Paweł Dańczak
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących grzywny w celu przymuszenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwłaszcza w kontekście niewypłacania wynagrodzeń pracowniczych i wymogów dowodowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji niewypłacania wynagrodzeń i stosowania grzywny w celu przymuszenia; ogólne zasady stosowania grzywny mogą być szersze.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa ilustruje praktyczne konsekwencje niewypłacania wynagrodzeń pracowniczych i pokazuje, jak działa mechanizm przymusu egzekucyjnego w administracji. Jest to istotne dla pracodawców i pracowników.
“Niewypłacone pensje pracownikom mogą kosztować firmę dziesiątki tysięcy złotych grzywny. Sąd potwierdza skuteczność egzekucji.”
Sektor
praca
Asystent AI dla prawników
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII SA/Łd 750/22 - Wyrok WSA w Łodzi Data orzeczenia 2023-02-10 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2022-11-03 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Sędziowie Anna Dębowska /sprawozdawca/ Joanna Wyporska-Frankiewicz Paweł Dańczak /przewodniczący/ Symbol z opisem 6198 Inspekcja pracy Hasła tematyczne Egzekucyjne postępowanie Skarżony organ Inspektor Pracy Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2022 poz 479 art. 1a pkt 12b, art. 2 par. 1 pkt 11, art 6 par. 1, art. 7 par. 2 i 3, art. 15, art. 26 par. 1 i 5 pkt 1, art. 119 par. 1 i 2, art. 120 par. 1, art. 121 par. 1 i 2, art. 122 par. 1 i 2, art. 125, art. 126 Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j. Dz.U. 2023 poz 259 art. 119 pkt 3, art. 151 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "P" SPÓŁKI KOMANDYTOWEJ z siedzibą w Ł. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Łodzi z dnia 2 września 2022 r. nr rej. LD-O-5112-2/2022 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Uzasadnienie Postanowieniem z 2 września 2022 r., nr rej. LD-O-5112-2/2022 Okręgowy Inspektor Pracy w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Łodzi z 7 czerwca 2022 r., nr rej. LD-0243.621.6.2022.3 o nałożeniu na P. SPÓŁKĘ KOMANDYTOWĄ z siedzibą w Ł. grzywny w celu przymuszenia w kwocie 20 000 zł. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że postanowieniem z 7 czerwca 2022 r. inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Łodzi, działając jako organ egzekucyjny obowiązków o charakterze niepieniężnym nałożył na P. z siedzibą w Ł. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 20 000 zł. Grzywna została, nałożona w związku z prowadzonym przeciwko zobowiązanej postępowaniem egzekucyjnym, którego celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 7 czerwca 2022 r., nr rej.: [...], tj.: niezwłocznego zrealizowania decyzji inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Łodzi wskazanych w nakazie z 8 kwietnia 2021 r., nr rej. [...] o treści: Decyzja nr 1. Wypłacić wynagrodzenie za pracę: - za październik 2020 r.: T.B. w kwocie 2 700 zł brutto, P.C. w kwocie 2 406,67 zł brutto, D.Cz. w kwocie 2 577,27 zł brutto, E.D. w kwocie 990 zł brutto, Z.K. w kwocie 368,18 zł brutto, D.M. w kwocie 2 700 zł brutto, L.N. w kwocie 2 700 zł brutto; L.R. w kwocie 2 700 zł brutto, Y.Z. w kwocie 3 421,90 zł brutto; - za listopad 2020 r.: A.A. w kwocie 945 zł brutto, T.B. w kwocie 2 700 zł brutto, I.B. w kwocie 945 zł brutto, A.C. w kwocie 2 700 zł brutto, P.C. w kwocie 500 zł brutto, D.C. w kwocie 2 700 zł brutto, K.K. w kwocie 2 700 zł brutto, T.K. w kwocie 810 zł brutto, R.K. w kwocie 945 zł brutto, Z.K. w kwocie 2 700 zł brutto, B.K. w kwocie 2 295 zł brutto, G.L. w kwocie 2 700 zł brutto, V.L. w kwocie 1 485 zł brutto, D.M. w kwocie 1 485 zł brutto, M.M. w kwocie 2 700 zł brutto, T.N. w kwocie 270 zł brutto, L.N. w kwocie 2 700 zł brutto, L.R. w kwocie 2 700 zł brutto, H.S. w kwocie 1 350 zł brutto, Y.T. w kwocie 2 295 zł brutto, E.T. w kwocie 2 700 zł brutto, Y.Z. w kwocie 3 421,90 zł brutto; - za grudzień 2020 r.: A.A. w kwocie 613,64 zł brutto, I.B. w kwocie 613,64 zł brutto, V.D. w kwocie 1 104,55 zł brutto, O.G. w kwocie 3 200 zł brutto, N.G. w kwocie 2 700 zł brutto, S.H. w kwocie 2 209,09 zł brutto, Y.H. w kwocie 2 331,82 zł brutto, V.H. w kwocie 2 331,82 zł brutto, V.H. w kwocie 