III SA/GL 396/24

III SA/Gl 396/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1365/25 - Wyrok NSA z 2025-10-28
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1465
art. 235 zn1
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy ( t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy Referent Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skargi I. T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 29 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I. T. (dalej "Skarżąca") jest decyzja Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wydana w przedmiocie choroby zawodowej.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Decyzją z 30 listopada 2020 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. (dalej również "organ pierwszej instancji"), wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn.zm., dalej "k.p.a.") i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 59 z późn.zm.), nie stwierdził u Skarżącej choroby zawodowej: zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 - 6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
2. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej również "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzją z 9 lutego 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
3. Decyzja organu odwoławczego z 9 lutego 2021 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 434/21.
4. Organ odwoławczy decyzją z 22 marca 2022 r. ponownie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 30 listopada 2020 r.
5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 5 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/GI 474/22, uchylił decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 22 marca 2022 r.
6. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z 29 lutego 2024 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2351 Kodeksu pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465, dalej) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836, dalej "rozporządzenie"), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 30 listopada 2020 r.
Uzasadniając orzeczenie, wskazał, że Skarżąca była badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni [...] w S. (orzeczenie lekarskie nr [...] z 9 grudnia 2019 r.) oraz w [...] Medycyny Pracy im. [...] w L. (orzeczenie nr [...] z 20 października 2020 r.). Obie jednostki orzecznicze wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej - zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w postępowaniu toczącym się po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 434/21 i wyroku WSA w Gliwicach z 5 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/GI 474/22, wypełniając zalecenia tego sądu, przeprowadzone zostało uzupełniające postępowanie dowodowe, w ramach którego ww. jednostki orzecznicze wydały opinie o podtrzymaniu wydanych orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej.
Organ odwoławczy stwierdził, że jednostki orzecznicze w sposób przekonywujący argumentowały brak podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej oraz wyjaśniły zagadnienia będące przedmiotem wątpliwości WSA w Gliwicach.
Z opinii wydanej przez lekarzy orzeczników [...] MP w L. jednoznacznie wynika, że u Skarżącej nie stwierdzono zatrucia ostrego ani przewlekłego halotanem, nie dopatrzono się również następstw ostrego albo przewlekłego zatrucia tym związkiem.
Organ odwoławczy stwierdził, iż nie zostało udowodnione, aby w powietrzu wdychanym w środowisku pracy Skarżącej znajdowały się stężenia halotanu grożące zatruciem, bowiem pomiary wykazały od "poniżej oznaczalności" do 0,1 NDS (najwyższego dopuszczalnego stężenia). Pomiary zostały wykonane na stanowiskach lekarzy, jednak organ przyjął, że w związku z faktem wykonywania pracy przez pozostały personel medyczny w tym samym pomieszczeniu - sali operacyjnej, odzwierciedlają wielkość narażenia i warunki pracy także na stanowisku pielęgniarki.
Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie został spełniony warunek rozpoznania choroby mieszczącej się w wykazie chorób zawodowych przez lekarzy zatrudnionych w upoważnionych jednostkach orzeczniczych, a ocena narażenia zawodowego nie pozwala na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że warunki pracy stwarzały ryzyko wystąpienia u personelu medycznego podejrzewanej u Skarżącej choroby zawodowej. Stwierdzony stan faktyczny uzasadnia zatem wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
Organ odwoławczy stwierdził, że opinie jednostek orzeczniczych są ze sobą zgodne, logicznie i szczegółowo uzasadnione, a zatem wiążą organ inspekcji sanitarnej właściwy do wydania decyzji, w tym sensie, że organ ten nie ma podstaw do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczeń jednostek orzeczniczych (por. wyrok WSA w Szczecinie z 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 554/15, wyrok WSA w Gliwicach z 23 marca 2021 r. III SA/Gl 84/21, wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., II OSK 1078/06).
7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji z 30 listopada 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu administracji na jej rzecz kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.
Zarzuciła naruszenie:
- przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść orzeczenia. a to art. 7, art. 77, art. 80 i art. 84 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na braku poczynienia własnych ustaleń stanu faktycznego oraz niepełne zebranie materiału dowodowego, a także dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w zakresie oceny stopnia narażenia zawodowego na substancje szkodliwe, w szczególności gazy anestetyczne, w tym haloten i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy;
- przepisów postępowania, a to art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a. polegające na zaniechaniu, wbrew ocenie prawnej i wskazaniom WSA, dokonania oceny związku toksycznego zapalenia wątroby ze sposobem wykonywania pracy oraz pominięciu następstw zatrucia przy ocenie istnienia choroby zawodowej.
