III SA/GL 517/24

III SA/Gl 517/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska
Małgorzata Herman /przewodniczący sprawozdawca/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15gg ust. 1-29
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2024 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/5/2024/5029 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania otrzymanego w ramach środków pomocowych związanych z epidemią COVID-19 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Urzędu Pracy w K. z dnia 30 stycznia 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 1456 (jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 11 kwietnia 2024r., nr SKO.OG-COVID/41.12/5/2024/ 5029, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej także jako: SKO) – po rozpatrzeniu odwołania "L" Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: Skarżąca, Spółka, Beneficjent) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej też: WUP) z 30 stycznia 2024., nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty pobranego dofinansowania.
Jako podstawę prawną wskazało art. 15gg ust. 1-29 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19 lub specustawa covidowa), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej k.p.a.).
W uzasadnieniu SKO wskazało, że rozpatrując pozytywnie wniosek Spółki WUP przekazał na jej rzecz w trzech transzach tytułem dofinansowania łącznie 145 589,04 PLN. Dofinansowanie to dotyczyło wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne 27 pracowników (według listy przedstawionej organowi), w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 marca 2021 r. Składając wniosek o dofinansowanie Spółka, złożyła także oświadczenie, że znane są jej obowiązki wynikające m.in. z art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej, dotyczące rozliczenia dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń (tj. do 30 kwietnia 2021 r.).
Spółka w ustawowym terminie tj. 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń nie złożyła dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania środków pomocowych z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających zatrudnianie pracowników w okresie dofinansowania, na których otrzymała świadczenie. Pismem z dnia 23 listopada 2021r. organ wezwał Beneficjenta pomocy do złożenia rozliczenia w dodatkowo wyznaczonym mu terminie, który również upłynął bezskutecznie. Pismem z dnia 20 grudnia 2022r. organ ponownie wezwał Spółkę do złożenia rozliczenia. W dniu 7 lutego 2023 r. Spółka przekazała przez portal elektroniczny www.praca.gov.pl dokumenty rozliczeniowe, w tym: formularz rozliczeniowy, wykaz pracowników na dzień złożenia wniosku, wykaz pracowników którym przekazano pomoc (tzw. formularz rozliczeniowy), historię rachunku za okres styczeń 2021r. - marzec 2021r. oraz pełnomocnictwo szczególne z dnia 4 marca 2020r. do złożenia wniosku o przyznanie świadczeń na ochronę miejsc pracy ze środków FGŚP oraz notarialne poświadczenie podpisu.
W wyniku weryfikacji rozliczenia, WUP w K. stwierdził: brak umocowania pełnomocnika do złożenia rozliczenia wniosku; błędy literowe w zapisie dwóch imion i nazwisk pracowników; w kalkulatorze rozliczenia: brak uzupełnionych pól z wynagrodzeniami kilkunastu pracowników, niezgodność kwoty wynagrodzenia jednego z pracowników z kwotą przelewu, brak kwot wynagrodzenia przez cały okres dofinansowania pięciu pracowników; brak potwierdzenia zapłacenia składek na ubezpieczenia społeczne ZUS za okres dofinasowania oraz brak oświadczeń o zapoznaniu pracowników informacją o przetwarzaniu ich danych przez WUP w K. (oświadczenie RODO). Zważywszy na powyższe organ uznał, że Beneficjent pomocy nie przekazał w dodatkowo zakreślonym mu terminie, wymaganych do rozliczenia dotacji dokumentów. Jednocześnie ustalono, że wraz z wnioskiem Spółka złożyła oświadczenie, że nie ubiegała się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy (pkt 7.5 wniosku) oraz, że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w specustawie covidowej, przy jednoczesnym brak zaznaczenie opcji o skorzystaniu z ww. zwolnień (pkt 7.6 wniosku). W trakcie weryfikacji przekazanych