III SA/Gl 359/04

III SA/Gl 359/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-12-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Henryk Wach
Krzysztof Targoński
Krzysztof Wujek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6121 Klasyfikacja gruntów
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędzia Sędzia NSAHenryk Wach, Asesor WSA Krzysztof Targoński,, Protokolant sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi H. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: klasyfikacji gruntów oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. Nr [...] Starosta B. zatwierdził klasyfikację uzupełniającą gruntów stanowiących własność S. i H. Ś. na nieruchomości oznaczonej nr A i B, k.m. [...] obręb G., Gmina P. w ten sposób, że powierzchnię [...] m2 działki nr A, sklasyfikowaną dotychczas jako użytek R IVB, uznał za użytek Lz IV i całą powierzchnię działki nr B, to jest [...] m2, sklasyfikowaną dotychczas jako użytek S/Ł IV uznał również za użytek Lz IV. Stwierdził bowiem, że wskazana tu część gruntów działki nr A oraz cała działka nr B zostały zalesione drzewostanem w typie [...] (dz. nr A) oraz [...] (dz. nr B), a specjalista gleboznawca zaklasyfikował je jako użytki zakrzewione Lz IV. Dodał przy tym, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego grunty zalesione przez właścicieli przeznaczone są pod produkcje rolną, a więc nie mogą być, tak, jak chce tego H. Ś., bez zgody odpowiedniego organu, przeklasyfikowane na użytek leśny.
Jako podstawę prawną swej decyzji Starosta wskazał art. 104 i 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U Nr 19, poz. 97 ze zm.).
W odwołaniu od tej decyzji H. Ś. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. od 6 do 11 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Decyzją z [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie: art. 138 § 1 k.p.a., art. 7b ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679) oraz § 68 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów (Dz.U. Nr 38, poz. 454) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda [...] podniósł, iż żądanie H. Ś., by użytki gruntowe zaliczone do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (Lz) zostały zaklasyfikowane jako las (Ls) nie może być spełnione, gdyż stoi temu na przeszkodzie zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym są to grunty przeznaczone pod produkcję rolną. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 3 ustawy o lasach grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Działka nr B i część działki nr A H. Ś. zostały obsadzone drzewami niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Decyzję tą H. Ś. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, zarzucając Wojewodzie [...] naruszenie tych samych przepisów, co organowi pierwszej instancji. Stwierdził w swej skardze, że nie jest mu znana zawartość akt sprawy, ale sama decyzja nie ujawnia "uprawnionego inspektora oraz organu z polecenia którego ten inspektor miał dokonać klasyfikacji uzupełniającej". Następnie podniósł, że ponieważ nie wykonano czynności klasyfikacji gruntów wnosi o unieważnienie decyzji pierwszo i drugoinstancyjnych.
W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu [...] 2005 r. H. Ś. poszerzył argumentację skargi i stwierdził, że nie brał udziału w oględzinach przeprowadzonych rzekomo [...] 2001 r., protokół z tej czynności nie został przez niego podpisany, bez stosownego omówienia, a więc został "spreparowany". W protokole oględzin przeprowadzonych [...] 2001 r. dokonano zmian bez jego udziału, nie przeprowadzono jednocześnie wskazanej w nim odkrywki gruntów. Następnie podniósł, iż w świetle art. 3 ustawy o lasach, art. 2 ust 2 i art. 11 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie gruntów rolnych na cele leśne nie wymaga żadnej decyzji. Z kolei art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach lokalnych "nie uzależnia terenów leśnych od planu zagospodarowania przestrzennego." Jak następnie podniósł, las na jego nieruchomości istnieje od ponad 20 lat i dlatego art. 14 ust. 3 ustawy o lasach nie może być tu stosowany. Dodał przy tym, że w decyzji nie wskazano okresu obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na który powołano się.
Kolejny zarzut skarżącego dotyczy art. 10 § 1 k.p.a. W tym zakresie H. Ś. stwierdził, że nie umożliwiono mu przed wydaniem decyzji zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i i wypowiedzenia na jego temat.
Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi H. Ś., pisząc, iż skarżący zapoznał się z ustaleniami dokonanymi przez klasyfikatora na gruncie w dniu [...] 2001 r., a [...] 2005 r. potwierdził odbiór kopii dokumentów z akt, a zatem znana jest mu zawartość akt sprawy. Wyjaśnił następnie, że klasyfikacji gruntów dokonali w sprawie gleboznawcy o kwalifikacjach i uprawnieniach odpowiadających wymogom § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który stał się właściwym do rozpoznania skargi H. Ś. z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje;
Ponieważ skarga H. Ś. na decyzję Wojewody [...] została wniesiona w chwili, gdy toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji – postępowanie sądowe uległo zawieszeniu z mocy art. 97 § pkt 4 w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] postępowanie sadowe zostało podjęte.
Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, czyli tak, jak wymaga tego art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, że jest ona zgodna z prawem.
Na wstępie tych rozważań należy podkreślić, że skarżący domagał się w postępowaniu administracyjnym dokonania zmian w ewidencji gruntów poprzez wprowadzenie doń zapisów sprzecznych z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co nie mogło być uwzględnione. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity w Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) "Ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach". Generalnie ustawa ta określała zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania (art. 1 ust. 1). Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy P. Nr XVIII/ 117/91 z 30 grudnia 1991 r., opublikowaną w opublikowanego w Dz. Urzęd. Województwa Katowickiego Nr 2, poz. 27 z 27 lutego 1992 r. ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Gminy P. Nr XXXIX/217/93 z dnia 15 listopada 1993 r., opublikowaną w Dz. Urzęd. Województwa Katowickiego Nr 15, poz. 128, obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r., grunty na działce B i w części grunty na działce A przeznaczone były na cele związane z produkcją rolną. W stanie faktycznym występującym w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolną zmianą przeznaczenia tych gruntów, które skarżący wyłączył z produkcji rolnej i przeznaczył na zalesienie. Trzeba zatem zwrócić uwagę skarżącego na fakt, iż zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, aby zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na leśne mogła wywołać skutki prawne w postaci zmian w ewidencji gruntów, powinna być dokonana zgodnie z prawem, a więc najpierw w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zasada ta wynikała z przywołanego tu już art. 2 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a także z art. 7 ustaw z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78), który stanowił, iż zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Były też możliwe wyjątki od tej zasady, polegające na zmianie przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych w drodze aktu indywidualnego, ale, co jest tu bezsporne, z żadnej z takich możliwości skarżący nie korzystał. Ustalenie zatem Wojewody [...], a uprzednio Starosty B., w myśl którego warunkiem zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na las było uzyskanie zgody w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest prawidłowe. Skoro bowiem ewidencja gruntów musi odzwierciedlać ich przeznaczenie, a to wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie jest możliwy zapis w ewidencji gruntów sprzeczny z postanowieniami tego planu. Ewidencja gruntów ma wyłącznie charakter zbioru informacji techniczno-deklaratoryjnych, które muszą być zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Prawidłowo też, zdaniem Sądu, bo zgodnie z zapisem § 68 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów (Dz.U. Nr 38, poz. 454) zaklasyfikowano sporne grunty jako zadrzewione i zakrzewione. Z przepisu tego wynika, że grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: lasy, oznaczone symbolem – Ls oraz grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – Lz lub w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacją gleboznawczą – symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy glebowej gruntu. Tak więc klasyfikację gruntów skarżącego – Lz IV należy uznać za prawidłową.
Sąd nie podzielił też zarzutów skarżącego natury proceduralnej. W tym zakresie podnieść należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy może być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadnego z takich uchybień skarżący nie wskazał. Wyjaśnienia organu odwoławczego należy uznać za wystarczające do przyjęcia, iż klasyfikację gleboznawczą gruntów przeprowadziły osoby o stosownych kwalifikacjach i uprawnieniach, a argumentacja skarżącego zmierza stale do wykazania, iż sporne grunty stanowią las i tak winny być zaklasyfikowane, co, w świetle przedstawionych powyżej uwag, nie jest możliwe. Ustalenia faktyczne, jakich dokonały organy orzekające w sprawie są w pełni wystarczające do wydania orzeczeń, jakie w sprawie zapadły i nie ma żadnych podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego, by grunty te zostały uznane za las.
Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę H. Ś. z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.