W ocenie Skarżącej zaskarżona decyzja powiela w dalszym ciągu wszystkie wady poprzednich decyzji Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, a jednocześnie narusza przepis art, 153 p.p.s.a. albowiem przeprowadzone uzupełniające postępowanie dowodowe jest w istocie pozorne, a wnioski organu administracji wymijające. Organ administracji faktycznie uchylił się od jednoznacznej odpowiedzi na pytanie zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA i sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii: czy Skarżąca nie cierpi na skutki zatrucia w związku ze świadczoną pracą w latach 1995-2006 czy też cierpi na chorobę, która jednak nie ma charakteru choroby zawodowej, gdyż oddziaływanie substancji chemicznej i praca w zagrożeniu do roku 2006 nie mają wpływu na wyniki badań z 2011 r.
Brak jest również odpowiedzi na kluczowe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA z 5 grudnia 2022 r., że dla istnienia choroby zawodowej wystarczające jest, że pracownik cierpi jedynie na następstwa zatrucia (...) i to nie zatrucia ostrego a jedynie przewlekłego. Podobnie jak w poprzednich postępowaniach, organ administracji znów stawia hipotezy o możliwych innych przyczynach choć w żadnym stopniu ich nie wyjaśnia
8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).
Jak już Sąd wskazał sprawa była już dwukrotnie rozstrzygana przez WSA w Gliwicach, stąd analizując sprawę ponownie, Sąd zobowiązany jest uwzględnić przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 5 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/GI 474/22, (którym uchylił decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 marca 2022 r.) wskazał, iż organ wykonał zalecenia zawarte w wyroku WSA z 17 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 434/21, jednak istnieją inne jeszcze wątpliwości wymagające wyjaśnienia i okoliczności wskazujące na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Mianowicie Sąd zauważył, że dla istnienia podejrzewanej u Skarżącej choroby zawodowej wystarczające jest, gdy pracownik cierpi jedynie na następstwa (a nie samo zatrucie) i to nie zatrucia ostrego, a jedynie przewlekłego. W związku z tym, zdaniem Sądu, powoływany w orzeczeniach lekarskich fakt, że u Skarżącej nie odnotowano zatrucia ostrego, niczego nie przesądza.
WSA w Gliwicach wskazał również, że ocena narażenia zawodowego, jaka stała się podstawą orzeczeń lekarskich jest nieadekwatna dla ustalenia tego narażenia w przypadku Skarżącej, ponieważ była ona zatrudniona na stanowiskach pielęgniarki, a od 1995 r. do 2006 r. pielęgniarki [...] i starszej pielęgniarki [...] i [...], natomiast wyniki pomiarów środowiskowych przytoczone w karcie oceny narażenia zawodowego dotyczą stanowisk lekarzy anestezjologów. Zdaniem WSA w Gliwicach, jeśli ścisłe ustalenie narażenia na stanowisku pielęgniarki nie jest możliwe, to okoliczność ta nie może być interpretowana na niekorzyść Skarżącej, która nie miała wpływu na to, jak pracodawca identyfikuje ryzyka zawodowe na różnych stanowiskach pracy.
WSA w Gliwicach stwierdził ponadto, że zarówno orzeczenie [...] MP w L., jak i uzupełnienie orzeczenia WOMP w K. - Poradni [...] w S. budzi szereg wątpliwości. Odnośnie orzeczenia [...] MP, w ocenie WSA istotne jest wyjaśnienie, dlaczego pomimo faktu, że Skarżąca przez 11 lat pracowała w ekspozycji na halotan (który w 20% ulega rozpadowi w wątrobie) i cierpi na dolegliwości ze strony wątroby oraz nie chorowała na wirusowe zapalenie wątroby, to wszystkie te okoliczności łącznie nie przemawiają w wysokim stopniu za przyjęciem zawodowej etiologii schorzenia, w postaci następstw zatrucia przewlekłego substancjami chemicznymi. Wskazanie, że "zapaleniu wątroby indukowanemu przez halotan przypisuje się mechanizm autoimmunologiczny" również budzi wątpliwość WSA. Wyjaśnienia wymaga, czy nie jest tak, że co prawda u Skarżącej doszło do uaktywnienia jej osobniczych mechanizmów autoimmunologicznych, ale czynnikiem sprawczym był halotan, co wskazywałoby na zawodowe pochodzenie choroby.
WSA w Gliwicach zwrócił również uwagę na fragment orzeczenia [...] Medycyny Pracy w L., w którym wskazano, że "powyższy stan ... nie przemawia .. za istnieniem związku między stwierdzanymi czynnościowymi zaburzeniami wątroby, a czynnikami narażenia w miejscu pracy." WSA uznał, że wskazane jest wyjaśnienie, czy fakt wystąpienia nieznacznego podwyższenia wskaźników enzymatycznej czynności wątroby po zaprzestaniu pracy w potencjalnym narażeniu zawodowym świadczy o braku związku tego objawu z poprzednimi warunkami pracy, czy też jest spowodowany tym, że skoro już raz doszło do uszkodzenia/zaburzenia czynności wątroby (np. w związku z wykonywaną pracą), to późniejszy kontakt nawet z innymi substancjami może powodować podwyższenie określonych wskaźników wątrobowych.
Odnośnie orzeczenia lekarskiego WOMP- P [...] w S. wątpliwości WSA budziło:
- powołanie się na drogi wydalania halotanu z organizmu, ponieważ skoro 20% halotanu ulega rozkładowi w wątrobie, to wydaje się to raczej potwierdzać stanowisko Strony, a nie organu;
- powołanie się na "brak doniesień naukowych na występowanie skutków hepatotoksycznych działania halotanu u personelu medycznego, a które są opisywane u pacjentów poddawanych narkozie tym związkiem". Wynika z tego stwierdzenia, że halotan takie hepatotoksyczne działanie posiada, natomiast nie wszyscy pracownicy wykonujący pracę w określonym narażeniu zachorują na chorobę zawodową z tym narażeniem związaną. Sąd odwołał się tutaj do wyroku NSA z 7 stycznia 1994 r. I SA 1640/93, publ. OSNSA 1995/1/28, zgodnie z którym wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika, ze względu na jego osobniczą wrażliwość. Natomiast występowanie warunków szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy stwarza domniemanie istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy warunkami pracy, a chorobą (wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1352/16);
- powołanie się na brak danych o ostrym zatruciu halotanem, co zdaniem WSA nie wyklucza wystąpienia zatrucia przewlekłego, a tym bardziej jego następstw,
- powołanie się na wyniki badań środowiskowych, które WSA uznał za niemiarodajne z przyczyn wyżej wyjaśnionych,
- powołanie się na przejściowy wzrost poziomu transaminaz po 5 latach od ustania narażenia zawodowego, z powodów opisanych w części dotyczącej orzeczenia [...] MP w L.
W ocenie Sądu zalecenia WSA w Gliwicach zawarte w wyroku z 22 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 474/22 zostały przez organ wykonane, a zarzut naruszenia art.153 p.p.s.a. jest niezasadny.
Wbrew zarzutom skargi organy działały zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.), podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), a nadto zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały swobodnej jego oceny (art. 80 k.p.a.), co zresztą znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych przez nie decyzji (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.) - organy szczegółowo wskazały dowody, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.
Rozważając podstawy prawne podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że zgodnie definicją sformułowaną w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465, dalej "K.p."), za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z powołanego przepisu wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.
Stosownie do treści art. 2352 K.p., rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jednak pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.
Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 3-6 K.p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie, określające wykaz chorób zawodowych, a także okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.
Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego. Stosownie do § 4 rozporządzenia prowadzi je właściwy powiatowy inspektor sanitarny, którego właściwość na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, lub według krajowej siedziby pracodawcy, w przypadku gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tej siedzibie.
Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydawana jest na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. W zakresie tego postępowania, na zasadzie § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne wskazane w § 5 ust. 1 rozporządzenia, zatrudniony w jednostce orzeczniczej. Podstawę do wydania tego orzeczenia stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego. Odpowiednie badania, stanowiące podstawę do wydania orzeczenia, przeprowadza jednostka orzecznicza I stopnia, do której pracownik lub były pracownik jest kierowany przez właściwy organ inspekcji sanitarnej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).
W sprawie spór dotyczy braku podstaw do stwierdzenia u Skarżącej choroby zawodowej: zatrucie ostre albo przewlekle lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu.
W przedmiotowej sprawie organy zachowały wskazany tryb postępowania albowiem wydanie rozstrzygnięcia zostało poprzedzone poddaniem Skarżącej badaniom lekarskim w uprawnionych jednostkach orzeczniczych.
