III SA/Gl 390/24

III SA/Gl 390/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15gg ust. 7
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. (K.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 4 marca 2024 r. nr SKO.OG/41.12/17/2024/2054 w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu pobranego dofinansowania otrzymanego w ramach środków pomocowych związanych z epidemią COVID-19 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Urzędu Pracy w K. z dnia 28 grudnia 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 3800 (trzy tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 4 marca 2024r., nr SKO.OG/41.12/17/2024/2054 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach – po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: Skarżąca, Strona) - utrzymało w mocy decyzję Dyrektora [...] Urzędu Pracy w K. (dalej też: [...] UP) z 28 grudnia 2023r., nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty pobranego dofinansowania.
Jako podstawę prawną wskazało art. 15 gg ust. 1-29 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciw-działaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19 lub specustawa covidowa), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej k.p.a.).
W uzasadnieniu SKO wskazało, że rozpatrując pozytywnie wniosek Strony prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: M. Biuro [...], w C., [...] UP przekazał w 3 równych transzach tytułem dofinansowania - łącznie 32.012,13 PLN. Dofinansowanie to dotyczyło wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne 7 pracowników (według listy przedstawionej organowi), za trzy miesiące od lipca do września 2020r. Składając wniosek o dofinansowanie Strona, złożyła także oświadczenie, że znane są jej obowiązki wynikające m.in. z art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej, dotyczące rozliczenia dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Podkreśliło SKO także, że 20 października 2021r. Strona przekazała [...] UP m.in.: formularz rozliczeniowy, wykaz pracowników na dzień składania wniosku, potwierdzenia przelewów wynagrodzeń, potwierdzenie przelewów zaliczek na poczet podatku dochodowego do Urzędu Skarbowego i składek do ZUS za okres lipiec - wrzesień 2020r. W wyniku weryfikacji rozliczenia [...] UP stwierdził: nieprawidłowy format plików wykazu pracowników i formularza rozliczeniowego, umożliwiających zaciągnięcie danych do systemu i rozliczenia wniosku; brak potwierdzenia opłacenia zaliczki na poczet podatku dochodowego za okres: sierpnia 2020r. i września 2020r.; brak oświadczenia o zapoznaniu pracowników o przetwarzaniu danych osobowych przez [...] UP (oświadczenie RODO). W związku z powyższym wezwano Stronę do przekazania [...] UP brakujących dokumentów. W dniu 20 października 2021r. ww. przekazała do [...] UP: wykaz pracowników na dzień złożenia wniosku (plik w wymaganym formacie), wykaz pracowników którym przekazano pomoc - tzw. formularz rozliczeniowy (plik w wymaganym formacie), potwierdzenia przelewów zaliczek na poczet podatku dochodowego za okres sierpień - wrzesień 2020r., oświadczenie RODO oraz potwierdzenie zwrotu niewykorzystanych środków w kwocie 537,81 PLN.
Na podstawie danych z Aplikacji Centralnej, [...] UP powziął informację o skorzystaniu przez przedsiębiorcę z pomocy na wynagrodzenia pracowników, o której mowa: w art. 31zo specustawy covidowej (za okres marzec - maj 2020r.). W konsekwencji powyższego, wstępną weryfikację rozliczenia Strony zakończono wynikiem negatywnym. Mimo wezwania Beneficjenta pomocy o skorygowanie dokumentacji rozliczeniowej tj. kalkulatora rozliczeniowego i formularza rozliczeniowego o nienależne dofinansowanie ZUS oraz do zwrotu udzielonego dofinasowania w części dotyczącej nienależnej składki na ubezpieczenia społecznego, żądane działania nie zostały dokonane.
W konsekwencji Dyrektor [...] UP w K., po wszczęciu 2 listopada 2023r. z urzędu postępowania, decyzją z 28 grudnia 2023r. orzekł o zwrocie całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami. Organ uznał, że w przypadku niemożności podwójnego finansowania, zwrotowi winno podlegać to ostatnie dofinasowanie wraz z odsetkami. Wskazał, że użyty w art. 15gg ust. 7 specustawy covidowej zwrot "takie same tytuły" należy rozumieć jako wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenia społeczne niezależnie od nazw miesięcy, za które są wypłacane z maksymalnym limitem, trzech miesięcy.
Strona w odwołaniu zakwestionowała zasadność zwrotu. Zarzuciła naruszenie prawa procesowego tj. art. 6, art. 7a i art. 8 k.p.a.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Strony, utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wydana została zgodnie przepisami prawa, w tym art. 15gg ust. 7, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zaakcentowało, że z art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres 3 miesięcy. Nadto aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP należy spełnić warunek nie uzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. SKO podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, prezentowany także przez judykaturę i doktrynę prawa administracyjnego, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powyższe oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi wypłatami (np. wynikającymi z art. 15g, czy też art. 31zo lub art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (zbiegu realizacji obu świadczeń) dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie, nie obejmowało 3 miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca bowiem Strona wykorzystała maksymalny okres (3 miesięcy) na jaki możliwe było przyznanie pomocy.
Kwestionując zasadność tego rozstrzygnięcia Strona wniosła skargę zarzucając naruszenie przepisów materialnych mających wpływ na wynik:
1. art. 15gg ust. 6 i ust. 7 ustawy covid poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i przyjęcie, że doszło do skorzystania z pomocy w okresie przekraczającym łączny okres trzymiesięczny oraz uzyskania pomocy z FGŚP w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy;
2. przepisu art. 15gg ust. 23a w związku z art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 pkt 1 specustawy poprzez nieuprawnione przyjęcie, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowa-nych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń;
3. przepisu art. 169 ust. 1 u.f.p. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie polegające na przyjęciu, że środki pozyskane przez odwołującą się zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, a w konsekwencji podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych
oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 107 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty to jest nieustosunko-wanie się i nierozstrzygnięcie w sprawie wniosków i twierdzeń składanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a tym samym pozostawienie rzeczonych wniosków bez rozpoznania;
b) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nieznajdującej umocowania we właściwych przepisach prawa;
c) art. 7a §1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony w sytuacji, kiedy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej, a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku;
d) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony po wcześniejszym przyjęciu i akceptacji dokumentów w sprawie rozliczenia dotacji, pomimo braku zmiany obowiązującego stanu prawnego;
e) art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez SKO zasadności przesłanek, którymi kierowało się przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji organu I instancji.
W konsekwencji zawnioskowała o uchylenie decyzji obu instancji w całości oraz zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu powołała się na orzecznictwo na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości prezentowane dotąd stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).
Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zatem warunki przyznania owego dofinansowania wskazują, że dofinansowanie powyższe przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy tut. Sąd nie podziela wykładni przytoczonego przepisu dokonanej przez organy I i II instancji, że użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 sformułowanie pojęć "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć ogólnie jako "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia".
W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. W ocenie NSA wykładnia systemowa i celowościowa oraz interpretacja przepisów ustawy COVID-19, uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w pełni realizuje cele tej ustawy.
W wyroku z 27 kwietnia 2022r., o sygn. akt I GSK 251/22, NSA nie zgodził się z poglądem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb tej ustawy. Ponadto zawrócił uwagę, że żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22, LEX nr 3333626, sygn. akt I GSK 19/22, LEX nr 3335287). Taka interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistnia-jącym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243).
Dalej NSA podkreślił, że najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuacje prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. wyroki TK z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, OTK ZU nr 6 /1997, poz. 70, s. 502 i9 z 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 246).
Wskazane przez TK reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedli-wości społecznej i równości znajdują zastosowanie podczas dokonywania wykładni przepisów prawa. Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID-19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy COVID w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres.
Zatem NSA skonstatował, że art. 15g ust. 18 tej ustawy nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu.
Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że wprawdzie powyższy wyrok dotyczy innego przepisu ustawy COVID-19 niż zastosowany w niniejszej sprawie, to jednak regulacja norm jest podobna. Natomiast NSA konsekwentnie w swoich wyrokach prezentuje pogląd, że ustawa COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie konkretnego artykułu tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na innej podstawie tej ustawy, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.
Podkreślić należy, że pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15 gg ust. 7 w/w ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15 gg ust. 7 mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku na konkretnych pracowników i za te same okresy rozliczeniowe, nieprzekraczające 3 miesięcy, których dotyczy wniosek. Z sytuacją tego rodzaju nie mamy jednak do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy. Pomiędzy bowiem tymi samymi kosztami a takimi samymi kosztami istnieje widoczna i znacząca różnica. Koszty takie same, to bowiem koszty rodzajowo jednorodne, ale jednak nie tożsame ze sobą.
W rozpoznawanej sprawie bowiem sporne dofinansowanie obejmowało okres 3 miesięcy począwszy od lipca 2020r. i za ten czasokres Strona żadnego uprzedniego wsparcia na utrzymanie pracowników nie otrzymała. Wcześniejsza pomoc udzielona była na wcześniejsze miesiące od marca do maja 2020r. na podstawie art. 31 zo specustawy covidowej. Zatem brak było podstaw do dyskwalifikacji zasadności wniosku Skarżącej przez organy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany jest uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa; przeanalizować zakres, tryb i czasokres udzielonego wsparcia i wydać stosowne rozstrzygnięcie.
Podsumowując, Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego przez organy orzekające w tej sprawie, które skutkowało koniecznością uchylenia decyzji obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt a) w zw. z art. 134 p.p.s.a. O kosztach orzeczono stosownie do art. 205 § 1 p.p.s.a.