III SA/GL 338/20

III SA/Gl 338/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /sprawozdawca/
Barbara Orzepowska-Kyć
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 2211/24 - Wyrok NSA z 2025-05-07
III OSK 4257/21 - Wyrok NSA z 2024-03-22
III SAB/Gd 93/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-07-04
III OSK 2211/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-15
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1499
art. 98 ust. 1 pkt 1, art. 99 ust. 1
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wypłaty odprawy emerytalnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej: KWPSP), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. (dalej: KMPSP) z [...] r., nr [...] od w sprawie wypłaty M. C. (kpt. w st. spocz., dalej określanej jako strona lub skarżąca) odprawy w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne.
W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej określanej skrótem K.p.a.) oraz art. 98 ust. 1 pkt 1 i art. 99 ust. 1 w związku z art. 11 a ust. 2 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2019, poz. 1499 ze zm.; dalej jako: ustawa o PSP).
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
Organ I instancji przyznał stronie odprawę w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne w wysokości 600 % miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, że strona złożyła raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] 2013 r. w związku z nabyciem prawa do zaopatrzenia emerytalnego i decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z [...] r. została zwolniona ze służby na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. Natomiast stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o PSP okres nieprzerwanej służby, od którego uzależniona jest wysokość odprawy w tej sprawie wynosił 20 lat, 1 miesiąc i 7 dni.
Przy wyliczaniu wysokości nagrody uwzględnił wysokość otrzymanego przez stronę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkiem za wysługę lat, dodatkiem za stopień oraz dodatkiem służbowym, którego wysokość została ustalona wyrokiem Sądu Rejonowego w S. w sprawie [...] .
Odnosząc się do żądania strony wyliczenia wysokości odprawy emerytalnej z uwzględnieniem uposażenia w maksymalnej wysokości organ stwierdził, że nie znalazł podstawy do uznania, iż pismo Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] r. sygn. [...] miałoby potwierdzić zarzuty strony w przedmiocie celowego zaniżenia jej uposażenia, bądź co do istnienia "zwyczajowego" zwiększania strażakowi uposażenia do maksymalnego przed jego przejściem na zaopatrzenie emerytalne.
Komendant Miejski odniósł się także do zarzutów związanych ze sposobem zakończenia przez skarżącą służby, a to rzekomym zmuszeniem jej do złożenia raportu o zwolnienie ze służby z dniem [...] 2013 r. oraz okoliczności związanych ze stosowaniem praktyk mobbingowych przez poprzedniego Komendanta Miejskiego.
W odwołaniu strona domagała się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i zobligowania Komendanta Miejskiego PSP do wydania decyzji w sprawie wypłaty odprawy "z maksymalnego uposażenia na stanowisku [...] - [...] zł.". W obszernym uzasadnieniu szeroko odniosła się do prowadzonych z jej udziałem postępowań, zarówno administracyjnych jak i prowadzonych przed sądami powszechnymi. Zgłosiła swoje zastrzeżenia co do sposobu procedowania w tych sprawach przez organ pierwszej i drugiej instancji (co do prowadzenia postępowania administracyjnego), jak i przedstawiła swoje uwagi co do postępowania przed sądami powszechnymi i w tym co do oceny zgromadzonego w tych postępowaniach materiału dowodowego oraz wpływu orzeczeń sądowych na możliwość wydawania decyzji administracyjnych.
Wskazała także, z jakiego powodu jej zdaniem winno nastąpić zwiększanie otrzymywanego przez nią dodatku służbowego oraz przyznanie dodatku motywacyjnego, odnosząc się do - jej zdaniem - jedynego dokumentu w jakim została dokonana ocena jej służby (opinia służbowa z dnia 30 września 2008 r.). Istotnym jest - w ocenie składającej odwołanie - że powodem jej przebywania na zwolnieniu lekarskim, przed przejściem na zaopatrzenie emerytalne było stosowanie wobec niej przez byłego Komendanta Miejskiego mobbingu, przez co przyznanie jej dodatku motywacyjnego za ten okres nie byłoby dyskryminujące i demotywujące wobec pozostałych funkcjonariuszy (jak wskazał organ pierwszej instancji). Odniosła się następnie do swoich ustaleń w zakresie uposażenia innych funkcjonariuszy (strażaków) w okresie przedemerytalnym, dokonując również oceny ich pracy i działań jakie jej zdaniem winien wobec nich podjąć przełożony.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy za bezsporne uznał: fakt, że wyroki wydane przez WSA w Gliwicach (w sprawie odprawy z 6 listopada 2019r. o sygn.. akt III SA/Gl 638/19 uchylający poprzednią decyzję ostateczną), a także Sąd Rejonowy w S., wymienione zarówno w decyzji, jak i w odwołaniu od niej, zostały wydane i są prawomocne; fakt zakończenia przez odwołującą się służby w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne.
