III SA/Gl 515/24

III SA/Gl 515/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-10-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /sprawozdawca/
Barbara Brandys-Kmiecik
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Budżetowe prawo
Sygn. powiązane
I GSK 121/25 - Wyrok NSA z 2025-07-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2024 r. sprawy ze skargi C Sp. z o.o. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 kwietnia 2024 r. nr SKO.FD/41.4/78/2024/5820 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2024 r. znak: SKO.FD/41.4/78/2024/5820 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej w skrócie: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. (dalej: organ I instancji) z dnia 23 lutego 2024 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 grudnia 2023 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości dotacji do zwrotu.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją organu I instancji z 22 grudnia 2023 r., znak: [...] określono zwrot dotacji do budżetu Miasta K.. Na skutek odwołania C Sp. z o.o z siedzibą L., (dalej: skarżąca, strona, Spółka) decyzją z dnia 23 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] w sprawie zwrotu dotacji do budżetu Miasta K..
Następnie postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 23 lutego 2024 r., nr [...] sprostowano oczywistą omyłkę w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 grudnia 2023 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości dotacji do zwrotu.
Na ww. postanowienie organu I instancji strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła zażalenie zarzucając naruszenie art. 113 § 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej jako k.p.a.) poprzez nieprawidłowe sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w postaci wykreślenia w pkt 7 w sentencji decyzji sformułowania "wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości" i zastąpił go zwrotem "wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem", podczas gdy w rzeczywistości stanowiło to niedopuszczalną merytoryczną zmianę decyzji po jej doręczeniu. W dalszej części pełnomocnik strony wskazał, że kluczowym elementem decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu dotacji jest prawidłowe określenie kwoty dotacji przeznaczonej do zwrotu oraz wskazanie prawidłowego okresu naliczania odsetek.
SKO postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2024 r. znak: SKO.FD/41.4/78/2024/5820 utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 23 lutego 2024 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 grudnia 2023 r. m [...] w sprawie określenia wysokości dotacji do zwrotu.
W uzasadnieniu ww. postanowienia SKO wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie doszło do oczywistego błędu pisarskiego. Kolegium podniosło, że oczywistość błędu czy omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej, a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów. Widoczna omyłka może wiązać się z niewłaściwym użyciem np. wyrazu, widocznie mylną pisownią albo niezamierzonym opuszczeniem jednego lub więcej wyrazów. Taka sytuacja może się więc wiązać z tym, że w decyzji administracyjnej czy w postanowieniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ administracji publicznej, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłkę pisarską.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach kluczowym elementem decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji jest prawidłowe określenie kwoty dotacji przeznaczonej do zwrotu oraz wskazanie prawidłowego okresu od którego naliczane są odsetki od dotacji podlegających zwrotowi. Natomiast w pkt 7 sentencji decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 grudnia 2023 r., nr [...] w sposób prawidłowy została wskazana zarówno kwota dotacji do zwrotu w wysokości 479, 28 zł oraz termin naliczania odsetek t. j. od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta K., tj. od dnia 14 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty. Zarówno z treści zaskarżonej decyzji jak i z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że chodzi o dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, a nie o dotację pobraną w nadmiernej wysokości jak omyłkowo wskazano w pkt 7 sentencji ww. decyzji. Zatem w ocenie SKO oczywistość omyłki wynika z porównania treści decyzji z treścią innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Zdaniem SKO nie sposób zgodzić się z zarzutami strony odnośnie faktu, iż nastąpiła modyfikacja nałożonego na stronę treści obowiązku, chociażby w zakresie obowiązku zapłaty odsetek. W ocenie Kolegium nie doszło do zmiany pierwotnego rozstrzygnięcia sprawy, jak również nałożenia nowego obowiązku finansowego.
Skarżąca zaskarżyła w całości powyższe postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
1. naruszenie art. 144 kpa w zw. z art. 138 §1 ust. 1 kpa w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w postanowieniu z dnia 23 lutego 2024 r. wydanym przez Prezydenta Miasta K. organ nieprawidłowo sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postaci wykreślenia w pkt. 7 sentencji decyzji sformułowania "wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości" i zastąpił go zwrotem "wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem", podczas gdy w rzeczywistości stanowiło to niedopuszczalną merytoryczną zmianę decyzji po jej doręczeniu stronie, a także miało na celu konwalidowanie dokonanych przez organ uchybień, co w konsekwencji winno skutkować uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżonego postanowienia organu I instancji,
2, naruszenie art. 107 § 1 pkt. 5 k.p.a., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i stwierdzenie, iż kluczowym elementem decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu dotacji jest jedynie prawidłowe określenie kwoty dotacji przeznaczonej do zwrotu oraz wskazanie prawidłowego okresu, od którego naliczane są odsetki od dotacji podlegających zwrotowi, podczas gdy rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej winno zawierać precyzyjne określenie obowiązku, zatem wskazanie z jakiego tytułu winna zostać zwrócona dotacja oświatowa, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, iż art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.z.o. wyraźnie różnicują dotację pobraną w nadmiernej wysokości i dotację pobraną niezgodnie z przeznaczeniem, a sprecyzowanie przyczyn zwrotu dotacjo oświatowej pociąga za sobą określenie skutków materialnoprawnych decyzji administracyjnej, co w konsekwencji wpływa na zakres rozstrzygnięcia decyzji.
W związku z powyższym strona wniosła o:
1. Uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 kwietnia 2024 r., wraz z poprzedzającym go postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 23 lutego 2024 r. nr [...] oraz
2. Zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącej - C Sp. z o.o. z siedzibą L. kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że w zaskarżonym postanowieniu z dnia 23 lutego 2024 r. doszło do merytorycznej zmiany orzeczenia po jego doręczeniu, a co za tym idzie dokonania modyfikacji nałożonego na stronę obowiązku.
Zdaniem strony prostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest zatem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (vide: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA 1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. T.).
Nadto strona wskazała, że sprostowanie dokonane w zaskarżonym postanowieniu zmienia treść pierwotnego rozstrzygnięcia wydanej i doręczonej stronie decyzji, co na gruncie obowiązujących przepisów k.p.a. należy uznać za niedopuszczalne. Zdaniem strony sprostowanie decyzji spowodowało modyfikacji nałożonego na stronę w treści decyzji obowiązku. Strona wskazała, iż decyzja o pobraniu dotacji w nadmiernej wysokości oraz decyzja o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem ma odmienne skutki dla podmiotu, który zobowiązany test do zwrotu dotacji, chociażby w zakresie obowiązku zapłaty odsetek.
W ocenie skarżącej, Kolegium nie rozróżnia pojęcia dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Ustawodawca w art. 252 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.f.p. wyraźnie oddziela od siebie te pojęcia i reguluje je w odmienny sposób. Wykładnia celowościowa tego przepisu skłania do wniosku, że należy je rozumieć jako różnego rodzaju dotacje. "Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu j.s.t. w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (art. 252 ust. 3 u.f.p.). Dotacjami nienależnymi natomiast są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (art. 252 ust. 4 u.f.p.). Udzielenie dotacji bez podstawy prawnej może dotyczyć sytuacji, gdy dotujący udziela dotacji bez odpowiedniego umocowania w przepisach prawnych (np. udziela dotacji podmiotowej spółdzielni mieszkaniowej). Może także tu wystąpić działanie beneficjenta dotacji wprowadzającego w błąd dotującego (np. co do posiadanego tytułu prawnego w stosunku do przedmiotu dotowania), co w konsekwencji wiąże się ostatecznie z udzieleniem przez dotującego dotacji bez podstawy prawnej, a zatem nienależnie. Zgodnie z art. 252 ust. 5 u.f.p. zwrotowi do budżetu j.s.t. podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Podobnie jak w przypadku zwrotu dotacji niewykorzystanych dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 1 u.f.p.) podlegają zwrotowi wraz z odsetkami, które nalicza się zgodnie z terminami określonymi w art. 252 ust. 6 u.f.p.". Salachna J., Tyniewicki M. (red.). Finanse publiczne. Komentarz, opublikowano WKP 2024).
Wobec powyższego strona wskazała, że tego typu wadliwość decyzji administracyjnej nie może być usuwana postanowieniem organu w trybie sprostowania oczywistej omyłki. Zdaniem strony w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było dopuszczalne sprostowanie sentencji decyzji z 22 grudnia 2023 r. w sposób w jaki dokonał tego Prezydent Miasta K. w postanowieniu z dnia 23 lutego 2024 r. Organ bowiem w ocenie strony dokonał merytorycznej zmiany decyzji.
Nadto strona wskazała, iż nie można zgodzić się z Kolegium, że kluczowym elementem decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu dotacji jest jedynie prawidłowe określenie kwoty dotacji przeznaczonej do zwrotu oraz wskazanie prawidłowego okresu, od którego naliczane są odsetki od dotacji podlegających zwrotowi. Orzecznictwo zdaniem strony stoi na stanowisku precyzyjnego formułowania treści rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 § 1 pkt. 5 k.p.a.
Ponadto strona zaakcentowała, że organ wydając decyzję administracyjną winien wskazać nie tylko kwotę dotacji podlegającą zwrotowi i okres od którego naliczane są odsetki, lecz przede wszystkim wskazać dokładnie, jakiego rodzaju dotacji dotyczy decyzja - pobranej w nadmiernej wysokości, czy też wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wskazane w skardze okoliczności nie wnoszą do sprawy jakichkolwiek nowych elementów, gdyż stanowią w istocie powielenie zarzutów składanych już na etapie postępowania zażaleniowego. Tym samym nie prowadzą do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. Nadto Kolegium wskazało w treści zaskarżonego postanowienia nie ulega wątpliwości, że kluczowym elementem decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji jest po pierwsze prawidłowe określenie kwoty dotacji przeznaczonej do zwrotu oraz wskazanie prawidłowego okresu od którego naliczane są odsetki od dotacji podlegających zwrotowi. Natomiast w pkt 7 sentencji decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 grudnia 2023 r., nr [...] w sposób prawidłowy została wskazana zarówno kwota dotacji do zwrotu w wysokości 479, 28 zł oraz termin naliczania odsetek t. j. od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta 2 K., tj. od dnia 14 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty. Zarówno z treści zaskarżonej decyzji jak i z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że chodzi o dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, a nie o dotację pobraną w nadmiernej wysokości jak omyłko wskazano w pkt 7 sentencji ww. decyzji. Zatem oczywistość omyłki wynika z porównania treści decyzji z treścią innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Nie sposób zatem zgodzić się z zarzutami pełnomocnika strony odnośnie faktu, iż nastąpiła modyfikacja nałożonego na stronę treści obowiązku, chociażby w zakresie obowiązku zapłaty odsetek. W ocenie Kolegium nie doszło do zmiany pierwotnego rozstrzygnięcia sprawy, jak również nałożenia nowego obowiązku finansowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz 935 - dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
W niniejszej sprawie Sąd zbadał zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Kolegium z dnia 12 kwietnia 2024 r. (aktu administracyjnego o charakterze procesowym), wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Akt ten dotyczył sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistej omyłki w decyzji organu I instancji, bliżej opisanej w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia.
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Omyłki te mogą powstać wskutek błędnego wpisania jakiegoś słowa lub słów, ich pominięcia czy poprzez wyraźne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie danego wyrazu bądź cyfry. Jedną z przesłanek dopuszczalności zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. jest oczywistość stwierdzonego błędu czy omyłki. Jeżeli dana kwestia budzi wątpliwości, a do stwierdzenia, czy doszło do popełnienia omyłki, wymagana jest głębsza analiza akt postępowania, automatycznie będzie to wykluczać oczywistość takiej omyłki (por. wyrok NSA z 23 sierpnia 2023 r. o sygn. akt II OSK 2948/20 - wszystkie w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są natronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl)
Wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Co istotne na gruncie rozpoznanej sprawy sprostowanie nie może także prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy też ponownego, odmiennego rozpoznania sprawy. Inaczej mówiąc sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, odnoszące się do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego sprawy, jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z 2 lutego 2022 r., II OSK 1657/20 oraz z 5 kwietnia 2023 r. o sygn. akt III FSK 1836/21).
Przedstawiając wyniki przeprowadzonej kontroli, trzeba w pierwszej kolejności wyjaśnić, że Sąd w pełni podziela te poglądy ogólne co od wykładni przepisu art. 113 § 1 k.p.a., według których sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego, wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku czy też innymi okolicznościami.
Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest zatem możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (por. wyrok NSA wyrok z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2040/14 – orzeczenie to i wszystkie dalsze powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kolejnym kryterium jest wpływ sprostowania na treść rozstrzygnięcia. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia (por. np. wyroki NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1467/10 i 8 października 2014 r. sygn. akt II OSK 777/13). Tylko w takich warunkach może zatem dojść do sprostowania osnowy lub uzasadnienia decyzji w sytuacji, gdy mimo wynikającej z treści całej decyzji, pełnej wiedzy i woli organu administracyjnego co do przedmiotu sprawy (treści żądania strony) i sposobu rozstrzygnięcia, dojdzie do nie-zgodności pomiędzy tą wiedzą i wolą a częściowym wyrażeniem tego na piśmie. Tak popełniony błąd może podlegać sprostowaniu przez organ w każdym czasie na zasadzie określonej w art. 113 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II GSK 827/12).
Niemniej jednak zagadnienia dotyczące oceny, czy stwierdzony błąd w decyzji, której dotyczy sprostowanie, może być naprawiony w drodze wydania postanowienia na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., winno być analizowane indywidualnie i szczegółowo w konkretnej sprawie z uwzględnieniem powyższych kryteriów. Wynika to z tego, że usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji (art. 113 k.p.a.), który ze względu na rodzaj wadliwości decyzji, nie może prowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Jak już wspomniano, oczywistość błędu nie może budzić wątpliwości, zaś podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad – a raczej brak ich wpływu – na treść rektyfikowanego aktu. Wadliwość istotna może z kolei spowodować wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przy zastosowaniu środków zwyczajnych (tryb odwoławczy) lub nadzwyczajnych (szczególne tryby weryfikacji decyzji), na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny chociażby w wyroku z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1451/10. Jedynie na marginesie warto zauważyć, że nie każdy istotny błąd zawarty w decyzji administracyjnej, a tym bardziej błąd proceduralny, może być uznany za wadę kwalifikowaną zawartą w katalogu z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest też jedynym nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji. Ze względu na granice niniejszej sprawy nie ma potrzeby dalszego przybliżania tej problematyki i prezentowania rozważań, które ze swej istoty nie mogłyby wiązać organów właściwych do przeprowadzenia tego rodzaju szczególnych postępowań.
Zdaniem Sądu zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.). Oznacza to, że organ ten nie może w szczególności zmienić takiej decyzji, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne - w tym przypadku zezwala na to art. 113 § 1 k.p.a.
Zakres sprostowania wynika wprost z treści art. 113 § 1 k.p.a. i jest on ograniczony do błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek.
Tym samym, kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie pozostaje ustalenie czy dokonane przez organ – Prezydenta Miasta K. – sprostowanie było dopuszczalne, a więc czy błąd określony w decyzji w jej pierwotnym brzmieniu stanowił błąd pisarski bądź rachunkowy, względnie inną oczywistą omyłkę.
Wskazać wypada, że w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 grudnia 2023 r. w brzmieniu sprzed jej sprostowania w pkt 7 sentencji zawarto określenie "wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości". Następnie, w drodze postanowienia z dnia 23 lutego 2024 r. organ I instancji sprostował decyzję administracyjną z dnia 22 grudnia 2023 r. poprzez wykreślenie przywołanego powyżej sformułowania i zastąpienie go zwrotem "wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem".
W ocenie skarżącej organ I instancji wykroczył poza dopuszczalny zakres sprostowania decyzji administracyjnej, zaś organ odwoławczy nie podzielił poglądu opisanego w zażaleniu i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej wydane z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a.
Tym samym, zachodzi konieczność zbadania czy organ I instancji oraz organ II instancji postąpili prawidłowo. Innymi słowy, zagadnienie będące przedmiotem niniejszego postępowania sprowadza się do ustalenia czy sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej przez Prezydenta Miasta K. było dopuszczalne.
W związku z czym wskazać należy, że nie sposób stworzyć generalnych zasad służących ustaleniu dopuszczalnych zasad sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Każdorazowo należy bowiem badać w pierwszej kolejności przedmiot wydanej decyzji administracyjnej w zestawieniu z dokonanym sprostowaniem. Inaczej bowiem kwalifikuje się błędy w zakresie zapisu liczbowego w zupełnie nieistotnej kwestii, a inaczej należy kwalifikować te same błędy w zakresie kwestii żywotnej dla określonego w decyzji nakazu, zakazu bądź uprawnienia.
I tak, wskazać należy, że organ I instancji w niniejszej sprawie orzekał co do meritum sprawy w oparciu o art. 60 pkt 1, art. 61, art. 67 i art. 252 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2023 r., poz. 1270, dalej jako: u.f.p.) oraz art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. 2023, poz. 1400).
Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1)wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
Tym samym, jak widać z samej redakcji przywołanego przepisu stanowiącego podstawę zwrotu dotacji oświatowej, pobranie dotacji w nadmiernej wysokości i wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem stanowią dwie odrębne przesłanki. Jak wskazuje się w literaturze, wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem będzie oznaczać w szczególności zapłatę za zadanie, które nie było przedmiotem dotowania z budżetu gminy, a w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem nastąpi przez realizację innych celów niż wskazane w tych przepisach. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu j.s.t. w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (art. 252 ust. 3 u.f.p.) (A. Ostrowska [w:] Finanse publiczne. Komentarz, red. J. M. Salachna, M. Tyniewicki, Warszawa 2024, art. 252, teza 2).
Jednakże w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie sprostowanie takiej omyłki, poprzez prawidłowe oznaczenie, było dopuszczalne w świetle art. 113 § 1 k.p.a., ponieważ zarówno z treści zaskarżonej decyzji jak i z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że chodzi o dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, a nie o dotację pobraną w nadmiernej wysokości jak omyłko wskazano w pkt 7 sentencji ww. decyzji. Zatem oczywistość omyłki wynika z porównania treści decyzji z treścią innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.
Nadto Sąd podziela stanowisko organów, iż przedmiotem sprostowania dokonanego zaskarżonym postanowieniem była oczywista omyłka pisarska polegająca na wpisaniu w pkt 7 sentencji decyzji sformułowania "wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości zamiast "wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem", a ponadto wykreślenie zapisu o treści " W obszarze pozostałych wydatków niestanowiących wydatków inwestycyjnych, przeznaczonych na realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki stwierdzono, iż kwota za 2018 rok stanowi wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem" i zastąpienie go zapisem "W obszarze pozostałych wydatków niestanowiących wydatków inwestycyjnych, przeznaczonych na realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki stwierdzono "iż kwota 727,68 zł za 2018 rok, (tj.: 37,61 zł—delegacja Dyrektora Finansowego, która odbyła się w dniu 4 stycznia 2018 r.; 75,22 zł - delegacja, która odbyła się w dniach 23 i 27 lutego 2018 r.; 100,30 zł - delegacja która odbyła się w dniach 5,6,8 marca 2018 r.; 105,00 zł – delegacja z 10,24 września 2018 r.; 11 października 2018 r.; 9 listopada 2018 .r.; 351,04 zł - delegacja , która odbyła się 18 czerwca 2018 r.; 58,51 zł - delegacja, która odbyła się w dniu 17 października 2018 r.) stanowi wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem".
W związku z powyższym w ocenie Sądu opisane błędy mieszczą się w zakresie "oczywistej pomyłki", którą należało wyeliminować poprzez przedmiotowe postanowienie o sprostowaniu z uwagi na prawidłowe określenie kwoty dotacji przeznaczonej do zwrotu oraz wskazanie prawidłowego okresu od którego naliczane są odsetki od dotacji podlegających zwrotowi. Natomiast w pkt 7 sentencji decyzji organu I instancji z dnia 22 grudnia 2023 r., nr [...] w sposób prawidłowy została wskazana zarówno kwota dotacji do zwrotu w wysokości 479, 28 zł oraz termin naliczania odsetek t. j. od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta K., tj. od dnia 14 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty.
Wszystko, co zostało powyżej powiedziane, świadczy o tym, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji są merytorycznie prawidłowe. Przy ich wydawaniu nie popełniano błędu w wykładni lub zastosowaniu przepisu art. 113 § 1 kp.a.
Podsumowując, wszystko to, co zostało powyżej przedstawione, świadczy o zasadności sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistej omyłki w decyzji.
Stąd też sprostowanie przedmiotowej decyzji w tym trybie było dopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151p.p.s.a.