1 840,91 zł brutto, N.H. w kwocie 2 700 zł brutto, A.I. w kwocie 1 840,91 zł brutto, O.I. w kwocie 2 700 zł brutto, A.K-M w kwocie 855 zł brutto, D.K. w kwocie 2 331,82 zł brutto, U.K. w kwocie 1 840,91 zł brutto, H.K. w kwocie 2 590,91 zł brutto, Z.K. w kwocie 2 700 zł brutto, O.K. w kwocie 2 700 zł brutto, S.K. w kwocie 1 595,46 zł brutto, B.K. w kwocie 2 331,82 zł brutto, J.K. w kwocie 2 700 zł brutto, I.M. w kwocie 2 340 zł brutto, M.M. w kwocie 1 890 zł brutto, O.M. w kwocie 2 331,82 zł brutto, L.N. w kwocie 1 840,91 zł brutto, A.P. w kwocie 1 472,72 zł brutto, T.P. w kwocie 2 209,09 zł brutto, S.P. w kwocie 1 545,46 zł brutto, M.P. w kwocie 1 309,09 zł brutto, S.P. w kwocie 2 331,82 zł brutto, A.R. w kwocie 981,82 zł brutto, Ł.R. w kwocie 2 763,65 zł brutto, Ż.S. w kwocie 2 209,09 zł brutto, A.U. w kwocie 1 294,54 zł brutto, B.Z. w kwocie 2 331,82 zł brutto, Y.Z. w kwocie 2 333,11 zł brutto, L.Z. w kwocie 1 300,91 zł brutto; - za styczeń 2021 r.: I.B. w kwocie 2 900 zł brutto, I.B. w kwocie 2 900 zł brutto, S.B. w kwocie 2 900 zł brutto, S.Ch. w kwocie 2 594,74 zł brutto, D.Cz. w kwocie 186 zł brutto, E.G. w kwocie 2 442,11 zł brutto, O.G. w kwocie 3 200 zł brutto, N.G. w kwocie 2 747,37 zł brutto, B.H. w kwocie 2 594,74 zł brutto, L.H. w kwocie 2 594,74 zł brutto, S.H. w kwocie 1 628,07 zł brutto, O.H. w kwocie 3 000 zł brutto, Y.H. w kwocie 2 594,74 zł brutto, V.H. w kwocie 2 900 zł brutto, N.H. w kwocie 2 747,37 zł brutto, A.I. w kwocie 2 900 zł brutto, O. I. w kwocie 2 126,67 zł brutto, E.K. w kwocie 648,68 zł brutto, A.K-M w kwocie 1 326,32 zł brutto, S.K. w kwocie 2 900 zł brutto, D.K. w kwocie 2 900 zł brutto, T.K. w kwocie 2 900 zł brutto, R.K. w kwocie 2 136,84 zł brutto, U.K. w kwocie 2 900 zł brutto, H.K. w kwocie 1 900 zł brutto, Z.K. w kwocie 2 900 zł brutto, O.K. w kwocie 2 900 zł brutto, B.K. w kwocie 1 643,33 zł brutto, J.K. w kwocie 2 513,33 zł brutto, G.L. w kwocie 2 900 zł brutto, V.L. w kwocie 2 900 zł brutto, I.M. w kwocie 2 800 zł brutto, M.M. w kwocie 1 709,47 zł brutto, A.M. w kwocie 2 900 zł brutto, D.N. w kwocie 2 900 zł brutto, O.N. w kwocie 2 900 zł brutto, L.N. w kwocie 2 594,74 zł brutto, T.P. w kwocie 2 900 zł brutto, S.P. w kwocie 3 000 zł brutto, H.P. w kwocie 2 594,74 zł brutto, M.P. w kwocie 2 647,37 zł brutto, S.P. w kwocie 2 900 zł brutto, L.R. w kwocie 2 289,47 zł brutto, D.R. w kwocie 2 900 zł brutto, Ł.R. w kwocie 3 200 zł brutto, M.S. w kwocie 2 900 zł brutto, Ż.S. w kwocie 2 900 zł brutto, K.S. w kwocie 2 900 zł brutto, H.S. w kwocie 1 450 zł brutto, O.T. w kwocie 1 105,26 zł brutto, E.T. w kwocie 2 136,84 zł brutto, A.U. w kwocie 1 678,95 zł brutto, L.V. w kwocie 2 900 zł brutto, B.Z. w kwocie 1 643,34 zł brutto, A.Z. w kwocie 648,68 zł brutto, Y.Z. w kwocie 3 421,90 zł brutto, D.Z. w kwocie 2 900 zł brutto, S.Z. w kwocie 1 984,21 zł brutto, J.Z. w kwocie 2 594,74 zł brutto, L.Z. w kwocie 2 900 zł brutto; - za luty 2021 r.: I.B. w kwocie 1 015 zł brutto, S.B. w kwocie 2 900 zł brutto; E.G. w kwocie 1 305 zł brutto, N.H. w kwocie 580 zł brutto, T.N. w kwocie 145 zł brutto, Ł.R. w kwocie 160 zł brutto, M.S. w kwocie 145 zł brutto, D.Z. w kwocie 145 zł brutto, T.B. w kwocie 2 900 zł brutto, S.Ch. w kwocie 2 465 zł brutto, O.G. w kwocie 853,33 zł brutto, N.G. w kwocie 2 900,00 zł brutto, B.H. w kwocie 580 zł brutto, L.H. w kwocie 1 450 zł brutto, S.H. w kwocie 2 900 zł brutto, O.H. w kwocie 3 000 zł brutto, Y.H. w kwocie 2 900 zł brutto, V.H. w kwocie 2 900 zł brutto, N.H. w kwocie 2 900 zł brutto, A.I. w kwocie 2 900 zł brutto, O.I. w kwocie 2 900 zł brutto, E.K. w kwocie 725,00 zł brutto, A.K-M w kwocie 1 450,00 zł brutto, S.K. w kwocie 2 900 zł brutto, D.K. w kwocie 1 643,33 zł brutto, T.K. w kwocie 2 900 zł brutto, R.K. w kwocie 2 175 zł brutto, U.K. w kwocie 2 900 zł brutto, H.K. w kwocie 2 000 zł brutto, Z.K. w kwocie 2 900 zł brutto, O.K. w kwocie 2 900 zł brutto, J.K. w kwocie 2 900 zł brutto, G.L. w kwocie 2 900 zł brutto, V.L. w kwocie 2 900 zł brutto, N.L. w kwocie 2 755 zł brutto, I.M. w kwocie 2 900,00 zł brutto, M.M. w kwocie 2 900 zł brutto, A.M. w kwocie 2 900 zł brutto, N. D. w kwocie 2 900 zł brutto, N.O. w kwocie 2 900 zł brutto, L.N. w kwocie 2 900 zł brutto, T.P. w kwocie 2 900 zł brutto, S.P. w kwocie 