Podkreślił, że wydając kwestionowaną przez skarżącą decyzję Komendant Miejski opierał się na treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego, w stosunku do którego istnieje res iudicata, czyli powaga rzeczy osądzonej. Nie podzielił poglądu strony, iż postępowanie przed Sądem Rejonowym dotyczyło wycinku jej roszczenia i zgadzając się z wyrokiem niejako zostawiła sobie możliwość dochodzenia roszczeń ponad orzeczone w wyroku świadczenia. Zdaniem organu drugiej instancji wyrok Sądu Rejonowego dotyczył tego samego roszczenia, którego obecnie strona stara się dochodzić w postępowaniu administracyjnym. Niezrozumiałym jest więc twierdzenie jakoby mogła ona ponownie wnieść do sądu powszechnego roszczenia wywiedzione z decyzji administracyjnych zapadłych w sprawie nagrody rocznej, gdyż - z wyroku w sprawie tożsamej dotyczącej odprawy emerytalnej - sąd decyzje uchylił, a sprawa w wyniku ponownego rozpoznania jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Za istotne organ uznał ustalenie czy organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość przyznanej stronie odprawy. Zarówno w decyzji organu pierwszej instancji (w niewielkim stopniu), jak i - przede wszystkim - w odwołaniu duży akcent położony został na okoliczności ustalenia wysokości miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami, które były należne stronie na ostatnio zajmowanym stanowisku od czego uzależniona jest kwota odprawy emerytalnej. W przypadku strony dotyczy to również jej oceny prowadzonych postępowań, wywodów dotyczących orzeczonego mobbingu ze strony przełożonego, czy innych wątków z tym związanych.
W ocenie organu odwoławczego niniejsze postępowanie nie może jednak prowadzić do zmiany uposażenia strony (wraz z dodatkami, które są tu kluczowe) na maksymalne, czy też przyjęcia, iż uposażenie i dodatki strony powinny być w tym postępowaniu zwiększone. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie mają możliwości w tym postępowaniu ustalić innej podstawy niż tak, która wynika ze stanu rzeczywistego. W przepisach ustawy o PSP w brzmieniu obowiązującym na moment przejścia odwołującej na zaopatrzenie emerytalne wyraźnie wskazano, iż podstawę ustalania wysokości świadczenie stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne strażakowi na ostatnio zajmowanym stanowisku .służbowym w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. Tym samym ustalenie, iż stronie przysługiwało prawo do dodatków w innej niż przyznana wysokość prowadziłoby de facto do ukształtowania uprawnienia, które nie jest objęte prowadzonym postępowaniem, a tym zmiany decyzji, których postępowanie nie dotyczy. Analizując więc wyliczenie przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji uznał, że uwzględniło ono wszystkie składniki wynagrodzenia otrzymanego przez stronę w dniu przejścia przez nią na zaopatrzenie emerytalne.
Nie dopatrzył się także rażącego naruszenia prawa w trakcie prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji.
Kwestionując powyższą decyzję ostateczną skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego żądając uchylenia decyzji organów obu instancji; zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie odprawy z maksymalnego uposażenia; zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego; przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi oraz akt sprawy z tut. Sądu o sygn. akt III SA/Gl 638/19 i III SAB/Gl 222/19. Zarzuciła naruszenie:
- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 43 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 98 § 1 pkt 1 i art. 99 ustawy o PSP poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez organ, że Skarżącej w ustalonym stanie faktycznym przysługuje nagroda jubileuszowa liczona z uposażenia [...] zł., podczas gdy Skarżącej przysługuje nagroda jubileuszowa liczona z maksymalnego uposażenia na stanowisku [...]z kwoty [...] zł.;
- § 5 ust. 1 oraz 6 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 roku poprzez naruszenie zasady równego traktowania strażaków, przejawiającej się w niewydaniu decyzji o nagrodzie jubileuszowej w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne z maksymalnego uposażenia;
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie;
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 oraz art. 10 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia Skarżącej brania czynnego udziału w niniejszym postępowaniu, uniemożliwienie odniesienia się Skarżącej do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz brak przesłania dowodów na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie;
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 K.p.a. polegające na tym, że w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli administracyjnej organ II instancji uznał, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że przy ustalaniu wysokości podstawy świadczenia istotne było oparcie na wyroku Sadu Rejonowego w S., a także na ustaleniach zapadłych w kolejnych (wymienionych w uzasadnieniu decyzji) postępowaniach administracyjnych co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania decyzji wydanej przez organ I instancji;
- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 K.p.a., poprzez nie wzięcie przez organ II instancji przy ustalaniu stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy treści wyroku Sądu Rejonowego w S. w sprawie o sygn. akt [...] (mobbing), który ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie;
- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niekompletną, wybiórczą ocenę materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz brak odniesienia się do podnoszonych przez skarżącą wniosków i zarzutów.
W obszernym uzasadnieniu skargi, podobnie, jak w odwołaniu, podkreśliła, że decyzja, zarówno pod względem merytorycznym jaki formalnym, narusza prawo – zwłaszcza przepisy postępowania uzasadniające żądanie skargi oraz mające wpływ na zastosowanie przepisów prawa materialnego. Organ zaniechał wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego niezbędnego do oceny całokształtu okoliczności niezbędnych do prawidłowego wskazania wysokości uposażenia skarżącej, które stanowiło podstawę przedmiotowego świadczenia; bezpodstawnie i arbitralnie uznał, iż należne skarżącej świadczenie zostało ustalone na mocy wyroku Sądu Rejonowego w S. [...] z [...] r.; nie przeprowadził wyczerpująco postępowania w zakresie dokumentów powołanych przez Stronę jako dowody na podstawy odwołania; zaniechał zebrania wyczerpującego materiału dowodowego dotyczącego przebiegu służby skarżącej, a w szczególności utrudnianiu w jej pełnienia służby przez Komendanta Miejskiego PSP w S., który stosował wobec skarżącej regularny mobbing od [...] 2009 roku do dnia zakończenia służby [...] 2013 roku, co ma bezpośredni wpływ na sytuacje prawną i finansową skarżącej, a zostało dobitnie potwierdzone wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] z [...] roku, jak również został potwierdzony fakt permanentnego nie wykonywania prawomocnych wyroków przez organy, również mające wpływ na sytuację finansową skarżącej.
Zaakcentowała, że, w jej ocenie, organ drugiej instancji, pomimo prawomocnych wyroków sądów administracyjnych nadal ich nie wykonuje i po raz kolejny powiela te same argumenty, które były przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i powszechnych pod kątem ich prawdziwości i zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt III SAGI 638/19 wskazał, że: "W ocenie Sądu zatem organ nie zrealizował obowiązku wynikającego z drugoinstancyjnego trybu rozpoznania sprawy oraz nadzoru; nie dokonał należytej oceny znajdujących się w aktach dokumentów niekompletnych, wybiórczych i niewyjaśniających okoliczności sprawy, uniemożliwiających porównania i odniesienia się do podnoszonych przez skarżącą wniosków i zarzutów".
Polemizując ze stanowiskiem organu odwoławczego stwierdziła, że nie żąda wydania decyzji o zwiększeniu uposażenia do maksymalnego ze stanowiska [...], ale wnosi o wydanie decyzji w sprawie świadczeń w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne z maksymalnego uposażenia a są to dwa różne zagadnienia. Przepisy prawa powszechnie obowiązującego zezwalają na wydanie decyzji w sprawie świadczeń w związku z przejściem na zapatrzenie emerytalne z maksymalnego uposażenia po spełnieniu określonych przesłanek.
