III SA/Gl 404/24

III SA/Gl 404/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Specjalista Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi P. w W. na decyzję Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B. z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P (dalej "Wnioskodawca" lub "Skarżący") jest decyzja Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B. (dalej "Dyrektor DPS" lub "organ") o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Wnioskodawca (w piśmie z dnia 23 lutego 2024 r. oraz wezwaniu do uzupełniania informacji publicznej z dnia 19 marca 2024 r.) zażądał udostępnienia informacji publicznej, formułując następujące pytania:
1) Jaka jest średnia, najniższa oraz najwyższa wypłacona pensja zasadnicza na wszystkich i poszczególnych stanowiskach w tut. jednostce. Przy wskazaniu najwyższej oraz najniższej pensji zasadniczej ze wskazaniem stażu pracownika. Według stanu na dzień 31 grudnia 2023 r. oraz 1 stycznia 2023 r.,
2) Podanie wysokości (kwotowo i procentowo) przyznanych nagród w okresie od listopada 2023 r. do grudnia 2023 r. w podziale na miesiące oraz poszczególne i wszystkie stanowiska w DPS,
3) Czy pracownikom w okresie od listopada 2023 r. do stycznia 2024 r. dokonano zwiększenia wynagrodzenia zasadniczego? Jeżeli tak, to o wyszczególnienie wszystkich stanowisk, których to zwiększenie dotyczyło oraz podanie kwoty i tytułu z powodu którego zwiększenie nastąpiło.
2. Decyzją z dnia 8 kwietnia 2024 r., wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p.") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 dalej "k.p.a."), organ odmówił udostępnienia informacji publicznej.
Dyrektor DPS stwierdził, iż przedmiot żądania stanowi informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Dyrektor DPS argumentował, że nie posiada wskazanych w żądaniu danych w takiej formie jak zażądał Wnioskodawca. Dane te wymagają opracowania na podstawie całej dokumentacji pracowniczej, dlatego żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Niezależnie podkreślił, iż żądane informacje dotyczą wynagrodzenia pracowników, a przy ilości stanowisk i ilości pracowników zatrudnionych w jednostce podanie informacji pozwala na zidentyfikowanie poszczególnych pracowników, więc informacje te stanowią dane osobowe, których udostępnienie może prowadzić do bezpodstawnego przetwarzania danych osobowych oraz naruszenia dóbr osobistych pracownika. Wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Dyrektor DPS wyjaśnił, iż udzielił informacji w zakresie stanowisk osób pełniących funkcje publiczne. W pozostałym zakresie jedynie znikoma część pracowników wyraziła zgodę na podanie danych, które umożliwią ich konkretne zidentyfikowanie z imienia nazwiska. Opracowanie informacji w żądanym zakresie w takiej sytuacji jest po prostu niemożliwe.
Dyrektor DPS podał, iż wezwał Wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. W odpowiedzi Wnioskodawca podniósł argumenty, które miały wskazywać na istnienie interesu publicznego, skupiając się na swojej działalności związkowej na rzecz poprawy sytuacji pracowników.
Zdaniem Dyrektora Wnioskodawca nie wykazał jednak szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji objętej żądaniem.
3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od Dyrektora DPS na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, zrzucając naruszenie:
1) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. polegające na:
- błędnym uznaniu, iż informacja dotycząca wysokości kwot przeznaczonych na niespersonifikowane stanowiska pracy może podlegać ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych (w szczególności w zakresie stanowisk wieloosobowych), w sytuacji gdy informacje te dotyczą wyłącznie rozdysponowania majątku publicznego, natomiast nie pozostają związane z osobą piastującą dane stanowisko,
- błędnej wykładni pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i w konsekwencji przyjęcie, iż osoby zatrudnione w Domu Pomocy Społecznej w B. nie pełnią w rozumieniu ww. przepisu funkcji publicznych, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów winna prowadzić do wniosku przeciwnego,
2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez:
- uznanie, że żądana informacja stanowi informację publiczną o charakterze przetworzonym,
- z ostrożności - uznanie, iż Skarżący nie wykazał szczególnego interesu publicznego uzasadniającego żądanie udostępnienia przedmiotowych informacji, podczas gdy Skarżący jako organizacja związkowa chroniąca praw pracowniczych niewątpliwie posiada taki interes, co wynika wprost z pisma z dnia 26 marca 2024 r.,
3) art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz 17 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na:
- arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje publiczne stanowią informację, która nie może zostać udostępniona ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji gdy okoliczność ta - w szczególności ocena stanowisk w kontekście pełnienia przez pracowników funkcji publicznych - nie została w sposób dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego ww. przepisy,
- dowolnym uznaniu, iż udostępnienie danych żądanych przez Skarżącego ogranicza prawo do prywatności pracowników bez uprzedniej analizy zakresu czynności wykonywanych na poszczególnych stanowiskach celem dokonania oceny stanowiska w kontekście pełnienia funkcji publicznych.
4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor DPS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust. 1).
Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2).
Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:
1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
2) wglądu do dokumentów urzędowych;
3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1).
Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2).
Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Zgodnie jednak z przepisem art. 5 ust. 1 u.d.i.p., tak określone powszechne prawo do informacji publicznej, podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.).
Powyższe ograniczenia wynikają wprost z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Art. 47 Konstytucji RP przewiduje zaś dla każdego prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym.
Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych".
Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).
U.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I OSK 2373/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Bezsporne w sprawie jest również, że informacje, o których udostępnienie wystąpił Skarżący, stanowią co do zasady informację publiczną. Wynagrodzenia pracowników ośrodka pomocy społecznej dotyczą gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym.
Sąd podziela stanowisko Dyrektora DPS, że żądane informacje są informacjami przetworzonymi. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to nie tylko taka informacja, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji. W pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, gdyż powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej, w postaci określonej w żądaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 lutego 2022 r., VIII SA/Wa 921/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zakres żądanych informacji przemawia za uznaniem ich za informacje przetworzone. Udostępnienie ich bowiem wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usunięcia danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią z informacji prostej informację przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego.
Natomiast błędne jest stanowisko Dyrektora DPS, że Skarżący nie wykazał szczególnego interesu publicznego.
Na szczególny interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., składają się trzy przesłanki:
1) działanie wnioskodawcy dla szerszej grupy osób, bowiem wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów,
2) jego działanie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych,
3) możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13, wyrok NSA z 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 787/10; wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11; wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12).
Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie żądanych informacji (por. wyroki WSA w Łodzi z 22 czerwca 2022 r., II SA/Łd 366/22, z 19 kwietnia 2023 r., II SA/Łd 103/23, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, Skarżący, działający na podstawie art. 11 ustawy o związkach zawodowych realizuje zadania w celu dbałości przestrzegania standardów wykonywania zawodu pracownika socjalnego lub pracownika pomocy społecznej oraz standardów wykonywanej pracy socjalnej (co wynika z wpisu do KRS [...]).
W sprawie Dyrektor DPS udzielił jedynie informacji o średniej, najniżej i najwyższej pensji zasadniczej na wszystkich stanowiskach na dzień 31 grudnia 2023 r. i 1 stycznia 2023 r. oraz wskazał ilu pracowników (liczbowo i procentowo) otrzymywało wynagrodzenie na poziomie minimalnego wynagrodzenia, ilu na poziomie niższym lub równym płacy minimalnej na dzień 1 stycznia i 31 grudnia 2023 r.
Natomiast nie udzielił informacji o wynagrodzeniach (nagrodach) na poszczególnych stanowiskach pracy, z przyczyn wskazanych już w niniejszym uzasadnieniu.
Akta sprawy zawierają 65 oświadczeń pracowników DPS o niewyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych – ujawnienia Skarżącemu wysokości otrzymanego wynagrodzenia i nagrody.
Jak już Sąd wskazał, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że informacji publicznej nie stanowi wskazanie, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, lecz jaka kwota wydawana jest na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Tego rodzaju informacja, tak w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne, jak też w odniesieniu do personelu pomocniczego, zazwyczaj nie wiąże się z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku (por. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r., I OSK 695/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. (sygn. K 17/05; publ. OTK-A 2006/3/30) Trybunał dokonał wykładani pojęcia "osoba pełniąca funkcję publiczną" na tle stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p., podkreślając że "nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji". Tym samym w każdej instytucji publicznej wykonującej zadania publiczne jest strefa chronionej prywatności podmiotów wykonujących w niej zadania jej przynależne. W przytoczonym powyżej wyroku Trybunał stwierdził także, że podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Trybunał zwrócił również uwagę na rozróżnienie pojęć "osoba pełniąca funkcje publiczne" i "osoba publiczna". Według Trybunału pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne obejmuje osoby, które są związane formalnymi więziami z instytucją (organem władzy publicznej). W tym przypadku chodzi zatem o osoby zajmujące (piastujące) stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób albo które łączą się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. W związku z tym osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa.
