III SA/Gl 556/24

III SA/Gl 556/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska
Małgorzata Herman /sprawozdawca/
Marzanna Sałuda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15 gg ust. 2
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/6/2024/5448 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji z budżetu województwa 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia 7 lutego 2024 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 18 kwietnia 2024r., nr SKO.OG-COVID/41.12/6/2024/ 5448 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej także jako: SKO) – po rozpatrzeniu odwołania "D." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Spółka) - utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej: WUP) z 7 lutego 2024., nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty pobranego dofinansowania.
Jako podstawę prawną wskazało art. 15 gg ust. 1-29 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19 lub specustawa covidowa), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej k.p.a.).
W uzasadnieniu SKO wskazało, że rozpatrując pozytywnie wniosek Spółki, WUP przekazał w trzech transzach tytułem dofinansowania łącznie 55 801,95 PLN. Dofinansowanie to dotyczyło wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne 13 pracowników (według listy przedstawionej organowi), w okresie od 1 sierpnia 2020 r. do 31 października 2020 r. Składając wniosek o dofinansowanie Spółka, złożyła oświadczenie, że znane są jej obowiązki wynikające m.in. z art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej, dotyczące rozliczenia dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Spółka w ustawowym terminie nie złożyła dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania środków pomocowych z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających zatrudnianie pracowników w okresie dofinansowania, na których otrzymała świadczenie. Pismem z dnia 26 października 2021r. organ wezwał Beneficjenta pomocy do złożenia rozliczenia w dodatkowo wyznaczonym mu terminie, pod rygorem zwrotu całości dofinansowania wraz z odsetkami.
W dniu 12 listopada 2023r. Spółka przekazała przez portal elektroniczny www.praca.gov.pl dokumenty rozliczeniowe, w tym: formularz rozliczeniowy, wykaz pracowników na dzień złożenia wniosku, wykaz pracowników którym przekazano pomoc (tzw. formularz rozliczeniowy), listę płac, potwierdzenia wypłaty lub przelewu wynagrodzenia, potwierdzenia przelewów zaliczek na poczet podatku dochodowego do Urzędu Skarbowego za okres sierpień 2020r. - październik 2020r., potwierdzenie przelewów składek ZUS za okres sierpień 2020r. - październik 2020r., pismo ZUS z dnia 24 listopada 2020r. o zwolnieniu z opłacenia składek ZUS za wrzesień 2020r.
W wyniku weryfikacji rozliczenia, WUP w K. stwierdził: niezgodność w kwocie wynagrodzenia jednego z pracowników - pomiędzy przelewem a danymi z kalkulatora rozliczeniowego, brak zwrotu niewykorzystanych środków w kwocie z kalkulatora rozliczeniowego, brak oświadczenia o zapoznaniu pracowników z informacją o przetwarzaniu ich danych przez WUP w K. (oświadczenie RODO). Zważywszy powyższe WUP dokonał negatywnej weryfikacji wstępnej rozliczenia, o której mowa w art. 15g ust. 17b pkt 1 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej. W dniu 20 stycznia 2023r. Skarżąca, przekazała przez portal elektroniczny dokumenty rozliczeniowe, w tym skorygowany wykaz pracowników, którym przekazano pomoc (tzw. formularz rozliczeniowy), oświadczenie o skorzystaniu ze zwolnienia w opłacaniu składek ZUS za okres marzec 2020r.- maj 2020r., do którego dołączono pisma z ZUS z 10 czerwca 2020r. i z 23 czerwca 2021r., zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 8 marca 2021r. o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzającego stan zadłużenia, wniosek o przedłużenie terminu do 15 lutego 2023r. na zwrot niewykorzystanych środków, oświadczenie RODO, potwierdzenia wypłaty części wynagrodzenia (w formie KW) jednego z pracowników, informację z wyjaśnieniami dotyczącymi terminu rozwiązania umów o pracę z dwoma pracownikami. W trybie weryfikacji końcowej rozliczenia wniosku, stwierdzono brak zwrotu niewykorzystanych środków w kwocie z kalkulatora rozliczeniowego w ww. terminach, jak również w deklarowanym terminie do 15 lutego 2021r. Wobec powyższego, organ uznał, że Spółka nie rozliczyła dotacji z wniosku. Jednocześnie ustalono, że wraz z wnioskiem Spółka złożyła oświadczenie, że nie ubiegała się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy (pkt 7.5 wniosku) oraz, że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w specustawie covidowej (pkt 7.6 wniosku). W trakcie weryfikacji przekazanych przez Spółkę oświadczeń (pkt 7.5, pkt 7.6 wniosku) z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej (udostępnianego na stronach Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów) pozyskano informację o skorzystanie przez ww. ze zwolnienia z art. 31zo specustawy covidowej, w zakresie obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne (przez trzy miesiące, począwszy od czerwca 2020r. (odpowiednio: 8 452,50 PLN, 9 777,24 PLN, 8 474,05 PLN). Nadto WUP w K. ustalił, że Spółka skorzystała z pomocy z art. 15zzb specustawy covidowej, udzielonej z upoważnienia Starosty Powiatu [...] przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C. (dalej: "PUP w C.") w dniu 4 czerwca 2020r. w kwocie 126 041,11 PLN w zakresie dofinansowania części kosztów wynagrodzenia pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczania społeczne. Zważywszy powyższe ustalenia dotyczące zakresu udzielonej Spółce pomocy, w oparciu o przepisy ustawy covidowej, WUP w K. stwierdził, że wykazem pracowników sporządzonym na dzień składania przez ww. wniosku o świadczenie z art. 15gg specustawy covidowej ustawy, objęto osoby (pracowników) nieuprawnione do skorzystania z tego świadczenia, gdyż skorzystały one wcześniej z pomocy z art. 31zo i art. 15zzb specustawy covidowej.
Nadto ustalono, że wraz z wnioskiem Spółka złożyła oświadczenie, że nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych oraz składek ubezpieczenia społecznego do końca III kwartału 2019r. (pkt 7.3 wniosku). W trakcie weryfikacji przekazanego przez Spółkę ww. oświadczenia, w oparciu o pisma z Urzędu Skarbowego w C. z dnia 27 czerwca 2022r. i 9 stycznia 2023r. ustalono, że Spółka zalega z tytułu podatku PIT-4R, a zaległość była objęta układem ratalnym (raty były regulowane terminowo). Na podstawie raportu ZUS U7ustalono, że na koniec III kwartału 2019r. Spółka zalegała z regulowaniem wpłat z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W związku z tym wystąpiono do Dyrektora ZUS Oddział B. o informację dotyczącą zalegania przez Spółkę w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne pracowników na koniec III kwartału 2019r. - stan na dzień 26 sierpnia 2020r. (data złożenie wniosku o dofinansowanie do WUP w K.) oraz co do ewentualnych odroczeń płatności lub rozłożenia spłaty należności na raty. Z informacji ZUS (pismo z dnia 19 kwietnia 2023r.) wynikało, że w okresie dofinansowania z WUP, do ubezpieczenia społecznego zgłoszonych było 13 pracowników, a Spółka zalegała z tytułu opłacania składek ZUS do końca III kwartału 2019r. na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie (zaległość była objęta układem ratalnym, płatnik opłacał raty po terminie). Zważywszy powyższe organ uznał, że na koniec III kwartału 2019r., na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. Spółka posiadała zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, a jej oświadczenie (złożone przy wniosku) były nieprawidłowe.
W konsekwencji powyższej weryfikacji rozliczenia, o którym mowa w art. 15g ust. 17b pkt 2 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej, organ końcowo w dniu 2 maja 2023r. negatywnie zweryfikował rozliczenie środków na rzecz ochrony miejsc pracy, otrzymane od Spółki. W związku z naruszeniem art. 15g ust. 3 w zw. z art. 15gg ust. 3 oraz art. 15gg ust. 9 pkt 4 i ust. 10 specustawy covidowej (zaległość w opłaceniu składek na ubezpieczenia społeczne) - zdaniem organu - zgodnie z art. 15gg ust. 23 zdanie pierwsze powoływanej ustawy, powstał obowiązek zwrotu przez Spółkę całości otrzymanej pomocy (pierwsza przesłanka). Nadto wskazano, że w związku z naruszeniem art. 15gg ust. 6 oraz ust. 7 specustawy (skorzystanie z pomocy w okresie przekraczającym łącznie trzy miesiące oraz uzyskaniem pomocy z FGŚP w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy) oraz niespełnieniem przesłanki z art. 15gg ust. 8 pkt 7 ww. ustawy (brak wykazu pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z FGŚP sporządzonego na dzień złożenia wniosku), zgodnie z dyspozycją art. 15gg ust. 23 zdanie pierwsze specustawy covidowej powstał obowiązek zwrotu przez Spółkę całości otrzymanej pomocy (druga przesłanka). Taki obowiązek zwrotu powstał także z uwagi na brak rozliczenia środków pomocowych z wniosku, zgodnie z art. 15gg ust. 23a ustawy.
Dyrektor WUP w K. w piśmie z dnia 15 maja 2023r. wezwał Spółkę do dokonania zwrotu całości udzielonego dofinansowania, a wobec bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu w dniu 28 listopada 2023r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami.
Strona, w piśmie z dnia 28 grudnia 2023r. wskazała, że nie zalegała w regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych (podatkowych i składek na ubezpieczenia społeczne) do końca Ili kwartału 2019r., na dzień złożenia do WUP w K. wniosku o dofinansowanie. Na poparcie swego stanowiska strona przedłożyła zaświadczenie z dnia 8 października 2019r. o niezaleganiu na ww. dzień w opłacaniu składek ZUS. Organ odnosząc się do powyższego stwierdził, że zaświadczenie o niezaleganiu w opłaceniu składek ZUS dotyczył stanu na dzień 8 października 2019r., a nie stanu faktycznego na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie (26 sierpnia 2020r.). Z raportu ZUSU7 oraz z korespondencji ZUS z dnia 19 kwietnia 2023r., bezspornie wynika, że na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie Spółka zalegała w opłacie składek na ubezpieczenia społeczne do końca III kwartału 2019r., a zaległość ta była efektem nieterminowego realizowania układu ratalnego. W takiej sytuacji Spółka nie powinna składać wniosku o dofinansowanie, gdyż nie była uprawniona do otrzymania wsparcia o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej.
W trakcie postępowania ustalono, że wobec pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie Spółka dodatkowo skorzystała ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z art. 31zo specustawy covidowej, tak jak uzyskała środki pomocowe z art. 15zzb powoływanej ustawy. W sytuacji gdy Spółka uzyskała środki pomocowe z FGŚP - z art. 15gg przedmiotowej specustawy (za okres sierpień - październik 2020r.) organ uznał, że w przypadku niemożności podwójnego finansowania, zwrotowi winno podlegać to ostatnie dofinansowanie wraz z odsetkami. Organ przy tym wskazał, że użyty w art. 15gg ust. 7 specustawy coyidowej zwrot "takie same tytuły" należy rozumieć jako wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenia społeczne niezależnie od nazw miesięcy, za które są wypłacane z maksymalnym limitem, trzech miesięcy.
W dniu 7 lutego 2024r. wydano decyzję o określeniu kwoty dofinansowania (51711,81 PLN) podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Przedmiotową należność ustalono w wyniku pomniejszenia kwoty udzielonego dofinansowania pomniejszonego o odpowiednio zarachowaną kwotę zwrotu niewykorzystanego dofinansowania (w dniu 21 lutego 2023r.).
Spółka w odwołaniu zakwestionowała zasadność zwrotu. Zarzuciła organowi błędną wykładnię przepisów.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Strony, utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wydana została zgodnie przepisami prawa, w tym art. 15gg ust. 7, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zaakcentowało, że z art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres 3 miesięcy. Nadto aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP należy spełnić warunek nie uzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. SKO podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, prezentowany także przez judykaturę i doktrynę prawa administracyjnego, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powyższe oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi wypłatami (np. wynikającymi z art. 15g, czy też art. 31zo lub art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (zbiegu realizacji obu świadczeń) dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie, nie obejmowało 3 miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca bowiem Spółka wykorzystała maksymalny okres (3 miesięcy) na jaki możliwe było przyznanie pomocy.
Kwestionując zasadność tego rozstrzygnięcia Strona wniosła skargę zarzucając:
1.naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 15gg ust. 23a specustawy covidowej, poprzez uznanie, że Spółka nie złożyła rozliczenia w terminie, podczas gdy Spółka złożyła całą dokumentację rozliczeniową w terminie zakreślonym przez organ, który w dniu 26 października 2021 r wyznaczył Spółce dodatkowy 30 dniowy termin do rozliczenia dotacji, a powyższe nastąpiło w dniu 12 listopada 2021r.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 15gg ust. 7 ustawy C0VID-19 poprzez jego błędne zastosowanie i nakazanie zwrotu pobranego świadczenia na podstawie powyższego przepisu, mimo że nie została spełniona przesłanka negatywna z tego przepisu, tj. Spółka nie uzyskała pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
3. art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez naruszenie przez organy obu instancji zasady działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz zasady informowania stron o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a także zaniechanie wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy, a to ze względu na brak zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji organu I instancji, jakiegokolwiek uzasadnienia przyczyn uznania rozliczenia otrzymanych środków złożonego przez Spółkę w dniu 12 listopada 2021 r. za niepoprawne i tym samym uznania, że Spółka nie wywiązała się z obowiązku określonego w art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej podczas gdy w ocenie Spółki rozliczenie jest zupełne, zostało sporządzone poprawnie, odpowiada wymaganiom ustawy i zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, a późniejsze korekty zostały wykonane na żądanie organu przesłane wiadomością email, a co za tym idzie działanie organ II instancji podważają zaufanie do władzy publicznej, wskutek wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o zwrocie całości środków otrzymanych przez Spółkę bez wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takich okoliczności, które w ocenie organu II instancji miałyby stanowić powstaniem obowiązku zwrotu środków;
4.naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, tj. art. 15gg ust 3 specustawy polegające na przyjęcie, iż dokumenty załączone do wniosku, a dotyczące oświadczenia o niezaleganiu ze składami ZUS muszą być datowane na dzień ich złożenia podczas gdy z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż dokumenty te mają obrazować zobowiązania przedsiębiorcy na koniec trzeciego kwartału 2019r, bez względu na datę wydania dokumentu potwierdzającego jego treść.
5.naruszenie przepisów postępowania tj: art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny, powierzchowny, a przede wszystkim nieuwzględniający rzeczowych i uzasadnionych argumentów skarżącego, a w konsekwencji niepozwalający na dokonanie w sposób prawidłowy kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych.
Wskazując na uwadze powyższe, wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości prezentowane dotąd stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2024, poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie.
Organ odwoławczy wskazał na kilka przyczyn, z których każda stanowi w jego ocenie podstawę do żądania zwrotu dofinansowania w całości. Przede wszystkim zwrócił uwagę na ustalenia dotyczące przyznania pracownikom świadczeń (pomocy) na podstawie przepisów art. 31zo i art. 15zzb specustawy covidowej, co w ocenie organu czyni, że te osoby były nieuprawnione do objęcia pomocą z art. 15gg ust. 1tej ustawy. Sąd nie podziela tego poglądu, zwłaszcza, że w utrwalonej już linii orzeczniczej w podobnych sprawach dominuje stanowisko.
Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zatem warunki przyznania owego dofinansowania wskazują, że dofinansowanie powyższe przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy tut. Sąd nie podziela wykładni przytoczonego przepisu dokonanej przez organy I i II instancji, że użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 sformułowanie pojęć "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć jako niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidovej z innymi wypłatami z tej ustawy (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 grudnia 2024r., sygn. II SA/Go 504/24, wyrok WSA w Gliwicach z 15 stycznia 2025 r., sygn.. III SA/Gl 357/24, dostępne w bazie CBOiSA).
W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. W ocenie NSA wykładnia systemowa i celowościowa oraz interpretacja przepisów ustawy COVID-19, uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w pełni realizuje cele tej ustawy.
W wyroku z 27 kwietnia 2022r., o sygn. akt I GSK 251/22, NSA nie zgodził się z poglądem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb tej ustawy. Ponadto zawrócił uwagę, że żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22, LEX nr 3333626, sygn. akt I GSK 19/22, LEX nr 3335287). Taka interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997, nr 78, poz. 483, dalej: Konstytucja RP) stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243).
Dalej NSA podkreślił, że najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuacje prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. wyroki TK z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, OTK ZU nr 6 /1997, poz. 70, s. 502 i9 z 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 246).
Wskazane przez TK reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedliwości społecznej i równości znajdują zastosowanie podczas dokonywania wykładni przepisów prawa. Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID-19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19 w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres.
Zatem NSA skonstatował, że art. 15g ust. 18 tej ustawy nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu.
Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że wprawdzie powyższy wyrok dotyczy innego przepisu ustawy COVID-19 niż zastosowany w niniejszej sprawie, to jednak regulacja norm jest podobna. Natomiast NSA konsekwentnie w swoich wyrokach prezentuje pogląd, że ustawa COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie konkretnego artykułu tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na innej podstawie tej ustawy, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.
Podkreślić należy, że pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15 gg ust. 7 w/w ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15 gg ust. 7 mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że dofinansowanie dotyczy tożsamego przedmiotu, podmiotu oraz okresu konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. W konsekwencji art. 15 gg ust. 7 ustawy nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników.
Podsumowując, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie zarzuty podniesione w skardze okazały się uzasadnione.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany jest uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa; przeanalizować złożone rozliczenie, zakres, tryb i czasokres udzielonego wsparcia i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Organ będzie miał na uwadze regulację zawartą w art. 15g ust. 3 odnośnie zalegania z tytułu opłacania składek ZUS do końca trzeciego kwartału 2019 r. wobec złożonego przez skarżącą zaświadczenia o niezaleganiu w opłaceniu składek ZUS wg stanu na dzień 8 października 2019 r. Ponadto organ uwzględni, że skarżący dochował terminu, o którym mowa w art. 15 gg ust. 23a, bowiem w dodatkowym terminie przedłożył rozliczenie otrzymanych świadczeń i środków, a sam fakt kwestionowania tego rozliczenia nie wpływa na termin jego złożenia.
Podsumowując, Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego przez organy orzekające w tej sprawie, które skutkowało koniecznością uchylenia decyzji obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.