Nadto, w jej ocenie, wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] roku, sygn. akt [...] dotyczy tych samych podmiotów, ale nie ma tożsamości przedmiotowej. Skarżąca swoje roszczenie w toku tamtego postępowania wywodziła z decyzji z dnia [...] roku dotyczących świadczeń w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne, które później zostały uchylone przez tut. WSA w Gliwicach w sprawach o sygn. akt IV SA/GI 549/14, IV SA/GI 550/14, IV SAGI 551/14 oraz IV SA/GI 552/14 w związku z uprawomocnieniem się wyroku WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SA/GI 561/13. Obecnie dochodzone przez skarżącą w toku niniejszego postępowania roszczenia dotyczą innych decyzji wydanych w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne i oparte są na innej podstawie faktycznej. Podkreśliła, że Sąd wydając wyrok w sprawie o sygn. akt [...] opierał się na własnych ustaleniach faktycznych, bowiem sprawa o mobbing była jeszcze w toku.
Na poparcie twierdzeń o zaniżeniu wysokości przyznanego świadczenia powołała się na zwyczajowo, przyjętą praktykę o zwiększeniu strażakowi uposażenie i pismo [...] Komendanta Głównego PSP w Warszawie z [...] r. Podkreślając fakt mobbing wskazała, że wypłata przysługujących należności w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne z maksymalnego uposażenia na stanowisku [...] jest tylko częścią zrekompensowania skarżącej strat finansowych, jakie poniosła w wyniku świadomych i celowych zachowań Komendanta Miejskiego PSP w S..
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie w całości.
W piśmie procesowym z 8 października 2020r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze i w odwołaniu; zawnioskowała o przeprowadzenie wniosków dowodowych wskazywanych w skardze.
Na rozprawie sądowej skarżąca i organ podtrzymali dotychczasowe argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne. Zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przede wszystkim należy podkreślić, że sprawa, wyłączając skargę skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania, jest po raz drugi procedowania przez sad administracyjny. W świetle normy art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sady, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. W rozpoznawanej sprawie przepisy prawa, które miały zastosowanie, nie uległy zmianie. Dlatego w pierwszym rzędzie należy odnieść się do związania sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wskazaniami wynikającymi z wyroku WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 638/19. W tym wyroku WSA w Gliwicach, uchylając decyzję zarzucił organowi odwoławczemu, że nie dostrzegł braków postępowania dowodowego oraz w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji i nie domagał się ani uzupełnienia treści decyzji pierwszoinstancyjnej, ani materiału dowodowego w spornym zakresie. W ocenie sądu organ odwoławczy nie zrealizował obowiązku wynikającego z drugoinstancyjnego trybu rozpoznania sprawy oraz nadzoru; nie dokonał należytej oceny znajdujących się w aktach dokumentów – niekompletnych, wybiórczych i niewyjaśniających okoliczności sprawy, uniemożliwiających porównania i odniesienia się do podnoszonych przez skarżącą wniosków i zarzutów; przyjął je bezkrytycznie cytując w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia niewynikające z materiału dowodowego. Większość bowiem dowodów i dokumentów, wyroków sądów z uzasadnieniem przesłała strona skarżąca w piśmie procesowym z 15 października 2019 r.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że w aktualnie analizowanej sprawie organy prawidłowo rozstrzygnęły sprawę na podstawie art. 98 ust. 1 pkt 1 i art. 99 ust. 1 ustawy o PSP, regulującymi podstawy przyznawania świadczeń strażakowi zwolnionemu ze służby, zgodnie z którymi strażak zwolniony ze służby na podstawie m.in. art. 43 ust. 2 pkt 5 otrzymuje odprawę; jej wysokość - dla strażaka mianowanego na stałe równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok.
Zasadnie zatem organ pierwszej instancji, a w ślad za nim i organ odwoławczy ustaliły, że skarżąca w chwili przejścia na emeryturę zajmowała stanowisko [...]w Komendzie Miejskiej PSP. Przechodząc na zaopatrzenie emerytalne miała staż wynoszący 29 lat, 6 miesięcy i 8 dni. Otrzymywała wówczas uposażenie w łącznej wysokości [...] zł., na które składało się uposażenie zasadnicze w wysokości [...] zł., dodatek z tytułu wysługi lat - 24,5% uposażenia zasadniczego, wynoszący [...] zł., dodatek za stopień wynoszący [...] zł i dodatek służbowy w wysokości [...] zł. (jego wysokość ustalił wyrok Sądu Rejonowego w S. z [...] r. w sprawie [...] ). Wysokość tych składników uposażenia oraz fakt jego wypłaty w tej wysokości w dniu przejścia na zaopatrzenie emerytalne skarżąca nie kwestionowała.
Zatem w przypadku skarżącej w dniu wypłaty odprawy, a zarazem w dnu przejścia na zaopatrzenie emerytalne jej uposażenie wyniosło [...] zł. i stanowiło podstawę do wyliczenia wysokości spornego świadczenia, którą – zdaniem tut. Sądu - organy prawidłowo wyliczyły. W zasadzie organy wypełniły także zalecenia wynikające z wyroku wydanego w sprawie III SA/Gl 638/19. Wskazuje na to przede wszystkim uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji. Omówiono w nim przebieg postępowań administracyjnych, a także sądowych oraz analizę sytuacji skarżącej.
Na zakończenie podkreślić należy, że w sprawie o odprawę emerytalną ani organy, ani sąd administracyjny, są związani granicami sprawy administracyjnej, nie mogą i nie orzekają w sposób kształtujący, o wysokości uposażenia strażaka. Ustalają jedynie jakie otrzymywał uposażenie w dniu nabycia uprawnienia do odprawy lub w dniu jej wypłaty. Ten wymóg organy wypełniły. Cała argumentacja skarżącej zawarta w skardze i piśmie procesowym, a wcześniej w odwołaniu, dotycząca okoliczności przejścia skarżącej na zaopatrzenie emerytalne nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. I w istocie nie dotyczy wprost meritum sprawy. Dlatego sąd się do niej szczegółowo nie odniesie. Dopiero bowiem zmiana składników uposażenia skarżącej, w szczególności wysokości uposażenia zasadniczego, przysługującego jej w dniu przejścia na zaopatrzenie emerytalne, może być podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wysokości spornego świadczenia.
W jednym aspekcie sprawy organy nie wykonały zalecenia sądu wynikającego z wyroku wydanego w sprawie III SA/Gl 638/19. W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd wytknął organom orzekanie na podstawie wybiórczych dokumentów, niekompletnych akt. Uchybienie to zostało powielone w niniejszej sprawie. Sądowi przedstawiono niekompletne akta, niezawierające wcześniej wydanych i uchylonych decyzji, wcześniejszych orzeczeń sądowych, decyzji określających wysokość uposażenia skarżącej i wyroku Sądu Pracy określającego wysokość dodatku służbowego. Większość bowiem dowodów i dokumentów, wyroków sądów z uzasadnieniem przesłała strona skarżąca wówczas w piśmie procesowym z 15 października 2019 r. Podobnie organy zachowały się obecnie, nadal nie przesłały do sądu kompletnych akt. Jednak konfrontacja, zwłaszcza uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, z uzasadnieniem skargi oraz argumentami i załącznikami pisma procesowego pozwalały na rozstrzygnięcie o legalności zaskarżonej decyzji, a stwierdzone uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. Tym bardziej, że tut. Sądowi z urzędu znane były wcześniejsze wyroki wydane w sprawach dotyczących zakończenia stosunku służbowego (IV SA/Gl 561/13 z 19 lutego 2014r. i IV SA/Gl 1035/15 z 19 kwietnia 2016r.) oraz wypłaty spornego świadczenia.
Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej organy administracji w niniejszej sprawie nie naruszyły podnoszonych w skardze zarzutów; sporne świadczenie ustalone zostało w jedynie zasadny sposób, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Tut. Sąd nie stwierdził także naruszenia przez organy wskazywanych w skardze norm procesowych ani zasady z art. 10 § 1 k.p.a. bowiem strona brała udział w postępowaniu na każdym jego etapie – począwszy od pierwotnej decyzji z [...] r., składała środki zaskarżenia, pisma i wnioski dowodowe. Natomiast okoliczność odmiennej od skarżącej oceny stanu faktycznego i dokonanej przez organy subsumpcji nie może stanowić o zasadności podnoszonych zarzutów.
Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art.151 P.p.s.a oddalono.