przez Spółkę dokumentów rozliczeniowych stwierdzono, że 24 z 27 pracowników objętych wnioskiem z dnia 13 stycznia 2021r. skorzystało wcześniej tj. w okresie od sierpnia 2020r. do października 2020r. ze wsparcia z art. 15gg specustawy covidowej. Ponadto na podstawie danych z Aplikacji Centralnej, WUP powziął informację o skorzystaniu przez Spółkę z pomocy na wynagrodzenia pracowników w części dotyczącej składek ZUS, o której mowa w art. 31zo specustawy covidowej. Celem potwierdzenia informacji z Aplikacji Centralnej o skorzystaniu przez Spółkę z pomocy o której mowa w art. 31zo specustawy covidowej, a tym samym weryfikacji prawdziwości oświadczenia wnioskodawcy (pkt. 7.5, 7.6 druku wniosku), z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej (udostępnianego na stronach Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów) pozyskano informację o skorzystaniu przez ww. ze zwolnienia z art. 31zo specustawy covidowej, w zakresie obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne (odpowiednio w kwotach miesięcznych: 5 729,58 PLN, 6 526,90 PLN, 273,80 PLN), wypłaconych 20 czerwca 2020r. i 31 sierpnia 2020r. WUP w K. ustalił również, że Spółka skorzystała z pomocy z art. 15zzb specustawy covidowej, udzielonej z upoważnienia Starosty [...] przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w M. (dalej: "PUP w M.") w dniu 8 czerwca 2020r. w kwocie 277 335,78 PLN. Zważywszy powyższe ustalenia dotyczące zakresu udzielonej Spółce pomocy, w oparciu o przepisy ustawy covidowej, WUP w K. stwierdził, że wykazem pracowników sporządzonym na dzień składania przez ww. wniosku o świadczenie z art. 15gg specustawy covidowej ustawy, objęto osoby (pracowników) nieuprawnione do skorzystania z tego świadczenia, gdyż skorzystały one wcześniej z pomocy z art. 31zo i art. 15zzb specustawy covidowej. W konsekwencji powyższej weryfikacji rozliczenia, o którym mowa w art. 15g ust. 17b pkt 2 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej, organ w dniu 8 lutego 2023 r. negatywnie zweryfikował rozliczenie środków na rzecz ochrony miejsc pracy, otrzymane od Spółki. W związku ze skorzystaniem z pomocy w okresie przekraczającym łącznie okres trzech miesięcy oraz uzyskaniem pomocy z FGŚP w odniesieniu do tych samym pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy oraz braku wykazu pracowników uprawnionych do świadczeń wypłacanych z FGŚP sporządzanego na dzień złożenia wniosku, pismem z dnia 15 lutego 2023r. (doręczonym w dniu 22 lutego 2023r.) wezwano Spółkę do zwrotu dofinansowania w kwocie 145 589,04 PLN wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Spółka nie zwróciła dofinansowania w dodatkowo zakreślonym jej terminie.
Pismem z 4 marca 2023r. Beneficjent pomocy wniósł o ponowne przeanalizowanie sprawy i odstąpienie od dochodzenia roszczeń, wskazując przy tym, że środki pomocowe w całości zostały wykorzystane na ochronę rodzin pracowniczych przed ubóstwem. Nadto wskazano na trudną sytuację Spółki w związku z rosnącymi kosztami energii i inflacją. Dyrektor WUP w K. w piśmie z dnia 17 marca 2023r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. W dniu 1 grudnia 2023r. Dyrektor WUP w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami, powiadamiając o tym stronę (zawiadomienie z dnia 8 grudnia 2023r.). W trakcie postępowania ustalono, że bezspornym jest skorzystanie przez Spółkę ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z art. 31zo specustawy coviodwei, tak jak i bezspornym jest uzyskanie przez ww. środków pomocowych z art. 15zzb oraz art. 15gg powoływanej ustawy - za okres od sierpnia 2020r. do października 2020r. W sytuacji gdy Spółka uzyskała środki pomocowe z FGŚP - z art. 15gg przedmiotowej specustawy (za okres styczeń - marzec 2021r.) organ uznał, że w przypadku niemożności podwójnego finansowania, zwrotowi winno podlegać to ostatnie dofinansowanie wraz z odsetkami. Organ przy tym wskazał, że użyty w art. 15gg ust. 7 specustawy covidowej zwrot "takie same tytuły" należy rozumieć jako wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenia społeczne niezależnie od nazw miesięcy, za które są wypłacane z maksymalnym limitem, trzech miesięcy.
Spółka w odwołaniu zakwestionowała zasadność zwrotu. Zarzuciła błędną wykładnię przepisów.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Strony, utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wydana została zgodnie przepisami prawa, w tym z art. 15gg ust. 7, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zaakcentowało, że z art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres 3 miesięcy. Nadto aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP należy spełnić warunek nie uzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. SKO podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, prezentowany także przez judykaturę i doktrynę prawa administracyjnego, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powyższe oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi wypłatami (np. wynikającymi z art. 15g, czy też art. 31zo lub art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (zbiegu realizacji obu świadczeń) dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie, nie obejmowało 3 miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca bowiem Spółka wykorzystała maksymalny okres (3 miesięcy) na jaki możliwe było przyznanie pomocy.
Kwestionując zasadność tego rozstrzygnięcia Strona wniosła skargę zarzucając błędną wykładnię przepisów oraz wydanie jej w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i wniosła o uchylenie decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości prezentowane dotąd stanowisko i jego argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2024, poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę na ustalenia dotyczące przekazania pomocy Spółce w 2020 r. na podstawie przepisów art. 31zo, art. 15gg i art. 15zzb specustawy covidowej, co w ocenie organu wyklucza możliwość do objęcia pomocą tych samych pracowników z art. 15gg ust. 1 tej ustawy w 2021 r.
Sąd nie podziela tego poglądu zwłaszcza, że w utrwalonym już orzecznictwie sądowoadministracyjnym w podobnych sprawach dominuje odmienne stanowisko.
Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zatem warunki przyznania owego dofinansowania wskazują, że dofinansowanie powyższe przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy tut. Sąd nie podziela wykładni przytoczonego przepisu dokonanej przez organy I i II instancji, że użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 sformułowanie pojęć "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć jako niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidovej z innymi wypłatami z tej ustawy (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 grudnia 2024r., sygn. II SA/Go 504/24, wyrok WSA w Gliwicach z 15 stycznia 2025 r., sygn. III SA/Gl 357/24, dostępne w bazie CBOiSA).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. W ocenie NSA wykładnia systemowa i celowościowa oraz interpretacja przepisów ustawy COVID-19, uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w pełni realizuje cele tej ustawy.
W wyroku z 27 kwietnia 2022r., o sygn. akt I GSK 251/22, NSA nie zgodził się z poglądem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb tej ustawy. Ponadto zawrócił uwagę, że żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22, LEX nr 3333626, sygn. akt I GSK 19/22, LEX nr 3335287). Taka interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997, nr 78, poz. 483, dalej: Konstytucja RP) stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243).
Dalej NSA podkreślił, że najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuacje prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. wyroki TK z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, OTK ZU nr 6 /1997, poz. 70, s. 502 i9 z 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 246).
Wskazane przez TK reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedliwości społecznej i równości znajdują zastosowanie podczas dokonywania wykładni przepisów prawa. Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID-19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19 w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres.
Zatem NSA w przywołanej wyżej sprawie skonstatował, że art. 15g ust. 18 tej ustawy nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu.
Wprawdzie powyższy wyrok dotyczy innego przepisu ustawy COVID-19 niż zastosowany w niniejszej sprawie, to jednak regulacja norm jest podobna. Natomiast NSA konsekwentnie w swoich wyrokach prezentuje pogląd, że ustawa COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie konkretnego artykułu tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na innej podstawie tej ustawy, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.
Podkreślić należy, że pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15 gg ust. 7 w/w ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15 gg ust. 7 mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że dofinansowanie dotyczy tożsamego przedmiotu, podmiotu oraz okresu konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. W konsekwencji art. 15 gg ust. 7 ustawy nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników. Potwierdzeniem tej argumentacji jest wprowadzenie do ustawy dodatkowego art. 15gg ust. 7a, z którego wynika, że nie można podwójnie dofinansowywać tego samego okresu. Ponadto nie można zgodzić się z organem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy COVID -19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym na podstawie art. 31 zo ustawy.
W ocenie Sądu orzekającego zarzuty skargi okazały się uzasadnione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany jest uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa, w oparciu o którą ponownie przeanalizuje złożone rozliczenie, zakres, tryb oraz czasokres udzielonego wsparcia i wyda stosowne rozstrzygnięcie.
Podsumowując, Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego przez organy orzekające w tej sprawie, a w szczególności art. 15gg ust. 7 oraz ust. 7a ustawy COVID – 19 poprzez ich błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które skutkowało koniecznością uchylenia decyzji obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.