III SA/Gl 47/20

III SA/Gl 47/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-08-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 3991/21 - Wyrok NSA z 2024-03-12
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1669
art. 169, art. 228 ust. 2 i 4, art. 263, art. 276
Ustawa z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
Dz.U. 2016 poz 1842
art. 190 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1668
art. 108 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r.nr [...] Rektor A w K. skreślił A. Z. (dalej określaną jako skarżąca lub studentka) z dniem 12 listopada 2019 r. z listy studentów drugiego semestru kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej (studia stacjonarne pierwszego stopnia) w roku akademickim 2017/2018 z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie.
W podstawie prawnej decyzji powołał art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 poz. 1668 ze zm.), art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018 poz. 2096 ze zm., cyt. dalej jako K.p.a.) oraz § 28 ust. 1 pkt 3 Regulaminu studiów w A uchwalonego przez Senat A uchwałą nr [...] z [...] r. (ze zm.) zwany dalej Regulaminem.
Uzasadniając decyzję ustalił na wstępie, że postępowanie w sprawie na podstawie art. 190 ust. 2 pkt.2 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 poz. 1842 z późn. zm.), art. 61 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096 z późn. zm., dalej określnego skrótem K.p.a.) oraz § 25 ust. 1 pkt. 3 Regulaminu studiów w A uchwalonego przez Senat A uchwałą nr [...] z dnia [...] r., z późn. zm., dalej zwanym starym Regulaminem zostało wszczęte z urzędu 23 lutego 2018 r., o czym zawiadomiono skarżącą. Przyczyną jego wszczęcia było niezaliczenie przez studentkę semestru.
W trakcie rozmowy, jaka odbyła się 28 lutego 2018 r. w siedzibie Wydziału Prodziekan Wydziału Artystycznego ds. studenckich i kształcenia przypomniał, iż studentka otrzymała dwa razy zgodę na przedłużenie sesji egzaminacyjnej (do 31 października 2017 i do 30 listopada 2017 r.), a także urlop krótkoterminowy (wsteczny od dn. 23 października do 8 grudnia 2017) oraz nadzwyczajne przedłużenie sesji do dnia 15 grudnia 2017 r, co nie jest powszechnie praktykowane i wskazuje na dobrą wolę władz dziekańskich Wydziału Artystycznego. Prodziekan zaproponował studentce powtarzanie semestru drugiego, na co nie wyraziła ona zgody. Nie zechciała także przyjąć zawiadomienia o wszczęciu postępowania mającym na celu skreślenie jej z listy studentów. Dlatego doręczono je pocztą 6marca 2018 r.
W odpowiedzi na nie studentka złożyła wniosek o wyznaczenie terminów egzaminów komisyjnych z modułów: historia muzyki, dyrygowanie z czytaniem partytur, emisja głosu, język francuski lub wyznaczenie indywidualnego toku nauczania oraz o przeprowadzenie dowodów z jej przesłuchania i z dokumentacji medycznej. Prodziekan pismem z 20 marca 2018 r. obszerne uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że nie widzi możliwości wyznaczenia kolejnych terminów zaliczeń komisyjnych. Podtrzymał jednocześnie propozycję powtarzania semestru drugiego.
Następnie decyzją Dziekana Wydziału Artystycznego A z [...] r. orzeczono o skreśleniu studentki z listy studentów semestru drugiego kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej (studia stacjonarne pierwszego stopnia) w roku akademickim 2016/2017 z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie.
W odwołaniu studentka domagała się uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania lub umorzenia postępowania w sprawie. Zarzuciła organowi szereg uchybień procesowych, w tym doręczenie kwestionowanej decyzji bezpośrednio jej zamiast jej umocowanemu w sprawie pełnomocnikowi. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Rektor decyzją z [...] r. uchylił zaskarżone rozstrzygniecie dziekana i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.