2 600 zł brutto, M.P. w kwocie 2 900 zł brutto, S.P. w kwocie 2 900 zł brutto, L.R. w kwocie 2 900 zł brutto, Ż.S. w kwocie 2 755 zł brutto, K.S. w kwocie 2 900 zł brutto, H.S. w kwocie 1 450 zł brutto, L.V. w kwocie 2 900 zł brutto, A.Z. w kwocie 725 zł brutto, Y.Z. w kwocie 3 421,90 zł brutto, J.Z. w kwocie 2 900 zł brutto, L.Z. w kwocie 2 900 zł brutto; Decyzja nr 2. Wypłacić wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego: - za listopad 2020 r.: D.M. w kwocie 675 zł brutto; - za grudzień 2020 r.: S.H. w kwocie 490,91 zł brutto, Y.H. w kwocie 368,18 zł brutto, V.H. w kwocie 368,18 zł brutto, V.H. w kwocie 736,36 zł brutto, A.I. w kwocie 736,36 zł brutto, D.K. w kwocie 368,18 zł brutto, U.K. w kwocie 859,09 zł brutto, H.K. w kwocie 409,09 zł brutto, S.K. w kwocie 1 104,54 zł brutto, B.K. w kwocie 368,18 zł brutto, O.M. w kwocie 368,18 zł brutto, L.N. w kwocie 859,09 zł brutto, A.P. w kwocie 490,91 zł brutto, T.P. w kwocie 490,91 zł brutto, S.P. w kwocie 954,54 zł brutto, S.P. w kwocie 368,18 zł brutto, A.R. w kwocie 1 280,80 zł brutto, Ł.R. w kwocie 145,45 zł brutto, Ż.S. w kwocie 368,18 zł brutto, A. U. w kwocie 122,73 zł brutto, B.Z. w kwocie 245,45 zł brutto, Y.Z. w kwocie 1 088,79 zł brutto, L.Z. w kwocie 859,09 zł brutto; - za styczeń 2021 r.: S.C. w kwocie 305,26 zł brutto, E.G. w kwocie 457,89 zł brutto, N.G. w kwocie 152,63 zł brutto, B.H. w kwocie 305,26 zł brutto, L.H. w kwocie 305,26 zł brutto, S.H. w kwocie 305,26 zł brutto, Y.H. w kwocie 305,26 zł brutto, N.H. w kwocie 152,63 zł brutto, O.H. w kwocie 515,44 zł brutto, L.N. w kwocie 305,26 zł brutto, H.P. w kwocie 305,26 zł brutto, M.P. w kwocie 152,63 zł brutto, L.P. w kwocie 610,53 zł brutto, S.Z. w kwocie 305,26 zł brutto, J.Z. w kwocie 305,26 zł brutto; Decyzja nr 3. Wypłacić wynagrodzenie za czas choroby: - za październik 2020 r.: P.C. w kwocie 570 zł brutto, E.D. w kwocie 1 197 zł brutto, - za listopad 2020 r.: P.C. w kwocie 427,98 zł, E.D. w kwocie 882 zł brutto, I.F. w kwocie 1 428,99 zł brutto, M.K. w kwocie 931,95 zł brutto; - za grudzień 2020 r.: I.M. w kwocie 248,52 zł brutto, M.M. w kwocie 559,17 zł brutto, S.P. w kwocie 345,15 zł brutto, A.U. w kwocie 931,95 zł brutto, I.W.-O. w kwocie 372,78 zł brutto, L.Z. w kwocie 372,78 zł brutto; - za styczeń 2021 r.: D.C. w kwocie 902,02 zł brutto, S.H. w kwocie 644,30 zł brutto, H.K. w kwocie 754,38 zł brutto, B.K. w kwocie 837,59 zł brutto, J.K. w kwocie 257,72 zł brutto, R.L. w kwocie 902,02 zł brutto, I.M. w kwocie 193,29 zł brutto, M.M. w kwocie 386,58 zł brutto, B.Z. w kwocie 837,59 zł brutto; - za luty 2021 r.: Ł.R. w kwocie 73,98 zł brutto, K.Cz. w kwocie 1 030,88 zł brutto, O. G.. w kwocie 1 619,86 zł brutto, B. H. w kwocie 1 546,32 brutto, D.K. w kwocie 837,59 zł brutto, H.K. w kwocie 685,80 zł brutto, S.P. w kwocie 276,12 zł brutto, H.P. w kwocie 1 804,04 zł brutto, B.Z. w kwocie 64,43 zł brutto; Decyzja nr 4. Wypłacić ekwiwalenty za niewykorzystany w naturze urlop wypoczynkowy: I.F. w kwocie 640,40 zł brutto, O.K. w kwocie 512,32 zł brutto, M.K. w kwocie 640,40 zł brutto, I.M. w kwocie 512,32 zł brutto, A.A. w kwocie 512,32 zł brutto, I.B. w kwocie 512,32 zł brutto, V.D. w kwocie 256,16 zł brutto, I.W.-J. w kwocie 640,40 zł brutto, S.T. w kwocie 276,20 zł brutto, Y.T. w kwocie 276,20 zł brutto, B.K. w kwocie 690,50 zł brutto, R.L. w kwocie 799,98 zł brutto, D.R. w kwocie 276,20 zł brutto, O.T. w kwocie 428,58 zł brutto, E.T. w kwocie 414,30 zł brutto, A.U. w kwocie 690,50 zł brutto, S.Z, w kwocie 414,30 zł brutto, I.B. w kwocie 1 104,80 zł brutto, S.B. w kwocie 552,40 zł brutto, E.G. w kwocie 690,50 zł brutto, N.H. w kwocie 966,70 zł brutto, T.N. w kwocie 966,70 zł brutto, Ł.R. w kwocie 1 676,18 zł, M.S. w kwocie 552,40 zł brutto, D.Z. w kwocie 1 104,80 zł brutto, O.M. w kwocie 276,20 zł brutto, A.M. w kwocie 552,40 zł brutto, S.H. w kwocie 552,40 zł brutto, H.P. w kwocie 966,70 zł brutto, S.C. w kwocie 828,60 zł brutto, B.H. w kwocie 276,20 zł brutto, D.K. w kwocie 552,40 zł brutto, M.P. w kwocie 690,50 zł brutto; Decyzja nr 5. Wypłacić wynagrodzenie za czas niewykonywania pracy: V.H. w kwocie 122,73 zł brutto, A.I. w kwocie 122,73 zł brutto, Ł.R. w kwocie 290,90 zł brutto, Ż.S. w kwocie 122,73 zł brutto, B.Z. w kwocie 