III SA/Gl 490/24

III SA/Gl 490/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-03-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
art. 4 pkt 2, art. 92a ust. 1, art. 92b
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2, ust. 3
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 marca 2024 r., nr BP.501.19.2024.2242.OP8.537845 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 26 marca 2024 r. nr BP.501.19.2024.2242.OP8.537845, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD, organ odwoławczy) – po rozpoznaniu odwołania M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej strona, skarżący, Spółka) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej [...]WITD) z dnia 4 grudnia 2023 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
Jako podstawę prawną powołał: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej u.t.d.), art. 10 ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047) i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 2423) oraz lp. 1.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu decyzji GITD stwierdził, że 10 listopada 2023 r., około godz. 18:29, na 50 kilometrze drogi krajowej nr [...], w miejscowości R. miała miejsce kontrola drogowa jednostki transportowej, składającej się z samochodu ciężarowego marki DAF o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki KRONE o nr rej. [...], przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował obywatel Ukrainy - S. N. W toku kontroli ustalono, iż kontrolowanym zespołem pojazdów był wykonywany międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy (elementów metalowych) w imieniu i na rzecz firmy: "M." sp. z o.o. na trasie Niemcy - Czechy. W tracie czynności kontrolnych dokonano sprawdzenia dokumentów przewozowych oraz samego ładunku i stwierdzono, że na dzień kontroli ww. zespół pojazdów poruszał się po drodze krajowej, pomimo obowiązywania ograniczeń i zakazów ruchu w tymże dniu od godziny 18:00 do 22:00. Ustalenia z dnia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].
Pismem z 10 listopada 2023 r. [...]WITD zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona złożyła wyjaśnienia na ww. zawiadomienie pismem z 24 listopada 2023 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji decyzji administracyjnej 4 grudnia 2023 r., nakładającej na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł.
Spółka złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucając błędną interpretację regulacji prawnych podkreśliła, że ograniczenia nie mają zastosowania do pojazdów powracających z zagranicy w celu zakończenia przewozu drogowego lub do odbiorcy ładunku, mających siedzibę na terytorium RP. Ponadto strona zarzuciła organowi pierwszej instancji złą interpretację pojęć "przewóz drogowy", "transport drogowy" oraz "zakończenie przewozu".
Zaskarżoną decyzją GITD - po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - nie uwzględnił odwołania. Wskazał przy tym na treść art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7, art. 93 i art. 92b ust. 1 u.d.t. oraz Ip. 1.11 załącznika nr 3 do u.d.t. Zauważył, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. albowiem art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Zatem organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach GITD zaakcentował, że zgodnie z § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia okresowe ograniczenia ruchu pojazdów, o których mowa w § 2 pkt. 1 rozporządzenia, związane z Narodowym Świętem Niepodległości obowiązywały już dnia 10 listopada 2023 r. (jako w dniu poprzedzającym ww. dzień) w okresie od 18:00 do 22:00. Tym samym w dniu kontroli od godziny 18:00 do godziny 22:00 obowiązywał zakaz ruchu na drogach pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, a takim pojazdem poruszał się w tym czasie kierowca – S. N. Charakter wykonywanego przewozu drogowego i rodzaj przewożonego ładunku nie zwalniał również podmiotu, na rzecz którego realizował przewóz w dniu kontroli, ze stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach.
Strona wykonywała więc w chwili kontroli przewóz drogowy w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, co uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 2000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1. 11. załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, wbrew twierdzeniom strony nie można uznać, że kontrolowany pojazd powracał z zagranicy w celu zakończenia przewozu drogowego, gdyż - jak ustalono na podstawie zgromadzonych dokumentów przewozowych, tj. listu przewozowego (CRM) nr [...] - przewóz rozpoczął się w miejscowości D. (Niemcy) i miał się zakończyć w miejscowości D. (Czechy). Zasadnie więc organ I instancji wskazał stronie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przed dojazdem do miejsca docelowego nie można mówić o zakończeniu przewozu. Przerwa w przewozie, bez względu na przyczynę, nie oznacza zakończenia przewozu. Bez znaczenia jest też, czy zamiarem przewoźnika było wykonanie takiego przewozu jednym ciągiem czy etapami, z przerwami. Istotne jest więc miejsce docelowe, które w tej sprawie, na podstawie listu przewozowego (CRM), wskazuje jako miejsce docelowe Czechy, a nie bazę przedsiębiorcy.
Kwestionując zasadność powyższej decyzji ostatecznej w skardze do Sądu skarżąca Spółka zarzuciła:
1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a przez to uznanie, że w dniu przeprowadzania kontroli miało miejsce naruszenie przez stronę zakazów i ograniczeń w poruszaniu się pojazdów.
2. Naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to:
- błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 4 i art. 92a u.t.d., a w następstwie tego uznanie, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2.000,00 zł, w sytuacji, gdy w sprawie zachodzą okoliczności powodujące, iż nie mają zastosowania zakazy i ograniczenia wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach ( Dz.U.2023, 2423 ze zm.);
- pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1) zawierających definicję pojęcia "przewóz drogowy";
- niezastosowanie przy rozpatrywaniu sprawy przepisu § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2423).
W konsekwencji wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Spółka powołała się na przepis § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach wskazując, że ograniczenia i zakazy wskazane w tym rozporządzeniu nie mają zastosowania do pojazdów powracających z zagranicy w celu zakończenia przewozu drogowego lub do odbiorcy przewożonego ładunku, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego należy odnieść się do definicji "przewozu drogowego" zawartej w przepisie art. 4 pkt 6a u.t.d., zgodnie z którym: "przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Spółka zaakcentowała definicję pojęcia "przewozu drogowego" według przepisów rozporządzenia 561/2006 wskazując, że winna mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zgodnie natomiast z treścią powołanego rozporządzenia, zakaz poruszania się pojazdów o masie przekraczającej 12t, poza wymienionymi w § 2 pkt 1 terminami, obejmuje również przedział czasowy od godziny 18:00 do godziny 22:00 w dzień je poprzedzający. Ze względu na wyszczególnienie dnia 11 listopada w § 2 pkt 1 rozporządzenia, spółka skarżąca wykonując przewóz w dniu 10 listopada 2023 r. o godzinie 18:29 naruszyła przepisy tego rozporządzenia. Na potwierdzenie swego stanowiska GITD powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., o sygn. akt. II GSK 756/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Spór dotyczy prawidłowości nałożenia na skarżącą kary administracyjnej z tytułu naruszeń przepisów u.t.d. w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w transporcie drogowym. Ustalenia co do faktu wykonywania przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach - nie są sporne pomiędzy stronami.
Spółka jednak powołuje się na dyspozycję § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach wskazując, że ograniczenia i zakazy wskazane w tym rozporządzeniu nie mają zastosowania do pojazdów powracających z zagranicy w celu zakończenia przewozu drogowego lub do odbiorcy przewożonego ładunku, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Natomiast GITD wskazuje na protokół kontroli drogowej, z którego wynika, że skarżący naruszył przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach wykonując przewóz drogowy 10 listopada 2023 r. w godzinach objętych zakazem poruszania się po drogach pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 12t. Zgodnie bowiem z treścią tej regulacji - zakaz poruszania się pojazdów o masie przekraczającej 12t, poza wymienionymi w § 2 pkt 1 terminami, obejmuje również przedział czasowy od godziny 18:00 do godziny 22:00 w dzień je poprzedzający. Ze względu na wyszczególnienie dnia 11 listopada w § 2 pkt 1 rozporządzenia, spółka skarżąca wykonując przewóz w dniu 10 listopada 2023 r. o godzinie 18:29 naruszyła przepisy powołanego wyżej rozporządzenia.
Rozpoznając przedmiotową sprawę i analizując argumentację GITD oraz zarzuty strony skarżącej należało stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92b u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:
1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:
a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,
b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014,
c) Umowy AETR,
d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;
2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
W przypadku stwierdzenia tych okoliczności, za naruszenie powołanych przepisów karze grzywny, na podstawie stosownych przepisów, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.
Poza tym w myśl zaś art. 92c u.t.d, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2.
Wskazać należy, że ww. przepisy, przewidują co prawda możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, jednakże jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.
Skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10). Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08).
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka takich dowodów nie przedstawiła. Swoją eskulpację oparła na § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu z 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach i wyjaśniła, że ograniczenia i zakazy wskazane w tym rozporządzeniu nie mają zastosowania do pojazdów powracających z zagranicy w celu zakończenia przewozu drogowego lub do odbiorcy przewożonego ładunku, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Tym samym więc podkreślić należy, że skarżący jako przedsiębiorcy winni tak zorganizować działanie swojej firmy, by nie dochodziło w niej do naruszeń przepisów u.t.d. Natomiast skarżąca Spółka nie przedłożyła żadnego dowodu mogącego wskazywać, iż na powstałe naruszenia nie miał wpływu, bądź nastąpiły one w skutek zdarzeń czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia dla nich. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże tej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy okoliczności "których nie można przewidzieć", bowiem przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcy pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń, a w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 r. Stosownie do art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. W sytuacji zatem, gdy na mocy art. 92a ust. 1 u.t.d. za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.
Natomiast w tej sprawie okoliczności jednoznacznie wskazują na wykonywanie przewozu drogowego 10 listopada 2023 r. w godzinach objętych zakazem poruszania się po drogach pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 12t bowiem w myśl § 2 pkt 1 terminami obejmuje również przedział czasowy od godziny 18:00 do godziny 22:00 w dzień je poprzedzający. Ze względu na wyszczególnienie dnia 11 listopada w § 2 pkt 1 rozporządzenia, Spółka skarżąca wykonując przewóz w dniu 10 listopada 2023 r. o godzinie 18:29 naruszyła przepisy powołanego wyżej rozporządzenia. Poza tym kontrolowany przewóz drogowy miał charakter międzynarodowy na trasie Niemcy – Czechy.
Zatem odnosząc się do zarzutów skargi należy powołać się na § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. regulujący możliwość wyłączenia spod powyższego zakazu ruch pojazdów ciężarowych. Norma ta stanowi, że przepisy § 2 nie mają zastosowania do - pkt 5) pojazdów powracających z zagranicy w celu zakończenia przewozu drogowego lub do odbiorcy przewożonego ładunku, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poza tym na pojęcie transportu drogowego wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r., o sygn. akt. II GSK 756/10, w którym wyjaśniono, że zgodnie z art. 4 pkt 2 u.t.d. międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższego wywieść należy, że przed dojazdem do miejsca docelowego nie można mówić o zakończeniu przewozu. W konsekwencji tego pojazd w drodze do miejsca docelowego, nawet jeżeli po przekroczeniu granicy przejeżdża przez terytorium RP, nie może być uznany za pojazd powracający z zagranicy w celu zakończenia przewozu drogowego. Przerwa w przewozie, bez względu na przyczynę, nie oznacza, zakończenia przewozu. Bez znaczenia jest zatem czy zamiarem przewoźnika było wykonanie przewozu jednym ciągiem czy etapami, z przerwami. Znaczenia nie ma też czy trasa przewozu między miejscem początkowym i docelowym musiała przebiegać przez terytorium RP i czy była trasą najkrótszą.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.