III SA/Gl 470/24

III SA/Gl 470/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik
Beata Machcińska
Marzanna Sałuda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 154
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi D. K. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt III SAB/Gl 403/23 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt III SAB/Gl 403/23 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych.
Uzasadnienie
Skargą z dnia 13 marca 2024 r. D. K. (dalej skarżący) zwrócił się o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta C. – dalej organ - grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 202 r., sygn. akt III SAB/GL 403/23.
W przywołanym wyroku Sąd stwierdził; I. że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa, II. zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; III. zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Stan sprawy w wyniku, którego doszło do wydania wyroku był następujący;
Wnioskiem z dnia 10 października 2023r. strona zwróciła się z do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku strona wniosła o udostępnienie:
- kopi decyzji dla postępowania administracyjnego prowadzonego pod sygnaturą [...] w sprawie dwóch budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ulicy [...] i [...] w C.
- kopi protokołu kontroli zgodności realizacji robót budowlanych związanych z budową budynków na nieruchomości przy ulicy [...] i [...] w C. przeprowadzonej w dniu 08.02.2023r.
- kopi inwentaryzacji geodezyjnej
- kopi dokumentów, które do akt sprawy (sygnatura jw)w zostały przyjęte po 01.08.2023r.
W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia 25 października 2023r. przesłał w załączeniu: 1. kserokopie protokołu z dnia 08.02.2023 r., 2. kserokopie geodezyjnej dokumentacji powykonawczej budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej przy u. [...].
Pismem z dnia z 6 listopada 2023 r. D. K. złożył skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024r. sygn. akt III SAB/GL 403/23 uwzględnił skargę stwierdzając bezczynność organu i zobowiązując organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni .
WSA oceniając charakter żądanej przez skarżącego informacji zakwalifikował treści oznaczone w omawianym wniosku strony jako informację publiczną, a organ za zobowiązany do udzielenia żądanej informacji.
WSA uznał, że pismo organu administracji z 25 października 2023 r. załatwiające wniosek z dnia 10 października 2023 r. zawiera ogólną informację o przesłaniu w załączeniu kserokopii protokołu z 8 lutego 2023 r. oraz kserokopie geodezyjnej dokumentacji powykonawczej budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] oraz ogólne pouczenie - wskazanie na art. 4 ust. 3 u.d.i.p., o tym, że obowiązane do udostępnienia informacji są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Natomiast odpowiedź zdaniem Sądu ta nie zawiera żadnego stanowiska organu administracji odnośnie pozostałych żądań wniosku wskazanych powyżej.
Wskazany wyrok uprawomocnił się dnia 21 marca 2024 r. i został wraz z aktami administracyjnymi doręczony Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. 24 kwietnia 2024 r.
Sprawa skarżącego została załatwiona przez organ pismem z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr [...]. W piśmie tym organ stwierdził, iż w związku z wnioskiem z dnia 12.10.2023 r. dot. udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku w wykonaniu wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt III SAB/Gl 403/23 z dnia 23.11.2023 r. wniosek o udzielenie informacji publicznej w pozostałym zakresie nie może zostać rozpatrzony ponieważ: po pierwsze wskazano ogólnie na potencjalne dokumenty które zostały przyjęte do akt sprawy po dacie 01.08.2023 r. bez ich konkretyzacji, po drugie wskazano na dokumenty - tj. dokumenty przyjęte do akt sprawy po dacie 01.08.2023 r. - a które fizycznie w dacie złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie były w posiadaniu organu i nie istniały.
Organ zauważył, że warunkiem udostępnienia jest skonkretyzowanie wniosku (por. wyroki NSA: z 21 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 779/14, z 2 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2057/14, publ: CBOSA). A zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym to na skarżącym spoczywa obowiązek wskazania jakich dokumentów żąda. Nie jest rolą organu analiza całości akt sądowych, czy administracyjnych celem oceny, które dokumenty w nich zawarte stanowią informację publiczną, szerzej wyrok WSA w Gliwicach sygn.. akt IISAB/GL 480/22 z dnia 11.03.2023 r.
Po drugie opis sporządzony do żądanej inwentaryzacji geodezyjnej nie jest częścią składową tejże inwentaryzacji. Opis jest informacją, której obowiązek sporządzenia i dostarczenia dodatkowo nałożył na stronę postępowania tut. organ postanowieniem własnym znak [...] z dnia 04.07.2023 r. nr [...].
Organ na marginesie zauważył, że z treścią tego dokumentu skarżący mógł się zapoznać gdyż w dniu 04.07.2023 r. przeglądał akta niniejszej sprawy posiadając jeszcze status strony, co potwierdza notatka pracownika organu załączona do akt sprawy.
Zauważył przy tym, iż wydając kserokopię dokumentacji geodezyjnej w trybie u.d.i.p. powziął wątpliwości, czy w ogóle winien to uczynić. Organ uznał, że wspomniana inwentaryzacja ma charakter dokumentu prywatnego, o którym mowa w wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt III SAB/Gl 172/23 z dnia 30.06.2023 r., a który to dokument nie podlega jako prywatny udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a podlega jedynie udostępnieniu tylko stronom postępowania, którego to statusu skarżący w dniu złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej już nie posiadał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się (por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018), że środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a. mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności.
Sąd podkreśla, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyroki NSA: z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00 oraz z 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 578/12, CBOSA). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania - nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. (Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX/el. 2019)
Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24 maja 2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594).
Cytowany art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. W pierwszej kolejności należy odnotować, że w sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącego z dnia 10 lipca 2024 r., wzywające organ do wykonania wyroku, a tym samym rozpoznania wniosku.
Bezspornie również wyrokiem z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt III SAB/ 403/23, tutejszy Sąd uwzględnił skargę strony na bezczynność organu w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej i zobowiązał organ do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego w terminie 14 dnia od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem .
Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, odpis prawomocnego wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt III SAB/GL 403/23 wraz z aktami administracyjnymi sprawy, doręczony został organowi w dniu 24 kwietnia 2024 r. (data na prezentacie organu). Od tego dnia zatem rozpoczął bieg termin 14 dni do załatwienia sprawy.
Organ pismem z dnia 25 kwietnia załatwił sprawę w sposób następujący.
Po pierwsze stwierdził, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej w pozostałym zakresie nie może zostać rozpatrzony ponieważ wnioskodawca wskazał jedynie ogólnie na potencjalne dokumenty, które zostały przyjęte do akt sprawy po dacie 01.08.2023 r. bez ich konkretyzacji. Po drugie wnioskodawca wskazał na dokumenty przyjęte do akt sprawy po dacie 01.08.2023 r., które fizycznie w dacie złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie były w posiadaniu organu i nie istniały.
Organ podniósł, że warunkiem udostępnienia jest skonkretyzowanie wniosku (por. wyroki NSA: z 21 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 779/14, z 2 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2057/14, pubL: CBOSA). A zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym to na skarżącym - wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania jakich dokumentów żąda. Wskazał iż nie jest rolą organu analiza całości akt sądowych, czy administracyjnych celem oceny, które dokumenty w nich zawarte stanowią informację publiczną, (tak wyrok WSA w Gliwicach sygn.. akt IISAB/GL 480/22 z dnia 11.03.2023 r.).
Organ zaznaczył, iż opis sporządzony do żądanej inwentaryzacji geodezyjnej nie jest jej częścią składową tejże inwentaryzacji. Opis jest informacją, której obowiązek sporządzenia i dostarczenia dodatkowo nałożył na stronę postępowania tut. organ postanowieniem nr [...] z dnia 04.07.2023 r. Organ zauważył, że z treścią tego dokumentu skarżący mógł się zapoznać gdyż w dniu 04.07.2023 r. przeglądał akta niniejszej sprawy posiadając jeszcze status strony co potwierdza notatka pracownika organu załączona do akt sprawy. Zauważył dalej, iż wydając kserokopię dokumentacji geodezyjnej w trybie u.d.i.p. powziął wątpliwości, czy winien to uczynić. Organ uznał, że wspomniana inwentaryzacja ma charakter dokumentu prywatnego o którym mowa w wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt III SAB/Gl 172/23 z dnia 30.06.2023 r., a który to dokument jako prywatny nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a podlega jedynie udostępnieniu tylko stronom postępowania którego to statusu skarżący w dniu złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej już nie posiadał.
W ocenie Sądu tak udzielona odpowiedź nie oznacza, iż organ załatwił przedmiotową sprawę w terminie wyznaczonym zgodnie z powołanym wyrokiem WSA. W dalszym ciągu organ pozostaje w bezczynności co do załatwienia wniosku strony z dnia 10 października 2023r., co do którego w WSA w Gliwicach stwierdził jego bezczynność w zakresie żądań wniosku dotyczących w ocenie Sadu informacji publicznej, a dotychczas nierozpoznanych.
Zważywszy bowiem na treść wniosku z dnia 10 października 2023r., który wyżej już opisano, niewątpliwie w zakresie dostarczenia; kopi decyzji dla postępowania administracyjnego prowadzonego pod sygnaturą [...] w sprawie dwóch budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy ulicy [...] i [...] w C. brak jest wypowiedzi organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2024r. nr [...] brak jest odniesienia organu w tym zakresie, podobnie jak w piśmie z 25 października 2023r. poprzedzającym wydanie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2024r.
Niespornie co do udostępnienia stronie kopi protokołu kontroli zgodności realizacji robót budowlanych związanych z budową budynków na nieruchomości przy ulicy [...] i [...] w C. przeprowadzonej w dniu 08.02.2023r. organ udzielił stronie żądanej informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej pismem z dnia 25 października 2023.
W zakresie udostępnienia stronie kopii dokumentów, które do akt sprawy zostały przyjęte po 01.08.2023r. organ w ocenie Sądu wykonał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2024r. albowiem podmiot zobowiązany jest do udzielenia informacji publicznej którą jedynie fizycznie dysponuje. W sytuacji, gdy takowych dokumentów które powstały po dacie 1 sierpnia 2023r organ nie posiada, nimi nie dysponuje, nie istnieje informacja publiczna w tym zakresie stad organ jest zobowiązany jedynie do poinformowania o tym fakcie wnioskodawcy pismem informującym, mającym postać czynności materialno-technicznej, co znajduje oparcie w treści art. 14 u.d.i.p.
Natomiast co do części informacji opisowej sporządzonej do żądanej inwentaryzacji geodezyjnej w zakresie, której WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 stycznia 2024r. sygn. akt III SA/GL 403/23 się wypowiedział uznając bezczynność organu w tym zakresie, a czym obecny skład jest związany po myśli art. 153 p.p.s.a. który stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie to stwierdzić należy także, iż organ nie wykonał w/w wyroku. Przede wszystkim trzeba zauważyć, iż organ nie zakwestionował wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt III SAB/GL 403/23 skargą kasacyjną do NSA, podobnie nie uczynił tego skarżący – wnioskodawca co oznacza, iż powołany wyrok wiąże w sprawie tut. Sąd jak i organ stosownie do treści art. 153 p.p.s,a. Konsekwencją powyższego jest to, iż pogląd Sądu wypowiedziany w wyroku z 17 stycznia 2024r. III SAB/GL 403/23, iż organ nie wypowiedział się co do udzielenia wnioskodawcy informacji opisowej sporządzonej dla żądanej inwentaryzacji geodezyjnej wiązał organ przy podejmowaniu działań w wykonaniu w/w wyroku.
A skoro tak, to obecne udzielenie przez organ informacji, iż opis sporządzony do żądanej inwentaryzacji geodezyjnej nie jest częścią składową tejże inwentaryzacji z tego m.in. powodu informacja, iż ta nie może zostać stronie udzielona oznacza, iż w istocie doszło do nie wykonania wyroku z 17 stycznia 2024r. III SAB/GL 403/23. W którym to Sad wyraźnie odnosił się do opisu sporządzonego do żądanej inwentaryzacji geodezyjnej stwierdzając iż dopiero w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę odniesienia się do tego zagadnienia.
Informacja o tej treści nie przeczy stanowi bezczynności w zakresie załatwienia wniosku strony organu w tym zakresie. Nadto wskazywanie, że organ wydając kserokopię dokumentacji geodezyjnej w trybie u.d.i.p. powziął wątpliwości czy winien to uczynić z uwagi na fakt, iż wspomniana inwentaryzacja ma charakter dokumentu prywatnego oznacza, iż w takiej sytuacji organ winien był podjąć działania wymagane prawem - przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak już bowiem nadmieniono niewykonanie wyroku oznacza pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Tymczasem jak stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Obowiązkiem zatem w sytuacji przyjęcia przez organ, iż opis sporządzony do żądanej inwentaryzacji geodezyjnej nie powinien zostać udostępniony, ze względu na ochronę prawa do prywatności osoby fizycznej było podjęcie rozstrzygnięcia w tym zakresie z uwzględnieniem normy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uznając, że udostępnienie omawianego opisu narusza prawo do prywatności, organ powinien w takiej sytuacji wydać decyzję administracyjną, mocą której winien odmówić prawa do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Należy tej oceny jednak dokonać na etapie rozstrzygania, czy udostępnienie tego opisu będącego informacją publiczną, podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. a tego zabrakło w działaniu organu w wykonaniu wyroku WSA w Gliwicach.
W zakresie ustalenia grzywny należy zaznaczyć, że ustalenie jej wysokości pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określa art. 154 § 6 p.p.s.a., odwołujący się w swojej treści do ogłaszanej corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów, wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim.
W przypadku zatem wymierzenia grzywny poniżej tej granicy nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika.
W orzecznictwie przyjmuje się, że o ile uwzględnienie skargi opartej na art. 154 § 1 p.p.s.a. obliguje Sąd do wymierzenia grzywny, o tyle przy ustalaniu jej wysokości winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, okres jaki upłynął od wniesienia skargi i fakt, czy po jej wniesieniu a przed rozpoznaniem sprawy organ wykonał wyrok (zob. postanowienie NSA z 14 września 2010 r., I OZ 675/10; wyrok NSA z 1 października 2010 r., I OSK 1166/10, postanowienie NSA z 27 września 2011 r., I OZ 719/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Biorąc pod uwagę zatem okoliczności sprawy a zatem fakt, iż organ podjął się wykonania wyroku w dniu następującymi po otrzymaniu akt sprawy, jakkolwiek nie dokonał tego w sposób prawidłowy i wyczerpujący, na co wyżej wskazano, Sąd za najbardziej adekwatną uznał grzywnę w kwocie 500 zł, uznając przy tym, że wysokość grzywny spełni wystarczająco represyjną funkcję.
W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 154 § 2 in fine p.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być niezaprzeczalne. Niewykonanie wyroku i opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie taką sytuacja nie zachodzi albowiem organ jedynie w części w sposób wymagany prawem wykonał wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2024r III SAB/GL 403/23 pozostając w błędnym przekonaniu, iż wyrok wykonał w całości.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji stwierdzając, że niewykonanie wyroku nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.).