122,73 zł brutto. Zgodnie z informacjami zawartymi w protokole kontroli z 21 marca 2022 r., pomimo wcześniejszego doręczenia zobowiązanej upomnienia z 5 lipca 2021 r., nr rej.: 090156-620-K014-Eu0018/21, decyzje zostały wykonane tylko w części, a łączna kwota nie wypłaconych w dalszym ciągu świadczeń to ponad 300 000 zł. W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji skarżąca wniosła o jego uchylenie. Skarżąca podniosła, że opóźnienia w wypłacie wynagrodzeń były spowodowane głównie brakiem płynności wynikającym ze spadku sprzedaży w okresie pandemii. Po uzyskaniu środków wywiązywała się z zaległości pracowniczych redukując zatrudnienie. Wszystkie zaległe należności zostały pracownikom wypłacone. W związku z faktem, że podniesiony w zażaleniu zarzut dotyczący wypłaty świadczeń ujętych w nakazie z 8 kwietnia 2021 r. nie znajdował potwierdzenia zarówno w ustaleniach dokonanych przez inspektora pracy w trakcie kontroli, jak i nie wynikał z dokumentów będących w posiadaniu organów Państwowej Inspekcji Pracy, zobowiązana została poinformowana, że prawidłowe rozpatrzenie wniosku wymaga uzupełnienia informacji zawartych w zażaleniu, tj. przedłożenia dowodów mających potwierdzić wykonanie obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym z 7 czerwca 2022 r., na które powołano się w zażaleniu. 4 sierpnia 2022 r. skarżąca przedłożyła dowody w zakresie wypłaty świadczeń objętych nakazem z 8 kwietnia 2021 r. Organ drugiej instancji podniósł dalej, że skarżąca załączyła w większości potwierdzenia wypłat okazane i uwzględnione przez inspektora pracy w postępowaniu kontrolnym. W dalszym ciągu nie okazano dokumentów potwierdzających wypłatę świadczeń zawartych w tytule wykonawczym łącznie na kwotę ponad 200 000 zł. Częściowa realizacja, choćby w znacznym stopniu, egzekwowanych decyzji, w żadnym wypadku nie może być uznana za ich realizację. Nie można zatem uznać, że zasadnym jest uchylenie postanowienia o nałożeniu grzywny. Prawo merytorycznego kwestionowania rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przysługiwało skarżącej w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji nakładającej obowiązek. Skarżąca miała możliwość kwestionowania dokonanych w wyniku kontroli ustaleń, na mocy art. 31 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1614) ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez zgłoszenie zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole. Postępowanie egzekucyjne jest wdrażane na mocy decyzji ostatecznych, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że wysokość grzywny zależy od uznania organu egzekucyjnego. Oceniając wysokość nałożonej przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia, Okręgowy Inspektor Pracy w Łodzi, nie może polegać na określeniu matematycznych reguł, którymi powinien kierować się inspektor pracy przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia w określonych okolicznościach, lecz na ocenie, czy wzięte w tej sprawie pod uwagę przez organ egzekucyjny przesłanki określenia wysokości grzywny w celu przymuszenia, gwarantują zastosowanie grzywny w celu przymuszenia w wysokości zgodnej z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Nałożona grzywna stanowi jedynie 40% maksymalnej kwoty, jaką można nałożyć. Z tych względów nałożona grzywna nie może być uznana za środek zbyt uciążliwy, w sytuacji gdy obowiązki ciążące na pracodawcy w zakresie niewypłaconych świadczeń wobec pracowników, w dalszym ciągu przewyższają kwotę 200 000 zł. Nałożoną na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 20 000 zł, należy uznać za odpowiednio wyważoną, stosownie do okoliczności sprawy, z uwzględnieniem zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności. W skardze na powyższe postanowienie spółka P. wniosła o jego uchylenie i odrzucenie zarzutów. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w zażaleniu podnosiła brak podstaw do wymierzenia grzywny w celu przymuszenia oraz wystawienia tytułu egzekucyjnego z uwagi na wykonanie treści upomnienia z 5 lipca 2021 r. i wyjaśniła przyczyny opóźnienia. Zawarła w nim oświadczenie o wypłacie zaległości oraz podważyła treść zarzutów pokontrolnych ujętych w upomnieniu jako niezgodnych ze stanem faktycznym kontroli przeprowadzonej przez organ. Wystąpiła z żądaniem dopuszczenia dowodów z zeznań świadków pracowników skarżącej lub ich oświadczeń na okoliczność braku zobowiązań płacowych w stosunku do nich. Nie zostało to uwzględnione przez organ drugiej instancji. Skarżąca 4 sierpnia 2022 r. uzupełniła dowody w załącznikach załączonych do uzupełnienia wniosku w postaci wyroków Sądu Pracy w stosunku do dwóch byłych pracowników, przelewy wynagrodzeń dotyczących pracowników ujętych w postanowieniach pokontrolnych oraz listy płac wypłaty wynagrodzeń za okresy niekontrolowane, ale będące odzwierciedleniem rzetelności wypłaty wynagrodzeń dla pracowników w dalszych okresach działalności skarżącej a uwzględnionych jako niewypłaconych za okres wcześniej kontrolowany. Zdaniem skarżącej organ drugiej instancji nie uwzględnił, że jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania, a został wykonany po upomnieniu do końca 2021 r. przed wydaniem postanowienia 7 czerwca 2022 r., to organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to sytuację, w której wszczęte postępowanie egzekucyjne nie może być prowadzone, gdyż przestał istnieć obowiązek skonkretyzowany w tytule wykonawczym, a zatem postępowanie egzekucyjne stało się bezprzedmiotowe i w takim razie musi zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w Łodzi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie kończące postępowanie wydane na skutek wniesienia zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym, a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2015 r., I OSK 1110/13). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. np. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 2 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. W myśl art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z treścią art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W myśl art. 121 § 1 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. Zgodnie z treścią art. 121 § 2 u.p.e.a. z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. W myśl art. 122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny. Zgodnie z treścią art. 122 § 2 u.p.e.a. postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Pod pojęciem środków egzekucyjnych należy rozumieć "zinstytucjonalizowane formy przymusu państwowego stosowane według ściśle określonej procedury, a skierowane bezpośrednio na wykonanie obowiązku prawnego" (E. Bojanowski, Wykonanie zastępcze w administracji, Warszawa 1975, s. 34). Ich zastosowanie ma, zatem doprowadzić do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Skuteczność środków egzekucyjnych jest jednym z podstawowych czynników przesądzających o efektywności administracji publicznej. Uregulowane w ustawie środki egzekucyjne są środkami zaspokajającymi, z wyjątkiem grzywny w celu przymuszenia, która jest środkiem przymuszającym. Z przepisu art.119 § 1 u.p.e.a. wynika, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się aby przymusić zobowiązanego do wykonania określonej czynności. Wysokości grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu organu orzekającego, o czym świadczy przede wszystkim brak ustawowych kryteriów wiążących organ w tym zakresie, jak i sprecyzowanie tylko dolnej i górnej granicy grzywny (por. art. 119 i art. 121 u.p.e.a.). Pogląd ten jest powszechnie akceptowany zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie. W związku z tym przy określeniu wysokości grzywny stosuje się ogólne reguły rządzące uznaniem administracyjnym, jak i zasady sformułowane przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czyli generalnie cel stosowanego środka. Grzywna w celu przymuszenia jest najmniej dolegliwym spośród wszystkich środków przewidzianych dla egzekucji świadczeń niepieniężnych, do jakich należy egzekucja będąca przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Funkcją grzywny jest wywarcie presji na zobowiązanego zmierzającej do dobrowolnego wykonania obowiązku. Organ egzekucyjny, ustalając jej wysokość, powinien kierować się przede wszystkim zasadą celowości (art. 7 § 2 u.p.e.a.), pomijając inne okoliczności podmiotowe, w tym np. możliwości finansowe zobowiązanego (por. P. Przybysz w: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Warszawa, 2015 r., str. 479, wyrok NSA z 15 października 2014 r., I OSK 1466/14). Zasada celowości oznacza stosowanie środka najmniej uciążliwego i prowadzącego bezpośrednio do wykonania obowiązku. W sytuacji, w której grzywna jest jedynym w zasadzie możliwym środkiem, stosowanie tej reguły w istocie sprowadza się do oceny, jaka wysokość grzywny jest na tyle dolegliwa dla zobowiązanego, aby spełniła zakładane intencje. Rozważając wysokość grzywny należy zatem przede wszystkim kierować się ogólnymi zasadami uznania administracyjnego, przenosząc je na grunt konkretnej sprawy. Uznanie administracyjne charakteryzuje się m.in. tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi i ma pewną swobodę w ocenie zasadności żądania – oczywiście w granicach ustawowych przesłanek, co wszak nie oznacza dowolności. W tego rodzaju sprawie organ egzekucyjny musi jednak dysponować kompletnym materiałem dowodowym, pozwalającym na dokonanie wszechstronnych ustaleń faktycznych, po to, aby je rozważyć pod kątem właściwych przepisów, nie przekraczając ram owej swobody. Organ rozstrzygając w sprawie powinien ocenić całokształt okoliczności zarówno podmiotowych, jak i przedmiotowych. Okoliczności te wymagają wnikliwego rozważenia i przedstawienia tego procesu w uzasadnieniu postanowienia. Pozostawienie uprawnienia do orzekania na takiej podstawie organom egzekucyjnym jednocześnie zawęża kognicję sądów administracyjnych powołanych do badania legalności działania administracji do tego zakresu. W konsekwencji kontrola legalności przez sąd administracyjny postanowienia organu egzekucyjnego o nałożeniu na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia ogranicza się do oceny formalnej poprawności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, istnienia właściwej podstawy faktycznej i prawnej, właściwości organu, prawidłowości zastosowanego środka. Natomiast w zakresie wysokości grzywny sprowadza się do badania zachowania ustawowych granic wielkości kwot, krotności wymierzania grzywny oraz uwzględnienia zasad jej nakładania (por. wyrok NSA z 8 listopada 2018 r., I OSK 1054/18). W orzecznictwie wskazuje się, że grzywna ta nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Dowodem na to są postanowienia art. 125 i 126 u.p.e.a., zgodnie z którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą mu być zwrócone w 75 % lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie przekroczył granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Jeżeli ocena ta mieści się w granicach racjonalnego działania, to nie można organowi zarzucić, że naruszył granice uznania administracyjnego. Nie można też wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego z treści art. 121 u.p.e.a. Tym bardziej, że może się on uwolnić od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek. Dlatego nie ma tu zastosowania, wyrażona w prawie karnym, zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być więc na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanych nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie realizacji nakazanego obowiązku. Dlatego także, wymierzając grzywnę, organ egzekucyjny kieruje się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony (por. wyroki NSA: z 16 maja 2017 r., II OSK 2320/15; z 20 lipca 2016 r., I OSK 944/16; z 26 października 2017 r., I OSK 805/17; z 8 listopada 2018 r., I OSK 1054/18). W ocenie sądu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskazano trafnie na okoliczności świadczące o skutecznym wszczęciu postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie, tj. istnienie tytułu egzekucyjnego z 7 czerwca 2022 r. podlegającego egzekucji administracyjnej będącego następstwem niepełnego wykonania przez skarżącego decyzji określonych w nakazie z 8 kwietnia 2021 r., pomimo doręczenia 9 lipca 2021 r. upomnienia z 5 lipca 2021 r., co zostało stwierdzone w protokole z kontroli z 14 czerwca 2021 r. (art. 15, art. 26 § 1 i § 5 pkt 1 u.p.e.a.), a następnie w wyniku analizy przedstawionych przez skarżącą analizy dokumentów załączonych do pisma z 4 sierpnia 2022 r. Wystawiony przez inspektora pracy tytuł wykonawczy niewątpliwie dotyczy obowiązku o charakterze niepieniężnym. Skarżąca, jako pracodawca, obciążona została na mocy tego tytułu obowiązkami określonym w decyzjach znajdujących się w nakazie z 8 kwietnia 2021 r., a skonkretyzowanymi jako "wypłacenie wynagrodzenia za pracę", "wypłacenie wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego", "wypłacenie wynagrodzenia za czas choroby", "wypłacenie ekwiwalentu za niewykorzystany w naturze urlop wypoczynkowy", "wypłacenie wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy". Natura tych obowiązków jest niepodzielna, co oznacza, że dopóty, dopóki zobowiązany nie wypłaci ostatniej należnej pracownikowi kwoty, obowiązek ten pozostaje niewykonany (por. wyrok NSA z 1 marca 2011 r., I OSK 2077/10). Już choćby z tego powodu trudno mówić o wykonaniu obowiązku, skoro jak wynika z akt sprawy, pozostały nadal niewypłacone należności pracownicze. Wbrew twierdzeniom skarżącej przedłożone przez nią w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia dokumenty załączone do pisma z 4 sierpnia 2022 r.: wyroki Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, X Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 24 września 2021 r., sygn. akt XP [...], z 18 listopada 2021 r., sygn. akt X P [...], zawiadomienie o zajęciu wierzytelności rachunku bankowego, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji, szczegółowe listy płac za październik 2021 r. – luty 2022 r., potwierdzenia przelewów nie potwierdzają, że określone w nakazie z 8 kwietnia 2021 r. zobowiązania zostały w pełni wykonane. I tak skarżąca nie przedłożyła dowodów potwierdzających zapłatę należności choćby w części: 1. z tytułu wynagrodzenia za pracę (decyzja nr 1): - za styczeń 2020 r.: P.C. w kwocie 2 406,67 zł brutto, E.D. w kwocie 990 zł brutto; - za listopad 2020 r.: A.A. w kwocie 945 zł brutto, I.B. w kwocie 945 zł brutto, P.C. w kwocie 500 zł brutto, K.K. w kwocie 2 700 zł brutto, T.K. w kwocie 810 zł brutto, T.N. w kwocie 270 zł brutto, Y.T. w kwocie 2 295 zł brutto, E.T. w kwocie 2 700 zł brutto; - za grudzień 2020 r.: A.A. w kwocie 613,64 zł brutto, I.B. w kwocie 613,64 zł brutto, V.D. w kwocie 1 104,55 zł brutto, N.G. w kwocie 2 700 zł brutto, Y.H. w kwocie 2 331,82 zł brutto, V.H. w kwocie 1 840,91 zł brutto, D.K. w kwocie 2 331,82 zł brutto, J.K. w kwocie 2 700 zł brutto, O.M. w kwocie 2 331,82 zł brutto, M.P. w kwocie 1 309,09 zł brutto; - za styczeń 2021 r.: I.B. w kwocie 2 900 zł brutto, S.B. w kwocie 2 900 zł brutto, S.C. w kwocie 2 594,74 zł brutto, N.G. w kwocie 2 747,37 zł brutto, B.H. w kwocie 2 594,74 zł brutto, L.H. w kwocie 2 594,74 zł brutto, Y.H. w kwocie 2 594,74 zł brutto, E.K. w kwocie 648,68 zł brutto, D.K. w kwocie 2 900 zł brutto, T.K. w kwocie 2 900 zł brutto, R.K. w kwocie 2 136,84 zł brutto, J.K. w kwocie 2 513,33 zł brutto, V.L. w kwocie 2 900 zł brutto, A.M. w kwocie 2 900 zł brutto, M.P. w kwocie 2 647,37 zł brutto, E.T. w kwocie 2 136,84 zł brutto, J.Z. w kwocie 2 594,74 zł brutto; - za luty 2021 r.: I.B. w kwocie 1 015 zł brutto, S.B. w kwocie 2 900 zł brutto, T.N. w kwocie 145 zł brutto, M.S. w kwocie 145 zł brutto, S.C. w kwocie 2 465 zł brutto, O.G. w kwocie 853,33 zł brutto, N.G. w kwocie 2 900,00 zł brutto, B.H. w kwocie 580 zł brutto, L.H. w kwocie 1 450 zł brutto, Y.H. w kwocie 2 900 zł brutto, E.K. w kwocie 725,00 zł brutto, D.K. w kwocie 1 643,33 zł brutto, T.K. w kwocie 2 900 zł brutto, J.K. w kwocie 2 900 zł brutto, A.M. w kwocie 2 900 zł brutto, T.P. w kwocie 2 900 zł brutto, M.P. w kwocie 2 900 zł brutto, H.S. w kwocie 1 450 zł brutto, J.Z. w kwocie 2 900 zł brutto; 2. z tytułu wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego (decyzja nr 2): - za grudzień 2020 r.: Y.H. w kwocie 368,18 zł brutto, D.K. w kwocie 368,18 zł brutto, O.M. w kwocie 368,18 zł brutto; - za styczeń 2021 r.: S.C. w kwocie 305,26 zł brutto, N.G. w kwocie 152,63 zł brutto, B.H. w kwocie 305,26 zł brutto, L.H. w kwocie 305,26 zł brutto, Y.H. w kwocie 305,26 zł brutto, L.N. w kwocie 305,26 zł brutto, M.P. w kwocie 152,63 zł brutto, L.R. w kwocie 610,53 zł brutto, J.Z. w kwocie 305,26 zł brutto; 3. z tytułu wynagrodzenia za czas choroby (decyzja nr 3): - za październik 2020 r.: P.C. w kwocie 570 zł brutto, E.D. w kwocie 1 197 zł brutto, - za listopad 2020 r.: P.C. w kwocie 427,98 zł, E.D. w kwocie 882 zł brutto, M.K. w kwocie 931,95 zł brutto; - za grudzień 2020 r.: I.W.I w kwocie 372,78 zł brutto; - za styczeń 2021 r.: H.K. w kwocie 754,38 zł brutto, R.L. w kwocie 902,02 zł brutto; - za luty 2021 r.: Ł.R. w kwocie 73,98 zł brutto, B.H. w kwocie 1 546,32 brutto, D.K. w kwocie 837,59 zł brutto, H.K. w kwocie 685,80 zł brutto; 4. z tytuły ekwiwalentu za niewykorzystany w naturze urlop wypoczynkowy (decyzja nr 4): M.K. w kwocie 640,40 zł brutto, A.A. w kwocie 512,32 zł brutto, I.B. w kwocie 512,32 zł brutto, V.D. w kwocie 256,16 zł brutto, I.W-J w kwocie 640,40 zł brutto, S.T. w kwocie 276,20 zł brutto, Y.T. w kwocie 276,20 zł brutto, R.L. w kwocie 799,98 zł brutto, D.R. w kwocie 276,20 zł brutto, E.T. w kwocie 414,30 zł brutto, I.B. w kwocie 1 104,80 zł brutto, S.B. w kwocie 552,40 zł brutto, T.N. w kwocie 966,70 zł brutto, Ł.R. w kwocie 1 676,18 zł, O.M. w kwocie 276,20 zł brutto, A.M. w kwocie 552,40 zł brutto, S.C. w kwocie 828,60 zł brutto, B.H. w kwocie 276,20 zł brutto, D.K. w kwocie 552,40 zł brutto, M.P. w kwocie 690,50 zł brutto. Wypłatę pozostałych należności wymienionych w nakazie z 8 kwietnia 2021 r. skarżąca udokumentowała jedynie częściowo. Co więcej w skardze przyznała, że listy płac dotyczyły wypłaty wynagrodzeń za okresy, które nie były objęte kontrolą. W zażaleniu na postanowienie z 7 czerwca 2022 r. skarżąca przyznała, że nie wypłaciła wynagrodzenia za pracę O.G. i D.C. Wnosząc o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność wypłaty wynagrodzeń nie sprecyzowała nawet, które osoby organ miałby przesłuchać. Zaznaczyła przy tym jednak, że zatrudniała pracowników z Ukrainy, którzy wyjechali na Ukrainę. Sąd zauważa, że działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie są jedynie konsekwencją trwającego niewykonania w całości decyzji określonych w ostatecznym i prawomocnym nakazie z 8 kwietnia 2021 r. Organ egzekucyjny nie bada decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania ukierunkowane na doprowadzenie do wykonania obowiązku, przy zastosowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Skarżąca mogła skorzystać we właściwym czasie z możliwości wniesienia odwołania od zawartych w nakazie decyzji, o czym została pouczona. W tej sytuacji organ egzekucyjny był uprawniony do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny na zasadach przewidzianych w art. 1a pkt 12 b), art. 119 § 2, art. 120 § 1, art. 121 § 2 oraz art. 122 § 1 u.p.e.a. Zdaniem sądu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołano właściwe przepisy dotyczące zasad stosowania środków egzekucyjnych oraz wysokości nałożonej na zobowiązanego grzywny, jak również zawarto w nim trafne i adekwatne do stanu faktycznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ustalając wysokość grzywny nałożonej na skarżącą organ egzekucyjny nie naruszył granic uznania administracyjnego, wyznaczonych przez powołane wyżej przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nałożona grzywna w celu przymuszenia w wysokości 20 000 zł nie przekraczała maksymalnej kwoty grzywny przewidzianej w art. 121 § 2 u.p.e.a. Organ egzekucyjny kierował się wysokością świadczeń należnych pracownikom skarżącej oraz tym, z jakiego tytułu były to należności. Wynikały one ze stosunku pracy, a zatem były podstawowymi należnościami, jakie przysługują pracownikowi ze stosunku pracy, które powinny być wypłacane w pierwszej kolejności. Zobowiązania nie zostały w dalszym ciągu wykonane w ogóle stosunku do wielu pracowników skarżącej. W aktach sprawy brak jest potwierdzeń zapłaty 100 należności na kwotę 137 329,30 zł brutto w ogóle. Pozostałe należności zostały uregulowane jedynie częściowo. Jak już wyżej wskazano, na organie administracji nie ciążył obowiązek uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego z treści art. 121 u.p.e.a. Skarżąca może uwolnić się od zapłacenia grzywny wykonując ciążący na niej obowiązek w całości. Bez znaczenia są przyczyny niewykonania obowiązku i braku dokumentacji mającej potwierdzać uregulowane należności wobec pracowników, która miała zaginąć. Podkreślić należy, że wysokość wymierzonej grzywny (20 000 zł) nie przekracza nawet połowy jej maksymalnej wysokości, określonej w art. 121 § 2 u.p.e.a. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. d.j.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI