III SA/Gl 58/25

III SA/Gl 58/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Beata Machcińska
Marzanna Sałuda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15gg  ust. 19
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Starszy Referent Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 listopada 2024 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/38/2024/16766 w przedmiocie zwrotu dofinansowania środków pomocowych na rzecz ochrony miejsc pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 30 sierpnia 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 4.000,00 zł (słownie: cztery tysiące złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 18 listopada 2024 r. znak SKO.OG-COVID/41.12/38/2024/16766 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach – po rozpatrzeniu odwołania D. J. - wspólnika spółki działającej pod firmą: "F. Spółka cywilna [...]" z siedzibą w S. - dalej strona, skarżący - od decyzji nr [...] z 30 sierpnia 2024r. Dyrektora [...] Urzędu Pracy w K. w przedmiocie:
- określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania, pobranego przez; 1/ D. J.; 2/ A. D. - wspólnie prowadzących działalność gospodarczą w formie s.c. F. w wysokości 10 923,30 zł powiększonej o wysokość odsetek za zwłokę utrzymało w mocy sporną decyzję.
Jako podstawę prawną wskazało art. 15 gg ust. 1-29 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.; dalej: ustawa covid-19 lub specustawa covidowa), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej k.p.a.).
Stan sprawy jest następujący;
Dyrektor Wup w K. rozpatrując pozytywnie wniosek wspólników spółki cywilnej, przekazał w trzech równych transzach (1-7 sierpnia 2020r., 11-7 sierpnia 2020r., III - 23 września 2020r.) po 3 641,10 zł każda z płatności, tytułem dofinansowania (łącznie 10 923,30 PLN). Dofinansowanie to dotyczyło wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne na 5 pracowników, na trzy miesiące począwszy od 1 lipca 2020r. do 30 września 2020r., gdy w tym okresie do ubezpieczenia było zgłoszonych odpowiednio: 5 pracowników (w lipcu), 6 pracowników (w sierpniu) i 6 pracowników (we wrześniu).
Składając wniosek o dofinansowanie, wnioskodawca działając w imieniu wszystkich wspólników spółki złożył oświadczenie, że znane są mu obowiązki wynikające m.in. z art. 15gg ust. 19 specustawy coyidowej dotyczące rozliczenia dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz, że zobowiązują się do ich spełnienia. W dniu 19 października 2020r. Beneficjent pomocy przekazał do WUP w K. za pośrednictwem portalu [...] (w formie elektronicznej) dokumenty rozliczeniowe, tj.: formularz rozliczeniowy; wykaz pracowników w oparciu o których złożono wniosek, wykaz pracowników którym przekazano pomoc (tzw. kalkulator rozliczeniowy); listę płac z potwierdzeniem wypłaty wynagrodzenia za pracę, potwierdzenie opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne ZUS, potwierdzenie opłacenia zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za okres lipiec 2020r. - wrzesień 2020r., oświadczenie o terminie płatności wynagrodzenia za pracę, składek na ubezpieczenia społeczne i zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres lipiec - wrzesień 2020r., pełnomocnictwo z dnia 29 lipca 2020r. do złożenia wniosku.
W wyniku weryfikacji przekazanych dokumentów WUP w K. stwierdził w nich braki i uchybienia, tj.: brak pełnomocnictwa do rozliczenia wniosku: w formularzu rozliczeniowym wpisano zawyżone kwoty wynagrodzenia oraz składek na ubezpieczenia społeczne, nie mające odzwierciedlenia w kwotach dofinansowania zawartych we wniosku oraz rozliczonych w kalkulatorze rozliczeniowym: brak zwrotu środków niewykorzystanych w kwocie wskazanej w kalkulatorze rozliczeniowym tj. 383.27 zł; brak oświadczenia o poinformowaniu pracowników o przetwarzaniu ich danych osobowych przez WUP w K. w związku ze złożeniem wniosku i jego rozliczeniem (oświadczenie ROPO). Powyższe - zdaniem organu - oznaczało, że Beneficjent pomocy nie dokonał rozliczenia środków pomocowych w terminie. Jednocześnie wskazano, że we wniosku Wnioskodawca zawarł oświadczenie, iż wspólnicy spółki cywilnej nie ubiegali się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy oraz, że nie zamierzają skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, o którym mowa w specustawie coyidowej, przy jednoczesnym braku zaznaczenia opcji o skorzystaniu z ww. zwolnień .
Na podstawie danych z Aplikacji Centralnej ustalono, że Beneficjent pomocy poza pomocą z art. 15gg specustawy coyidowej, na tych samych pracowników skorzystał także z pomocy na wynagrodzenia z art. 31zo tej ustawy- za okres od marca 20202r. do maja 2020r. oraz z art. 15zzb specustawy covidowej, za okres od kwietnia 2020r. - czerwca 2020r.
