III SA/Gl 502/24

III SA/Gl 502/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta /sprawozdawca/
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Dorota Fleszer
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15gg ust. 7
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/7/2024/5452 w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu pobranego dofinansowania otrzymanego w ramach środków pomocowych związanych z epidemią COVID-19 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia 19 lutego 2024 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 4.000 (cztery tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 18 kwietnia 2024 r. znak SKO.OG-COVID/41.12/7/2024/5452 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO; Kolegium; organ drugiej instancji) – po rozpatrzeniu odwołania M. K., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "Biuro Rachunkowe T M. K." z siedzibą w Z. (dalej: skarżąca, strona; beneficjent) – utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej też: WUP; organ pierwszej instancji) z 19 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty pobranego dofinansowania.
Jako podstawę prawną Kolegium wskazało art. 15 gg ust. 1-29 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19 lub specustawa covidowa), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.).
W uzasadnieniu SKO wskazało, że rozpatrując pozytywnie wniosek strony organ pierwszej instancji przekazał w trzech transzach (pierwsza – 16 lipca 2020 r., druga – 1 września 2020 r., trzecia – 1 września 2020) kwoty po 3.462,02 zł każda z płatności, tytułem dofinansowania; łącznie 10.386,06 zł. Dofinansowanie to dotyczyło wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne trzech pracowników (według listy przedstawionej organowi), na trzy miesiące począwszy od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. Składając wniosek o dofinansowanie strona złożyła także oświadczenie, że znane są jej obowiązki wynikające m.in. z art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej, dotyczące rozliczenia dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń (tj. do 30 października 2020 r.).
W dniu 30 kwietnia 2021 r. skarżąca złożyła dokumenty rozliczeniowe, w tym: formularz rozliczeniowy, wykaz pracowników na dzień złożenia wniosku, wykaz pracowników którym przekazano pomoc w formie pliku tekstowego WORD z rozszerzeniem .doc, listę płac i potwierdzenie wypłaty wynagrodzenia jednego z pracowników za okres lipiec 2020r. - wrzesień 2020r., potwierdzenie przelewu wynagrodzenia drugiemu z pracowników za okres lipiec 2020 r. - wrzesień 2020 r., potwierdzenia przelewu składek na ubezpieczenia społeczne ZUS z 17 sierpnia 2020 r. za okres czerwiec 2020 r. i lipiec 2020 r., oraz z 23 września 2020 r. z opisem: "zapłata za składki ZUS", potwierdzenia przelewów zaliczek na poczet podatku dochodowego z 17 sierpnia 2020 r., 23 września 2020 r., 29 stycznia 2021 r. z opisem: "przelew US".
W wyniku weryfikacji przekazanych ww. dokumentów, WUP w K. stwierdził: brak wykazu pracowników, w oparciu o których został złożony wniosek oraz wykazu pracowników którym przekazano pomoc otrzymaną z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) - w wymaganej formie (tj. pliku Exel) i z danymi umożliwiającymi rozliczenie (tj. wysokością wynagrodzenia brutto, kwotą dofinansowania, wysokością wynagrodzenia netto, składkami na ubezpieczenia społeczne ZUS i zaliczkami na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych), błędnie wypełniony formularz rozliczeniowy w zakresie środków faktycznie wydatkowanych przez pracodawcę (wpisana do formularza kwota była wyższa od kwoty przyznanego dofinansowania pomimo odpowiedniego pouczenia w instrukcji wypełniania formularza 15gg_kalkulator), brak potwierdzenia wypłaty wynagrodzenia jednego (kolejnego) z pracowników za okres lipiec 2020r. - wrzesień 2020r., brak potwierdzenia przelewu zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za okres sierpień 2020 r. i wrzesień 2020 r., brak oświadczenia przedsiębiorcy o poinformowaniu pracowników objętych wnioskiem o przetwarzaniu ich danych osobowych przez WUP w K. (oświadczenie RODO). Zważywszy powyższe organ uznał, że zaistniałe braki i uchybienia uniemożliwiają rozliczenie wniosku. Jednocześnie ustalono, że wraz z wnioskiem strona złożyła oświadczenie, iż nie ubiegała się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy (pkt 7.5 wniosku) oraz, że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w specustawie covidowej, przy jednoczesnym brak zaznaczenie opcji o skorzystaniu z ww. zwolnień (pkt 7.6 wniosku).
