III SA/GL 427/23

III SA/Gl 427/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2227
art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2023 r. sprawy ze skargi R Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 23 marca 2023 r. nr NS-HP.906.2.13.2022 w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu produktów oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: Skarżąca) jest decyzja z 23 marca 2023 r. NS-HP.906.2.13.2022 Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: ŚWIS) utrzymująca w mocy decyzję z 11 października 2022 r., nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej: PPIS) nakazał w pkt 1 wycofać z rynku produkt kosmetyczny o nazwie "[...]" z datą ważności [...] oraz w pkt 2 wstrzymać wprowadzanie do obrotu produkty kosmetyczne:
1. "[...]", producent G., [...], [...] [...] [...] wyprodukowany w K.;
2. "[...]", producent S. S.A., al. [...], [...]-[...] W.;
3. "[...]", marka R., wyprodukowany we F.,
do czasu zapewnienia właściwego oznakowania, zgodnego z przepisami prawa
Nakazał również (w pkt 3 decyzji) powiadomić PPIS o realizacji obowiązków, o których mowa w pkt 1 i 2 decyzji poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających ich wykonanie. Ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego obowiązkowi określonemu w punktach 1 i 2 decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniach 3, 4 i 5 października 2022 r. działając na podstawie upoważnienia PPIS pracownicy przeprowadzili kontrolę sanitarną w zakresie wprowadzania do obrotu produktów kosmetycznych w obiekcie R. Sp. z o.o., sklep Nr [...], ul. [...] w R. W trakcie kontroli stwierdzono udostępnianie produktu po upływie minimalnej daty trwałości oraz brak na produktach oznakowania w języku polskim.
Pismem z 6 października 2022 r. PPIS powiadomił o wszczęciu postępowania oraz o odstąpieniu od zasady czynnego udziału i przyczynach uzasadnionych zagrożeniem dla zdrowia, co utrwalone zostało w aktach w formie adnotacji zgodnie z wymaganiami art. 10 § 3 k.p.a.
Następnie decyzją z 11 października 2022 r. PPIS nakazał Skarżącej
1. wycofanie z rynku produkt kosmetyczny o nazwie "[...]" z datą ważności [...];
2. wstrzymanie wprowadzania do obrotu produkty kosmetyczne:
1)"[...]", producent G., [...], [...] [...] [...] wyprodukowany w K.;
2) "[...]", producent S. S.A., al. [...],[...]-[...] W.;
3) "[...]", marka R., wyprodukowany we F.
3. powiadomienie PPIS o realizacji obowiązków, o których mowa w pkt 1 i 2 decyzji poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających ich wykonanie.
Ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego obowiązkowi określonemu w punktach 1 i 2 decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji PPIS podał, że produkt kosmetyczny "[...]" był udostępniany po upływie daty minimalnej trwałości. Z kolei na pojemnikach produktów kosmetycznych "[...]", "[...]" oraz "[...]" brak było oznakowania w języku polskim, w tym brak funkcji produktów kosmetycznych.
Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy ŚWIS utrzymał decyzję w mocy.
W jego ocenie wprowadzanie do obrotu produktów kosmetycznych po upływie minimalnej daty trwałości lub niewłaściwie oznakowanych mogących wprowadzić w błąd zarówno przeciętnego, jak i właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta, może doprowadzić do ciężkich działań niepożądanych. Zakaz wprowadzania produktów kosmetycznych do obrotu po upływie daty minimalnej trwałości jest zawarty również w art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych. Zgodnie z art. 41 ww. ustawy, kto wprowadza do obrotu lub udostępnia na rynku produkt kosmetyczny po upływie daty minimalnej trwałości, podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł. Wobec tego nadanie przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności jest niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego.
Zdaniem ŚWIS organ I instancji prawidłowo określił nieprawidłowości dotyczące oznakowania kontrolowanych produktów kosmetycznych.
Odnosząc się do zarzutów o charakterze proceduralnym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie przeprowadzone było przez organ I instancji w sposób prawidłowy.
W skardze Pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wstrzymania wprowadzania do obrotu produktu kosmetycznego "[...]" marka R., wyprodukowanego we F. i o umorzenie postępowania w tym zakresie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. Naruszenie prawa procesowego, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu z pisma dostawcy produktów kosmetycznych, tj. C. sp. z o.o. z dnia 19 października 2022 r. załączonego do odwołania i nieuwzględnienie wynikających z niego okoliczności podczas wydawania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, a więc okoliczności że dolna część opakowania kosmetyku jest przezroczysta, co powoduje, że dla konsumenta jest od razu widoczne, jaki produkt jest oferowany do sprzedaży (puder sypki), jakie jest jego zastosowanie/funkcja oraz jakie są jego cechy (np. odcień), a także poprzez pominięcie przez Organ w toku kontroli w sklepie R. okoliczności związanych z umiejscowieniem produktów w tego rodzaju szafie, co miało wpływ na wynik postępowania, gdyż uniemożliwiło dokonanie prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do normy art. 36 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy o produktach kosmetycznych oraz w zw. z art. 19 ust. 1 lit. f Rozporządzenia 1223/2009, podczas gdy zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś art. 19 ust. 1 lit. f) Rozporządzenia 1223/2009 statuuje przesłankę sposobu prezentacji produktów, której spełnienie wymaga analizy stanu faktycznego istniejącego w miejscu sprzedaży produktu kosmetycznego.
2. Naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 19 ust. 1 lit. f Rozporządzenia 1223/2009 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że funkcja pudru [...] nie wynika jednoznacznie z jego prezentacji, czego konsekwencją było uznanie, że Skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów Rozporządzenia 1223/2009 oraz ustawy o produktach kosmetycznych, podczas gdy produkt znajduje się w opakowaniu pozwalającym na jednoznaczne stwierdzenie przez konsumenta, jaka jest jego funkcja, zastosowanie oraz sposób używania tego produktu kosmetycznego, co powoduje, że w okolicznościach tej sprawy mamy do czynienia z wyjątkiem, o którym mowa w art. art. 19 ust. 1 lit. f Rozporządzenia Nr 1223/2009.
W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik Skarżącej wskazał, że ŚWIS w ogóle nie odniósł się do okoliczności, iż dolna część opakowania produktu kosmetycznego jest przezroczysta. Powoduje to, że dla konsumenta jest widoczne, jaki produkt jest oferowany do sprzedaży (puder sypki), jakie jest jego zastosowanie/funkcja oraz jego cechy (np. odcień). Regulacja art. 19 ust. 1 lit. f Rozporządzenia 1223/2009 podkreśla jednoznaczny sposób prezentacji produktu kosmetycznego jako przesłankę zwalniającą z obowiązku umieszczenia pisemnej informacji o funkcji tego produktu w języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym produkt jest oferowany do sprzedaży. Tym samym zaniechanie przez organ badania sposobu prezentacji produktu stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.
Pełnomocnik Skarżącej zauważył także, że chociaż organ przytoczył w decyzji treść art. 19 ust. 1 lit. f Rozporządzenia 1223/2009, jednakże w ogóle nie ocenił sposobu prezentacji produktu kosmetycznego. A przecież przepis ten in fine stanowi, że umieszczenie pisemnego komunikatu w ogóle nie jest konieczne, jeżeli informacja o funkcji produktu wynika w sposób jednoznaczny ze sposobu prezentacji produktu. Sytuacja taka zachodzi w sprawie i nie można zgodzić się z ŚPIS że Skarżąca miała obowiązek przekazać konsumentom także pisemną informację o funkcji pudru w języku polskim. Tym samym wstrzymanie wprowadzenie do obrotu produktu kosmetycznego "[...]" jest bezpodstawne i winno zostać uchylone, a postępowanie w tym zakresie powinno podlegać umorzeniu jako bezprzedmiotowe wobec braku naruszenia przepisów prawa przez Skarżącą.
W odpowiedzi na skargę ŚWIS podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Według niego podniesione zarzuty, tak procesowe jak i materialnoprawne nie zasługują na uwzględnienie. Oświadczenie producenta przedmiotowego kosmetyku jako dowód załączony do odwołania nie został pominięty przez organ, lecz poddany ocenie. Uwzględniony został przy ustalaniu stanu faktycznego, co ujawnione zostało w treści zaskarżonej decyzji. Nie zaakceptowanie argumentacji producenta nie oznacza pominięcia dowodu. Organ uzasadnił stanowisko, dla którego prezentacja produktu w opakowaniu przezroczystym nie oznacza spełnienia wymagań dotyczących oznakowania produktu kosmetycznego w zakresie określonym przepisem art. 19 ust. 1 pkt f Rozporządzenia nr 1223/2009. Nie stwierdził także w prowadzonym postępowaniu uchybień proceduralnych, które miałyby wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny, czy Skarżącej można zarzucić naruszenie art. 19 ust. 1 lit. f Rozporządzenia nr 1223/2009 i w konsekwencji czy prawidłowo wstrzymane zostało wprowadzanie do obrotu produktu kosmetycznego "[...]" marka R.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy ustalony przez ŚPIS oraz PPIS przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W sprawie mają przede wszystkim zastosowanie przepisy ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2227 z późn. zm.; dalej: u.p.k.) i Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącym produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE L Nr 342, str. 59 ze zm.; dalej: Rozporządzenie nr 1223/2009), jak również przepisy ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 195 z późn. zm) oraz ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, z p. zm.; obecnie Dz. U. z późn.zm.; dalej: k.p.a.).
Przystępując do zbadania spornej sprawy na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z motywem 48 preambuły rozporządzenia nr 1223/2009 w celu informowania konsumentów, produkty kosmetyczne powinny zawierać dokładne i zrozumiałe wskazania dotyczące okresu ich przydatności do użycia. Natomiast według art. 3 ww. rozporządzenia produkt kosmetyczny udostępniany na rynku powinien być bezpieczny dla zdrowia dla ludzi w normalnych lub dających się przewidzieć warunkach stosowania, z uwzględnieniem w szczególności oznakowania, instrukcji użycia i usuwania oraz wszelkich innych wskazówek lub informacji pochodzących od osoby odpowiedzialnej.
Dalej, art. 19 ust. 1 Rozporządzenia nr 1223/2009 określa, że bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego artykułu, na rynku udostępniane są wyłącznie produkty kosmetyczne, na których pojemnikach i opakowaniach zewnętrznych znajdują się nieusuwalne, łatwe do odczytania i widoczne informacje, w tym:
(...)
c) data, do której dany produkt kosmetyczny, przechowywany w odpowiednich warunkach, zachowuje w pełni swoje pierwotne właściwości, a w szczególności pozostaje zgodny z art. 3 (,,data minimalnej trwałości");
(...)
f) funkcja produktu kosmetycznego, chyba że jednoznacznie wynika ona z jego prezentacji.
Jeśli chodzi o kontekst, w jaki wpisuje się art. 19 ust. 1 Rozporządzenia nr 1223/2009, jak i cele regulacji, której część on stanowi to nie bez znaczenia jest to, że jest on pierwszym artykułem w rozdziale VI tego Rozporządzenia, zatytułowanym "Informacje dla konsumentów" ustanawiającym zasady oznakowania, których należy przestrzegać w odniesieniu do wszystkich produktów kosmetycznych wprowadzonych do obrotu w Unii Europejskiej. O ile cele pozwalają na ustalenie, czy dany produkt, w zależności od sposobu jego używania i przeznaczenia, może zostać zakwalifikowany jako produkt kosmetyczny, o tyle funkcja produktu kosmetycznego w rozumieniu art. 19 ust. 1 lit. f odnosi się do wskazania bardziej szczególnych cech tego produktu. Te informacje, w przypadku gdy nie wynikają one jasno z prezentacji produktu, powinny umożliwić konsumentowi odczytanie na pojemniku i opakowaniu tego produktu pełniejszych danych na temat jego używania i sposobu stosowania. Podkreślenia wymaga to, że wśród informacji, które powinny być wymienione w odniesieniu do funkcji produktu kosmetycznego nie znajdują się szczegółowe informacje dotyczące właściwości produktu kosmetycznego, w szczególności zamierzonego skutku i grupy docelowej odbiorców produktu. Przepis ten wymaga, by informacje te były w stanie w sposób jasny powiadomić przeciętnego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta o funkcji danego produktu, tak aby nie został on wprowadzony w błąd co do jego zastosowania i sposobu jego używania oraz aby używał go w sposób, który nie szkodzi jego zdrowiu (wyrok TS z dnia 17 grudnia 2020 r. C-667/19 A.M. przeciwko E.M.,). Także w innych orzeczeniach TS wskazał, że informacje te należy oceniać w każdym przypadku z uwzględnieniem cech i właściwości każdego produktu, biorąc pod uwagę przypuszczalne oczekiwania przeciętnego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta (por. wyrok TS z 13 stycznia 2000 r., Estée Lauder, C-220/98, EU:C:2000:8, pkt 27, 28 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok TS z 24 października 2002 r., Linhart i Biffl, C-99/01, EU:C:2002:618, pkt 31). Podsumowując, art. 19 ust. ust. 1 lit. f Rozporządzenia nr 1223/2009 wymaga, by informacje znajdujące się na pojemniku i opakowaniu zewnętrznym produktu kosmetycznego, w razie potrzeby zredukowane do samej nazwy rodzajowej danego produktu lub jego nazwy potocznej, były w stanie w sposób jasny powiadomić przeciętnego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta, o funkcji danego produktu, tak aby nie został on wprowadzony w błąd co do jego zastosowania i sposobu jego używania oraz aby używał go w sposób, który nie szkodzi jego zdrowiu.
Według art. 19 ust. 5 cyt. Rozporządzenia informacje wymienione m.in. w ust. 1 lit. c. i f. podaje się w języku określonym przepisami państwa członkowskiego, w którym dany produkt jest udostępniany użytkownikowi końcowemu. Natomiast z art. 20 ust. 1 Rozporządzenia nr 1223/2009 na etykiecie, podczas udostępniania na rynku i reklamowania produktów kosmetycznych, tekst, nazwy, znaki towarowe, obrazy lub inne znaki nie są używane tak, aby przypisywać tym produktom cechy lub funkcje, których nie posiadają.
Dodatkowo w myśl art. 4 ust. 1 u.p.k. produkty kosmetyczne udostępniane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znakuje się w języku polskim.
W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny znaczenia opakowania produktu kosmetycznego "[...]" marka R. w kontekście art. 19 ust. 1 lit f Rozporządzenia nr 1223/2009. Sąd podziela stanowisko ŚPIS co do tego, że przeźroczyste opakowanie produktu kosmetycznego nie daje przeciętnemu konsumentowi wiedzy co do nabywanego produktu. Może on – na co zasadnie zwrócił uwagę ŚPIS - jedynie określić jaki kolor ma produkt znajdujący się w opakowaniu i jakiej jest konsystencji (np. puder, proszek). Rację ma organ co do tego, że proszek taki może mieć różne zastosowanie w kosmetyce i przeciętny konsument wyłącznie poprzez zapoznanie się z nim przez opakowanie może mieć realną trudność w ustaleniu jego przeznaczenia. Inaczej, zaoferowana prezentacja produktu poprzez jego wizualizację w następstwie użycia przezroczystego opakowania nie jest oczywista co do funkcji kosmetyku. Słusznie zatem ŚPIS podkreśla, że nie chroni to konsumenta przed niewłaściwym użyciem produktu, wynikającym z braku dostępnej i jasnej informacji o nim, przekazanej w formie i języku dla niego zrozumiałym. Takiej sytuacji zapobiec ma właśnie prawidłowe oznakowanie poprzez wskazanie funkcji, o którym mowa w art. 19 ust. 1 lit f Rozporządzenia nr 1223/2009. Nie można bowiem oczekiwać, że wiedzę tę – jak tego chce Skarżąca - uzyska przeciętny konsument tylko z faktu odpowiedniego wyeksponowania produktu kosmetycznego w sklepie.
W tym miejscu podnieść należy, że w obrocie gospodarczym konsument traktowany jest jako jego uczestnik wymagający ochrony w relacjach z profesjonalistą, jakim jest przedsiębiorca. Celem ustalenia zakresu tej ochrony skonstruowany został wzorzec "przeciętnego konsumenta", na który składa się w szczególności dostateczne poinformowanie, uwaga, ostrożność. Owa "przeciętność konsumenta" pozwala oczekiwać od niego pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, ale są pewne granice. Nie można uznać, że wiedza przeciętnego konsumenta jest kompletna i profesjonalna oraz, że nie ma on prawa pewnych rzeczy nie wiedzieć. Powyższe oznacza, że ze względu na cechy osobowe wzorca, nie może on zostać wprowadzony w błąd. Brak pełnej i rzetelnej informacji przy podejmowaniu przez konsumentów decyzji gospodarczych wyłącza możliwość dokonania właściwego wyboru. Przenosząc te uwagi na grunt badanej sprawy, nie można oczekiwać, aby przeciętny konsument posługiwał się biegle innym językiem obcym niż język polski i w związku z tym mógł samodzielnie ustalić znaczenia zamieszczonych na opakowaniu produktu kosmetycznego informacji. Bezspornym w sprawie jest, że zakwestionowany produkt pozbawiony były informacji w języku polskim, stąd też "przeciętny konsument" nie mógł z łatwością stwierdzić, co znajduje się w opakowaniu produktu i jaka jest jego funkcja. Nie można też oczekiwać, że "przeciętny konsument" tylko z faktu popularności kosmetyku lub umieszczenie go w oznaczonej strefie w sklepie domyśli się prawidłowo właściwości i funkcji tego kosmetyku.
Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Skarżąca nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne.
Sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.