III SA/GL 400/05

III SA/Gl 400/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-08-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Ewa Karpińska
Krzysztof Targoński /sprawozdawca/
Małgorzata Jużków /przewodniczący/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Dnia 18 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędzia NSA Ewa Karpińska Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2006 roku sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w O. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w związku z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.622 ze zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez "A" Sp. z o.o. w O. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., nr [...].
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano m.in., że w dniu [...] r. do Urzędu Celnego w T. wpłynął wniosek Agencji Celnej prowadzonej przez Spółkę z o.o. "A" o obniżenie kosztów przechowywania towarów mających podlegać zniszczeniu w magazynie depozytowym Izby Celnej w K.. W związku z reorganizacją służby celnej z dniem 1 maja 2004 r. (rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w prawie właściwości miejscowej organów celnych – Dz. U. Nr 94, poz. 911 ze zm.) właściwym do rozpatrzenia sprawy stał się Naczelnik Urzędu Celnego w K., który decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił obniżenia kosztów przechowywania towarów.
Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione przez "A" Sp. z o.o. pismem z dnia [...], oznaczonym sygnaturą [...].
Po zbadaniu wymogów formalnych odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że jest ono niedopuszczalne, bowiem decyzja pierwszoinstancyjna nie weszła do obrotu prawnego.
Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, iż Naczelnik Urzędu Celnego w K., po przejęciu sprawy do dalszego prowadzenia, w postanowieniu z dnia [...] r., skierowanym do "A" Sp. z o.o. wskazał nowy termin załatwienia sprawy. Postanowienie to zostało jednak odebrane przez pełnomocnika ds. odbioru przesyłek pocztowych Spółki z o.o. "B". W taki sam sposób zostały również doręczone w dniach [...] i [...] r. kolejne przesyłki pocztowe, jak również decyzja pierwszoinstancyjna.
Spółka z o.o. "A" i "B" Sp. z o.o., choć mają ten sam adres: O. [...] ul. [...], to jednak są odrębnymi podmiotami prawa handlowego i tym samym brak jest podstaw do uznania, iż doręczenie korespondencji, w tym decyzji pierwszoinstancyjnej, kierowanej do "A" – Spółce z o.o. "B" było skuteczne. Decyzja organu pierwszej instancji, pomimo że została wydana nie wiąże ani strony, ani organu, który ją wydał, ze względu na bezskuteczność doręczenia. Skoro decyzja nie weszła do obrotu prawnego, to nie służą wobec niej środki odwoławcze.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" Sp. z o.o., powołując się na zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a także art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarządzenie zwrotu kwoty [...] zł oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności nawiązano do przebiegu postępowania związanego z ujawnieniem w dniu [...] r. towarów, które nie zostały wykazane w deklaracjach celnych, tj. [...], [...] oraz wymiennych [...]. Podkreślono, że z polecenia Naczelnika Urzędu Celnego w T. "A" Sp. z o.o. dokonała zniszczenia [...] na własny koszt, przy czym za ich przechowywanie w magazynie depozytowym urzędu celnego zapłaciła kwotę [...] zł. Tymczasem należności te, zdaniem skarżącej powinny być zaspokojone z kwoty uzyskanej ze sprzedaży pozostałych towarów ([...] oraz [...]).
Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdzając niedopuszczalność odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu celnego w K. nie wyjaśnił "...czy pełnomocnik, który odebrał decyzję ze Spółki "B" ma pełnomocnictwo do odbioru poczty ze Spółki "A"...".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną".
Z powołanej regulacji prawnej wynika, że skoro Sąd nie jest związany granicami zaskarżenia, więc żadna część zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może korzystać z domniemania prawidłowości. Granice orzekania wyznaczone są w rozumieniu cytowanego przepisu tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonego aktu. W tej sprawie Sąd ma obowiązek zbadać, czy istniały przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K.. Oznacza to, że Sąd nie może oceniać prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie odmowy obniżenia kosztów przechowywania [...] w magazynie depozytowym, prowadzonym przez organ celny. Zarzuty skargi w tym zakresie oraz żądanie zwrotu uiszczonych kosztów przechowywania ([...] zł) zostaną zatem w dalszych rozważaniach pominięte.
Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., nr [...] została doręczona stronie skarżącej, a w konsekwencji, czy zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) organy celne były nią związane.
Bezspornym jest, że odbiór decyzji organu pierwszej instancji, w dniu [...] r., potwierdziła mająca siedzibę pod tym samym adresem, co Sp. z o.o. "A" - Sp. z o.o. "B". Nie można jednak zapominać, iż odwołanie od tej decyzji wniesione zostało przez "A" Sp. z o.o przesyłką pocztową w dniu [...] r. (vide: data stempla pocztowego), a więc z zachowaniem 14 dniowego terminu do jego wniesienia, licząc od [...] r.. Odwołanie to, oprócz numeru i daty decyzji, zawiera szereg zarzutów w stosunku do decyzji pierwszoinstancyjnej, a zatem skarżąca musiała nią dysponować przed sporządzeniem odwołania.
Skoro organ odwoławczy powziął wątpliwość, czy decyzja organu pierwszej instancji, pomimo prawidłowego oznaczenia strony postępowania – "A" Sp. z o.o. i wysłania jej na adres wskazany przez tę Spółkę, została prawidłowo doręczona, to zdaniem Sądu, powinien zażądać od PPUP Poczta Polska stosownych wyjaśnień, tak jak to uczynił w przypadku zaskarżonego postanowienia, którego odbiór również potwierdziła Sp. z o.o. "B".
W tym miejscu należy dodać, że z przekazanych przez Rejony Urząd Pocztowy w K. wyjaśnień oraz kopii pełnomocnictwa pocztowego wynika, iż ustanowieni w [...] r. pełnomocnicy Spółki "A", potwierdzając odbiór przesyłek pocztowych wykorzystywali stempel firmowy Sp. z o.o. "B".
Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. wydana w dniu [...]r. doręczona została stronie skarżącej, a organy celne były nią związane stosownie do art. 212 Ordynacji podatkowej.
W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżone postanowienie uchylił. Na podstawie art. 200 ostatnio powołanej ustawy Sąd orzekł o kosztach postępowania. Sąd nie stwierdził stosownie do art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czy i w jakim zakresie zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, bowiem nie wkracza ono w sferę uprawnień lub obowiązków skarżącej.