Ponadto z Aplikacji Centralnej WUP powziął informację o skorzystaniu przez stronę z pomocy na wynagrodzenia pracowników, o której mowa w art. 31zo specustawy covidowej (za okres marzec 2020 r. - maj 2020 r.).
W konsekwencji powyższego, wstępną weryfikację rozliczenia strony zakończono wynikiem negatywnym, o czym poinformowano beneficjenta pismem nr [...] z 28 czerwca 2023 r., wzywając przy tym do przedłożenia w dodatkowym terminie 30 (trzydziestu) dni brakujących dokumentów rozliczeniowych oraz skorygowania kalkulatora rozliczeniowego i formularza rozliczeniowego o należności ZUS, jak również do zwrotu dofinansowania w części obejmującej należne składki na ubezpieczenia społeczne, pod rygorem dokonania negatywnej końcowej weryfikacji rozliczenia i w konsekwencji wezwania do zwrotu całości przekazanych środków pomocowych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy ww. pismo z 28 czerwca 2023 r. nie zostało odebrane przez skarżącą, mimo skierowania go na prawidłowy adres strony pod którym prowadzi działalność gospodarczą (ul. [...], [...]). Przesyłka po dwukrotnym awizowaniu w dniach 30 czerwca 2023 r. oraz 10 lipca 2023 r. została zwrócona przez placówkę pocztową w dniu 17 lipca 2023 r. z adnotacją "nie podjęto w terminie". W związku z czym została ona uznana przez WUP za skutecznie doręczoną i dołączono ją do akt administracyjnych.
Natomiast pismem nr [...] z 27 lipca 2023 r. (nadanym przez organ pierwszej instancji 28 lipca 2023 r. a doręczonym skarżącej 16 sierpnia 2023 r.) wezwano beneficjenta do zwrotu całości dofinansowania (tj. w kwocie 10 286,06 zł) wraz odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Skarżąca nie zwróciła dofinansowania. Pismem z 17 sierpnia 2023 r. strona natomiast wniosła wyjaśnienia i przekazała dokumenty rozliczeniowe: potwierdzenie przelewu wynagrodzenia jednego z pracowników za okres lipiec 2020 r. - wrzesień 2020 r., potwierdzenie opłacenia zaliczki na poczet podatku dochodowego za okres wrzesień 2020 r. - październik 2020 r., oświadczenie RODO.
Dyrektor WUP w K. w piśmie nr [...] z 11 września 2023 r. (doręczonego stronie 27 września 2023 r.) podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, jak również poinformował skarżącą, że cyt. "swoich praw może Pani dochodzić na drodze postępowania sądowego, natomiast każde kolejne pismo będzie pozostawione bez rozpatrzenia". Dalej zaznaczono, że strona zobowiązana była do uzupełnienia dokumentacji rozliczeniowej w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma. Natomiast pomimo wyznaczenia kolejnego terminu na przedłożenie prawidłowego rozliczenia – strona nie wywiązała się z nałożonego obowiązku.
Następnie pismem z 3 października 2023 r. (wpływ do organu) skarżąca złożyła wniosek o doręczenie jej pisma nr [...] z 28 czerwca 2023 r. argumentując, że cyt. "pismo zostało skierowane do przedsiębiorcy, a z przyczyn technicznych Urzędu Pocztowego nie mogło zostać odebrane przez odbiorcę, a na jej podstawie WUP dokonuje i wydaje decyzje nie biorąc pod uwagę wyjaśnień wnioskodawcy".
W odpowiedzi do pisma strony z 3 października 2023 r., pismem nr [...] z 13 października 2023 r. WUP poinformował skarżącą, że cyt. "podjęto dwie próby dostarczenia do Pani firmy przesyłki z wezwaniem do uzupełnienia rozliczenia otrzymanego dofinansowania (...), tj. w dniu 30.06.2023 r. (awizo) oraz 10.07.2023 (powtórne awizo)". Następnie WUP wyjaśnił, że pismo z 28 czerwca 2023 r. uznaje się za skutecznie doręczone.
W dniu 1 grudnia 2023 r. Dyrektor WUP w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami, powiadamiając o tym stronę (zawiadomienie z 7 grudnia 2023 r.).
Decyzją z 19 lutego 2024 r. organ pierwszej instancji określił przypadającą do zwrotu kwotę, pobranego przez dofinansowania, powiększonego o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych, dotyczącą środków pomocowych przekazanych przez WUP w trybie art. 15gg.
Od ww. decyzji organu pierwszej instancji odwołanie w terminie ustawowym wniósł działając w imieniu strony jej pełnomocnik. W odwołaniu zarzucono organowi pierwszej instancji: naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15gg ust. 6 oraz art. 31zo specustawy covidowej, polegającą na uznaniu, że uzyskanie dofinansowania z FGŚP na podstawie art. 15gg powoływanej ustaw oraz zwolnienie z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 31zo tej ustawy, jest możliwe na maksymalnie łączny okres trzech miesięcy, gdy brak jest ustawowego zakazu łączenia tych form wsparcia, w przypadku gdy dotyczą innych okresów, nawet w sytuacji gdy związane są z tymi samymi pracownikami; naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15gg ust. 7 oraz art. 31zo specustawy covidowej, polegającej na uznaniu, że pojęcie "takie same tytuły wypłat" określone w art. 15gg ust. 7 ustaw oznacza to samo co zwolnienie obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne należne za okres od 1 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r., o którym mowa w art. 31zo tej ustawy tj. że są to takie same tytuły wypłat wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne, niezależnie od nazwy miesiąca, za które są wypłacone z limitem trzech miesięcy i w konsekwencji uznanie, że w związku z uzyskaniem przez stronę zwolnienie z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 31zo ustawy na okres 3 miesięcy (marzec - maj 2020 r.) dofinansowanie przekazane z FGŚP na podstawie art. 15gg tej ustawy jest nienależne i podlega zwrotowi, gdy zdaniem wnoszącego odwołanie są to pojęcia i unormowania odrębne; naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 15gg ust. 7a specustawy covidowej, poprzez przyjęcie, że wyrażona w ust. 6 zasada dotycząca maksymalnego łączenia okresu trzymiesięcznego wsparcia nie została zmieniona i nadal obowiązuje, podczas gdy norma art. 15gg ust. 7a wprost odnosi się do dyspozycji art. 15gg ust. 7 ustawy; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. w zw. z art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie wniosku dowodowego z zeznań świadka oraz przyjęcie, że strona nie poddała się kontroli w rozumieniu art. 15gg ust. 22 specustawy covidowej, przy jednoczesnym przyjęciu, że organ w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego zebrał odpowiedni materiał dowody, który rzetelnie i kompleksowo wyjaśnia wszystkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie.
Zaskarżoną decyzją SKO, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wydana została zgodnie przepisami prawa, w tym art. 15gg ust. 7 specustawy covidowej, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zaakcentowało, że z art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres 3 miesięcy. Nadto aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP należy spełnić warunek nie uzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
SKO podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, prezentowany także przez judykaturę i doktrynę prawa administracyjnego, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powyższe oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi wypłatami (np. wynikającymi z art. 15g, czy też art. 31zo lub art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (zbiegu realizacji obu świadczeń) dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie, nie obejmowało 3 miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca, bowiem strona wykorzystała maksymalny okres (3 miesięcy), na jaki możliwe było przyznanie pomocy.
Poza tym wskazano, że w sytuacji gdy beneficjent nie dokona wymaganego od niego rozliczenia w terminie 30 dni od zakończenia pobierania świadczenia oraz później mimo wezwania od organu uchylała się od dokonania prawidłowego rozliczenia z otrzymanych środków pomocowych, to ten organ nie tylko mógł (ale nawet był prawnie zobowiązany), dbając o prawidłowe wydatkowanie środków publicznych, żądać zwrotu udzielonej pomocy, a w przypadku braku dobrowolnego zwrotu nierozliczonych środków wszcząć postępowania administracyjnego mającego na celu określenie jaka zaległość podlega zwrotowi i w jakiej wysokości.
Kwestionując zasadność tego rozstrzygnięcia strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) zarzucając naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
a) art. 15gg oraz art. 31 zo specustawy covidowej, polegające na uznaniu, że niezależnie od okresu na jaki zostało udzielone dofinansowanie, zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy ze świadczeniem z art. 31zo tej ustawy, podczas gdy żaden z przepisów specustawy, ani innych przepisów prawa powszechnie obowiązujących nie wyklucza możliwości łączenia obydwu form wsparcia, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem błędna wykładania skutkowała przyjęciem, że świadczenie wypłacone na podstawie art. 15gg specustawy podlega zwrotowi;
b) art. 15gg ust. 7 oraz art. 31zo specustawy covidowej polegające na uznaniu, że pojęcie z art. 15gg ust. 7 specustawy "takie same tytuły wypłat" należy rozumieć jako "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzenia" w związku z czym zachodzi niemożność łączenia obydwu świadczeń tj. świadczenia z art. 15gg specustawy ze świadczeniem z art. 31zo specustawy, niezależnie od tego, że oba świadczenia zostały udzielone na inne okresy, bowiem dotyczą tych samych tytułów wypłat, podczas gdy są to dwie odrębne formy wsparcia, udzielone na różne okresy, co do których ustawodawca nie wprowadził zakazu ich łączenia, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem błędna, rozszerzająca wykładania skutkowała przyjęciem, że świadczenie wypłacone na podstawie art. 15gg specustawy podlega zwrotowi;
2. przepisów postępowania (administracyjnego), a mianowicie:
a) art. 6 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, poprzez dokonanie rozszerzającej wykładni rozumienia pojęcia "takich samych tytułów wypłat", z pominięciem prymatu wykładni językowej i nakierunkowaną na uwzględnienie interesu finansowego budżetu państwa a nie strony,
b) art. 15gg ust. 20 specustawy covidowej w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca przedłożyła wadliwą dokumentację rozliczeniową, podczas gdy skarżąca przedłożyła dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków zgodnie z przeznaczeniem oraz dokumenty potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymała świadczenie przez okres wskazany we wniosku, przy uwzględnieniu, że ustawa nie precyzuje jakie konkretnie dokumenty strona ma okazać.
W konsekwencji strona zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją WUP w K. z 19 lutego 2024 r., a także o zwrot kosztów postępowania od organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołała się na orzecznictwo na poparcie zarzutów.
Natomiast w odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości prezentowane dotąd stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zatem warunki przyznania owego dofinansowania wskazują, że dofinansowanie powyższe przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy tut. Sąd nie podziela wykładni przytoczonego przepisu dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji, że użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 sformułowanie pojęć "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć ogólnie jako "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia" (por. w tym zakresie zbieżne stanowisko prezentowane m.in. w wyrokach WSA w Gliwicach z: 15 października 2024 r., III SA/Gl 337/24, Legalis nr 3132738; z 10 stycznia 2025 r., III SA/Gl 688/24, LEX nr 3820678/Legalis nr 3170002).
W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) akcentuje się, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. W ocenie NSA wykładnia systemowa i celowościowa oraz interpretacja przepisów ustawy COVID-19, uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w pełni realizuje cele tej ustawy.
W wyroku z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22 (Legalis nr 2706422), NSA nie zgodził się z poglądem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb tej ustawy. Ponadto zawrócił uwagę, że żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, LEX nr 3333626, I GSK 19/22, LEX nr 3335287). Taka interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji RP stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego (TK) w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z 12 kwietnia 2000 r., K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243).
Dalej NSA podkreślił, że najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuację prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. TK z 16 grudnia 1997 r., K 8/97, OTK ZU nr 6 /1997, poz. 70, s. 502 i z 13 kwietnia 1999 r., K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 246).
Wskazane przez TK reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedliwości społecznej i równości znajdują zastosowanie podczas dokonywania wykładni przepisów prawa. Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID-19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy COVID w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres.
Zatem NSA skonstatował, że art. 15g ust. 18 tej ustawy nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu (por. także: wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, Legalis nr 2683419; I GSK 19/22, Legalis nr 2684753; z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22, Legalis nr 2777409; wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2022 r., I SA/Gd 1082/21, Legalis nr 2633625).
Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że wprawdzie powyższy wyrok dotyczy innego przepisu ustawy COVID-19 niż zastosowany w niniejszej sprawie, to jednak regulacja norm jest podobna. Natomiast NSA konsekwentnie w swoich wyrokach prezentuje pogląd, że ustawa COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie konkretnego artykułu tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na innej podstawie tej ustawy, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.
Podkreślić należy, że pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15 gg ust. 7 w/w ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15 gg ust. 7 mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku na konkretnych pracowników i za te same okresy rozliczeniowe, nieprzekraczające 3 miesięcy, których dotyczy wniosek.
Z sytuacją tego rodzaju nie mamy jednak do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy. Pomiędzy bowiem tymi samymi kosztami a takimi samymi kosztami istnieje widoczna i znacząca różnica. Koszty takie same, to bowiem koszty rodzajowo jednorodne, ale jednak nie tożsame ze sobą. W rozpoznawanej sprawie bowiem sporne dofinansowanie obejmowało okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. i za ten czasokres strona żadnego wsparcia na utrzymanie pracowników nie otrzymała. Poprzednia pomoc udzielona była na wcześniejsze miesiące tj. od marca do maja 2020 r. na podstawie art. 31 zo specustawy covidowej. Zatem brak było podstaw do dyskwalifikacji zasadności wniosku strony przez organy.
Sąd nie podziela zatem poglądu organów administracji prezentowanych w uzasadnieniu decyzji pierwszej i drugiej instancji oraz powtórzonej w odpowiedzi na skargę, aby zachodziła niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi wypłatami (np. wynikającymi np. z art. 31zo, czy też z art. 15g lub art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany będzie uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa materialnego, jak również przeanalizować zakres, tryb i czasokres udzielonego wsparcia i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Organ uwzględni przy tym, że wsparcie określone w art. 15gg ustawy COVID-19 zostało wprowadzone w celu ochrony trwałości stosunku pracy pracownika, ograniczając możliwość wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika przez okres, w jakim pracodawca pobiera świadczenie. Dlatego też należy odnieść się również w uzasadnieniu decyzji, czy świadczenie pomogło utrzymać miejsca pracy, a jeśli tak to fakt taki wskazuje to na realizację celów ustawy.
W okolicznościach niniejszej sprawy ww. uchybienia związane z błędną wykładnią prawa materialnego (szczególnie eksponowane w petitum skargi i jej uzasadnieniu) nie stanowiły jednak wyłącznej podstawy uchylenia decyzji obu instancji.
Otóż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO, jak również ze stanowiska prezentowanego w odpowiedzi na skargę wynika, że organ ww. okoliczność multiplikacji podstaw pomocy dla strony traktowały jako "drugą, niezależną przesłankę do wydania decyzji określającej przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania" koncentrując swoją uwagę przede wszystkim na kwestii terminowości rozliczenia pomocy przez jej beneficjenta. Jakkolwiek do powyższego zagadnienia nie odniósł się w ogóle pełnomocnik strony ani w skardze (oraz wcześniej w toku postępowania administracyjnego), ani na rozprawie 9 kwietnia 2025 r. to Sąd z urzędu obowiązany był skontrolować sprawę w jej granicach, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Trzeba zatem dostrzec, że argumentacja organów administracji dotyczyła również, jak nie przede wszystkim, prawidłowości i terminowości rozliczenia przyznanej beneficjentowi pomocy. Jak wynika z akt administracyjnych: strona już we wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy z 7 lipca 2020 r. złożyła m.in. oświadczenie, że są jej znane obowiązki wynikające z art. 15gg ust. 8,18 i 19 ustawy covidowej oraz zobowiązuje się je przestrzegać (pkt 9).
Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy covidowej podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. W badanej sprawie, na co zasadnie zwróciły uwagę organy administracji, skoro pomoc została udzielona beneficjentowi za okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. to termin do rozliczenia otrzymanych świadczeń upływał 30 października 2020 r. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że strona formularz rozliczeniowy złożyła dopiero 30 kwietnia 2021 r., a przy tym nie był on kompletny i prawidłowo wypełniony.
W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej z 2 grudnia 2021 r. (Sejm IX kadencji, nr druku 1675) wskazano, że projekt przewiduje dodanie do ustawy art. 15gg ust. 23a, który umożliwi dyrektorom wojewódzkich urzędów pracy wezwanie do rozliczenia otrzymanych środków pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 i 20 ustawy COVID-19, podmiot, który otrzymał wsparcie jest zobowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz do złożenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania środków. W tym samym terminie podmiot powinien zwrócić środki niewykorzystane na wynagrodzenia pracowników. W przypadku niedopełnienia tych obowiązków, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy powinien wystąpić do beneficjenta o zwrot całości otrzymanej pomocy. Stąd propozycja przepisu, który pozwoli dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy wezwać podmiot do wykonania powyższego obowiązku w dodatkowym 30-dniowym terminie. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wyda decyzję administracyjną o zwrocie całego dofinansowania wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Przepis ten wprowadzał rozwiązanie korzystne dla beneficjentów – wezwanie przez organ i dodatkowy termin na rozliczenie (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 stycznia 2024 r., I SA/Bd 464/23, Legalis nr 3042292; wyrok WSA we Wrocławiu z 26 września 2024 r., III SA/Wr 132/24, Legalis nr 3125158; wyrok WSA w Rzeszowie z 14 grudnia 2023 r., I SA/Rz 461/23, Legalis nr 3025121).
W sprawie niesporne jest, że skarżąca była zobowiązany do rozliczenia dofinansowania w terminie do 30 dni po zakończeniu okresu pobierania świadczeń, tj. do 30 października 2020 r. Strona złożyła formularz rozliczenia dopiero 30 kwietnia 2021 r. jednak z brakami i bez wymaganych załączników, dlatego też organ pierwszej instancji wyznaczył dodatkowy 30 dniowy termin liczony od dnia odbioru wezwania pod rygorem zwrotu całości otrzymanej pomocy. Pismem z 28 czerwca 2023 r. zatytułowanym jako "wezwanie do uzupełnienia rozliczenia otrzymanego dofinansowania" oraz w powołaniu na treść art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 19 i ust. 20 ustawy covidowej organ pierwszej instancji wezwał stronę do uzupełnienia dostrzeżonych uchybień w terminie 30 dni od doręczenia przedmiotowego wezwania. Z akt administracyjnych wynika, że przesyłka pocztowa nie została odebrana przez skarżącą (pomimo jej wysłania na prawidłowy adres strony; była przy tym dwukrotnie awizowana – wzmianka na kopercie). Zatem po jej zwrocie przez operatora pocztowego została przyjęta do akt sprawy ze skutkiem doręczenia tj. z upływem 14 lipca 2023 r. (zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy). Od ww. terminu 14 lipca 2023 r. (fikcja doręczenia) należało zatem liczyć termin na uzupełnienie formularza rozliczeniowego przy uwzględnieniu art. 15gg ust. 23a, co oznaczałoby, że strona powinna była w takiej sytuacji uzupełnić swoje rozliczenie najpóźniej do dnia 14 sierpnia 2023 r. Tymczasem organ pierwszej instancji już pismem z 27 lipca 2023 r. (nadanym 28 lipca 2023 r.) wezwał beneficjenta do zwrotu całości otrzymanego dofinansowania, czym naruszył przepis art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności). Następnie pismem z 21 sierpnia 2023 r. (wpływ do organu) skarżąca wyjaśniała przyczyny dla których, w jej ocenie, nie zdołała odebrać przesyłki rejestrowej zawierającej wezwanie z 28 czerwca 2023 r. Organ pierwszej instancji nie rozważył również, czy tego typu oświadczenie strony stanowi wniosek o przywrócenie terminu, zwłaszcza, skoro strona w kolejnym piśmie do organu z 3 października 2023 r. (data wpływu) wnioskowała o doręczenie wezwania z 28 czerwca 2023 r. oraz przedstawiała dodatkowe usprawiedliwienie (wskazując na "przyczyny techniczne" Urzędu Pocztowego). Zdaniem Sądu organ pierwszej instancji nie podjął w sprawie wszystkich koniecznych czynności związanych z umożliwieniem stronie skutecznego rozliczenia przyznanych środków. Przede wszystkim organ powinien zwrócić się do strony z pytaniem, czy pismo z 21 sierpnia 2023 r. i z 3 października 2023 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu, oraz nadać mu właściwy bieg. Do tego typu czynności organ powinien był być zobligowany faktem znacznej odległości czasowej pomiędzy przedstawieniem przez stronę formularza rozliczeniowego (co nastąpiło 30 kwietnia 2021 r.), oraz terminem w jakim organ pierwszej instancji wezwał stronę do jego uzupełnienia (co nastąpiło dopiero 28 czerwca 2023 r., a zatem ponad dwa lata później). Tego typu wymóg działania organu znajduje swoje normatywne uzasadnienie w treści art. 7 k.p.a. zgodnie z którym również z urzędu obowiązany jest on do wyjaśnienia wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; z art. 9 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W badanej sprawie organ pierwszej instancji błędnie natomiast pouczył stronę, że każde kolejne pismo będzie pozostawione bez rozpoznania, czym naruszono ww. zasady postępowania administracyjnego (por. pismo organu z 11 września 2023 r. i z 13 października 2023 r.). Następnie pismem z 7 grudnia 2023 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiocie zwrotu całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami, a w dniu 19 lutego 2024 r. wydał decyzję.