Orzecznictwo sądów administracyjnych również skłania się za szeroką wykładnią pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (zob. wyrok NSA z 28 marca 2018 r.; sygn. akt I OSK 1526/16).
Nie ulega przy tym wątpliwości, że prawo do prywatności nie chroni osoby pełniącej funkcję publiczną, w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wysokość pobieranego przez niego wynagrodzenia (poza składnikami wynagrodzenia wynikającymi wyłącznie ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika) z całą pewnością pozostaje w związku z pełnioną przez niego funkcją. Skoro informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną, to podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przemawia za tym również sformułowana w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm.) zasada jawności i przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi.
W ocenie Sądu przedstawione przez organ w decyzji stanowisko co do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej jest co najmniej przedwczesne i tym samym zarzut Skarżącej w tym zakresie jest uzasadniony. Skarżąca nie żądała podania informacji o wynagrodzeniach konkretnych, określonych z imienia i nazwiska pracowników ww. jednostki, ale informacji o wynagrodzeniu zasadniczym jego pracowników na poszczególnych stanowiskach.
Zasadnie Skarżący zarzucił, iż Dyrektor DPS, arbitralnie, z powołaniem się na ochronę prywatności pracowników odmówił udostepnienia informacji, w sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji w ogóle nie oceniono stanowisk pracy w DPS. Dyrektor DPS nie przeprowadził żadnej analizy odnoszącej się struktury organizacyjnej DPS, liczby oraz rodzaju stanowisk pracowniczych, zakresu obowiązków na tych stanowiskach, a także argumentacji co do oceny, które ze stanowisk pracy organ uznał, a których nie uznał za związane z pełnieniem funkcji publicznych. W szczególności nie wiadomo, czy stanowiska są wieloosobowe, czy też w strukturze organizacyjnej DPS funkcjonują również stanowiska jednoosobowe. Opisane braki uzasadnienia decyzji korespondują z całkowitym brakiem materiału dowodowego, który pozwalałby zweryfikować prawidłowość przyjętych ustaleń faktycznych, a także umożliwiał ocenę legalności przyjmowanych kwalifikacji prawnych. Tymczasem uzasadnienie decyzji winno wskazywać przyjęte ustalenia faktyczne w sprawie, które przesądzają o niezbędnej indywidualizacji spraw, a także ocenę tych okoliczności przez pryzmat materialnoprawnych podstaw ograniczenia prawa do informacji publicznej. Takich elementów w zaskarżonej decyzji nie ma. Z tych względów Sąd doszedł do przekonania, że kwestionowana decyzja uchyla się spod kontroli sądowoadministracyjnej co do przyjętych ustaleń faktycznych oraz prawidłowości zastosowania prawa materialnego (tak też wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 858/23).
Zasadnie zatem Skarżący zarzucił naruszenie art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Rozpatrując sprawę ponownie, Dyrektor DPS zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z póżn. zm.; zwana dalej: "p.p.s.a.") uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu
Obowiązkiem jego będzie ponowne rozpoznanie wniosku Skarżącego.
Ewentualna odmowa udostępnienia żądanych przez Skarżącego informacji wymaga uzasadnienia decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. oraz zgromadzenia dokumentacji pozwalającej na zweryfikowanie przez Sąd ustalonego stanu faktycznego, w tym w zakresie struktury organizacyjnej i pracowniczej organu, liczby oraz rodzaju stanowisk pracowniczych, a także zakresu obowiązków na tych stanowiskach. Jak już Sąd wskazał informacja o wynagrodzeniu zazwyczaj nie wiąże się z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób.
Mając powyższe na uwadze na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, na które składają się uiszczony wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł).