III SA/Gl 511/24

III SA/Gl 511/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-03-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta
Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Lotnicze prawo
Sygn. powiązane
II GZ 495/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-14
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2110
art. 68 ust. 5 i art. 209x
Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2025 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Komendanta Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr D/01/2024/odw/PL/WG w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków przez agenta obsługi naziemnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 kwietnia 2024r., nr D/01/2024/odw/PL/WG Komendant Śląskiego Oddziału Straży Granicznej w Raciborzu (dalej: Komendant ŚOSG), po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. (dalej: Komendant PSG) z 4 grudnia 2023r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł.
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 68 ust. 5, art. 209x ustawy z dnia 03 lipca 2002 roku - Prawo Lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 2110; dalej: p.l.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 oraz 2a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1080 z późn. zm.; dalej: u.S.G.).
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
W dniu 17 września 2023r. ok. godz. 09:30 w lotniczym przejściu granicznym w K. pracownik Spółki (kierowca autobusu) podjechał po pasażerów myląc stanowisko obsługiwanego samolotu. Przekonany, że zabiera pasażerów z Cypru, przewiózł ich do strefy Non Schengen i wypuścił z autobusu. Wtedy dojechał kierowca drugiego autobusu i zwrócił mu uwagę, że podjechał pod niewłaściwe wejście. Po wypuszczeniu pasażerów kierowca udał się swojego kierownika zmiany poinformować o powstałej pomyłce.
Pełniący służbę na stanowisku dyżurującego kontrolera - radiometrysty funkcjonariusz Straży Granicznej ze zgłoszenia radiowego dowiedział się, że odpowiedzialnym za błędną separację pasażerów lotu z F. [...] jest kierowca autobusu.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego w charakterze świadka przesłuchano również Kierownika Ekipy Kontrolerskiej w Zespole Kontroli Ruchu Granicznego w Grupie Służby Granicznej, pełniącego w chwili zdarzenia służbę w Terminalu C. Zeznał on, że informację o zaistniałym zdarzeniu polegającym na błędnej separacji pasażerów lotu z F. (Włochy), nr lotu [...] w dniu 17 września 2023r., ok. godz. 09:30 uzyskał osobiście od pasażerów błędnie wpuszczonych do strefy Non Schengen. W związku z tym, że na wejście oczekiwali już pasażerowie z innego rejsu z Cypru, funkcjonariusz podjął decyzję o przeprowadzeniu niezbędnych czynności migracyjnych oraz weryfikacji pasażerów z F. w tym miejscu. Zostali oni przepuszczeni z pominięciem kontroli granicznej do punktu odbioru bagaży.
W tak ustalonym stanie faktycznym Komendant PSG stwierdził że doszło do niewłaściwego skierowania przez pracownika Spółki pasażerów lotu z F. (kierunek Schengen) do wejścia strefy Terminala C przeznaczonej dla pasażerów podlegających kontroli granicznej, co stanowi naruszenie art. 68 ust. 5 p.l. oraz wymogów zapewnienia fizycznego oddzielenia pasażerów z lotów wewnętrznych od pasażerów z innych lotów określonych w załączniku nr VI pkt 2 ppkt. 2.1.1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 09 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice - Kodeks Graniczny Schengen. (Dz.U.UE.L. z 2016 nr 77 poz.1 z późn. zm; dalej Rozporządzenie).
Decyzją z 4 grudnia 2023 r. Komendant PSG nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł.
Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie.
Komendant ŚOSG po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podniósł, że zarządzający lotniskiem MPL "[...]" zapewnił odpowiednią infrastrukturę do zachowania właściwej separacji pasażerów. Terminal pasażerski C jest dedykowany dla pasażerów przylatujących zarówno z kierunków Schengen, jak i z kierunków Non Schengen. Posiada on wydzieloną strefę dla pasażerów z kierunków Non Schengen, gdzie dokonywana jest kontrola graniczna pasażerów oraz wydzieloną strefę dla pasażerów z kierunków Schengen. Do wydzielonych stref od strony płyty lotniska prowadzą odpowiednie drzwi właściwie opisane i oznakowane.
Bezpośrednią przyczyną błędnej separacji pasażerów lotu z F. (Włochy), nr rejsu [...] w dniu 17 września 2023r. było niedopełnienie obowiązków przez pracownika (kierowcy) Spółki, który skierował pasażerów do niewłaściwej części portu lotniczego przeznaczonej wyłącznie dla pasażerów lotów z kierunków Non Schengen.
W ocenie Komendanta ŚOSG w sprawie brak było podstaw do przyjęcia wystąpienia którejkolwiek przesłanki wymienionej w art. 189f k.p.a. do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. Waga naruszenia prawa nie była znikoma i brak jest podstaw do przyjęcia, że Spółka zaprzestała naruszania prawa. Czynności mające na celu skierowanie pasażerów do właściwej części terminala pasażerskiego zostały podjęte przez funkcjonariuszy Straży Granicznej po powzięciu wiadomości o błędnej separacji od samych pasażerów. Informacja o osobie odpowiedzialnej za błędną separację została przekazana dopiero w trakcie wcześniej podjętych działań przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skierowanie pasażerów do właściwej części terminala pasażerskiego nastąpiło w wyniku działań podjętych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Funkcjonariusze zgromadzili wszystkich pasażerów z F. (kierunek Schengen) w jedno miejsce i prowadzili nadzór. Gdy ostatni pasażerowie z F. zostali sprawdzeni i zostali przepuszczeni z pominięciem kontroli granicznej do punktu odbioru bagaży, zostali wpuszczeni podróżni z Cypru. Zapobieżenie wymieszaniu się pasażerów z kierunków Non Schengen i Schengen stanowiło skutek działań podjętych wyłącznie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Odrzucić należy przy tym twierdzenie Spółki, że za poruszanie się pasażerów po terminalu w zakresie skierowania ich do wyznaczonej części portu lotniczego odpowiada Służba Ochrony Lotniska i Straż Graniczna, a nie agent obsługi naziemnej, w tym przypadku Spółka. Do zadań Straży Granicznej należy między innymi niedopuszczenie do ominięcia kontroli granicznej oraz przeciwdziałanie nielegalnej migracji, natomiast organizacja poruszania się pasażerów w MPL "[...]" należy do kompetencji Zarządzającego lotniskiem, przewoźnika lotniczego oraz agenta obsługi naziemnej (art. 209x ust. 2 oraz art. 68 ust. 5 p.l.).
Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu nie spełniłoby celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zdarzenie z udziałem pracownika Spółki było kolejnym naruszeniem stwierdzonym w ostatnim czasie. Poprzednie zdarzenie miało miejsce w dniu 29 stycznia 2023r. oraz w 19 lipca 2022r. Wówczas nałożona została na Spółkę kara administracyjna w wysokości 20 000 zł Nie spełniła ona ostatecznie celów, ponieważ Spółka nie zaprzestała naruszania prawa.
W sprawie brak też podstaw do zastosowania art. 189 d k.p.a. w przypadku gdy przepis szczególny określa wysokość kary pieniężnej w taki sposób, jak czyni to art. 209x ust. 2 p.l. który stanowi, że wysokość kary pieniężnej wynosi 20 000 zł, art. 189d k.p.a. nie ma zastosowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaskarżonej decyzji Pełnomocnik Spółki zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 15 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji tj. naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i przyjęciu w decyzji w całości ustaleń co do stanu faktycznego z decyzji I instancji, jako aktualnych i wiarygodnych oraz brak zweryfikowania przez Komendanta ŚOSG całości ustaleń Komendanta PSG zawartych w decyzji I instancji, podczas gdy Spółka kwestionowała ustalenia faktyczne decyzji I instancji,
b) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 68 ust. 5 p.l. poprzez ustalenie stanu faktycznego decyzji w oparciu o materiał dowodowy pozyskany przede wszystkim od pracowników organu, a zatem z pominięciem stanowiska Spółki oraz jej wyjaśnień, wybiórcze przeprowadzenie czynności w tym przesłuchania świadków oraz braku uwzględnienia w stanie faktycznym specyfiki budowy terminala lotniska K.,
c) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 209 x p.l. polegające na oparciu się przez organ na ogólnych, powierzchownych ustaleniach dotyczących wydarzeń w dniu 17 września 2023 r. na lotnisku K. w związku z wylądowaniem pasażerów lotu [...] z F. (Włochy), braku wzięcia pod uwagę stanowiska Spółki, a także nieprawidłowego przeanalizowania stanu faktycznego, co doprowadziło do nałożenia na Spółkę kary administracyjnej,
d) art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców poprzez brak przesądzenia występujących w sprawie wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na korzyść Spółki (przedsiębiorcy), podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego powinny wynikać wątpliwości co do stanu faktycznego polegające na ustaleniu podmiotu odpowiedzialnego za pasażerów w Terminalu C oraz że ze specyfiki budowy Portu Lotniczego K. mogą wynikać problemy natury organizacyjnej, za które Skarżący nie może odpowiadać,
e) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i 105 § 1 i 2 KPA w zw. z art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców oraz w związku z art. 68 ust. 5 p.l. polegające na dowolnej i sprzecznej z zasadami logiki oraz przepisami p.l. ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza w błędnym przyjęciu, że Spółka nie skierowała pasażerów do wyznaczonej dla nich części Portu Lotniczego K., podczas gdy Spółka skierowała pasażerów prawidłowo do Terminala C, braku uwzględnienia tego aspektu w uzasadnieniu Decyzji oraz pominięcie okoliczności będących podstawą dla umorzenia niniejszego postępowania.
f) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 KPA w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przesądzenia, że Spółka nie dopuściła się naruszenia obowiązków.
g) art. 8 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 12 Prawa przedsiębiorców poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności niewyjaśnienie na jakich ustaleniach faktycznych i na jakiej podstawie Komendant oparł się wydając zaskarżoną decyzję, zdawkowe odniesienie się do faktów ustalonych w decyzji I instancji i powielenie uzasadnienia Decyzji I instancji w toku wydawania Decyzji wraz z podaniem przyczyny dla której Organ dokonuje rozszerzającej interpretacji przepisów.
h) art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji I instancji pomimo jej oczywistej wadliwości.
i) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie Spółce czynnego udziału w każdym stadium postępowania, brakiem możliwości zajęcia stanowiska, brakiem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i przesłuchanych świadków.
j) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 189 d i f k.p.a., polegające na niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnej oceny tego materiału i uznania przez Organ, że udowodnione zostało naruszenie jakiego miała dopuścić się Spółka, a także okoliczności przeważające za tak wysokim wymiarem kary administracyjnej, wyrażające się zwłaszcza poprzez brak ustalenia, że:
• zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary ze względu na małą wagę ewentualnego naruszenia;
• stopień winy Spółki w sprawie jest znikomy, nie doszło do faktycznego "wymieszania" pasażerów i tym samym nie doszło do naruszenia zasad wynikających z p.l.;
• zachodzą przesłanki odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej ze względu na powiadomienie straży granicznej o zaistniałej sytuacji.
2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.):
a) art. 68 ust. 5 p.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Spółka dopuściła się skierowania pasażerów do innego niż wyznaczona część portu lotniczego oraz że tym samym nie spełnił wymogu oddzielenia pasażerów;
b)art. 209x p.l. w zw. z 68 ust. 5 p.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Spółkę kary administracyjnej, podczas gdy pasażerowie faktycznie nie zostali skierowani do niewłaściwej części Portu Lotniczego K., trafili do Terminala C.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta PSG, umorzenie postępowania administracyjnego oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności powołane w jej uzasadnieniu skargi tj.:
• planu Terminala C wraz ze zdjęciami i mapą na okoliczność skierowania przez Spółkę pasażerów do prawidłowego budynku, a także na okoliczność braku winy o stronie Spółki w niniejszej sprawie;
• Regulaminu użytkowania Międzynarodowego Portu Lotniczego K. na okoliczność obowiązków po stronie straży granicznej jak i zarządzającego lotniskiem polegających na zapewnieniu odpowiedniej odprawy granicznej pasażerów.
Zwróciła się także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik Spółki podkreślił, że prawidłowo wybrany został przez pracownika Spółki Terminal, do którego pasażerowie zostali wpuszczeni. Przebywali w tej strefie do momentu pojawienia się w niej Straży Granicznej (kilka minut). Wówczas Straż Graniczna uznała, że są to pasażerowie niepodlegający odprawie granicznej i przeprowadziła niezbędne czynności migracyjne - otworzono bramkę i przepuszczono celem udania się w strefę taśm bagażowych lub wyjścia. Kolejni pasażerowie, którzy przylecieli w tym czasie tym razem ze strefy Non - Schengen (Cypr) zostali pozostawieni w oczekiwaniu na czas podejmowania czynności przez pracowników służby granicznej. Na żadnym z etapów nie doszło do pomieszania pasażerów oraz żadna osoba nie przekroczyła granicy Rzeczpospolitej Polskiej bez prawidłowej weryfikacji granicznej.
Tymczasem Komendant PSG wszczął postępowanie wyjaśniające i wydał decyzję opierając się jedynie na zeznaniach jednego pracownika Spółki oraz przyjmując wszystkie swoje ustalenia jako fakty i nałożył karę administracyjną w wysokości 20.000 złotych.
Pełnomocnik Spółki podniósł także brak uwzględnienia miarkowania kary umownej, chociaż istnieją podstawy do zastosowania art. 189d k.p.a. Na Spółkę nie nałożono dotychczas "licznych" kar administracyjnych w przedmiocie naruszenia art. 68 ust. 5 p.l., a w tej sprawie pasażerowie zostali skierowani do prawidłowego budynku oraz nie przekroczyli granicy w sposób nieautoryzowany. Organ w ogóle nie wziął pod uwagę okoliczności będących podstawą dla umorzenia niniejszego postępowania, nie odniósł się do tych aspektów w decyzji.
Komendant ŚOSG w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i jego argumentację zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Materialnoprawnym przepisem mającym zastosowanie w sprawie jest art. 68 ust. 5 p.l. Jak wynika z jego treści zarządzający lotniskiem, przewoźnik lotniczy lub agent obsługi naziemnej wykonujący czynności obsługi pasażerów i transportu między statkiem powietrznym a obiektami portu lotniczego jest obowiązany skierować pasażerów do wyznaczonych części portu lotniczego, z uwzględnieniem wymogu oddzielenia pasażerów lotów wewnętrznych określonych w art. 2 pkt 3 rozporządzenia 2016/399/UE, niepodlegających odprawie granicznej, od pasażerów innych lotów podlegających odprawie granicznej według zasad określonych w załączniku nr VI pkt 2 do tego rozporządzenia.
Z kolei według art. 209x ust. 2 p.l. wynika, że zarządzający lotniskiem, przewoźnik lotniczy oraz agent obsługi naziemnej, który wbrew obowiązkowi określonemu w art. 68 ust. 5 nie skierował pasażerów do odpowiednich części portu lotniczego, podlega karze pieniężnej w wysokości 20 000 zł. skazaną karę pieniężną nakłada w drodze decyzji administracyjnej komendant placówki Straży Granicznej właściwy dla miejsca położenia lotniska międzynarodowego, na którym jest utworzone lotnicze przejście graniczne (art. 209x ust. 3 p.l.).
Przedmiot sporu sprowadza się do oceny, czy istniały podstawy do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, określonej w art. 209x ust. 2 p.l.
W tym miejscu wskazać należy, że Sąd rozpatrywał już skargę Spółki w analogicznej sprawie, dlatego też w dalszej części uzasadnienia powoła się na ocenę prawną zawartą w wyroku z 5 marca 2024, sygn. akt III SA/Gl 791/23.
Spółka w pierwszej kolejności zarzuciła organowi naruszenie szeregu przepisów postępowania. Jej zdaniem Komendant ŚOSG nie wyjaśnił stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, wybiórczo zebrał materiał dowodowy oraz dokonał dowolnej oceny tego materiału. Ponadto zarzuciła naruszenie zasady dwuistancyjności, pozbawienie Spółki możliwości czynnego udziału w postępowaniu, oraz pominął małą wagę ewentualnego naruszenia.
Wbrew podniesionym zarzutom Sąd stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, z poszanowaniem reguł postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że kierowca autobusu, będący pracownikiem Spółki wyjaśnił w jaki sposób doszło do przewiezienia pasażerów z F. do tej części budynku Terminala C, która przeznaczona jest dla pasażerów ze strefy Non-Schengen (karta 37-38 akt administracyjnych). Ta okoliczność została potwierdzona przez przesłuchanych w charakterze świadków funkcjonariuszy straży granicznej pełniących funkcje dyżurnego kontrolera – radiometrysty (karta 33-34 akt administracyjnych) oraz Kierownika Ekipy Kontrolerskiej w Zespole Kontroli Ruchu Granicznego w Grupie Służby Granicznej (karta 24-25 akt administracyjnych). Zeznania osób przesłuchanych w charakterze świadków były spójne i wiarygodne.
Orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że Spółka w dniu 17 września 2023r. nie dopełniła obowiązku określonego w art. 68 ust. 5 p.l. i w konsekwencji zasadnie organ nałożył karę pieniężną w wysokości 20 000 zł.
Organ w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary administracyjnej na Spółkę jako agenta obsługi naziemnej udzielił Spółce wszelkich informacji i pouczeń co do udziału w sprawie, oraz zwrócił się o wskazanie pełnomocnika do jej reprezentowania.
Wymaga podkreślenia, że odpowiedzialność za czyn określony w art. 209x ust. 2 w zw. z art. 68 ust. 5 p.l. nie zależy od uznania organu. Kara pieniężna z art. 209x ust. 2 p.l. jest karą oznaczoną bezwzględnie i nie podlega miarkowaniu. Wobec tego w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189d k.p.a., zawierający dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Określenie w tym przypadku kary w sztywnej wysokości, wyklucza zastosowanie powołanego przepisu kodeksu postępowania administracyjnego.
Z kolei, zgodnie z art. 189f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Według art. 189f § 2 k.p.a. w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Jak wynika z art. 189f § 3 k.p.a. organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.
Według Sądu w sprawie Komendant ŚOSG prawidłowo nie zastosował przepisów art. 189f k.p.a.. Słusznie uznał, że w tym konkretnym przypadku brak jest podstaw do przyjęcia, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że Spółka zaprzestała naruszania prawa (s. 5 zaskarżonej decyzji).
Wadliwe działanie Spółki spowodowało konieczność podjęcia przez funkcjonariuszy straży granicznej dodatkowych działań celem uniknięcia wymieszania się pasażerów ze strefy Shengen i Non Shengen i tym samym uniemożliwienia przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej pasażerów z pominięciem kontroli granicznej.
Skarżąca Spółka nie kwestionuje przy tym, że nie był to pierwszy przypadek naruszenia art. 68 ust. 5 p.l.
Ponadto Sąd stwierdził, że organ nie naruszył wyszczególnionych w skardze zasad postępowania i przepisów prawa materialnego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.
Końcowo należy podkreślić, że celem postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd administracyjny nie jest dokonywanie ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej decyzją administracyjną. Nie ma podstaw do twierdzenia, że z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika możność żądania przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych. Nie można w tym trybie kwestionować poszczególnych ustaleń i ocen, które składają się na stan faktyczny i prawny sprawy. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. służy natomiast ocenie, czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 262/17). Przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie zatem dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Mówiąc inaczej - winien to być dowód z dokumentu, który mógłby się przyczynić do wyjaśnienia kwestii legalności zaskarżonego aktu. Ponadto, dopuszczony winien być tylko taki dowód, który odnosi się do "istotnych wątpliwości" związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Postępowanie w trybie omawianego przepisu ma charakter uzupełniający i fakultatywny. O konieczności i celowości jego przeprowadzenia decyduje sąd rozpoznający skargę, przy czym tylko do tego sądu należy ocena, czy w sprawie istnieją istotne wątpliwości, które bez nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie mogą zostać wyjaśnione przez dopuszczenie określonego dowodu. Co do istotnych wątpliwości, to można o nich mówić wówczas, gdy ze względu na mające znaczenie dla wyjaśnienia sprawy braki bądź sprzeczności w ustaleniach faktycznych podjęte rozstrzygniecie nie jawi się jako niewątpliwe. W badanej sprawie Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo i wyczerpująco ustalony. Nie ma zatem potrzeby przeprowadzanie dodatkowego postępowania dowodowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.