III SA/Gl 553/24

III SA/Gl 553/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Stwierdzono wydanie aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, niebędącego aktem prawa miejscowego z naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 784
§ 8 ust. 5 i 6
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. P., P. P. na akt Starosty W. z dnia 20 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu planu organizacji ruchu 1) stwierdza, że akt Starosty W. z dnia 20 września 2022 r. został wydany z naruszeniem prawa, 2) zasądza od Starosty W. na rzecz strony skarżącej kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. P. i P. P. (dalej: "strona skarżąca", "skarżący") jest akt Starosty [...] (dalej też jako: "organ") wydany w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
1. W dniu 11 lipca 2022 r. D. C., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą T D. C., złożył do Starosty [...] wniosek o zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu na ulicach [...], [...] i [...] w G..
Do wniosku dołączył opinię Powiatowego Zarządu Dróg w W. zawierającą uwagi do przedłożonego projektu oraz pozytywną opinię Komendanta Powiatowego Policji.
Uwagi Powiatowego Zarządu Dróg w W. dotyczyły:
- zastosowania kostki brukowej integracyjnej z wypustkami o szerokości pasa 0,5 m przy dojściu do przejść dla pieszych,
- zastosowania znaków z grupy wielkości S (średnie), z wyjątkiem znaków typu C-13 i C-13/16 (MI – mini),
- oklejenia folią odblaskową typu 2, o trwałości min. 10-letniej, lica znaków oraz usztywnienia na całym obwodzie krawędzi tarcz znaków poprzez ich podwójne gięcie o promieniu gięcia nie większym niż 10 mm łącznie z narożnikami lub przez zamocowanie odpowiednio profilu na całym obwodzie znaku,
- zastosowania oznakowania poziomego strukturalnego grubowarstwowego.
2. Starosta [...] pismem z 4 sierpnia 2022 r. wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie projektu o opinię Wójta Gminy G. wraz z opieczętowanym projektem (w zakresie drogi gminnej) oraz o opis techniczny zawierający przewidywany termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu.
3. W dniu 20 września 2022 r. Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w W. sporządził notatkę służbową w sprawie oceny organizacji ruchu na skrzyżowaniu dróg powiatowych numer [...] (ulica [...]) i [...] (ulica [...] ) z drogą gminną (ulica [...]) w G..
4. W dniu 20 września 2022 r. Starosta [...], na postawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm. – dalej "u.p.r.d." oraz § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzana ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784, dalej "rozporządzenie"), zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu na drogach powiatowych numer: [...] (ulica [...]) i [...] (ulica [...]) oraz drodze gminnej (ulica [...]) w G. z następującymi uwagami:
- znaki B-20 B-43 i B-44 posadowić na dwóch słupkach w celu uniemożliwienia odwracania,
- lica znaków pokryć folią odblaskową co najmniej typu 2. Krawędzie ich tarcz usztywnić na całym obwodzie poprzez ich podwójne gięcie włącznie z narożnikami (promień gięcia nie większy niż 10 mm) lub przez zamocowanie odpowiedniego profilu na całym obwodzie znaku.
Starosta stwierdził jednocześnie, że zatwierdzoną organizację ruchu należy wprowadzić do 31 maja 2024 r., stosując znaki i urządzenia bezpieczeństwa ruchu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz. U z 2019 r. poz. 2311 ze zm.);
5. W dniu 17 maja 2023 r. na skrzyżowaniu została przeprowadzona wizja lokalna z udziałem mieszkańców posesji nr [...] przy ul. [...] M. P. i P. P., przedstawicieli zarządców drogi powiatowej i gminnej oraz organu zarządzającego ruchem, podczas której mieszkańcy przedstawili uwagi dotyczące trudności podczas włączenia się do ruchu przy wyjeździe z posesji ze względu na małą odległość pomiędzy bramą z posesji a linią warunkowego zatrzymania na skrzyżowaniu. Pojazd, włączając się do ruchu przekracza linię warunkowego zatrzymania, a przód samochodu znajduje się na wysokości masztu sygnalizacyjnego co utrudnia mieszkańcom dostrzeżenie sygnalizacji.
6. Pismem z 26 maja 2023 r. Starosta [...] poinformował, że nie ma możliwości zmiany lokalizacji masztów sygnalizacyjnych, ale po zakończeniu przebudowy zarządzający ruchem rozważy montaż na maszcie dodatkowego pomocniczego sygnalizatora, który zapewniłby właściwą widoczność sygnałów nawet po przekroczeniu przez pojazd linii warunkowego zatrzymania.
7. W wyniku zawiadomienia Starosty przez firmę R Sp. z o.o. w M. o wprowadzeniu stałej organizacji ruchu dla drogi powiatowej nr [...] (ulica [...]) i nr [...] (ulica [...]) Wydział Komunikacji i Transportu w Starostwa Powiatowego w W. przeprowadził kontrolę wykonania zadań technicznych wynikających z projektu stałej organizacji ruchu. W notatce z dnia 23 czerwca 2023 r. stwierdzono nieprawidłowości i niezgodności wprowadzonej organizacji z zatwierdzonym projektem, m.in. na ulicy [...]. Zakwestionowano długość linii P-4, która była dłuższa niż w projekcie oraz zwrócono uwagę na zasłonięte znaki B-20 i D-6.
8. W piśmie z dnia 27 lipca 2023 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego, Wydział Komunikacji Transportu Powiatowy Zarząd Dróg poinformował o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli wykonania zadań technicznych. Ponadto, odnosząc się do kwestii wyjazdu z posesji przy ul. [...] [...], poinformował, że zwrócił się do jednostki projektowej z zapytaniem o możliwość instalacji dodatkowego sygnalizatora typu 3x100 na istniejącym maszcie sygnalizacji (wlot do ul. [...]). Autor projektu potwierdził możliwość dozbrojenia ww. sygnalizacji o wnioskowany element, a całość zadania oszacowano na kwotę 10.000 zł.
9. Pismem z 29 sierpnia 2023 r. skarżący zostali poinformowani, że zarządzający ruchem zwrócił się do Powiatowego Zarządu Dróg w W. o zabezpieczenie środków finansowych na dodatkowy pomocniczy sygnalizator i jego montaż.
10. Pismem z 31 stycznia 2023 r. skarżący za pośrednictwem pełnomocnika złożyli pismo zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa".
W jego treści wezwano Starostę do usunięcia naruszeń prawa wynikających z zatwierdzenia projektu organizacji ruchu na skrzyżowaniu dróg powiatowych numer [...] i [...] oraz drogi gminnej w G. oraz o niezwłoczne podjęcie czynności prawnych i faktycznych poprzez:
- zmianę lokalizacji przejścia dla pieszych i ciągu pieszego w sposób likwidujący zagrożenie bezpieczeństwa ruchu oraz uwzględniający potrzeby społeczności lokalnej (np. poprzez odsunięcie przejścia dla pieszych od skrzyżowania w kierunku południowym – za wjazd do posesji [...] w G., przy ulicy [...] [...]), ponieważ ze względu na tę zmianę, zgodnie z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, wyjazd z nieruchomości w kierunku ul. [...] w sposób, który nie koliduje z ruchem pieszych, staje się znacząco utrudniony;
- zainstalowanie pomocniczego sygnalizatora świetlnego przy wyjeździe z nieruchomości (działka nr [...] w G., przy ulicy [...] [...]) celem umożliwienia widoczności sygnalizatora świetlnego przed skrzyżowaniem od strony ulicy [...];
- zainstalowanie ekranu dźwiękochłonnego lub innego rodzaju bariery dźwiękowej, która wyeliminowałby nadmierny hałas dobiegający z ulicy [...] po zainstalowaniu sygnalizacji świetlnej (zwiększony ruch pojazdów osobowych i ciężarowych, które ruszają na sygnale zielonym – przy czym wzmożenie ruchu związane jest prawdopodobnie z inwestycją niedrogową w związku z którą zmieniono organizacje ruchu);
- zmianę lokalizacji sygnalizatora od strony ulicy [...] ponieważ lokalizacja, wprowadzona zatwierdzoną organizacją ruchu, powoduje całodobową immisję światła sygnalizatorów przez okna budynku przy ulicy [...] [...] usytuowanego na nieruchomości [...], co staje się szczególnie uciążliwe w godzinach nocnych.
11. W notatce służbowej z dnia 23 lutego 2024 r. Wydział Komunikacji i Transportu w W. stwierdził, że w godzinach od 7.00 do 8.00 dokonana została kontrola organizacji ruchu wraz z oceną sytuacji ruchowej na skrzyżowaniu.
W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że organizacja ruchu jest zgodna z projektem zatwierdzonym pismem z dnia 20 września 2022 r. za wyjątkiem niezgodności dotyczących oznakowania poziomego. Ponadto, oceniając sytuację na skrzyżowaniu, ustalono, że ruch odbywał się w sposób płynny. Podczas nadawania sygnałów czerwonych nie tworzyły się nadmierne kolejki (ilość samochodów w kolejce wynosiła maksymalnie 5 pojazdów). Nie stwierdzono również występowania kolejek pozostających (wszystkie pojazdy danej grupy sygnalizacyjnej opuszczały skrzyżowanie podczas jednego cyklu pracy sygnalizacji).
Na koniec zwrócono uwagę, że dzięki zastosowaniu sygnalizacji świetlnej wyjazd z dróg podporządkowanych, czyli drogi powiatowej nr [...] (ulica [...]) i drogi gminnej (ulica [...]) odbywał się w sposób bezpieczny. Zdaniem organu jest to istotne, biorąc pod uwagę występujące na drogach podporządkowanych ograniczone warunki widoczności przy zatrzymaniu. Ponadto, funkcjonująca sygnalizacja świetlna ma zapewnić i pieszym i dzieciom uczęszczającym do szkoły podstawowej przy ulicy [...], bezpieczne przejście przez jezdnię.
12. Pismem z dnia 5 marca 2024 r. Starosta [...], odnosząc się bezpośrednio do pisma dotyczącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził, że w przypadku zmiany lokalizacji przejścia dla pieszych i ciągu pieszego na wlocie ul. [...] zgodnej z "Wytycznymi projektowania skrzyżowań drogowych. Część 2: skrzyżowania zwykłe i sygnalizowane", geometria skrzyżowań powinna umożliwiać bezpieczne i efektywne sterowanie ruchem za pomocą sygnalizacji świetlnej. Wymóg ten osiąga się między innymi przez zapewnienie zwartości skrzyżowania, co wpływa na krótsze drogi ewakuacyjne uczestników ruchu. Niedopuszczalne jest zbędne wydłużanie dróg ewakuacji pojazdów i innych uczestników ruchu. W przypadku ulicy [...] zmiana wpłynęłaby na wydłużenie czasów międzyzielonych oraz zwiększenie długości trwania cyklu programu sygnalizacji. Spowodowałoby to spadek przepustowości skrzyżowania i zwiększyło ryzyko powstawania większych kolejek. Dodatkowo uwzględnienie prośby wiązałoby się z koniecznością przebudowy sygnalizatorów i detektorów ruchu, gdyż przesunięte przejście dla pieszych musiałoby być objęte sygnalizacją świetlną. Inwestycja taka generowałaby duże koszty i negatywnie oddziaływałyby na płynność ruchu na skrzyżowaniu. Starosta uznał, że wniosek strony w części nie zostanie zrealizowany.
Ponadto, odnosząc się do sprawy związanej z zainstalowaniem pomocniczego sygnalizatora świetlnego przy wyjeździe z nieruchomości, tj. działce nr [...] w G. poinformował, że Powiatowy Zarząd Dróg jako zarządca drogi dokona korekt w projekcie sygnalizacji, uzyska niezbędne zatwierdzenie oraz zainstaluje dodatkową latarnię w 2024 r.
Następnie Starosta odniósł się do wniosku skarżących o zmianę lokalizacji sygnalizatora przy ulicy [...] i oświadczył, że zmiana lokalizacji sygnalizatora od ulicy [...] z uwagi na immisję sygnałów świetlnych nie jest możliwa, ale zwrócił uwagę, że choć przepisy dopuszczają, by w godzinach nocnych sterownik sygnalizacji umożliwiał nadawanie sygnałów o obniżonej o 20% luminacji (tzw. funkcja przyciemnienia), w przypadku niezbyt intensywnego oświetlenia zewnętrznego, to jednak zarządzający ruchem rozważy wprowadzenie zmiany.
W dalszej kolejności Starosta podkreślił, że w toku zatwierdzenia projektu organ dokonał analizy geometrii oraz warunków ruchowych na skrzyżowaniu. Analizy i zatwierdzenie projektu organizacji ruchu dokonały osoby kompetentne, przygotowane merytorycznie i z wieloletnim doświadczeniem, a także posiadające odpowiednie wykształcenie w tym zakresie. Ponadto zaznaczył, że strona błędnie utożsamia potrzeby społeczności lokalnej wyłącznie z własnymi potrzebami. Tymczasem wprowadzona zmiana organizacji ruchu uwzględnia właśnie potrzeby społeczności lokalnej, tym bardziej, że jednym z powodów wprowadzenia nowej organizacji ruchu były wcześniejsze interwencje radnych i mieszkańców Gorzyczek. Na skrzyżowaniu, na wlotach podporządkowanych, występują ograniczone warunki widoczności w czasie postoju, co, biorąc pod uwagę duże natężenie ruchu na drodze z pierwszeństwem przejazdu, stwarzało zagrożenie dla jego uczestników (doraźnie wprowadzono urządzenia w postaci luster drogowych). Objęcie wszystkich grup kołowych, pieszych i rowerowych sygnalizacją świetlną wpłynęło na wzrost bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu, co niewątpliwie jest zgodne z potrzebami społeczności lokalnej, zwłaszcza dużej grupy dzieci uczęszczających do szkoły podstawowej znajdującej się w pobliżu skrzyżowania. Jednocześnie nie jest rozwiązaniem uniemożliwiającym korzystanie ze zjazdu zwykłego, w szczególności nie ogranicza dostępności nieruchomości do drogi publicznej.
13. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na akt 20 września 2022 r. strona skarżąca wniosła o stwierdzenie jego nieważności w całości, zarzucając:
1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 10 ust. 10 u.p.r.d. poprzez zmianę organizacji ruchu z naruszeniem poszanowania ważnego interesu ogólnospołecznego i nadużycie konieczności zapewnienia ruchu tranzytowego,
b) art. 10 ust. 10 u.p.r.d. poprzez nieprawidłowe zastosowanie znaków drogowych, naruszenie zasad ich umieszczania wynikających ustawy i jej przepisów wykonawczych, powodujące nieuzasadnione ograniczenie korzystania z nieruchomości oraz zagrożenie ruchu pojazdów i pieszych,
c) art. 10 ust. 10b u.p.r.d. poprzez nieprawidłowe ograniczenie dostępu do drogi, nieprawidłową geometrię drogi oraz nieprawidłowy sposób umieszczania znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego - powodujący nieuzasadnione ograniczenie korzystania z nieruchomości oraz zagrożenie ruchu pojazdów i pieszych,
d) art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2024, poz. 320) poprzez faktyczne ograniczenie możliwości korzystania z drogi publicznej w sposób sprzeczny z ustawą, interesem publicznym, w sposób naruszający zasadę równości i proporcjonalności,
e) § 3 ust 1, § 3 ust. 2 pkt 1 § 5 ust. 1 oraz § 8 ust. 2 pkt 1, 2 i 3, § 8 ust. 5 pkt 1, § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie projektu organizacji ruchu niezgodnego z przepisami, wprowadzającego rozwiązania zagrażające bezpieczeństwu oraz bezzasadnie ograniczającego prawa i wolności obywatelskie, w tym prawo korzystania z dróg publicznych,
f) § 56 obowiązującego w czasie zatwierdzania organizacji ruchu rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 z późn. zm., aktualnie zastąpionego § 58 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518) poprzez ustalenie rozwiązań w wyniku których skrzyżowanie dróg, jego układ funkcjonalny, przestrzenny i rozwiązanie techniczne nie zostało tak zaprojektowane i wykonane, żeby mogli z niego korzystać wszyscy uczestnicy ruchu, dla których jest ono przeznaczone, na warunkach ustalonych w rozporządzeniu i przepisach odrębnych niezapewniających bezpieczeństwa i sprawności ruchu. W szczególności chodzi o zbyt małą odległość między przejściem dla pieszych a istniejącym przed przebudową i zmianą organizacji ruchu wjazdem na posesję przy ul. [...] [...] w G.,
g) 76a i § 77 obowiązującego w czasie zatwierdzania organizacji ruchu Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124 z późn. zm.) - nieuwzględnienie przy zmianie organizacji ruchu pojazdu do nieruchomości w sposób nieodpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych,
h) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie i ograniczenie konstytucyjnych wolności w drodze innego aktu niż ustawa, w sposób sprzeczny z warunkami dopuszczającymi takie ograniczenie, przez ograniczenie prawa własności skarżących i ograniczenie dostępu do ich nieruchomości,
i) art. 7 oraz 10 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz wyważenia w sposób jasny oraz uzasadniony interesów publicznego i prywatnego, w tym przez nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji użytkowników drogi w związku z zastosowaniem wyłączenia podmiotowego, nie zaś przedmiotowego, a także brak uzasadnienia i wykazania potrzeby zróżnicowania takiej okoliczności,
j) art. 112 k.p.a. poprzez błędne pouczenie w zakresie terminu wniesienia skargi
2) błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa wskazanych wcześniej, czym naruszono zarówno przepisy prawa jak i interes prawny.
W związku z tym pełnomocnik strony skarżącej wniósł o:
1. stwierdzenie nieważności zatwierdzenia organizacji ruchu zaskarżonego, a z ostrożności procesowej w razie uznania przez Sąd niemożliwości stwierdzenia nieważności o jego uchylenie;
2. zasadzenie na rzecz strony skarżącej od organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Ponadto pełnomocnik strony skarżącej zawarł w skardze szereg wniosków dowodowych oraz dołączył dokumentację fotograficzną.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponownie opisał dokładnie całą organizację ruchu na skrzyżowaniu dróg powiatowych o numerach [...] i [...] oraz drodze gminnej już po zatwierdzeniu zmiany organizacji ruchu.
Zarzucił organowi, że pomimo licznych pism skierowanych do Starosty zgłoszenia pozostały bezskuteczne. Pomimo że pismem z 26 maja 2023 r. Starosta [...] uznał uwagi do projektu organizacji ruchu za uzasadnione, jednak lakonicznie stwierdził brak możliwości wprowadzenia zmiany, a w piśmie Powiatowego zarządu Dróg z dnia 31 lipca 2023 r. stwierdzono, że brak środków na tej cel.
Pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że Starosta, wyrażając zgodę na dokonanie zmiany w organizacji ruchu, naruszył szereg przepisów prawa i nie wziął pod uwagę potrzeb społeczności lokalnej. W szczególności zarzucił Staroście, że nie sprawdził, czy wprowadzenie projektowanej organizacji ruchu wpłynie na możliwość swobodnego i bezpiecznego korzystania z istniejącego wyjazdu z nieruchomości zabudowanej. Zaznaczył, że projekt organizacji ruchu narusza przepisy dotyczące projektowania skrzyżowań jak i zjazdów oraz powoduje zagrożenia w ruchu.
Podkreślił, że skrzyżowanie powinno być zaprojektowane w sposób umożliwiający przejazd pojazdu bez utrudnień dla ruchu innych pojazdów. Natomiast w przypadku gdy projekt organizacji ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powinien być w oparciu o § 8 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.) obligatoryjnie odrzucony. Podkreślił, że gdy projekt organizacji ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego – organ zarządzający ruchem powinien zażądać wprowadzenia takich rozwiązań projektowych, które zapewnią odpowiedni poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego lub odrzucić projekt, jeżeli nie zostaną wprowadzone.
Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organowi odpowiedzialnemu za zarządzanie ruchem, że przy kierowaniu projektu do poprawek, powinien jasno określić, jakich zmian oczekuje oraz wskazać, które elementy proponowanych rozwiązań mogą stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Powinien w tym kontekście przeprowadzić wcześniejszą weryfikację, aby zidentyfikować, co i w jaki sposób może stanowić zagrożenie. Niestety, w odniesieniu do ograniczeń widoczności oraz możliwości bezpiecznego wyjazdu z posesji, nie dokonano takich ustaleń. Dodatkowo, pełnomocnik zwrócił uwagę na drugą przesłankę, która powinna być podstawą do odrzucenia projektu – jego niezgodność z potrzebami lokalnej społeczności.
W podsumowaniu swojej argumentacji stwierdził, że wprowadzenie nowej organizacji ruchu uniemożliwiło skarżącym bezpieczny i zgodny z przepisami wjazd i wyjazd z nieruchomości, co spowodowało również zagrożenie dla korzystających z przejścia dla pieszych, dlatego jego zdaniem przyjęto rozwiązanie powodujące więcej niedogodności i zagrożeń niż rozwiązanie sprzed zmiany.
14. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności stanowił akt Starosty [...] z 20 września 2022 r. zatwierdzający projekt stałej organizacji ruchu na drogach powiatowych numer: [...] (ulica [...]) i [...] (ulica [...]) oraz drodze gminnej (ulica [...]) w G..
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że kwestia dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego zarządzenia dotyczącego zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, ust. 5, ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej też w skrócie jako "p.p.s.a."). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. z kolei kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W zacytowanej powyżej uchwale podkreślono, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, gdyż ingerują w materię korzystania z dróg publicznych precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, przez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano nadto, że art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. należy stosować wespół z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 528 ze. zm., dalej jako "u.s.p."), przyjmując, iż przepis ten upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 1 u.s.p., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei art. 88 ust. 1 u.s.p. stanowi, że art. 87 ust. 1 u.s.p. stosuje się odpowiednio, gdy organ powiatu nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
Zatem warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ww. akt jest wykazanie przesłanki naruszenia interesu prawnego. Skarga taka nie jest skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę (zarządzenie) organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (p. postanowienie NSA z 17 października 2023 r., sygn. akt III OSK 2313/23 i z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1997/23).
W sprawie skarżący w wezwaniu z dnia 31 stycznia 2023 r. do usunięcia naruszenia prawa wnieśli o:
- zmianę lokalizacji przejścia dla pieszych i ciągu pieszego w sposób likwidujący zagrożenie bezpieczeństwa ruchu oraz uwzględniający potrzeby społeczności lokalnej (np. poprzez odsunięcie przejścia dla pieszych od skrzyżowania w kierunku południowym – za wjazd do posesji [...] w G., przy ulicy [...] [...]), ponieważ ze względu na tę zmianę, zgodnie z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, wyjazd z nieruchomości w kierunku ul. [...] w sposób, który nie koliduje z ruchem pieszych, staje się znacząco utrudniony;
- zainstalowanie pomocniczego sygnalizatora świetlnego przy wyjeździe z nieruchomości (działka nr [...] w G., przy ulicy [...] [...]) celem umożliwienia widoczności sygnalizatora świetlnego przed skrzyżowaniem od strony ulicy [...];
- zainstalowanie ekranu dźwiękochłonnego lub innego rodzaju bariery dźwiękowej, która wyeliminowałby nadmierny hałas dobiegający z ulicy [...] po zainstalowaniu sygnalizacji świetlnej (zwiększony ruch pojazdów osobowych i ciężarowych, które ruszają na sygnale zielonym – przy czym wzmożenie ruchu związane jest prawdopodobnie z inwestycją niedrogową w związku z którą zmieniono organizacje ruchu);
- zmianę lokalizacji sygnalizatora od strony ulicy [...] ponieważ lokalizacja, wprowadzona zatwierdzoną organizacją ruchu, powoduje całodobową immisję światła sygnalizatorów przez okna budynku przy ulicy [...] [...] usytuowanego na nieruchomości [...], co staje się szczególnie uciążliwe w godzinach nocnych.
Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi na podstawie u.s.p. winien być weryfikowany w okolicznościach danej sprawy. Nie ulega wątpliwości, iż właściciel nieruchomości położonej przy drodze objętej zmianą organizacji ruchu znajduje się w innej sytuacji, niż podmiot jedynie korzystający z drogi. Skomunikowanie nieruchomości przy takiej drodze i ewentualne zmiany w jej dostępności oddziałują na sposób korzystania z gruntu i znajdujących się na nim obiektów, czyli na sferę uprawnień właściciela wynikających z art. 233 kodeksu cywilnego. W orzecznictwie przeważa pogląd, iż właściciel gruntu położonego przy danej drodze, mający lub mogący mieć urządzony na nią zjazd, w przypadku zmiany organizacji ruchu, posiada interes prawny w kwestionowaniu wprowadzonej zmiany organizacji ruchu (por. wyroki WSA w Gliwicach z 22 czerwca 2015 r., II SA/Gl 1496/14, wyrok WSA w Poznaniu z 20 lipca 2016 r., III SA/Po 170/16, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 marca 2017 r.).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż zmiana organizacji ruchu, zatwierdzona przez organ 20 września 2022 r. miała wpływ na prawa i obowiązki skarżących, co uzasadniało przyjęcie, iż przysługuje im legitymacja skargowa w niniejszej sprawie. Skarżący są bowiem właścicielami nieruchomości, położonej bezpośrednio przy ul. [...], dla której zaskarżonym aktem zatwierdzono projekt stałej organizacji ruchu.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego aktu stanowiły przepisy u.p.r.d. i rozporządzenia.
Zgodnie z art. 10 ust. 5 u.p.r.d. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem że nie dotyczy to zarządzania ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu. Ruchem na takich drogach zarządza prezydent miasta.
Mając na uwadze powyższe, jak również lokalizację dokonywanych zmian w organizacji ruchu, zaskarżony akt wydany został przez organ do tego uprawniony.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, organ zarządzający ruchem zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu.
W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem:
1) dokonuje oceny organizacji ruchu w zakresie:
a) zgodności z obowiązującymi przepisami,
b) bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, przez projekt organizacji ruchu rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną. Wymagane elementy projektu organizacji ruchu wymieniono w § 5, a szczegółowe zasady zatwierdzania projektu uregulowano w § 8 rozporządzenia. Z przepisu § 5 ust. 1 wynika, że projekt organizacji ruchu powinien zawierać:
1) plan orientacyjny w skali od 1:10 000 do 1:25 000 z zaznaczeniem drogi lub dróg, których projekt dotyczy;
2) plan sytuacyjny w skali 1:500 lub 1:1 000 (w uzasadnionych przypadkach organ zarządzający ruchem może dopuścić skalę 1:2 000 lub szkic bez skali) zawierający:
a) lokalizację istniejących, projektowanych oraz usuwanych znaków drogowych, urządzeń sygnalizacyjnych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu; dla projektów zmian stałej organizacji ruchu dopuszcza się zaznaczenie lokalizacji tylko znaków i urządzeń dla nowej organizacji ruchu,
b) parametry geometrii drogi;
3) program sygnalizacji i obliczenia przepustowości drogi - w przypadku projektu zawierającego sygnalizację świetlną;
4) zasady dokonywania zmian oraz sposób ich rejestracji - w przypadku projektu zawierającego znaki świetlne lub znaki o zmiennej treści oraz w przypadku projektu dotyczącego zmiennej organizacji ruchu lub zawierającego inne zmienne elementów mające wpływ na ruch drogowy,
5) opis techniczny zawierający charakterystykę drogi i ruchu na drodze, a w przypadku organizacji ruchu związanej z robotami prowadzonymi w pasie drogowym - opis występujących zagrożeń lub utrudnień; przy robotach prowadzonych w dwóch lub więcej etapach opis powinien zawierać zakres planowanych robót dla każdego etapu i stan pasa drogowego po zrealizowaniu etapu robót;
6) przewidywany termin wprowadzenia czasowej organizacji ruchu oraz termin wprowadzenia nowej stałej organizacji ruchu lub przywrócenia poprzedniej stałej organizacji ruchu - w przypadku projektu dotyczącego wykonywania robót na drodze;
7) nazwisko i podpis projektanta.
Z kolei jak wynika z § 8 rozporządzenia, zatwierdzenie projektu organizacji ruchu nie jest i nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną. Ustawodawca wymaga od zatwierdzającego merytorycznej analizy projektu. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1, w celu szczegółowego rozpatrzenia wniesionych opinii lub wątpliwości związanych z projektem organ zarządzający ruchem może:
1) powołać komisję, w której skład wchodzą, w szczególności, przedstawiciel Policji oraz przedstawiciel zarządu drogi;
2) zasięgnąć opinii rzeczoznawcy, audytora lub biegłego w zakresie wpływu planowanej organizacji ruchu na jego bezpieczeństwo;
3) zasięgnąć opinii rzeczoznawcy lub biegłego w zakresie wpływu planowanej organizacji ruchu na środowisko, w szczególności w zakresie hałasu i zanieczyszczenia powietrza.
Organ zarządzający ruchem w wyniku tej analizy może (§ 8 ust. 2 rozporządzenia): 1) zatwierdzić organizację ruchu w całości lub w części bez zmian lub po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu; 2) odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek; 3) odrzucić projekt (co ma miejsce obligatoryjnie w przypadku stwierdzenia, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego albo niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a fakultatywnie w przypadku niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej bądź nieefektywności projektowanej organizacji ruchu - § 8 ust. 5 i 6 rozporządzenia).
Znajdujący się w aktach sprawy projekt organizacji ruchu nie zawiera analizy skutków wprowadzenia sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulicy [...] z ulicą [...] oraz zmiany miejsca przejścia dla pieszych na ulicy [...] na istniejący przed przebudową i zmianą organizacji ruchu wjazd na posesję skarżących przy ul. [...] [...], a w szczególności czy wyjazd z tej posesji i wjazd na nią będzie bezpieczny - nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego - dla korzystających z tego wjazdu i innych użytkowników drogi, w tym pieszych. Taka analiza jest konieczna z uwagi na położenie budynku mieszkalnego Skarżących tuż przy skrzyżowaniu ulicy [...] z [...] oraz na istniejący przed zmianą organizacji ruchu wyjazd z tego budynku na ulicę [...].
Zaskarżony akt zatwierdzenia również takiej analizy nie zawiera.
Tymczasem zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem dokonuje oceny organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i odrzuca projekt organizacji ruchu, który zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego albo niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego (§ 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia).
W sprawie należy zauważyć, iż już po zatwierdzeniu projektu żądanie skarżących instalacji dodatkowego sygnalizatora na istniejącym maszcie sygnalizacji (wlot do ul. [...]) w celu dostrzeżenia przez skarżących i pozostałe osoby wyjeżdzające z ich posesji sygnalizatora świetlnego przed skrzyżowaniem od strony ulicy [...] zostało uwzględnione (okoliczność ta została przyznana przez pełnomocnika skarżących na rozprawie przez tut. Sądem). Co potwierdza, że kwestia bezpiecznej komunikacji osób korzystających z posesji przy ul. [...] [...] i tą ulicą została przez organ pominięta.
Zdaniem skarżących przyjęta organizacja ruchu spowodowała obniżenie bezpieczeństwa ruchu drogowego przy wjeździe i wyjeździe z posesji Skarżących oraz niedopuszczalne immisje światła i hałasu.
W orzecznictwie podkreśla się, że przedmiotem projektu organizacji ruchu, który podlega zatwierdzeniu nie jest droga i jej stan techniczny, ale ruch i jego bezpieczeństwo. Organizacja ruchu powinna zatem przede wszystkim zapewniać bezpieczeństwo ruchu drogowego. Realizacja celu, jakim jest bezpieczny ruch na drodze, zależy od poziomu merytorycznego projektu organizacji ruchu, a więc dokumentacji przedkładanej organowi właściwemu do jej zatwierdzenia (por. wyrok WSA: w Gorzowie Wielkopolskim z 24 października 2018 r., sygn. akt II SA/Go 641/18; w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 116/19; w Warszawie z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2001/24; wyrok NSA z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2195/19).
Zaskarżony akt w ocenie Sądu został wydany z naruszeniem § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, gdyż organ nie wykazał, że projektowana organizacja ruchu nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego dla korzystających z istniejącego przed zmianą organizacji wjazdu z ulicy [...] (bramy) na posesję skarżących położoną przy tej ulicy i skrzyżowaniu z ulicą [...] oraz innych użytkowników drogi, w tym pieszych. Analizy w omawianym zakresie nie ma w samym projekcie.
Zaskarżony akt wydany został także z naruszeniem § 8 ust. 6 rozporządzenia, organ nie ocenił bowiem, czy zmiana organizacji ruchu odpowiada potrzebom społeczności lokalnej, do której przecież zaliczają się skarżący.
Zatwierdzenie projektu ruchu nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną, dokonaną niejako rutynowo (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1964/18 oraz z dnia 15 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2359/19). Proces zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu wymaga wyważenia proporcji pomiędzy interesem osób mieszkających, czy też prowadzących działalność gospodarczą przy danej drodze, którym należy zapewnić swobodny i bezpieczny, zgodny z przepisami ruchu drogowego, dojazd do ich nieruchomości, a interesem społecznym, który wymaga aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ruchu drogowego. Tym samym, zatwierdzenie projektu musi zawierać umotywowania przyjętych rozwiązań w powiązaniu z konkretnymi przepisami.
W ocenie Sądu przy zatwierdzeniu stałej organizacji ruchu organ naruszył przepisy procedury, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ niedostatecznie zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Uchybienia w zakresie gromadzenia materiału dowodowego skutkowały również wadliwością jego oceny pod kątem udowodnienia danej okoliczności (art. 80 k.p.a.). Zaskarżony akt zawiera również mankamenty dotyczące jego uzasadnienia, które są o tyle istotne, bowiem uniemożliwiają sądową kontrolę jakimi kryteriami kierował się organ, uznając, iż stała organizacja ruchu zapewnia bezpieczeństwo ruchu drogowego. W związku z czym w przedmiotowej sprawie został naruszony również art. 107 § 3 k.p.a.
Organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną spornego zagadnienia przedstawioną przez Sąd. Organ oceni, czy projektowana organizacja ruchu nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego dla korzystających z istniejącego przed zmianą organizacji wjazdu z ulicy [...] (bramy) na posesję skarżących położoną przy tej ulicy i skrzyżowaniu z ulicą [...] oraz innych użytkowników drogi, w tym pieszych, przy czym ocena ta powinna zostać przedstawiona w zaskarżonym akcie. Odnosząc się do twierdzeń skarżących o spowodowaniu przez zmianę organizacji ruch nadmiernej immisji światła i hałasu, Sąd zwraca uwagę na treść § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym organ zarządzający ruchem w celu rozpatrzenia wątpliwości związanych z projektem może zasięgnąć opinii rzeczoznawcy lub biegłego w zakresie wpływu planowanej organizacji ruchu na środowisko, w szczególności w zakresie hałasu i zanieczyszczenia powietrza.
Jak już Sąd wskazał zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Stosownie do art. 79 ust. 1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru.
Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 79 ust. 4 u.s.p.).
W myśl art. 82 ust. 1 i 2 u.s.p. nie stwierdza się nieważności uchwały organu powiatu po upływie 1 roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 1, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o niezgodności uchwały z prawem. Uchwała taka traci moc prawną z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Przesłanką stwierdzenia nieważności uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego jest istotne naruszenie prawa, do których zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy; brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści; niewłaściwe zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały; naruszenie procedury podejmowania uchwał (wyroki WSA: z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Za "istotne" naruszenie prawa uznać należy uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (z uzasadnienia wyroku TK z dnia 9 grudnia 2003 r., P 9/02). Może ono polegać na naruszeniu prawa materialnego albo procesowego, o ile naruszenie norm procesowych mogło mieć wpływ na materialne ukształtowanie treści aktu.
W ocenie Sądu, w sprawie doszło do istotnego naruszenia przez organ wskazanych wyżej przepisów rozporządzenia oraz k.p.a., które ma wpływ na materialne ukształtowanie treści aktu.
Zaskarżony akt został wydany 20 września 2022 r., zatem Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit.a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.
Na kwotę kosztów składa się kwota wpisu sądowego w wysokości 300 zł, kwota wynagrodzenia pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.