Dlatego też Sąd uznał, że ww. decyzja z 19 lutego 2024 r. została wydana przedwcześnie, bez dostatecznego rozważenia stanowiska strony prezentowanego w toku postępowania administracyjnego, jak również z naruszeniem art. 15gg ust. 23a ustawy covidowej przez nieprawidłowe jego zastosowanie (dodatkowy termin 30 dni od dnia otrzymania wezwania). Również organ odwoławczy nie dokonał jakichkolwiek rozważań w tym zakresie, błędnie i bezkrytycznie aprobując stanowisko organu pierwszej instancji prezentowane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W ocenie Sądu organy obu instancji nie dołożyły należytych starań aby umożliwić stronie skuteczne rozliczenie przyznanych środków (por. pisma skarżącej z: 21 sierpnia 2023 r.; z 3 października 2023 r.; z 20 października 2023 r.; z 15 listopada 2023 r.). Nie wyjaśniły przy tym charakteru jej wniosków, a dalej nie rozważyły podawanej w nich argumentacji stwierdzającej na "trudności techniczne" w odbiorze kierowanej do strony korespondencji.
Podsumowując, Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego i procesowego przez organy administracji orzekające w tej sprawie, które skutkowało koniecznością uchylenia decyzji obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit "a" i lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a zasądzając je jednak od organu odwoławczego (a nie od organu pierwszej instancji, o co postulował w skardze pełnomocnik strony). Na ich wysokość składał się uiszczony przez stronę wpis od skargi (400 zł), jak również koszty zastępstwa procesowego (3600 zł), ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. z 24 sierpnia 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Jednocześnie Sąd uznał, że nie ma podstaw do zasądzania zwrotu błędnie uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa. Jak wynika z dołączonego do skargi dowodu wpłaty, dokonano jej na rachunek Urzędu Miasta K., zaś organem właściwym miejscowo dla tej opłaty od dokumentów pełnomocnictw złożonych w sprawach prowadzonych przed WSA w Gliwicach, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. z 4 września 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 2111) jest Prezydent Miasta G.. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy opłacie podlega złożenie dokumentu pełnomocnictwa, nie zaś samo jego udzielenie.
Ponownie rozpoznając sprawę, jak już wzmiankowano, organ obowiązany będzie uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, jak również art. 15 ust. 23a w zw. z ust. 19 ustawy COVID-19. oraz uwzględni cel (ratio legis) wprowadzonych uregulowań. Poza tym wyjaśni charakter składanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego pism/wniosków (w szczególności z 21 sierpnia 2023 r. i z 3 października 203 r.) i w zależności od dokonanych ustaleń nada im odpowiedni bieg mając przy tym na uwadze wymogi wynikające z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. Podejmując decyzję organ należycie uzasadni decyzję, w tym poprzez ustosunkowanie się do argumentacji prezentowanej przez stronę w toku postępowania administracyjnego (art. 107 § 3 k.p.a.), jak również dokona własnych ustaleń, czy przyznane świadczenie, pomogło utrzymać w stanie sprawy miejsca pracy dla pracowników.