Ustalono, iż Prezes ZUS udzielił wspólnikom ww. Spółki na podstawie art. 31zo specustawy coyidowej zwolnienia z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne za okres trzech miesięcy (od marca 2020r. do maja 2020r.).
Ponadto Beneficjent pomocy skorzystał z pomocy finansowej z art. 15zzb specustawy covidowej, udzielonej przez Dyrektora PUP w S. za okres 3 miesięcy (od kwietnia 2020r. do czerwca 2020r. dla 5 pracowników, który zostali ujęci we wniosku o dofinansowanie z art. 15gg ww. ustawy.
Powyższe prowadziło do uznania, że Wnioskodawca w wykazie pracowników sporządzonym na dzień złożenia wniosku o świadczenie z art. 15gg specustawy covidowej ujął osoby nieuprawnione. Zważywszy na powyższe i weryfikację końcową rozliczenia, o której mowa w art. 15g ust. 17b pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej, zakończono ją z wynikiem negatywnym i wezwano Beneficjenta pomocy do zwrotu całości dofinansowania w wysokości 10 923,30 zł wraz odsetkami za zwłokę.
W dniu 1 lipca 2024r. Dyrektor WUP w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami, powiadamiając o tym stronę i następnie wydał decyzję w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dofinansowania dot. środków przekazanych w trybie art. 15gg specustawy covidowej.
W odwołaniu strona zakwestionowała legalność wydanej decyzji zarzucając organowi pierwszej naruszeniem: art. 6. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80, art.7a § 1 k.p.a. art. 15gg ust. 7 i ust. 6 w zw. z art. 31zo specustawy covidowej poprzez nieprawidłową wykładnię; art. 15gg ust. 7a w zw, z art. 31zo specustawy covidowej poprzez jego niezastosowanie; art. 15g ust. 9 pkt 7 specustawy covidowej, poprzez uznanie, że odwołująca nie sporządziła wykazu pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z FGŚP; art. 15gg ust. 23 specustawy covidowej poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazanych w treści tego przepisu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie uwzględniło odwołania decyzją z dnia 18 listopada 2024r.
Po przywołaniu treści regulacji art. 15gg ust. 1 - 29 specustawy covidowej wskazało, że sporna decyzja została wydana zgodnie przepisami prawa, w tym art. 15gg ust. 7, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zaakcentowało, że z art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres 3 miesięcy. Nadto aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP należy spełnić warunek nie uzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
SKO podzieliło pogląd organu pierwszej instancji prezentowany także przez judykaturę i doktrynę prawa administracyjnego, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powyższe oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi wypłatami (np. wynikającymi z art. 15g, czy też art. 31zo lub art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny, niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (zbiegu realizacji obu świadczeń) dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie nie obejmowało 3 miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca bowiem Spółka wykorzystała maksymalny okres 3 miesięcy na jaki możliwe było przyznanie pomocy.
Stawiane w odwołaniu zarzuty naruszenie prawa procesowego i określonych przepisów specustawy covidowej, w świetle powyższych ustaleń organu odwoławczego Kolegium uznało za bezpodstawne.
Zdaniem Kolegium odwołanie koncentrujące się na wskazywaniu, że zdaniem niektórych Sądów możliwe jest pobranie na tych samych pracowników dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej i świadczenia w postaci zwolnienia z obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne (z art. 31zo ww. ustawy), czy też dofinansowania części wynagrodzenia (z art. 15zzb ww. ustawy) - z pominięciem przeciwnego stanowiska wyrażanego także w orzecznictwie sadów administracyjnych, całkowicie nie uwzględnia okoliczności, że wspólnicy spółki cywilnej w podstawowym terminie 30 dni od zakończenia pobierania dofinansowania nie dokonali prawidłowego rozliczenia oraz nie przedłożyli WUP w K. wymaganych od nich dokumentów lub przedłożone dokumenty zawierały nieprawidłowości. W opinii Kolegium decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie obowiązujących przepisów prawa, przy pełnym zachowaniu zasady prawdy obiektywnej i zapewnianiu stronie udziału na każdym etapie postępowania.
W skardze do WSA w Gliwicach strona zarzuciła Kolegium naruszenie:
a) art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż skarżący otrzymał dofinansowanie nienależnie oraz nie rozliczył dofinansowania w terminie
b) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony
c) art. 15 gg ust. 7 i ust 6 w zw. z art. 31 zo specustawy covidowej poprzez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, iż pomoc udzielana na podstawie art. 31 zo ustawy w stosunku do dofinansowania rozpatrywanego -w sprawie pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a także przyjęcie, iż art. 15 gg ust. 6 wyklucza przyznanie różnych rodzajów pomocy na okres dłuższy niż 3 miesiące
d) art. 15 gg ust. 7 i ust 6 ustawy w zw. z art. 15 zzb specustawy covidowej przez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, iż pomoc udzielana na podstawie art. 15 zzb Ustawy stanowi w stosunku do dofinansowania w niniejszej sprawie pomoc w odniesieniu do samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a także przyjęcie, iż art. 15 gg ust. 6 wyklucza przyznanie różnych rodzajów pomocy na okres dłuższy niż 3 miesiące
e) art. 15 gg ust. 7a ustawy w zw. z art. 31 zo specustawy covidowej poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy
f) art. 15 gg ust. 9 pkt 7 specustawy covidowej poprzez uznanie, iż skarżący nie sporządził wykazu pracowników uprawnionych ,,do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
g) art. 15 gg ust. 22 poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż skarżący nie poddał się kontroli
h) art. 15 gg ust. 23 specustawy covidowej poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazanych w treści tego przepisu, a w szczególności, iż skarżący nie sporządził wykazu pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
i) art. 15 gg ust. 23a w zw. z ustawy art. 15 gg ust. 19 specustawy covidowej poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazanych w treści tego przepisu, a w szczególności, iż skarżący nie rozliczył środków pomocowych w przewidzianym terminie ani w terminie dodatkowym (który nigdy nie został wyznaczony)
Wobec powyższego wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Dyrektora WUP w K. nr [...] z dnia 23 sierpnia 2024 r. oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości prezentowane dotąd stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).
Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Ustawa covid -19 przewidywała różne formy pomocy przedsiębiorcom, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji w związku z epidemią SARS-CoV-2. Wsparcie to co do zasady obejmowało ochronę miejsc pracy przy współudziale finansowania przez wskazane w ustawie podmioty wynagrodzeń oraz świadczeń im towarzyszących. Ochrona miejsc pracy stanowiła jeden z celów omawianej ustawy, dlatego poszczególne jej przepisy (w tym przykładowo art. 15g, 15gg i 15zzb) dotyczą dofinansowania wynagrodzenia zatrudnianych przez przedsiębiorcę pracowników ustalając określone warunki tych świadczeń.
Stosownie do treści art. 15gg ust. 1 ustawy covid-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy właściwego ze względu na swoją siedzibę o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub
3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
Podmiotom tym przysługują środki z FGŚP na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należne od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 2). Świadczenia, o których mowa w ust. 1 przywołanego przepisu oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 6). Podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7). Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników (art. 15gg ust. 7a). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23). Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23a). W przypadku niewywiązania się z obowiązku określonego w ust. 8 podmiot jest obowiązany do zwrotu całego otrzymanego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika, któremu wypowiedziano umowę z przyczyn niedotyczących tego pracownika, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie (art. 15gg ust. 23b). Od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o których mowa w ust. 28, przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego (art. 15gg ust. 27).
Z kolei zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy covid -19 na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:
1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,
2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,
3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.
- zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.
Istota sporu między strona skarżącą a organami sprowadzała się do wykładni art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19. Poza świadczeniem otrzymanym na podstawie art. 15gg ustawy covid-19 na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w okresie od 1 lipca do 30 września 2020 r., strona skarżąca wcześniej uzyskała świadczenie określone w art. 31zo ustawy covid-19 w postaci zwolnienia z opłacania składek ZUS w odniesieniu do tych pracowników, za miesiące od marca do maja 2020r. Także niespornym w sprawie jest, iż uzyskała pomoc w trybie art. 15zzb ustawy covid -19 za okres od kwietnia do czerwca 2020r., a pomoc ta została udzielona przez Prezydenta Miasta S. W okolicznościach niniejszej sprawy organy uznały w konsekwencji, że strona w sposób niedozwolony uzyskała pomoc przyznaną na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy covid-19.
W ocenie Sądu redakcja powyższych przepisów, ale też innych przepisów ustawy covid-19 wskazuje na fakt, że stanowisko organów o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Przepisy tej ustawy odrębnie wskazują bowiem terminy, na które określone w nich świadczenia mogły zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy covid-19. Termin 3 miesięcy nie jest, jak wywodzą to organy orzekające w sprawie, terminem wspólnym dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12). W przypadku dofinansowania, jakie otrzymała strona w niniejszej sprawie, chodzi o zastrzeżenie zawarte w art. 15gg ust. 7.
Kluczowe znaczenie dla sprawy ma interpretacja przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19.. Argumentacja organów orzekających w sprawie prowadzi do wniosku, że zwrot "takich samych tytułów wypłat" oznacza, iż w przypadku, gdy np. podmiot ubiegający się o pomoc uzyskał już dofinansowanie na podstawie jednego z przepisów ustawy w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę i składek ZUS od tego wynagrodzenia dla konkretnych pracowników za okres trzech miesięcy, to już z tego tytułu nie może uzyskać pomocy finansowej w postaci dofinansowania wynagrodzeń tych pracowników i składek ZUS od tego wynagrodzenia za inne okresy. Według powyższej argumentacji zwrot "takie same tytuły wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym.
Analogiczny problem był już kilkakrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach różnych trybów i rodzajów udzielania pomocy z Tarczy Antykryzysowej covi-19 dla przedsiębiorców. Ustawa covid-19 zawiera bowiem różne rodzaje pomocy, jednocześnie określa ona mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie covid-19. Rzecz jednak w tym, jak należy rozumieć zwrot "pomoc w zakresie (...) takich samych tytułów wypłat", tzn. czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy.
Nie można zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy covid-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy jest wyeliminowane przez już przyznane świadczenie na innej podstawie, w tym na podstawie przepisu art. 31zo, art. 15zzb ustawy COVID-19, Żaden z przepisów w/w ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, I GSK 19/22, z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22; wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2022 r., I SA/Gd 1082/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie NSA wskazuje się, iż w przypadku złożenia wniosków o pomoc finansową na podstawie różnych przepisów ustawy covid-19 pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia – przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie poszczególnych wskazanych podstaw prawnych zatem za więcej niż jeden okres trzymiesięczny (por. przykładowo wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22). Prawidłowa wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19 powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych świadczeń ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Zawarte w art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19 pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w ten sposób, iż obejmują one jednocześnie trzy elementy: tożsamy przedmiot, podmiot oraz okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. Zwrot ten oznacza, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. W konsekwencji art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19 nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania na ochronę miejsc pracy pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników , jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu dotyczy .
Podkreślić w kontekście powyższego należy, że z żadnego przepisu ustawy covid-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy.
Stanowisko takie jest również dominujące w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych wydawanych na gruncie stosowania art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19 (por. m.in. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 marca 2024 r., II SA/Go 759/23, WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2024 r., III SA/Po 173/24, WSA w Szczecinie z 14 lutego 2024 r., I SA/Sz 478/24, WSA w Łodzi z 30 stycznia 2024 r., I SA/Łd 844/23).
Podczas interpretacji przepisów ustawy covid- 19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Przedstawiona powyżej interpretacja przepisów ustawy o covid-19 uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w ocenie Sądu realizuje wskazane cele.
Potwierdzeniem powyższej argumentacji jest doprecyzowanie art. 15gg ustawy covid-19 polegające na wprowadzeniu do ustawy dodatkowego art. 15gg ust. 7a, w myśl którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Jednoznacznie zatem ustawodawca w tym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczy tego, iż nie można podwójnie dofinansowywać tego samego okresu (por. powołany wyżej wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22).
Uznać zatem należało, że w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy covid-19 strona nie uzyskała pomocy w zakresie takich samych tytułów wypłat, skoro uprzednio uzyskane wsparcie, na podstawie, art. 31zo dotyczyło innych miesięcy( 03-06.2020r), podobnie w trybie art. 15zzb (za okres od 04 do 06.2020r.) Nie można tym samym skutecznie obronić sformułowanej przez organy tezy o otrzymaniu przez skarżącego dofinansowania z naruszeniem przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19.
Wobec powyższych okoliczności uznać należało, iż zaskarżona decyzja i wydana w I instancji została wydana z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19 poprzez ich błędną wykładnię.
Odnosząc się natomiast do argumentu organu II instancji, iż przesłanką prawną uzasadniająca żądanie zwrotu dofinansowania w wyniku realizacji wniosku strony z dnia 31 lipca 2020r. jest także okoliczność nie spełnienia wymagań określonych w art. 15gg ust. 19 i 20 w dodatkowym terminie określonym w art. 15gg ust. 23a ustawy covid-19 w ocenie Sądu nie może on uzasadniać legalności wydanej w sprawie decyzji. U podstaw podejmowanych działań w sprawie przez WUP leżała błędna wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covid-19. W tej sytuacji, gdy działania organu podejmowane od początku były skutkiem nieprawidłowej, nieznajdującej oparcia w prawie interpretacji przepisu normującego zasady przyznania środków pomocowych w ramach ustawy covid-19 żądanie zwrotu od strony dofinansowania w oparciu o regulacje z art. 15gg ust. 23a nie może zasługiwać na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i decyzję ja poprzedzającą należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c).
Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w treści art. 200 i 205 p.p.s.a.