Skarżąca była bowiem badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni [...] w S. (orzeczenie lekarskie nr [...] z 9 grudnia 2019 r.) oraz w [...] Medycyny Pracy im. [...] w L. (orzeczenie nr [...] z 20 października 2020 r.). Obie jednostki orzecznicze wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej - zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne.
W postępowaniu toczącym się po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 sierpnia 2021 r., organ odwoławczy, wypełniając zalecenia WSA uzyskał opinię uzupełniającą WOMP-P [...] w S. z 28 stycznia 2022 r. - do orzeczenia lekarskiego nr [...] z 9 grudnia 2019 r. - w której lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy wyjaśnili, że postawione u badanej przez lekarza chorób zakaźnych w 2012 r. rozpoznanie "toksyczne zapalenie wątroby, do którego doszło wskutek zatrucia gazami anestetycznymi 5 lat wcześniej" jest niezasadne z uwagi na:
- opisany w orzeczeniu lekarskim [...] MP w L. z dnia 20 października 2020 r. mechanizm toksycznego działania helotanu i jego drogi wydalania z organizmu,
- brak doniesień naukowych na występowanie skutków hepatotoksycznych działania halotanu u personelu medycznego, które to skutki opisywane są u pacjentów poddawanych narkozie tym związkiem,
- brak obiektywnego potwierdzenia przebycia przez badaną i przez pozostały personel medyczny uczestniczący razem z nią w zabiegach operacyjnych ostrego zatrucia gazami anestetycznymi, w tym halotanem. Dodatkowo dział BHP zakładu pracy potwierdza, że u pracowników bloku operacyjnego nie odnotowano wypadków zatruć gazami anestetycznymi, ani chorób zawodowych związanych z tym narażeniem,
- wyniki badań środowiska pracy Skarżącej dla halotanu: NDS (poniżej oznaczalności) i 0,1 NDS (NDS - najwyższe dopuszczalne stężenie),
- wystąpienie przejściowego wzrostu poziomu transaminaz po 5 latach od ustania narażenia zawodowego na halotan, w sytuacji, gdy gaz ten nie kumuluje się w organizmie.
Lekarze orzecznicy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy zapewnili, że w świetle powyższych faktów należy przyjąć, iż występujące u Skarżącej przejściowe niewielkiego stopnia zwyżki poziomu transaminaz w 2011 r. i 2015 r. nie pozostają w związku przyczynowym z narażeniem zawodowym zakończonym w 2006 r., a rozpoznanie postawione przez lekarza chorób zakaźnych nie znajduje merytorycznego uzasadnienia. Reasumując, lekarze jednostki orzeczniczej podtrzymali treść orzeczenia lekarskiego nr [...] z 9 grudnia 2019 r.
Wykonując zalecenia WSA w Gliwicach zawarte w wyroku z 5 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 474/22, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 11 maja 2025 r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie oceny narażenia zawodowego Skarżącej poprzez:
1) przedstawienie wyników pomiarów stężenia gazów na stanowisku pielęgniarki [...] i starszej pielęgniarki [...] i [...] w Szpitalu [...] w Z.;
2) w razie braku pomiarów przedstawienie przyczyny pominięcia ww. stanowisk podczas dokonywania oceny ryzyka zawodowego oraz ew. o informację, czy i z jakiego powodu przedłożone wyniki pomiarów na stanowisku lekarza [...] zostały potraktowane jako obrazujące narażenie zawodowe na kontakt z halotanem na stanowisku pielęgniarki [...] i starszej pielęgniarki [...] i [...].
W odpowiedzi organ pierwszej instancji (w piśmie z 19 czerwca 2023 r.), na podstawie informacji uzyskanej ze Szpitala [...] w Z. sp. z o.o. (w którym pracowała Skarżąca), podał, że nie posiada wyników pomiarów środowiskowych stężeń gazów na stanowisku pielęgniarki [...] lub starszej pielęgniarki [...] i [...] przeprowadzonych w ww. Szpitalu, a wyniki pomiarów środowiskowych przeprowadzone na stanowiskach lekarzy anestezjologów w 2000 r. zostały zacytowane jako jedyne, które udało się uzyskać, dla zobrazowania warunków pracy na sąsiednich stanowiskach pielęgniarek anestezjologicznych.
Organ odwoławczy pismem z dnia 6 lipca 2023 r. wystąpił do lekarzy jednostek orzeczniczych, które wydały orzeczenia lekarskie w sprawie, o szczegółowe przeanalizowanie wyroku WSA w Gliwicach i wydanie opinii zawierającej wyczerpujące wyjaśnienie wszystkich sformułowanych przez Sąd wątpliwości oraz ew. weryfikację orzeczeń lekarskich. W piśmie tym organ odwoławczy szczegółowo przedstawił ocenę prawną i zalecenia WSA w Gliwicach zawarte w wyroku z 5 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 474/22.
Pełnomocnik Skarżącej pismami z 8 sierpnia 2023 r. i 6 listopada 2023 r. wniósł o dopuszczenie nowych dowodów w sprawie, tj. zaświadczenia lekarskiego z 7 sierpnia 2023 r. i karty informacyjnej z leczenia szpitalnego z 28 sierpnia 2023 r.; dowody zostały przekazane przez organ jednostkom orzeczniczym, które wydały orzeczenia lekarskie w celu analizy w związku z przygotowaniem ponownej opinii lekarskiej.
Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. w piśmie z 28 listopada 2023 r. poinformował, że nadesłane dowody w sprawie nie dają podstaw do zmiany treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 9 grudnia 2019 r.
Lekarze orzecznicy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy wyjaśnili, że w zaświadczeniu lekarskim z 7 sierpnia 2023 r. specjalista chorób zakaźnych zalecił Skarżącej kompletną diagnostykę hepatologiczną celem dokładniejszej oceny czynności wątroby. W związku z powyższym Skarżąca była hospitalizowana w dniach 28 sierpnia 2023 r. - 31 sierpnia 2023 r. w Oddziale [...] w B., gdzie po przeprowadzonej szerokiej diagnostyce hepatologicznej postawiono rozpoznanie: "Obserwacja w kierunku toksycznego uszkodzenia wątroby negatywna". Lekarze orzecznicy WOMP podkreślili, że tym samym wykluczono istnienie powyższej choroby, co uniemożliwia rozpoznanie choroby zawodowej ujętej w punkcie 1 wykazu chorób zawodowych: "Zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne".
Lekarze [...] Medycyny Pracy w L. w obszernej opinii z 25 stycznia 2024 r. poinformowali, że w prowadzonym postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym ponownie dokonano analizy całości dokumentacji medycznej i dotyczącej narażenia zawodowego. Przypomnieli, że zgodnie z definicją choroby zawodowej zawartej w art. 2351 K.p. w celu wykazania związku choroby z wykonywaną pracą niezbędne jest wykazanie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż to warunki pracy są przyczyną choroby zawodowej. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do czynników chemicznych i fizycznych - rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i średni czas narażenia zawodowego. Dlatego w każdym przypadku podejrzenia zawodowej etiologii stwierdzanych zmian konieczna jest dokładna analiza przebiegu pracy, uwzględniająca rodzaj oraz istotność narażenia zawodowego. Wyjaśniając wątpliwości Sądu, lekarze orzecznicy [...] MP w L. podkreślili, iż na zajmowanym stanowisku pracy Skarżącej nie występowało istotne narażenie na inhalację par halotanu, które mogłoby stwarzać warunki do wywołania zatrucia ostrego lub przewlekłego u personelu medycznego. Ponadto na podstawie analizy całości dokumentacji medycznej oraz wyników badań wykonanych w 2020 r. podczas hospitalizacji w [...] MP w L. nie stwierdzono obecności wywołanych przez halotan następstw ostrego albo przewlekłego zatrucia. Lekarze orzecznicy [...] MP zwrócili uwagę na fakt, że opisywane w literaturze naukowej niepożądane działanie halotanu dotyczy głównie pacjentów poddawanych narkozie i nie jest tożsame z narażeniem zawodowym pracowników personelu medycznego podczas prowadzonych czynności przy anestezji, z uwagi na stosowany obieg zamknięty anestetyku, skutecznie zabezpieczający personel przed ekspozycją wziewną leków stosowanych u pacjentów w formie gazowej. W dostępnej dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego brak jest jakichkolwiek wpisów dokumentujących wypadki przy pracy, czy zdarzenia awaryjne związane z uwalnianiem halotanu, nie udokumentowano także przypadków zatruć u innych pracowników pracujących w tym samym narażeniu. Dostępne wyniki dwóch pomiarów środowiskowych (pomiary halotanu) przeprowadzonych w 5 grudnia 2000 r. przez [...] WSSE w K. (sprawozdanie z badań nr [...]) na stanowiskach lekarzy [...] w salach operacyjnych wykazały w Oddziale [...], Sali Operacyjnej Nr 1 - stężenie jednostkowe: poniżej oznaczalności metody oraz w Oddziale [...], Sali Operacyjnej Nr 1 i 2 wskaźnik ekspozycji: 3 mg/m3, tj. 0,1 krotność NDS (40,0 mg/m3) i nie potwierdzają istotności narażenia. Pomiary zostały wykonane na stanowiskach lekarzy, jednak w związku z faktem, że pozostały personel pracował w tym samym pomieszczeniu, odzwierciedlają wielkość narażenia i warunki pracy także na stanowisku pielęgniarki. Lekarze orzecznicy [...] MP wyjaśnili, że przy ocenie wielkości narażenia uwzględnili wszelkie dostępne informacje oraz fakt możliwej dodatkowej ekspozycji na etapie napełniania parowników (w celu przeprowadzenia anestetyków halogenowych z postaci płynnej w stan gazowy) i w przypadkach stosowania półotwartej metody znieczulenia, podczas którego, szczególnie przy niewystarczająco sprawnej wentylacji, mogło okresowo występować większe ryzyko wziewnej ekspozycji stosowanych gazów anestetycznych u personelu medycznego. Analiza dokumentacji medycznej nie dostarcza dowodów na istnienie u pacjentki istotnych zaburzeń w zakresie funkcjonowania narządów krytycznych dla halotanu - układu krwiotwórczego, układu nerwowego, wątroby i nerek. Z punktu widzenia medycznego, ekspozycja na niewielkie stężenia halotanu występujące w warunkach sali operacyjnej, może powodować przejściowe podwyższenie wartości poziomów wskaźników wątrobowych, po wykluczeniu innych możliwych przyczyn hepatopatii. U Skarżącej w kwietniu 2006 r. stwierdzono miernie podwyższone poziomy: ALT - 44 U/l, AST - 46 U/l oraz prawidłowy wynik bilirubiny całk. - 8,4 mmol/1, z normalizacją wyników badań laboratoryjnych po 2 tygodniach obserwacji (badania kontrolne: ALT - 21,5 U/l, AST -16,3 U/l, GGTP -18,8 U/l). Nie stwierdzono u Skarżącej wykładników istotnego polekowego uszkodzenia wątroby, tj. spełnienia przynajmniej jednego z kryteriów (w tym m.in. aktywność ALT lub AST > 5 x górnej granicy normy). Przyczyn zwiększenia aktywności aminotransferaz (ALT, AST), jest bardzo wiele i nie muszą się one wiązać bezpośrednio ze schorzeniem wątroby. ALT jest enzymem zlokalizowanym prawie wyłącznie w wątrobie, natomiast AST znajduje się w dużych ilościach także poza wątrobą, tj. w mięśniach szkieletowych, mięśniu sercowym, nerkach i innych organach. Wątroba jest głównym narządem detoksykacji różnych substancji endo- i egzogennych, w tym również leków powszechnie uważanych za nieszkodliwe, np. paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne, a nawet preparaty ziołowe. Lekarze [...] MP podkreślili, że u Skarżącej odnotowano epizody nieznacznego podwyższenia poziomu transaminaz również w kolejnych latach, pomimo zaprzestania wykonywania pracy w narażeniu na halotan (2011 r.; 2015 r.), co świadczy o innej niż zawodowa etiologii tego odchylenia. Wykonane u Skarżącej badania biochemiczne w [...] MP w 2020 r. nie ujawniły istotnych odchyleń od stanu prawidłowego. Lekarze specjaliści [...] MP w L. przyznali, że wyjaśnienia wymagają zgłaszane przez Sąd wątpliwości odnośnie zrozumienia zapisu dotyczącego uszkodzenia wątroby przez halotan w mechanizmie autoimmunologicznym i interpretowania go jako uaktywnienie osobniczych mechanizmów autoimmunologicznych skutkujących podwyższeniem transaminaz w kolejnych latach. Wyjaśnili oni, że uszkodzenie wątroby wywołane halotanem obejmuje głównie uszkodzenia hepatocytów, przy czym hepatotoksyczność halotanu można podzielić na dwie kategorie: typ 1 (łagodny) i typ 2 (piorunujący). Przyczyny hepatotoksyczności typu 1 i typu 2 nie są w pełni poznane, ale uważa się, że są to całkowicie odmienne procesy chorobowe. Hepatotoksyczność typu 1 jest znacznie częstsza i ma przebieg samoograniczający. Istnieje hipoteza, że halotan rozkładany przez układ cytochromu P450 ulega biotransformacji w reaktywne produkty pośrednie. Metabolizm poprzez utlenianie i redukcję zachodzi jednocześnie poprzez szlaki odpowiednio CYP2E1/CYP2A6 i CYP3A4/CYP2A6, w zależności od prężności tlenu. Uważa się, że hepatotoksyczność typu 1 jest wtórna do 1-3% halotanu metabolizowanego szlakiem redukcyjnym, co prowadzi do zwiększonej hipoksemii hepatocytów i późniejszego uszkodzenia. Wolnorodnikowe produkty pośrednie, chlorotrifluoroetan (CTE) lub chlorodifluoroeten (CDE), powstają na szlaku redukcyjnym i m.in. są przyczyną inaktywacji ) i zniszczenia CYP450, co powoduje podwyższenie poziomu aminotransferazy. Oprócz hepatotoksyczności typu 1, która występuje u około 20% do 30% pacjentów, halotan może również powodować zapalenie wątroby (hepatotoksyczność typu 2) na drodze odpowiedzi modulowanej przez układ odpornościowy. Addukty białek trifluoroacetylowych (TFA) wątroby powstają w wyniku biotransformacji oksydacyjnej halotanu, co powoduje reakcję za pośrednictwem przeciwciał, będącej przyczyną zapalenia wątroby. Podejrzewa się, że mechanizm hepatotoksyczności halotanu ma charakter immunoalergiczny i jest spowodowany tworzeniem się reaktywnych półproduktów środka znieczulającego. Około 60-80% halotanu jest wydalane w postaci niezmienionej przez płuca, ale część ulega biotransformacji przez wątrobowy enzym mikrosomalny CYP 2E1 do kwasu trifluorooctowego, który można wykryć w moczu, ale który może również trifluoroacetyłować białka wątrobowe, z których część może być immunogenna i wywoływać reakcje cytotoksyczne. Obraz kliniczny uszkodzenia wątroby w tym mechanizmie sugeruje zapalenie wątroby z szybkim początkiem, gorączką, eozynofilią oraz przyspieszonym i poważniejszym uszkodzeniem w przypadku ponownego narażenia na halotan. Pacjenci z halotanowym zapaleniem wątroby często mają przeciwciała przeciwko białkom trifluoroacetylowanym (powinni nosić bransoletkę identyfikacyjną wskazującą na niepożądaną reakcję na halotan, aby uniknąć stosowania tego środka znieczulającego w przyszłości).
W opisywanych w literaturze fachowej przypadkach pacjentów, ogólne objawy wskazujące na obecność reakcji zapalnej, takie jak: gorączka, wysypka i eozynofilia, rozwijało się zwykłe po kilku dniach po zabiegu anestezjologicznym. Wystąpienie tego schorzenia jest rzadkie (91 przypadków na 35 tys. pacjentów), ale śmiertelność związana z rozwojem niewydolności wątroby jest wysoka (powyżej 50%). Należy zaznaczyć, że poznane hepatotoksyczne skutki działania halotanu dotyczą wyłącznie pacjentów poddanych narkozie tym związkiem, a nie personelu medycznego. Lekarze specjaliści [...] MP W L. wyrazili opinię, że w przypadku Skarżącej nie ma podstaw do rozpoznania przebytego zapalenia wątroby typu 2, tj. "immunologicznego". Wobec braku przebycia zatrucia ostrego, braku charakterystycznego dla przewlekłego zatrucia halotanem obrazu klinicznego oraz braku potwierdzonego istotnego narażenia na halotan na stanowisku pracy nie ma podstaw do uznania związku przyczynowo-skutkowego zgłaszanych przez pacjentkę objawów z wykonywaną pracą. Sam fakt narażenia zawodowego na gazy anestetyczne m.in. halotan, nie jest wystarczający do rozpoznania choroby zawodowej ujętej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych - zatrucia ostre albo przewlekłe łub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne.
Reasumując, lekarze orzecznicy [...] MP w L. podtrzymali ostateczne wnioski zawarte w wydanym 20 października 2020 r. orzeczeniu lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u Skarżącej.
W sprawie należy podkreślić, że organy administracji są związane orzeczeniami jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia pracownika lub byłego pracownika kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I SA 1200/98, LEX nr 45833). Organ jest związany opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Takiej wiedzy nie posiadają organy administracyjne czy sądy, a zatem nie mogą one samodzielnie podważać opinii specjalistów. Związanie polega zatem na tym, że jeśli orzeczenie lekarskie nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów, to stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. W przypadku zatem, gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem - organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest bowiem uprawniony do kontroli merytorycznej (medycznej) orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki organizacyjne uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Kontrola i możliwość podważenia opinii lekarskich przez organ jest zatem możliwa, ale w ograniczonym zakresie (por.m.in. wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 335/10 – publ. w CBOiS).
Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. z tego punktu widzenia, że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez należytego uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza. Nie może to jednak dotyczyć merytorycznej treści prawidłowo sporządzonego orzeczenia lekarskiego (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt II GSK 725/21 i powołane w nim orzecznictwo; CBOSA -https://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W sprawie lekarze jednostek orzeczniczych wydali zgodnie opinie stwierdzające brak podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej. Opinie te zawierają wyczerpujące uzasadnienie, uwzględniają wytyczne WSA w Gliwicach zawarte w wyroku z dnia 5 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 474/22 i wobec braku przeciwdowodów, które mogłyby orzeczenia te podważyć, zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd nie miał żadnych podstaw aby je kwestionować. Podkreślić należy, że z opinii wydanej przez lekarzy orzeczników [...] MP w L. wynika, że poznane hepatotoksyczne skutki działania halotanu dotyczą wyłącznie pacjentów poddanych narkozie tym związkiem, a nie personelu medycznego. Lekarze specjaliści [...] MP W L. wyrazili opinię, że w przypadku Skarżącej nie ma podstaw do rozpoznania przebytego zapalenia wątroby typu 2, tj. "immunologicznego". Wobec braku przebycia zatrucia ostrego, braku charakterystycznego dla przewlekłego zatrucia halotanem obrazu klinicznego oraz braku potwierdzonego istotnego narażenia na halotan na stanowisku pracy nie ma podstaw do uznania związku przyczynowo-skutkowego zgłaszanych przez Skarżącą objawów z wykonywaną pracą. W sprawie nie zostało udowodnione, aby w powietrzu wdychanym w środowisku pracy Skarżącej znajdowały się stężenia halotanu grożące zatruciem, bowiem pomiary wykazały od "poniżej oznaczalności" do 0,1 NDS (najwyższego dopuszczalnego stężenia). Pomiary zostały wykonane na stanowiskach lekarzy, jednak organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w związku z faktem wykonywania pracy przez pozostały personel medyczny w tym samym pomieszczeniu - sali operacyjnej, odzwierciedlają wielkość narażenia i warunki pracy także na stanowisku pielęgniarki. Z przedłożonego przez pełnomocnika Skarżącej dowodu - karty informacyjnej leczenia szpitalnego Skarżącej w SP ZOZ Szpitalu [...] w B. nr [...] w okresie od 28 sierpnia do 31 sierpnia 2023 r. nie wynika aby istniały jakiekolwiek medyczne argumenty potwierdzające stanowisko Skarżącej. W treści dokumentu zawarte są stwierdzenia: "K71 obserwacja w kierunku toksycznego uszkodzenia wątroby negatywna". "Nie stwierdzono cech uszkodzenia wątroby". Dokument ten uwzględniony został przez [...] MP w L. w opinii z dnia 25 stycznia 2024 r.
Nie może się zatem ostać zarzut powielenia wad poprzednich decyzji oraz naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a., ponieważ zgodnie z zaleceniem WSA w Gliwicach organ przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, ocenił ponownie całość materiału dowodowego i wyciągnął wnioski, które przedstawił w uzasadnieniu swojej decyzji. Fakt, iż wnioski te nie są zgodne z oczekiwaniami Skarżącej, nie przesądza, że są błędne merytorycznie. Opinie dotyczą wiedzy medycznej i zostały sporządzone przez lekarzy specjalistów. Opinia [...] MP w L. została wydana min. przez prof. dr hab. Med. M. W. – specjalistę medycyny pracy i specjalistę toksykologii klinicznej. Stwierdzenie pełnomocnika Skarżącej, że uzupełniające postępowanie dowodowe było pozorne, jest, zważywszy na jego zakres i merytoryczną wagę, gołosłowne. To u Skarżącej, a nie u innych pracowników lekarze specjaliści stwierdzili brak przebycia zatrucia ostrego, brak charakterystycznego dla przewlekłego zatrucia halotanem obrazu klinicznego, jak również brak potwierdzonego istotnego narażenia na halotan na stanowisku pracy, a tym samym brak podstaw do uznania związku przyczynowo-skutkowego zgłaszanych przez Skarżącą objawów z wykonywaną pracą.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.