Dnia 20 sierpnia 2018 r. wpłynęło do Dziekana pismo pełnomocnika z wnioskiem o wyznaczenie egzaminów komisyjnych, natomiast 17 września 2018 r. wpłynął wniosek studentki o wyznaczenie terminów egzaminów komisyjnych. Dziekan Wydziału Artystycznego, po zasięgnięciu opinii Dyrektora Instytutu Muzyki oraz Kierownika Zespołu Lektorów w C., przychylił się do wniosku i wyznaczył terminy zaliczeń komisyjnych. W dniu 29 października 2018 r. odbyło się zaliczenie komisyjne modułu Historia muzyki. Zaliczenie polegało na rozpoznaniu 10 przykładów muzycznych. Studentka uzyskała 13 punktów na 30 możliwych do uzyskania, co stanowiło mniej niż połowę maksymalnej punktacji i zgodnie z przyjętą zasadą nie kwalifikuje się do otrzymania oceny pozytywnej. Z kolei 31 października 2018 r. miało odbyć się zaliczenie komisyjne modułów Emisja głosu oraz Dyrygowanie z czytaniem partytur, jednakże studentka poinformowała telefonicznie dziekanat o zdarzeniu losowym (pożar domu), które uniemożliwił jej przybycie na zaliczenia. 8 listopada 2018 r. miało odbyć się zaliczenie komisyjne modułu Język francuski, na które studentka się nie stawiła i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności i nie uprzedziła o niej. Natomiast 14 listopada 2018 r. do dziekanatu wpłynęło pismo pełnomocnika studentki zawierające prośbę o wyznaczenie nowych terminów egzaminów z uwagi na zdarzenie losowe, które uniemożliwiło jej uczestnictwo w egzaminach. Dziekan przychyliła się do Państwa prośby i wyznaczyła nowe terminy egzaminów komisyjnych, uwzględniając czas na zgromadzenie nowych materiałów niezbędnych do nauki.
Dnia 10 stycznia 2019 r. odbyło się zaliczenie komisyjne modułu Język francuski. Zgodnie z sylabusem warunkiem zaliczenia modułu było zaliczenie trzech testów śródsemestralnych. Minimum wymagane do zaliczenia to 60%. Studentka uzyskała następujące wyniki: - test kompetencyjny (Dossier 3+ Dossier 4) : 9/25p, 36% - ocena niedostateczna - test wiedzowy (Dossier 3) : 48/60 pkt, 80% - ocena dobry - test wiedzowy (Dossier 4) : 23/60 pkt, 38% - ocena niedostateczna Wynik ogólny zaliczenia komisyjnego: niedostateczny.
Dnia 15 stycznia 2019 r. odbyło się zaliczenie modułu Emisja głosu. Zaliczenie polegało na sprawdzeniu umiejętności praktycznych. Zgodnie z wymogami sylabusa studentka miała zaprezentować trzy utwory wokalne. Komisja uznała wynik egzaminu za pozytywny i wystawiła ocenę dostateczną. W tym samym dniu odbyło się także zaliczenie modułu Dyrygowanie z czytaniem partytur. Zaliczenie polegało na sprawdzeniu umiejętności praktycznych. Komisja uznała wynik zaliczenia za niedostateczny, uzasadniając ocenę dużymi brakami i uchybieniami w technice dyrygowania, a także brakiem wiedzy dotyczącej sylwetki kompozytora i autora tekstu w utworze 1, słabym opanowaniem partytury, błędną realizacją zapisu rytmicznego i melodycznego, niewystarczającą techniką dyrygowania w utworze 2. W utworze 3 realizacja partytury na fortepianie w stopniu niewystarczającym, zły odczyt linii melodycznej głosem, pomimo kilkukrotnych powtórzeń. W utworze 4 technika dyrygowania nie odzwierciedlała zapisu partytury, studentka nie posiadała też podstawowych informacji o kompozytorze i autorze tekstu. W związku z powyższym komisja nie miała podstaw do wystawienia oceny pozytywnej.
Dnia 20 lutego 2019 r. wpłynęło do Dziekan Wydziału Artystycznego pismo pełnomocnika zarzucające członkom komisji, iż o wynikach zaliczeń zdecydowały względy nie merytoryczne, a wyniki zaliczeń zostały z góry ustalone. W związku z tymi zarzutami. Prodziekan ds. studenckich i kształcenia przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, że za poprawność przebiegu każdego zaliczenia odpowiadała trzyosobowa komisja składająca się z wysokiej klasy specjalistów danej dziedziny. Procedura została przeprowadzona właściwie pod względem merytorycznym, co zostało udokumentowane szczegółowym opisem w protokołach sporządzonych bezpośrednio po każdym zaliczeniu. Studentka została poinformowana w sposób wyczerpujący o efektach poszczególnych zaliczeń, miała także możliwość wglądu do testów. Miała także możliwość zaproszenia na komisyjne zaliczenie przedstawiciela organu samorządu studenckiego, opiekuna roku lub grupy ćwiczeniowej, czy rzecznika praw studenta. Jednak nie skorzystała z tego prawa. Przewodniczący komisji zaliczeniowych zgodnie oświadczają, iż nie ma żadnych przesłanek do tego, by sądzić, że o wyniku zaliczeń w jakikolwiek sposób decydowały względy nie merytoryczne.
Decyzja z 29 marca 2019 roku wydana już na podstawie art. 108 ust. 2 pkt.3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2018 poz. 1668 z późn. zm.), art. 104 K.p.a. oraz § 25 ust. 1 pkt. 3 starego Regulaminu studiów w A ponownie orzeczono o skreśleniu studentki z listy studentów semestru drugiego kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej (studia stacjonarne pierwszego stopnia) w roku akademickim 2017/2018 z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie.
Pismem z 19 kwietnia 2019 r. studentka odwołała się od tej decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Rektor A decyzją z [...] r. uchylił to rozstrzygniecie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji o skreśleniu została uchylona przez Rektora w całości i przekazana do ponownego rozpatrzenia. Uznał bowiem, ze nie umożliwiono stornie postępowania zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Podzielił argument, że tym samym pozbawiono studentkę czynnego udziału w sprawie i ograniczono jej inicjatywę dowodową.
Wykonują zalecenia wynikające z tej ostatniej decyzji Dziekan Wydziału Artystycznego poinformowała studentkę do rak jej pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z kolei studentka złożyła wniosek o przesłuchanie jej w charakterze strony na okoliczność braku podstaw do jej skreślenia z listy studentów. A gdy nie został uwzględniony o dopuszczenie dowodu z nagrania na pendrivie.
Dalej uzasadniając decyzje o skreśleniu studentki z listy studentów organ podkreślił, ze nie skorzystała ona z propozycji złożenia wniosku o urlop zdrowotny ani o powtarzanie semestru. Z kolei kolejne wnioski o wyznaczenie nowych terminów egzaminów komisyjnych z udziałem przedstawiciela studentów. Jednak władze dziekańskie po uprzednim przychylnym uwzględnieniu wcześniejszych wniosków, w przypadku kolejnych zajęły negatywne stanowisko. Tym bardzie, że z wcześniejszych możliwości skarżąca należycie nie skorzystała. Np. nie stawiła się na termin komisyjny zaliczenia języka francuskiego i nie zawiadomiła o tym uczelni. Zwrócono także uwagę na to, że iż nie uczestniczyła w zajęciach semestru III, choć zgodnie z § 21 pkt. 5 Regulaminu Studiów w A "Student jest zobowiązany do uczestniczenia w zajęciach następnego semestru od jego początku bez względu na termin zaliczenia poprzedniego semestru".
Podsumowując Rektor A stwierdzi, ze skoro studentka nie zaliczyła trzech modułów, tj. historii muzyki, języka francuskiego i dyrygowania z czytaniem partytur, to zaistniały podstawy do skreślenia studentki z listy studentów.
W skardze skierowanej do sadu administracyjnego sporządzonej przez pełnomocnika skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów sądowych oraz o uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. naruszenie § 22 ust. 5 pkt 2 oraz ust. 3 Regulaminu poprzez niewłaściwe zastosowanie i wystawienie oceny końcowej modułów w oparciu o przesłanki niemerytoryczne, w sytuacji, gdy ocena końcowa modułów winna być oparta o weryfikację efektów uczenia się,
2. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, ze egzamin komisyjny odbył się w prawidłowy sposób a skarżąca winna być skreślona z listy studentów,
3. art. 75 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z nagrania oraz przesłuchania skarżącej, mimo istnienia takiego obowiązku obciążającego organ.
W uzasadnieniu skargi skarżąca w szczególności podniosła, że w jej ocenie egzamin z dyrygowania połączony z czytaniem partytury został przeprowadzony wadliwie, nie oceniono faktycznie jej wiedzy i umiejętności, a skupiono się na przebiegu jej studiów. Zaś wynik egzaminu był z góry przesądzony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej podstaw. Podkreślił, że istotny w sprawie jest fakt niezaliczenia semestru, a nie okoliczności, w jakich to nastąpiło.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325., dalej P.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając zatem zarzuty skargi oraz badając zaskarżoną decyzję we wskazanym wyżej zakresie – także stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. – Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ uczelni przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu wpływającym na wynik sprawy.
Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wyżej wskazanych kryteriów należy w pierwszej kolejności rozważyć kwestię właściwości organów orzekających w sprawie.
Postępowanie w sprawie zostało formalnie wszczęte w lutym 2018 r., po uprzednim uchyleniu przez Rektora A decyzji Dziekana Wydziału Artystycznego z [...] r. właśnie z powodu braku prawidłowego wszczęcia postępowania. W tym czasie obowiązywała ustawa z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i jej art. 190 ust. pkt 3 pozwalający na skreślenie studenta z listy studentów oraz § 25 ust. 1 pkt 3 starego z Regulaminu studiów na A. Zgodnie z zapisem § 25 ust. 1 pkt 3 tego regulaminu dziekan, w stosunku do studenta, który nie zaliczył semestru wydaje decyzje o skreśleniu go z listy studentów.
Uczelnia publiczna, a taki status posiadał i posiada A, jako część systemu nauki polskiej i systemu edukacji narodowej, i w świetle zarówno ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jak i przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jest uważany za zakład administracyjny, wykonujący zadania publiczne stosownie do zapisów powołanych ustaw. Skoro na podstawie art. 70 Prawa o szkolnictwie wyższym kierownik podstawowej jednostki uczelni, czyli, w świetle regulacji starego Regulaminu, dziekan wydziału, był uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych dotyczących studentów danego wydziału. Zatem wydane na początku postępowania w sprawie decyzje dziekana miały swoje umocowanie w prawie.
Przepisy ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym na podstawie art. 169 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 zwanej "ustawą wprowadzającą"),) przestały obowiązywać z dniem wejścia w życie nowej regulacji z wyjątkiem art. 98, art. 100, art. 101, art. 102, art. 103, art. 103a, art. 104 i art. 106, które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2018 r. Zatem dla oceny legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Rektora działającego jako organ pierwszej instancji ma art. 228 ust. 2 ustawy wprowadzającej, zgodnie z którym z dniem 30 września 2019 r. rady podstawowych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 60 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3, oraz kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 60 ust. 6 tej ustawy, przestają być organami uczelni. Użyty w powyższym przepisie zwrot "przestają być organami uczelni", dotyczący wskazanych w nim jednostek, jest jasny. Z przepisu tego wynika, że od 1 października 2019 r. Dziekan Wydziału Artystycznego przestał być organem uczelni, a co za tym idzie, nie było już dopuszczalne prowadzenie przez niego postępowania we własnym imieniu. Jednocześnie ustawa wprowadzająca nie przewidziała dla tego organu "następstwa prawnego", tak jak to uczyniła w ust. 4 w stosunku do rektorów. Zgodnie bowiem z art. 228 ust. 4 ustawy wprowadzającej, z dniem 1 października 2019 r. rektorzy wstępują w prawa i obowiązki kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych.
Z kolei w świetle art. 17 ustawy Prawo szkolnictwie wyższym i nauce organem uczelni publicznej jest rada uczelni, senat i rektor. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 4 cytowanej ustawy rektor ma prawo wydawania decyzji jako organ pierwszej instancji i służy od nich wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zatem jest organem publicznym uprawnionym, w zmienionym stanie prawnym, do wydania decyzji dotyczącej skreślenia studenta z listy studentów jako organ pierwszej instancji. Podobnie jak był uprawniony na podstawie art. 268a K.p.a. był uprawniony do upoważnienia dziekana wydziału do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu w opisanym w upoważnieniu zakresie. Zwłaszcza, ze zarówno w świetle § 25 starego regulaminu jak i § 28 nowego regulaminu A to dziekan rozstrzyga o skreśleniu z listy studentów. Skoro zaś na podstawie wyżej przytoczonego przepisu ustawy wprowadzającej dziekan nie jest już organem uczelni, to nie może wydać decyzji administracyjnej, o której z kolei mowa w § 11 ust. 2 pkt 1 Regulaminu ( w sprawie skreślenia studenta z listy studentów wydaje się decyzję adminisracyjną). Zatem konstrukcja, w której dziekan wydaje decyzję administracyjna z upoważnienia rektora jest prawidłowa i zasadna.
Należy dalej zauważyć, że przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronom wybór środka ochrony prawnej, co nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu można bowiem wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku
Skarżąca skorzystała z możliwości przyspieszenia procedowania w jej sprawie i od nieostatecznej decyzji wniosła skargę do sądu administracyjnego.
Przechodząc do meritum sprawy, czyli zasadności skreślenia skarżącej z listy studentów wskazać należy, że to przepisy starej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym miały zastosowanie w sprawie, stosownie do brzmienia art. 276 ustawy wprowadzającej, zgodnie z którym postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów, które zostały wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce do dnia wejścia jej w życie nie zostały zakończone, prowadzi się na zasadach dotychczasowych.
Z akt administracyjnych w tym także uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że postępowanie w sprawie bezsprzecznie zostało wszczęte przed 1 października 2018 r. Skarżąca prawidłowo o jego wszczęciu została zawiadomiona listownie zawiadomieniem z 23 lutego 2018 r.. Zatem wydając zaskarżoną decyzję organ powinien był orzekać na podstawie starej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Stwierdzone uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy bowiem obecne brzmienie przepisów dotyczących skreślenia studenta z listy studentów jest niemalże identyczne w zakresie zamkniętego wyliczenia przyczyn zarówno obligatoryjnego jak i fakultatywnego skreślenia studenta z listy studentów uczelni. Przepis art. 108 nowej ustawy nie wskazuje natomiast podmiotu uprawnionego do dokonania tej czynności. Wskazać należy, że w powołanym art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym określone zostały przesłanki obligatoryjne i fakultatywne skreślenia z listy studentów. Zgodnie z art. 190 ust. 2 tej ustawy kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów; 4) niepodpisania przez studenta przedłożonej przez uczelnię umowy o warunkach odpłatności za studia lub usługi edukacyjne.
Jednocześnie kwestie skreślenia z listy studentów doprecyzowuje szczegółowo, Regulamin studiów, ustalony odrębnie dla każdej uczelni.
Na podstawie natomiast art. 263 ust. 1 ustawy wprowadzającej Senaty uczelni uchwalą regulaminy studiów na podstawie przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w terminie umożliwiającym ich wejście w życie nie później niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy - 1 października 2019 r. Jak stanowi art. 263 ust. 2 - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce Regulaminy uchwalone na podstawie art. 161 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3 zachowują moc do dnia wejścia w życie regulaminów, o których mowa w ust. 1.
W podstawie prawnej decyzji organ wskazał § 28 ust. 1 pkt 3 nowego Regulaminu obowiązującego od 1 października 2019 r. w myśl którego dziekan rozstrzyga o skreśleniu studenta z listy studentów. Z § 39 tego regulaminu wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego regulaminu stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc § 25 ust. 1 pkt 3 o treści niemal identycznej co § 28 nowego Regulaminu. Różnica dotyczy formy. Stary regulamin mówi o wydaniu przez dziekana decyzji. Nowy używa zwrotu "rozstrzyga". Jednakże, jak to już wyżej wskazano, biorąc pod uwagę treści art. 228 ust. 2 i 4 ustawy wprowadzającej, po 1 października 2019 r. dziekan nie mógł już wydać decyzji we własnym imieniu. Przestał być organem.
Wskazane wyżej uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
Zarzuty skargi w istocie dotyczą sposobu przeprowadzenia zaliczenia z dyrygowania i czytania partytury. Tymczasem z ustaleń faktycznych organów i w tym zakresie nie kwestionowanych przez skarżącą , podjęła ona studia stacjonarne w roku akademickim 2016-2017. Na koniec drugiego semestru nie zaliczyła czterech modułów. Ostatecznie wyznaczono jej terminy komisyjnych zaliczeń (po ich uprzedniej zmianie na wniosek skarżącej) w październiku 2018 r. – historia muzyki i w styczniu 2019 r. język francuski, emisja głosu, dyrygowanie z czytaniem partytury.
Przypomnieć zatem należy, iż w myśl art. 7 K.p.a. organy administracji w toku postępowania stoją na straży praworządności i winny dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosowanie do art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkiem organu jest zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, natomiast z art. 11 K.p.a. wynika jednoznaczny obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Wyrazem realizacji powyższych zasad winno być zaś uzasadnienie decyzji, zawierające wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 K.p.a. W doktrynie podnosi się przy tym, iż decyzje administracyjne powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać zatem, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych oraz dokonał oceny tych materiałów.
Decyzja o skreśleniu z listy studentów ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ uczelni orzekając w konkretnej sprawie może więc, a nie musi skreślić studenta. Wybór taki nie może być jednakże dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych danej sprawy, odzwierciedlonego następnie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 376/14 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z protokołu zaliczenia komisyjnego historii muzyki wynika, ze na 30 możliwych punktów skarżąca otrzymała 13, przy minimum zaliczeniowym 15. Zatem nie zaliczyła tego modułu. Z kolei z protokołu zaliczenia komisyjnego języka francuskiego z 10 stycznia 2019 r. wynika, że skarżąca otrzymała ocenę niedostateczną. Zatem i w tym przypadku nie zaliczyła modułu. W toku postępowania skarżąca nie podważyła tych wyników. Nie zakwestionowała także wyniku z modułu – emisja głosu, bowiem to komisyjne zaliczenie uzyskała.
Wreszcie z komisyjnego zaliczenia dyrygowania z czytaniem partytury skarżąca także otrzymała wynik niedostateczny. Przy czym w jej ocenie zwłaszcza wynik tego egzaminu był z góry przesądzony. Zaś organy nie przeprowadziły dowodu z jej przesłuchania, by mogła ten fakt wykazać.
W niniejszej sprawie, w ocenie sądu, skarżąca niewątpliwie miała sposobność zaliczenia drugiego semestru studiów stacjonarnych i to sposobność stworzona jej przez władze uczelni. Niewątpliwie nie zaliczyła zaliczeń przeprowadzonych w najbardziej zobiektywizowanej formie, czy w formie testów, w dużej części zawierających odpowiedzi zero - jedynkowe. Trudno w takim przypadku zarzucić komisji uprzedzenie czy ustalenia z góry wyniku takiego egzaminu, skoro karta wypełniania jest własnoręcznie przez zdającego. Już dwa niezaliczone moduły dawały podstawę do skreślenia skarżącej z listy studentów, zwłaszcza w sytuacji, co podkreśli organ, gdy nie chciała ona skorzystać z innych możliwości, jak n.p. powtarzania semestru. Nie złożyła stosownego wniosku. Lektura akt administracyjnych nie skłania do konstatacji, że to organy przyczyniły się do powstałej sytuacji po stronie skarżącej studentki.
Odnosząc się do kwestii zaliczenia modułu – dyrygowanie z czytaniem partytury, w stosunku do którego to egzaminu skarżąca zgłasza najwięcej uwag, to trafnie zachował się organ, odbierając wyjaśnienia od komisji egzaminacyjnej. Zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżąca w enigmatyczny sposób zarzuciła komisji stronniczość a władzom Wydziału Artystycznego, że to z ich winy nie zaliczyła komisyjnych zaliczeń. Z kolei we wniosku o jej przesłuchanie w charakterze strony jako tezę dowodową wskazano brak okoliczności uzasadniających skreślenie jej z listy studentów. Wniosek złożono, kiedy wyniki zaliczeń były już znane. Zaś skarżąca, która od jesieni 2017 r. domagała się umożliwienia jej odbycia zaliczeń, także komisyjnych miała dość czasu by się do nich przygotować, zwłaszcza do zaliczeń z języka francuskiego, emisji głosu i dyrygowania. Bowiem to na jej wniosek terminy z końca października 2018 r. zostały przeniesione na styczeń 2019 r. Nadto analiza protokołu z zaliczenia modułu dyrygowanie z czytaniem partytury i testu z historii muzyki, którego skarżąca nie zaliczyła pozwala na wniosek, że zapis z protokole z zaliczenia dyrygowania o nieznajomości kompozytorów, których utworami dyrygowała skarżąca lub których partytury czytała jest zbieżny z wynikami testu z historii muzyki wskazującymi na słabą znajomość tej historii, tj kompozytorów i utworów Trudno w tej sytuacji zarzucić egzaminatorom stronniczość. To że w trakcie egzaminu zwrócili uwagę na przebieg studiów skarżącej, który przecież doprowadził ja do zaliczeń komisyjnych także, w ocenie sądu nie stanowi o ich stronniczości.
W świetle art. 75 § 1 K.p.a jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia. Z kolei z art. 78 § 1 K.p.a wynika, że na zadanie strony należy dopuścić dowód, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy a nie jej brak. Celem dowodu nie jest polemika z organem. Zatem, skoro skarżąca chciała wykazywać bark przesłanek do jej skreślenia z listy studentów, to taki wniosek nie mieścił się w dyspozycji art. 78 § 1 K.p.a. Sam fakt wyznaczenia terminów zaliczeń i powiadomienia o tym skarżącej był organom znany Jeżeli zamiarem skarżącej było wykazywanie zmanipulowania wyników komisyjnych zaliczeń, to należało sformułować precyzyjnie tezę dowodową, wskazującą na czym ta manipulacja mogła polegać. Takiego wniosku jednak nie złożyła.
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy - w ocenie Sądu - nie budziło wątpliwości, że kontrolowana decyzja nie nosi znamion dowolności i została oparta na prawidłowo zgromadzonym, a następnie ocenionym materiale dowodowym. Sąd rozumie brak akceptacji dla rozstrzygnięcia Rektora. Niemniej sądy administracyjne kontrolują zgodność z prawem działalności organów administracji publicznej i w swoim orzekaniu nie mogą uwzględniać innych kryteriów. Wydana w tej sprawie decyzja prawa nie narusza, dlatego też Sąd uznał, że wniosek o jej uchylenie nie mógł zostać uwzględniony. Niezaliczenie semestru lub roku w określonym terminie stanowić może podstawę do skreślenia z listy studentów, jeżeli studentowi nie przysługuje już prawo zaliczenia danego przedmiotu w innym terminie. Organ, w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, że tzw. ostatnią deską ratunku były dla skarżącej egzaminy komisyjne. Próba zaliczenia trzech zakończyła się niepowodzeniem. W tej sytuacji organ miał prawo podjąć decyzję o skreśleniu skarżącej z listy studentów. Decyzja ta jest logiczną konsekwencją oceny materiału dowodowego, w tym braku możliwości kontynuowania studiów na warunkach przewidzianych w Regulaminie Studiów. Brak jest także podstaw prawnych po potraktowania skarżącej na innych, nie wynikających z Regulaminu, zasadach.
Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalono.