III SA/Gl 426/21

III SA/Gl 426/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Małgorzata Herman
Piotr Pyszny /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 834/22 - Wyrok NSA z 2025-06-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 708
art. 24  ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) Protokolant Katarzyna Czabaj po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2021 r. sprawy ze skargi "A" w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej jako organ, organ odwoławczy, DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej również jako NU[...]CS, organ I instancji) z [...] r. znak [...] nakładającą na A Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako strona, skarżąca, spółka) karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (tekst jedn. z daty kontroli drogowej Dz. U. z 2017 r., poz. 708 - dalej jako ustawa o SENT).
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Dnia [...]r., na drodze krajowej nr [...] w S. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej o nr rejestracyjnym [...]. Przedmiotem przewozu był olej napędowy w ilości 5 m3. W trakcie kontroli kierujący zespołem pojazdów przedstawił następujące dokumenty: wydruk ze zgłoszenia [...], fotokopie: dowodów rejestracyjnych ciągnika samochodowego i naczepy, prawa jazdy, dokumentu przewozowego nr [...], dowodu wydania nr [...], wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.
Według informacji zawartej w zgłoszeniu podmiotem wysyłającym
i jednocześnie przewoźnikiem oleju napędowego (klasyfikowanego do pozycji CN 2710) była spółka, a podmiotem odbierającym: B Sp. z o.o. (NIP: [...]) ul. [...], [...] K. nad [...].
W wyniku kontroli sporządzony został protokół nr [...] z [...]r., w którym stwierdzono nieprawidłowy adres miejsca załadunku towaru jako ul. [...] E., a z przedłożonych dokumentów wynika, że powinno być ul. [...], [...] R.
Pismem z dnia [...]r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wezwał stronę do udokumentowania faktycznego miejsca załadunku przedmiotowego towaru. W odpowiedzi, spółka pismem z dnia [...]r. poinformowała, że faktycznym miejscem załadunku towaru była baza paliw C Sp. z o.o. ul. [...], [...] R.
W konsekwencji postanowieniem z [...]r., doręczonym stronie [...]r. wszczęto postępowanie w sprawie wymiaru kary pieniężnej za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. W toku postępowania, pismem z [...] r., organ I instancji wezwał stronę do wskazania, czy występują okoliczności potwierdzające "ważny interes" uzasadniający odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT.
W odpowiedzi na powyższe strona złożyła wniosek o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i umorzenie postępowania. Spółka wskazała, że nałożenie kary pieniężnej za omyłkowe wpisanie w zgłoszeniu nieprawidłowego miejsca załadunku towaru, które nie spowodowało jakiegokolwiek ryzyka wystąpienia uszczupleń należności Skarbu Państwa, będzie działaniem rażąco niesprawiedliwym
i godzącym w ważny interes spółki. Wskazanie nieprawidłowego miejsca załadunku towaru było omyłką techniczną spowodowaną wielością zgłoszeń. Nałożenie kary pieniężnej wywrze wpływ na jej kondycję finansową. W interesie całego społeczeństwa leży zaś karanie wyłącznie za działania zawinione i szkodliwe społecznie, a nie karanie uczciwych podmiotów działających na rynku od wielu lat. Do wyjaśnień spółka załączyła dokumenty finansowe: bilans oraz rachunek zysków
i strat za lata 2015-2017 oraz stan na dzień 30.06.2018 r.
W ramach prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że spółka nie posiadała żadnych zaległości podatkowych ani wobec ZUS, a w ciągu ostatnich pięciu lat nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec strony.
Od wydanej [...]r. decyzji przez N[...]UCS strony złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., który decyzją z
[...] r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z 29 czerwca 2020r. sygn. akt V SA/Wa 1441/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., wskazując w swoim orzeczeniu, że właściwym do rozpatrzenia złożonego przez skarżącą odwołania jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K.
DIAS wydając zaskarżoną decyzję wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia winny stanowić przepisy ustawy o SENT w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli z uwzględnieniem przepisów przejściowych ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r. Nr 1039 – dalej jako ustawa nowelizująca).
Organ podniósł, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy SENT, normuje odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, kierującego środkiem transportu. Organ powołując się na regulację art. 2 pkt 7 ustawy uznał, iż spółka była podmiotem wysyłającym w rozumieniu przepisów ustawy. Odnosząc się do przewożonego towaru organ wskazał, że obowiązkowi określonemu w ustawie SENT podlega każdy przewóz towarów (określonych w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2) środkiem transportu po drodze publicznej, pod warunkiem, że masa brutto przesyłki towarów przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. W art. 3 ust. 2 ww. ustawy przedstawiono katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania, wraz z określającymi je podkategoriami PKWiU oraz pozycjami Nomenklatury Scalonej CN. Natomiast w art. 3 ust. 4 do ust. 7 ustawy wymieniono towary, których przewóz nie jest objęty systemem monitorowania drogowego. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy SENT, przewóz towaru w postaci oleju napędowego, objętego pozycją CN 2710, do której jest klasyfikowany, podlega systemowi monitorowania drogowego, jeżeli jego objętość przekracza 500 litrów.
Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1-3 ustawy SENT, środkiem technicznym służącym do monitorowania drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń prowadzony
w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej będącego administratorem danych przetwarzanych w rejestrze w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych.
Nie ulegało wątpliwości organu, że przewóz będący przedmiotem kontroli podlegał przepisom ustawy o SENT, a strona jako podmiot wysyłający zobligowana była do wskazania w zgłoszeniu SENT danych określonych m.in. w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy SENT, w postaci danych adresowych miejsca załadunku towaru. Tym obowiązkom strona nie sprostała podając w zgłoszeniu inne miejsce załadunku, niż to, w którym rzeczywiście do tego załadunku doszło. To uchybienie zaś uzasadniało zastosowanie art. 24 ust. 1 ustawy o SENT, w myśl którego gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik: nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1, lub zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
Organ wskazał bowiem, że podczas kontroli drogowej [...]r., spółka przedstawiła dokumenty w postaci dowodu wydania nr: [...] z dnia [...]r. oraz dokument przewozowy nr [...] z [...]r. Z dokumentu wydania nr [...] wynikało, że załadunek miał miejsce w R. przyul. [...] oraz że odnosi się on do zgłoszenia SENT o numerze referencyjnym [...]. Natomiast dokument przewozowy nr [...] zawierał jedynie dane dostawcy, tj. A Sp. z o.o., dane odbiorcy, tj. B oraz że odnosi się on do zgłoszenia SENT o numerze referencyjnym [...], natomiast nie było wskazanego miejsca załadunku. W odpowiedzi na wezwanie NU[...]CS do wskazania
i udokumentowania faktycznego miejsca załadunku towaru spółka przesłała dowód wydania towaru nr [...]. Dokument ten wskazywał miejsce załadunku [...]Radzionków, ul. [...], C Sp. z o.o. W złożonym [...] r. piśmie strona wskazała, cyt.: "faktycznym miejscem załadunku przedmiotowego w sprawie towaru była baza paliw C Sp. z o.o. zlokalizowana pod adresem ul. [...], [...] R.. Takie też dane znalazły się na dokumentach przewozowych towarzyszących wysyłce.
W wyniku omyłki pisarskiej w zgłoszeniu SENT o nr [...] wskazano błędne dane miejsca załadunku, co niezwłocznie po wykryciu błędu zostało skorygowane. Wszelkie dane zawarte w dokumentach były prawidłowe, na dowód czego w załączeniu przesyłamy kopię dowodu wydania paliwa z bazy paliw o nr [...], dokument przewozowy (potwierdzający przyjęcie dostawy przez Odbiorcę) o nr [...]".
Tymczasem w utworzonym [...]r. zgłoszeniu SENT o numerze referencyjnym [...] dotyczącym oleju napędowego w ilości 5 m3 wskazano jako miejsce załadunku towaru E. ul. [...].
W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy
w pełni uzasadnia stanowisko przyjęte przez organ pierwszej instancji co do naruszenia przez podmiot wysyłający obowiązków wynikających z art. 5 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy SENT (zgłoszenie danych adresowych dotyczących faktycznego miejsca załadunku towaru) i w konsekwencji konieczności nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł - wynikającej z art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Podkreślić
w tym miejscu należy, iż wspomniana kara pieniężna została ustalona w sposób sztywny i ustawodawca nie przewidział możliwości jej miarkowania. Co istotne, zarówno wydanie decyzji nakładającej karę jak i jej wysokość, nie zależą od uznania organu. Organ nakładając karę nie ma podstaw do badania przyczyn, dla których podmiot wysyłający nie wpisał do zgłoszenia danych zgodnych ze stanem faktycznym, bowiem przedmiotowa kara nie jest uzależniona od wystąpienia przesłanki winy. Przepisy uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Na poparcie swoich twierdzeń organ powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że oczywista omyłka pisarska polega w szczególności na niezamierzonym przekręceniu, opuszczeniu wyrazu, błędzie logicznym, pisarskim lub mającym postać innej, przypadkowej niedokładności. Powinna być ona możliwa do poprawienia bez odwoływania się do innych dokumentów. W zakresie tego pojęcia mieszczą się jedynie te niedokładności, które widoczne są dla każdego, bez przeprowadzania jakiejkolwiek dodatkowej dogłębnej analizy (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2018r. sygn. akt II OZ 560/18). Oznacza to, że ich poprawienie nie wywołuje zmiany merytorycznej treści oświadczenia woli wykonawcy. Oczywista omyłka pisarska jest wynikiem przeoczenia lub innej wady procesu myślowo-redakcyjnego, a jej poprawienie nie może prowadzić do wytworzenia nowej treści oświadczenia woli. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Oceniając zasadność zastosowania art. 24 ust. 1a ustawy o SENT organ podniósł, że strona wnioskując o zastosowanie art. 24 ust. 1a ustawy SENT nie przedłożyła żadnych dokumentów dających podstawę do jego zastosowania. Zauważyć przy tym należy, że możliwość zastosowania art. 24 ust. 1a w/w ustawy uzależniona jest od łącznego spełnienia następujących przesłanek: towar przewożony jest ze składu podatkowego, nieprawidłowości dotyczą danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, są wynikiem oczywistego błędu, należne podatki zostały wpłacone przez podmiot wysyłający. Jednocześnie spółka, zdaniem organu odwoławczego, nie udokumentowała, że w R. przy ul. [...] znajduje się skład podatkowy oraz że podatek akcyzowy i inne należne podatki zostały opłacone.
Ciężar udowodnienia zaś tych okoliczności, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 346/07, spoczywa na stronie. Tymczasem spółka ograniczyła się do wskazania w odwołaniu, że towar był przewożony ze składu podatkowego, zarówno podatek akcyzowy jak i podatek od towarów i usług zostały zapłacone przez podmiot wysyłający, ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu, a błąd dotyczył miejsca załadunku a nie numeru rejestracyjnego.
Zdaniem organu odwoławczego, miejsce załadunku towaru ma istotne znaczenie w kontekście wymogów i obowiązków nałożonych na podmiotu przez ustawę SENT, bowiem jej celem jest monitorowanie towarów wrażliwych, do jakich niewątpliwie olej napędowy należy. Błędne wskazanie miejsca załadunku nie może być zakwalifikowane jako oczywisty błąd.
Organ wskazał nadto, że kwestia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynikającej z ustawy SENT uregulowana została w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, zgodnie z którym, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika łub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej,
o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W przypadku stwierdzenia przez organ zaistnienia którejkolwiek z ww. przesłanek (tj. ważnego interesu podmiotu wysyłającego lub ważnego interesu publicznego), organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej pod warunkiem, że to odstąpienie spełnia warunki określone w art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Organ powinien zatem ustalić w pierwszej kolejności, czy za przyznaniem ulgi przemawia ważny interes podmiotu wysyłającego lub interes publiczny. W razie stwierdzenia przez organ
w postępowaniu, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym ważny interes podmiotu wysyłającego lub interes publiczny, traci sens ustalanie, czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną. Organ podkreślił, że użyte w ww. przepisach sformułowanie "może" wskazuje jednoznacznie, że instytucja ulgi, jaką de facto jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Jednakże odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku.
Definiując pojęcie ważnego interesu podmiotu organ powołał się na poglądy orzecznictwa i doktryny i wskazał, że przez ważny interes podmiotu należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji; sytuację gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków nie jest on w stanie uregulować zaległości finansowych (będzie to np. utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku itp.). Chodzi wiec o sytuacje wyjątkowe, na które strona nie miała wpływu np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2016r. sygn. akt II FSK 2116/14).
Ustalony w sprawie stan faktyczny nie potwierdzał, że wystąpiła sytuacja wyjątkowa, o jakiej mowa powyżej. Naruszenie obowiązku podmiotu wysyłającego wskazania w zgłoszeniu SENT danych adresowych miejsca załadunku nie stanowi - wbrew przekonaniu strony - drobnego naruszenia. Obowiązek ten wynika z ustawy
i niedopełnienie jego sankcjonowane jest karą wskazaną w ustawie. Nie ma przy tym znaczenia, czy niedopełnienie obowiązku wynikało z celowego działania, zaniechania, czy niedbalstwa. Bez znaczenia są także podnoszone przez stronę argumenty, że nie wystąpiło żadne ryzyko wystąpienia uszczupleń należności na rzecz Skarbu Państwa, ponieważ nie przekładają się one na zapadłą w sprawie decyzję nakładającą karę, zgodnie z którą naruszenie w postaci niezgłoszenia przez podmiot wysyłający danych zgodnych z rzeczywistością sankcjonowane jest karą. Zdaniem organu spółka występująca w sprawie jako podmiot wysyłający, zważywszy na fakt, iż jest profesjonalnym przedsiębiorcą zajmującym się dystrybucją towarów wrażliwych, powinna dochować szczególnie należytej staranności podczas wykonywania przewozu i ponosi pełną odpowiedzialność za tego rodzaju naruszenie.
Organ wskazał ponadto, że owszem sytuacja ekonomiczna przedsiębiorcy jest ważna, a materiał dowodowy przedstawiony do akt sprawy, na wezwanie organu I instancji, nie wskazuje na jej złą sytuację finansową. Jeśli zaś chodzi
o możliwość odstąpienia przez organ od wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na niecelowe działanie, to DIAS podtrzymał swoje stanowisko, że organ nie ma obowiązku przy ocenie powstałego naruszenia badać z jakiego powodu dopuszczono się tego naruszenia. W związku z powyższym, DIAS uznał, że nie została spełniona przesłanka ważnego interesu podmiotu wysyłającego uzasadniająca odstąpienie od nałożenia kary. Ustawodawca określając ten interes jako ważny, podkreślił jego nadzwyczajność.
W ocenie organu odwoławczego nie wystąpiły również przesłanki interesu publicznego na płaszczyźnie ekonomicznej, gdyż, jak wskazano powyżej, na skutek nałożenia kary pieniężnej nie zachodziło ryzyko sięgania przez stronę do środków Państwa ze względu na brak możliwości zaspokajania swoich potrzeb. Zebrany materiał dowodowy nie wskazał, iż strona nie jest w stanie uiścić kary pieniężnej nałożonej na nią za niewypełnienie ustawowych obowiązków.
Dokonując w przedmiotowej sprawie oceny przesłanek interesu publicznego na gruncie pozaekonomicznym organ zwrócił uwagę, iż kary pieniężne wynikające
z naruszenia przepisów materialnych ustawy SENT ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących przewóz towarów wrażliwych. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Drugorzędne znaczenie ma przyczyna powstania stwierdzonych naruszeń, gdyż nawet
w przypadku popełnienia oczywistej omyłki, niezamierzonego ludzkiego błędu, okoliczności te same w sobie nie zwalniają z określonych w ustawie SENT sankcji. Nałożenie kary nie jest również uzależnione od wystąpienia uszczuplenia
w należnościach publicznoprawnych.
Tymczasem przy wykładni interesu publicznego należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 1999r. - sygn. akt SA/Sz 850/98). Dobrem zaś, które mieści się w pojęciu interesu publicznego, jest zaufanie obywatela do organów państwa. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też - w konsekwencji
z koniecznością sięgania po pomoc społeczną.
DIAS wskazał, że strona w trakcie postępowania podniosła, iż zapłata tej kary pieniężnej może mieć wpływ na jej sytuację finansową, jednakże nie wykazała, że uiszczenie nałożonej na nią kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł doprowadziłoby do zagrożenia jej egzystencji.
Organ uznał również, iż art. 12 ustawy nowelizującej nie ma zastosowania w sprawie. W przedmiotowej sprawie, jak udowodniono powyżej, nie doszło do oczywistej omyłki, o której mowa w art. 24 ust. 1 a ustawy SENT, a ponadto, powołany w art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw art. 30 ust. 4 nie ma zastosowania do ujawnienia nieprawidłowości w trakcie kontroli drogowej.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w tych przepisach; organ przedstawił okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, powołał się na określone dowody nadające im tym samym przymiot wiarygodności, wskazał podstawę prawną, wyjaśnił przesłanki wydania decyzji określonej treści. Powołana podstawa prawna została ściśle skonkretyzowana określonymi przepisami według stanu prawnego z daty wydania decyzji.
W skardze do tutejszego Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 24 ust. 3 ustawy o SENT poprzez nieodstąpienie przez organ od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy nałożenie kary doprowadzi do naruszenia ważnego interesu spółki;
- art. 24 ust. 1 oraz ust. 1 a ustawy o SENT poprzez uznanie, że względem spółki za omyłkowe podanie innego miejsca załadunku powinna zostać nałożona kara w wysokości 10.000 zł, podczas gdy w niniejszym stanie faktycznym zaszły przesłanki nałożenia kary w obniżonej wysokości 2.000 zł;
- art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nałożenie na Spółkę niewspółmiernej i zbyt surowej kary, co w konsekwencji narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności;
- art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób tendencyjny nakierowany na nałożenie kary finansowej na Spółkę mimo niezaistnienia obiektywnych okoliczności uzasadniających zasadność takiej kary.
W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca stanęła na stanowisku, że przede wszystkim ustawodawca wskazując na ważny interes podmiotu nie uzależnił jego zaistnienia od sytuacji majątkowej strony. Organ zaś oceniając wystąpienie interesu strony jako przesłanki odstąpienia od nałożenia kary odniósł się wyłącznie do kwestii kondycji finansowej spółki. W ocenie skarżącej zaś ważny interes zachodzi również wtedy, gdy nałożenie kary będzie niewspółmiernie wysokie do ciężaru przewinienia
i w żaden sposób nieuzasadnione celem ustawy o SENT. W ocenie skarżącej organ mógł wydać rzetelne rozstrzygnięcie tylko wtedy, gdyby uwzględnił charakter omyłki, brak wpływu omyłki na możliwość dokonania kontroli przewożonych towarów oraz na ryzyko wystąpienia jakichkolwiek uszczupleń należności podatkowych Skarbu Państwa, brak zatrzymania towaru przez kontrolujących oraz nieproporcjonalność kary do wielości przewinienia.
Organ zobowiązany był uwzględnić niski stopień zawinienia spółki, brak zaistnienia szkody w wyniku popełnionej omyłki, fakt, że omyłka nie była zamierzona. Nałożenie kary zaś naruszy ważny interes spółki w aspekcie finansowym, jak również prawnym.
Spółka wskazała, w świetle tego, że nie doszło do uszczuplenia po stronie Skarbu Państwa, a niedopełnienie spółki miało charakter błahy, organ mógł umorzyć prowadzone względem spółki postępowanie, na podstawie dodanego do ustawy SENT przepisu art. 24 ust. 1a ustawy. Przepis ten bowiem został dodany do ustawy o SENT i znajduje zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych w dniu jego wejścia w życie. Nadto spełnione zostały przesłanki z tego przepisu, albowiem towar był przewożony ze składu podatkowego, zarówno VAT, jak i akcyza zostały zapłacone przez podmiot wysyłający, ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu, a błąd dotyczył miejsca załadunku ani numeru rejestracyjnego. W ocenie skarżącej organ nie wskazał w jakich stanach faktycznych definicje oczywistego błędu zostały sformułowane. Zaistnienie oczywistego błędu musi być interpretowane w odniesieniu do stanu faktycznego konkretnej sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie błędne wskazanie miejsca załadunku nie uniemożliwiało odtworzenia trasy przewozu towaru na podstawie innych danych. Popełniona omyłka spełnia definicję oczywistego błędu z ustawy, co uzasadniało wymierzenie kary
w kwocie niższej 2.000 zł. Zdaniem Skarżącej, organ nieprawidłowo utożsamił błąd,
o którym mowa w art. 24 ust. 1a ustawy SENT z błędem pisarskim, co znacząco zawęziło zakres zastosowania tej regulacji.
Uzasadniając naruszenie art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej spółka wskazała, że organ oparł rozstrzygnięcie na niepełnym materiale dowodowym,
o czym świadczy pominięcie w prowadzonym postępowania okoliczności świadczących
o naruszeniu ważnego interesu Spółki, interesu publicznego oraz działania przez Spółkę w oparciu o błąd.
Uzasadniając zaś naruszenie art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcie organu prowadzi do naruszania konstytucyjnej zasady proporcjonalności, gdyż kara pieniężna nałożona przez Organ jest zbyt surowa
i rygorystyczna względem popełnionego przez Spółkę przewinienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna, albowiem w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności przemawiające za wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji DIAS.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.
Oceniając prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organ stwierdzić przyjdzie, iż są one prawidłowe. Nie ulegało wątpliwości Sądu, że uchybienie w zgłoszeniu SENT zostało stwierdzone w toku przeprowadzonej kontroli, której przebieg znalazł odzwierciedlenie w sporządzonym protokole. Nie budzą wątpliwości również i te ustalenia organu dotyczące cech przewożonego, towaru, jego ilości oraz wagi środka transportu, którym był przewożony. Tych okoliczności zresztą skarżąca nie kwestionowała, a Sąd nie dopatrzył się uchybienia przepisom art. 187, 191 Ordynacji podatkowej, przez pryzmat których należało ocenić prawidłowość postępowania dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych.
Odnosząc się do zarzutów procesowych podniesionych w skardze należy rozważyć prawidłowość ustaleń w zakresie rzekomego pominięcia w prowadzonym postępowaniu okoliczności świadczących o naruszeniu ważnego interesu spółki, interesu publicznego oraz działania przez spółkę w oparciu o błąd. Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić jednak należy, że ustalenia organów w tym zakresie również są prawidłowe. Nie popełnił organ błędu uznając, że w sprawach, w których rozważenia wymaga ważny interes strony lub interes publiczny, na pierwsze miejsce wysuwa się inicjatywa dowodowa strony. Ciężar dowodzenia faktów istotnych dla oceny spełnienia przesłanek z art. 24 ust. 3 ustawy SENT spoczywa na stronie. Nie jest bowiem rolą organu podejmowanie czynności zmierzających do pozyskania bilansu spółki, składanych przez nią deklaracji podatkowych, czy innych dokumentów obrazujących jej sytuację materialną. Organ zaś prawidłowo pouczył stronę
o treści powołanego przepisu wzywając jednocześnie do przedłożenia dokumentów potwierdzających ważny interes strony w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej. Tych obowiązków strona nie wypełniła uwypuklając raczej niewspółmierność wysokości kary do charakteru uchybienia przepisom ustawy. Również w złożonej do tutejszego Sądu skardze strona podała, że nałożenie kary pieniężnej wywrze wpływ na jej sytuację finansową. Taka deklaracja jednak jawi się jako niewystarczająca do zakwestionowania prawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ. Strona podnosząc ten argument nie przedstawiła danych obrazujących jej sytuację materialną, których udostępnienie mogłoby zostać poddane ocenie Sądu. Organ zaś wypełnił swój obowiązek wskazując na przesłanki odstąpienia od nałożenia kary i obligując stronę do złożenia dokumentów uzasadniających wystąpienie tychże przesłanek. Ponadto organ z własnej inicjatywy podjął działania zmierzające do ustalenia, czy spółka posiada zaległości w regulowaniu należności publicznoprawnych. Te wszystkie dokumenty, którymi organ dysponował poddał wnikliwej ocenie i wywiódł z niej prawidłowe wnioski co do sytuacji majątkowej spółki, a które to wnioski Sąd w pełni podziela.
Nie sposób zatem zarzucić organowi uchybienie przepisom art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca wskazywała również, że jej ważny interes w odstąpieniu od nałożenia kary nie może być odnoszony wyłącznie do jej sytuacji finansowej, a organ winien uwzględnić charakter uchybienia i rozważyć przez pryzmat zasady proporcjonalności zasadność samego wymierzenia kary i jej wysokość. Kwestie te dotyczą już interpretacji przepisów prawa materialnego i zostaną omówione w dalszej części uzasadnienia.
Badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego, Sąd uznał, iż było ono prawidłowe. Słusznie wskazał organ, że w art. 3 ust. 2 ustawy SENT przedstawiono katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania, wraz z określającymi je podkategoriami Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług oraz pozycjami Nomenklatury Scalonej wraz z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki czy rodzaju opakowań jednostkowych. Do tego katalogu należą m.in. silnikowe i ich pochodne, paliwa opałowe, oleje smarowe i inne preparaty smarowe, w tym również przewożony olej napędowy
o kodzie CN 2710, jeżeli masa brutto przesyłki towaru przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Prawidłowo organ stwierdził, iż zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy SENT, podmiot wysyłający oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą:
a) dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług:
– ostatniej przed rozpoczęciem przewozu towarów - w przypadku gdy jest dostawcą towaru, a po wydaniu towaru jest on przewożony na rzecz podmiotu odbierającego,
– uprawnioną do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie rozpoczęcia przewozu - w przypadku gdy dostarcza towary na rzecz podmiotu odbierającego w celu dokonania dostawy towarów po zakończeniu przewozu towarów,
b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a,
c) eksportu towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a.
W myśl z kolei art. 5 ust. 2 ustawy o SENT W przypadku dostawy towarów zgłoszenie zawiera:
1) planowaną datę rozpoczęcia przewozu;
2) dane podmiotu wysyłającego obejmujące:
a) imię i nazwisko albo nazwę,
b) adres zamieszkania albo siedziby;
3) dane podmiotu odbierającego obejmujące:
a) imię i nazwisko albo nazwę,
b) adres zamieszkania albo siedziby;
4) numer identyfikacji podatkowej podmiotu wysyłającego albo numer, za pomocą którego podmiot wysyłający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów
i usług albo podatku od wartości dodanej;
5) numer identyfikacji podatkowej podmiotu odbierającego albo numer, za pomocą którego podmiot odbierający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów
i usług albo podatku od wartości dodanej;
6) dane adresowe miejsca załadunku towaru;
7) dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN lub podkategorii PKWiU, ilości, masy brutto lub objętości towaru.
Podstawę nałożenia kary pieniężnej stanowił przepis art. 24 ust. 1 ustawy
o SENT, zgodnie z którym w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik:
1) nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1,
2) zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru
- odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.
Odnosząc się do nieodstąpienia od nałożenia kary w ocenie Sądu to właśnie nałożenie kary pieniężnej świadczy o równym traktowaniu obywateli i osób prawnych wobec prawa, jest wyrazem czuwania organów do tego powołanych nad legalnością obrotu prawnego. Poprzez nałożenie kary określonej ustawą organ zapobiega naruszeniu przepisów prawa. Celem wprowadzenia systemu monitorowania przewozu towarów była ochrona legalnego handlu towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą" oraz ograniczenie poziomu uszczupleń
w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług
oraz podatku akcyzowym, a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów.
W uzasadnieniu projektu argumentowano, że wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków
oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego sfałszowane dokumenty (faktury). Istniała więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Dzięki danym z rejestru możliwe miało być dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Oceniono je jednakże jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które miały podlegać ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów są towary określane jako "wrażliwe", należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe).
Mając zatem na uwadze powyższe cele ustawy oraz jednoznaczne brzmienie przepisu ustawy organ był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej. Nie zachodziła bowiem konieczność rozważenia innych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej poza ważnym interesem strony i interesem publicznym. Stanowisko organu w tym zakresie jest prawidłowe.
Jak wskazano wcześniej organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy obrazujący sytuację strony i na tej podstawie uznał, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Oceniając zasadność nałożenia jednej kary Sąd doszedł do przekonania, że
w okolicznościach badanej sprawy słuszne jest stanowisko organu co do braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. Spółka bowiem na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie odnotowała problemów z realizowaniem bieżących zobowiązań, ani nie posiadała zaległości wobec Skarbu Państwa. Prawidłowo również ustalił organ, że konieczność spłaty kary pieniężnej nie pociągnie za sobą niemożności regulowania innych zobowiązań spółki i nie spowoduje konieczności pomocy państwa dla samej spółki, czy jej pracowników. Nie zaszły żadne nadzwyczajne okoliczności przemawiające za koniecznością odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Dość powiedzieć, że skarżąca nadal prowadzi działalność mimo rzekomo trudnej sytuacji finansowej. Właściwe osoby władne decydować
o kierunkach działalności skarżącej nie podjęły decyzji o złożeniu wniosku
o ogłoszenie upadłości. A skoro tak, to zasadnie można twierdzić, że posiadany przez Spółkę majątek nie dozna nadmiernego uszczerbku wskutek konieczności zapłaty kary pieniężnej. Sąd zdaje sobie sprawę z tego, że obowiązek uiszczenia nałożonej kary stanowi dolegliwość, jednakże nie jest ona nie do udźwignięcia. Skarżąca bowiem nie posiada zaległości w regulowaniu należności publicznoprawnych, co organ również ustalił. Spółka zaś nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego niemożność uregulowania należności wynikającej z kary pieniężnej.
Odnosząc się z kolei do przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, w wynikających z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, Sądowi znane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące wykładni pojęcia ważnego interesu strony lub interesu publicznego, a zawarte m.in. w wyrokach np. z 4 czerwca 2019 r. (sygn. akt II GSK 359/19), z 23 maja 2019 r. (sygn. akt II GSK 183/19), z 21 listopada 2019 r. (sygn. akt II GSK 1112/19), z 1 lipca 2020 r. (sygn. akt II GSK 362/20),
z 13 października 2020 r., sygn. akt II GSK 1052/20 – wszystkie dostępne
w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę z przedstawionymi w tych wyrokach argumentami się zgadza. W myśl art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.
Pojęcia ważnego interesu strony oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Zatem ich interpretacja należy do organów orzekających. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu skarżącej, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jej subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane
z uwzględnieniem wartości takich, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.
W niniejszej sprawie wskazując na ustalenia faktyczne organu oraz na materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Sąd zaakceptował stanowisko organu, który nie dopatrzył się wystąpienia w sprawie zarówno ważnego interesu skarżącej, jak i interesu publicznego. Posłużenie się przez ustawodawcę w treści art. 24 ust. 3 ustawy SENT nieostrymi pojęciami: "ważny interes" i "interes publiczny" oznacza brak określonego katalogu przesłanek i wymaga wypełnienia ich treści
w konkretnej sprawie przez odwołanie się do całokształtu konkretnych okoliczności
i faktów. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do tych pojęć jest wyjątkowość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu strony. Te okoliczności jednak w sprawie nie wystąpiły, co prawidłowo ustaliły organy, a na co zwrócono wyżej uwagę.
W rozpoznawanej sprawie organ oceniając zaistnienie przesłanki "ważny interes" wziął pod uwagę argumenty dotyczące sytuacji majątkowej skarżącej spółki, a także skutków ekonomicznych, które wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Organy w tym zakresie wezwały również stronę do wykazania jej sytuacji majątkowej, której analiza mogłaby doprowadzić do wniosku o konieczności odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Strona nie przedłożyła stosownych dowodów, które mogłyby zostać poddane dogłębnej analizie. Nie sposób podzielić zarzutu skargi, że wnioski płynące z analizy sytuacji majątkowej strony są błędne. Strona bowiem ich nie podważyła nie dołączając nawet do skargi jakichkolwiek dokumentów potwierdzających stanowisko co do negatywnego wpływu nałożonej kary na sytuację majątkową strony.
Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że "interes publiczny" to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.
Wbrew zarzutom zawartym w skardze, organy dokonały również prawidłowej oceny wystąpienia w sprawie "interesu publicznego". Z treści art. 84 Konstytucji RP wynika nałożony na każdego obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie. Odstąpienie od wymierzenia kary w przypadku braku szczególnych okoliczności byłoby naruszeniem konstytucyjnej zasady powszechności obciążenia daninami publicznymi. Wskazać należy w ślad za organem na konieczność uwzględnienia wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Organy wskazały również, że w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości.
W ocenie Sądu zatem organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego nie tylko w oparciu o płaszczyznę ekonomiczną (odnoszącą się do ekonomicznej sytuacji zobowiązanej spółki) lecz również na płaszczyźnie pozaekonomicznej,
a więc także związanej z takimi wartościami jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej czy też sprawność działania aparatu państwowego.
Organ oceniając spełnienie przez skarżącego "interesu publicznego" na płaszczyźnie pozaekonomicznej dokonał również analizy popełnionego przez skarżącą błędu w stosunku do takich wartości jak: przestrzeganie przez wszystkich uczestników rynku przepisów ustawy czy też ratio legis ustawy SENT i uznał, że
w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Stwierdzony podczas kontroli błąd
w zgłoszeniu do rejestru SENT nie stanowił oczywistej omyłki, leczy był wynikiem niedopełnienia ciążących na skarżącej, a wynikających wprost z przepisu ustawy obowiązków. Ustalona przez ustawodawcę kwota kary pieniężnej uniemożliwiała organowi dokonanie miarkowania jej wysokości. W konsekwencji słusznie organ uznał, że wobec błędnego wskazania miejsca załadunku zachodziła konieczność wymierzenia kary w wysokości przewidzianej ustawą.
Nie jest zasadny również zarzut oparty na regulacji art. 12 ustawy o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U z 2018r., poz. 1039). W myśl przywołanego wyżej przepisu do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wydaniem decyzji ostatecznej stosuje się
art. 24 ust. 1a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienionej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku gdy ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, postępowania te umarza się. Możliwość zastosowania przepisu art. 24 ust. 1a uzależniona jest od łącznego spełnienia następujących przesłanek: towar przewożony jest ze składu podatkowego, nieprawidłowości dotyczą danych innych niż dotyczące towaru,
z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, są wynikiem oczywistego błędu, należne podatki zostały wpłacone przez podmiot wysyłający.
Przepis bowiem wprost stanowi o oczywistym błędzie, co organ prawidłowo odniósł do błędu pisarskiego w dokonywanym zgłoszeniu, a nie do sytuacji, w której wpisano dane nieodzwierciedlające rzeczywistości. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że spółka w zgłoszeniu wskazała inne miejsce załadunku niż to, w którym nastąpił załadunek w rzeczywistości. Stwierdzone uchybienie nie może być uznane za oczywisty błąd. Oczywistym błędem są błędy pisarskie, komputerowe, widoczne od razu bez wnikliwej analizy. Czym innym bowiem jest omyłka, a czym innym wskazanie zupełnie innego miejsca załadunku towaru. Jeżeli przepisy ustawy o SENT mają spełniać swoją funkcję, o której Sąd wypowiedział się wcześniej, to nie można za omyłkę oczywistą uznać istotny błąd co do miejsca załadunku. Bez znaczenia pozostaje i to, że było możliwe ustalenie miejsca załadunku na podstawie innych dowodów. Skoro racjonalny ustawodawca wprowadził obowiązek wskazania tego miejsca w zgłoszeniu SENT, to ani strona, ani organ, nie były uprawnione do tego, by zasadność tego uregulowania podważać.
Prawidłowo organ ocenił również, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób pozostałych okoliczności wynikających z art. 24 ust. 1a ustawy o SENT, a których wystąpienie warunkuje możliwość zastosowania tego przepisu.
Treść art. 30 ust. 4 ustawy SENT jednoznacznie wskazuje, iż ograniczenie możliwości nakładania przedmiotowych kar pieniężnych odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy nieprawidłowości ujawniono w wyniku czynności kontrolnych ex-post,
o których mowa w ust. 1. Nie dotyczy natomiast sytuacji gdy do ujawnienia nieprawidłowości doszło w trakcie, tzw. kontroli drogowej.
Przepisy ustawy SENT nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów, czy pomyłek, poza regulacją art. 24 ust. 1a, który z przyczyn wyżej podanych nie znajduje zastosowania w sprawie. Zaznaczyć należy, że skarżąca, jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów, winien posiadać rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na niego ustawa. Nie mogą natomiast stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności
i staranności w realizacji obowiązków wynikających z ustawy SENT.
Skoro zaś spółka funkcjonuje w obrocie gospodarczym jako jego profesjonalny uczestnik, to z jednej strony winna zdawać sobie sprawę z ciążących na niej obowiązków, a z drugiej strony winna ponosić negatywne konsekwencje ich niedopełnienia. Trudno zatem podzielić argumentację skarżącej, jakoby konieczność odstąpienia od nałożenia kary z powodu wystąpienia jej ważnego interesu, była uzasadniona stopniem zawinienia w uchybieniu obowiązkom z ustawy SENT. Przepis art. 24 ust. 1 nie warunkuje nałożenia kary ustaleniem winy, czy też stopnia winy w błędnym dokonaniu wpisu określonych danych.
Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi stwierdzić należy, że udowodnienie szkody w należnościach Skarbu Państwa nie jest przesłanką wymierzenia kary, skoro ustawodawca uzależnił ją wyłącznie od zaistnienia określonego braku w zgłoszeniu do rejestru.
Bez znaczenia pozostaje i ta okoliczność, że kontrolujący nie zastosowali zatrzymania pojazdu, czy też towaru.
Odnosząc się do zarzutów opartych na art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji stwierdzić przyjdzie, że i one nie mogą się ostać. Przede wszystkim konstytucyjność art. 24 nie została podważona we właściwym trybie. Przepis ten w brzmieniu na dzień kontroli był jasny i obligował organ do nałożenia kary pieniężnej w określonej ustawą wysokości w sytuacji stwierdzenia uchybienia obowiązkom w nim wymienionym, przy jednoczesnym braku okoliczności z art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Organ nie miał zatem możliwości miarkowania wysokości kary i nie mógł zmniejszyć jej wysokości stosując zasadę proporcjonalności.
Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.