III SA/Gl 333/12

III SA/Gl 333/12 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2012-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Iwona Wiesner /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 206/13 - Wyrok NSA z 2014-06-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 214 ust. 3, art. 323 ust. 1b, art. 220 ust. 1, ust. 2b
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Dz.U. 2011 nr 23 poz 121
par. 6 ust. 2 pkt 1, par. 8
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 stycznia 2011 r. w sprawie wykonywania kontroli przestrzegania przepisów prawa celnego oraz  innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie długu celnego.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] r. działająca z upoważnienia Strony agencja celna "A" Spółka z o.o. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej czosnek świeży - 48078 kg, dla którego zadeklarowano kod CN 0703 20 00 (kod Taric 0703 20 00 00).
Dla wskazanego towaru zgłaszający zadeklarował stawkę celną 9,6% ustanowioną dla niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego nr porządkowy 09.4105, w związku z posiadanym pozwoleniem na przywóz wydanym dnia 27 stycznia 2011 r. pod nr [...] oraz kwotę cła [...] zł. Zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) zostało przyjęte, bez weryfikacji, na podstawie art. 63 rzeczonego rozporządzenia i zarejestrowane w ewidencji towarów OGL pod numerem [...] .
Naczelnik Urzędu Celnego w K. dokonał kontroli zgłoszenia celnego dokonanego na dokumencie SAD m [...] z dnia [...] r. i postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego dla towaru ujętego w zgłoszeniu celnym w dokumencie SAD OGL [...] z dnia [...] r. Kontrola została przeprowadzona w oparciu o art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który pozwala organom celnym po dokonaniu zwolnienia towarów, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują zgodnie z art. 78 ust. 3 WKC.
Przeprowadzona kontrola zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów wykazała, iż do swobodnego obrotu dopuszczono 30.618 kg czosnku świeżego z zastosowaniem stawki celnej 9,6%, bez wymaganego pozwolenia, podczas gdy po przekroczeniu ilości objętej pozwoleniem winna być zastosowana stawka celna w wysokości 9,6% + 120 EUR za 100 kg netto.
Do zgłoszenia celnego SAD OGL [...] z dnia [...] r. zgłaszający dołączył pozwolenie na przywóz czosnku świeżego lub schłodzonego nr [...] z dnia [...] r. Pozwolenie to dołączane było również do wcześniej składanych zgłoszeń celnych, w których objęto procedurą dopuszczenia do obrotu przywieziony z Chińskiej Republiki Ludowej czosnek. Jak wynika z pozwolenia podczas dokonywania kolejnych zgłoszeń celnych funkcjonariusz celny dokonywał adnotacji w rubrykach 28 do 32 pozwolenia.
Rubryka 28 - Ilość netto (masa netto lub inna jednostka miary z określeniem nazwy tej jednostki) podzielona została na rubrykę 29 (cyframi) i rubrykę 30 (słownie dla wpisywanej ilości). Rubryka 31 obejmuje dokument celny (wzór i numer) lub nr wyciągu i data wpisu, rubryka 32 zawiera natomiast nazwę, Państwo Członkowskie, podpis i pieczęć organu dokonującego wpisu. W części (1) rubryki 29 wpisywana jest ilość towaru pozostała w ramach kontyngentu, w części (2) ilość przywiezionego towaru, natomiast w rubryce 30 ilość przywiezionego towaru słownie.
Wraz z kolejnymi zgłoszeniami celnymi objęto procedurą dopuszczenia do obrotu następującą ilość czosnku:
• 27000 kg - SAD OGL [...] z dnia [...].
• 15309 kg - SAD OGL [...] z dnia [...].
• 26900 kg - SAD OGL [...] z dnia [...] .
• 26900 kg - SAD OGL [...] z dnia [...] .
• 26900 kg - SAD OGL [...] z dnia [...].
• 48018 kg - SAD OGL [...] z dnia [...].
W wyniku przeprowadzonej kontroli zgłoszenia celnego z dnia 28 kwietnia 2011 r. i dołączonych do niego dokumentów w trybie art. 78 ust. 2 WKC ustalono, iż w pozwoleniu dokonano nieprawidłowej adnotacji ilości dostępnego w ramach kontyngentu towaru w dniu 13 kwietnia 2011 r. w ten sposób, że funkcjonariusz dokonujący adnotacji zamiast odjąć od pozostałej do wykorzystania ilości towaru w kontyngencie ilość towaru przywiezionego z Chińskiej Republiki Ludowej, dodał ją do tej ilości. Powyższe spowodowało, że podczas ostatniego z dokonanych zgłoszeń celnych z dnia 28 kwietnia 2011 r. adnotacje na pozwoleniu wskazywały, że ilość dostępna w ramach kontyngentu wyniosła 48.078kg, podczas gdy zgodnie z pozwoleniem było to 17.460 kg czosnku.
W dniu [...] r. organ celny dokonał korekty ustalając, iż 30.618 kg czosnku zostało zgłoszonych poza pozwoleniem [...] z dnia [...] r., a co za tym idzie dla tej ilości towaru nie przysługiwała stawka celna w wysokości 9,6% wynikająca z niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego. Dla czosnku w ilości 30.618 kg należy zastosować zgodnie z obowiązującą Wspólną Taryfą Celną stawkę celną konwencyjną w wysokości 9,6% + 120 EUR/100 kg netto. W oparciu o powyższe oraz na podstawie skorygowanego pozwolenia dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w K. w dniu [...] r. wydał decyzję [...] , w której uznał, iż importowany towar winien być zgłoszony w dwóch odrębnych pozycjach SAD, tj.
- w pozycji 1 - z zastosowaniem stawki celnej w wysokości 9,6% wynikającej z niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego (w związku z posiadanym pozwoleniem) dla 17460 kg czosnku świeżego (kwota cła [...] PLN);
- w pozycji 2 - z zastosowaniem stawki celnej dla krajów trzecich 9,6% + 120 EUR/100 kg netto dla 30618 kg czosnku świeżego przywiezionego poza posiadanym przez zgłaszającego pozwoleniem (kwota cła [...] PLN). W konsekwencji określono niezaksięgowaną kwotę długu celnego [...] PLN, nie znajdując podstaw do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego na mocy art. 220 ust. 2 lit. b WKC, gdyż nie zostały spełnione łącznie przesłanki określone w tym przepisie.
Pismem z dnia [...] r. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji i zarzuciła jej
1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 78 Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanowiającego Wspólnotowy Kodeks Celny /WKC/ poprzez przystąpienie do kontroli dokumentów dotyczących operacji przywozu pomimo, że procedura celna została zastosowana w oparciu o prawidłowe i kompletne dane, co skutkowało brakiem możliwości wszczęcia procedur kontrolnych, jak również poprzez wydanie na podstawie przeprowadzonej kontroli decyzji pomimo, że nie istniały nowe dane, o których mowa w ust. 3 art. 78 WKC;
2. naruszenie art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Komisji /WE/ nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych poprzez nie wzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy procedury przewidzianej przez powołany przepis;
3. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 220 ust. 1 WKC poprzez bezzasadne zaksięgowanie retrospektywne należności wynikających z długu celnego pomimo, że nie zachowany został przez organ pierwszej instancji dwudniowy termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego należności celnych przewidziany przez art. 220 ust. 1 WKC, względnie wskutek uznania, że nie zostały spełnione przesłanki wyłączające możliwość retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przewidziane w ust. 2 artykułu 220 WKC, który w konsekwencji został nie zastosowany;
4. naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 869 b Rozporządzenia Komisji /EWG/ nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady IEWGI nr 2913/92 ustanowiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez niepodjęcie przez organ pierwszej instancji decyzji o nieksięgowaniu niepobranych należności po zwolnieniu towaru;
5. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie a mianowicie Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, jak również Rozporządzenia Komisji /UE/ nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 roku zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez zastosowanie do towaru o masie 30.618 kg stawki celnej konwencyjnej na przywóz czosnku objętego kodem CN 0703 20 00 składającej się ze stawki ad valorem w wysokości 9,6 % oraz szczególnej kwoty równej 120 EUR za 100 kg netto a nie preferencyjnej stawki celnej ad valorem w wysokości 9,6 % przewidzianej przez art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Komisji /WE/ nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 roku otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich dla kontyngentu taryfowego, wskutek czego doszło do naruszenia również i tego aktu prawnego;
6. naruszenie art. 214 ust. 3 WKC oraz art. 232 ust. 1 b WKC poprzez pobranie przez organ pierwszej instancji odsetek od dnia 29 kwietnia 2011 roku;
7. naruszenie art. 65 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku - Prawo celne poprzez pobranie odsetek od należności celnych od dnia 29 kwietnia 2011 roku pomimo, że kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie prawidłowych i kompletnych danych, ewentualnie poprzez pobranie odsetek od należności celnych od dnia 29 kwietnia 2011 roku pomimo, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania odwołującego oraz z jego świadomego działania;
8. naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonywania kontroli przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów z dnia 21 stycznia 2011 roku /Dz.U. z 2011 roku, nr 23, poz. 121/ a w szczególności przez niezwięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy § 6 ust. 2 pkt 1 oraz § 8 powołanego rozporządzenia;
9. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz dokonanie ustaleń w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, wskutek czego została wydana błędna decyzja;
10. naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez brak podjęcia przez organ pierwszej instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy wskutek czego została naruszona zasada prawdy materialnej;
11. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego wskutek braku wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie a w szczególności poprzez brak wzięcia pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia pisma wyjaśniającego odwołującego z dnia 18 lipca 2011 roku, jak również oświadczenia pracownika organu pierwszej instancji, w którym pracownik ten przyznaje się do popełnionego błędu przy dokonywaniu obsługi w dniu 13 kwietnia 2011 roku;
12. naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 194 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez brak wzięcia pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia faktu, że pozwolenie Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] roku, nr [...] miało przymiot dokumentu urzędowego i nie było rzeczą odwołującego podważanie jego treści;
13/ naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 199 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez nieprzesłuchanie strony przy ocenie zasadności zastosowania wyłączenia z art. 220 ust. 2 b WKC.
Strona wniosła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, dopuszczenie dowodu z zeznania świadka K.M., przesłuchania pełnomocnika firmy w charakterze strony, dopuszczenie dowodu z pisma odwołującego z dnia [...] roku, z oświadczenia pracownika organu pierwszej instancji przyznającego się do popełnienia błędu, a w efekcie tych działań domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, odstąpienia od zaksięgowania retrospektywnego należności celnej i umorzenia postępowania w całości, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w przypadku uznania, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.
Dyrektor Izby Celnej w K. w zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] r. podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w K., co do zastosowanej stawki celnej dla przywiezionego z Chin czosnku przekroczeniem ilości tego towaru, przyznanej w ramach niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego w pozwoleniu z dnia 27 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny i prawny oraz zachowano dwuinstancyjność postępowania, a organ odwoławczy ponownie rozpoznał sprawę. Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, że w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992r., str. 1, z poźn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, raz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm.). Wspólna Taryfa Celna została ustanowiona na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 256, z 7.09.1987, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 2, str. 382). Zgodnie z art. 12 rozporządzenia Komisja przyjmuje każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiadającymi autonomicznymi i umownymi stawkami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej, wynikającą ze środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję, a zostaje ono opublikowane nie później niż do dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym UE i obowiązuje od dnia 1 stycznia następnego roku. W 2011 roku obowiązywało w Unii Europejskiej rozporządzenie Komisji (UE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284, z 29.10.2010r.). Obowiązująca w dacie zgłoszenia celnego Wspólna Taryfa Celna przewidywała dla czosnku świeżego, tj. towaru objętego kodem CN 0703 20 00 stawkę celną konwencyjną 9,6% + 120 EUR/100 kg netto.
Zgodnie z odnośnikiem (1) w rubryce zawierającej stawkę celną we Wspólnej Taryfie Celnej dla towaru klasyfikowanego do kodu CN 0703 20 00 otwierane są kontyngenty taryfowe WTO. Załącznik 7 do Wspólnej Taryfy Celnej obejmuje kontyngenty taryfowe WTO, które mają zostać otwarte przez właściwe władze wspólnotowe. Włączenie do kontyngentów podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich przepisach wspólnotowych. W poz.55 załącznika 7 wyszczególniono klasyfikowany do kodu CN 0703 20 00 czosnek, ilość kontyngentu 58 870 t, przydzielony państwom dostarczającym, jak następuje: Argentyna – 19 147 t, Chiny – 33 700 t, pozostałe – 6 023 t. Dla towarów przywożonych w ramach kontyngentu ustanowiona została stawka celna w wysokości 9,6%. Art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzającego system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich (Dz.Urz. UE L Nr 90 z 30.03.3007r. str. 12 z późn.zm.) stanowi: zgodnie z porozumieniami zatwierdzonymi decyzją 2001/404/WE i decyzją 2006/398/WE niniejszym otwiera się kontyngenty taryfowe na przywóz do Wspólnoty świeżego lub chłodzonego czosnku objętego kodem CN 0703 20 00 (dalej zwanego "czosnkiem") na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Wielkość każdego z kontyngentów taryfowych, okres i podokresy ich obowiązywania oraz ich numery porządkowe podane są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Stawka celna ad valorem stosowana wobec czosnku przywożonego w ramach kontyngentów określonych w ust. 1 wynosi 9,6 % (art. 1 ust. 2 rozporządzenia).
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007r. - określenie "Tradycyjni importerzy" oznaczają importerów, którzy mogą udowodnić, że:
a) otrzymali i wykorzystali pozwolenia przywozowe na czosnek wydane na mocy rozporządzenia Komisji (WE) m 565/2002 lub pozwolenia typu "A" wydane zgodnie z rozporządzeniem (WE) m 1870/2005 lub niniejszym rozporządzeniem w każdym z trzech poprzednich zamkniętych okresów obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego; oraz :
b) w ostatnim zakończonym okresie obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego poprzedzającego złożenie przez nich wniosku przywieźli do Unii co najmniej 50 ton owoców i warzyw, o których mowa wart. 1 ust. 1 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) m 1234/2007 lub łt wywieźli do krajów trzecich co najmniej 50 ton czosnku.
W odniesieniu do okresu przywozu w ramach kontyngentów taryfowych 2007/08 dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji:
e) litera a) akapitu pierwszego nie ma zastosowania; oraz
f) "przywóz do Wspólnoty" rozumie się jako przywóz z krajów pochodzenia innych niż państwa członkowskie Wspólnoty w jej składzie na dzień 31 grudnia 2006 r.
Z pozwolenia nr [...] z dnia [... ] r. wynika, że Z. Z. jest importerem tradycyjnym w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 341/2007. Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 341/2007 produkty objęte obowiązkiem przedłożenia pozwolenia na przywóz określa art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008. Okres ważności pozwolenia na przywóz oraz kwota zabezpieczenia jakie należy złożyć są określone w części I załącznika do wspomnianego rozporządzenia. Pozwolenie na przywóz czosnku dopuszczonego do swobodnego obrotu w ramach kontyngentów, o których mowa w załączniku I są dalej zwane pozwoleniami typu "A". Pozostałe pozwolenia na przywóz określa się dalej jako pozwolenia typu "B" (art. 5 ust. 2 rozporządzenia). Skorzystanie ze stawki celnej w wysokości 9,6% w ramach kontyngentu uzależnione jest od posiadania pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem.
Przywóz czosnku świeżego lub schłodzonego w ogóle nie jest uzależniony od posiadania pozwolenia, a od posiadania takiego pozwolenia uzależnione jest jedynie zastosowanie odpowiedniej stawki celnej.
Dyrektor Izby Celnej w K. w zaskarżonej decyzji (wskazując na komentarz A.Milczarczyka [w:] Morawski Wojciech (red.), Krzewiński Michał, Lasiński- Sulecki Krzysztof, Mateńka Renata, Milczarczyk Andrzej, Rosiak Roman, Rudyk Tomasz, Sowiński Cezary, Śpiewak Małgorzata, Wspólnotowy kodeks celny, LEX, 2007) powołując art. 78 WKC wskazał, iż stwarza on podstawę prawną dla dokonania kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów w sytuacji, gdy objęte takim zgłoszeniem towary, po uiszczeniu należności celnych, zostały zwolnione i nabrały statusu towarów wspólnotowych. Stanowi on zatem odpowiednik art. 68 WKC, dotyczącego podjęcia przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego po przyjęciu zgłoszenia celnego, lecz przed zwolnieniem towaru. W odróżnieniu jednak od art. 68 WKC, w art. 78 WKC, ustawodawca wspólnotowy stworzył podstawy prawne dla zgłaszającego do wnioskowania o przeprowadzenie wspomnianej kontroli, jak również dla organu celnego do działania z urzędu. Wprowadzenie możliwości dokonania kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów jest wynikiem ogólnoeuropejskiej tendencji do ograniczania kontroli w chwili przedstawiania towaru organowi celnemu i umożliwienie jak najszybszego zwolnienia i podjęcia towaru przez zgłaszającego. W sytuacji, gdy organ celny stwierdzi (w wyniku przeprowadzonej kontroli a posteriori), że przepisy regulujące procedurę celną, pod którą został umieszczony towar, zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, to obowiązkiem organu celnego jest podjęcie niezbędnych kroków w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane uzyskane z postępowania kontrolnego (art. 78 ust. 3 WKC). Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z zapisu w polu "J" zgłoszenie celne przyjęto bez weryfikacji, a kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów dokonano w ramach art. 78 ust. 2 WKC. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że zgłoszenie celne zostało przyjęte właśnie w oparciu nieprawidłowe dane. Zgłaszający zadeklarował dla całości towaru zgłaszanego do procedury - stawkę celną 9,6% wynikającą z niepreferencyj nego kontyngentu taryfowego (dla zastosowania której konieczne jest posiadanie pozwolenia), podczas gdy w rzeczywistości stawka ta przysługiwała jedynie dla części towaru, gdyż ilość zgłoszona do procedury dopuszczenia do obrotu była większa niż ilość towaru przyznana w ramach kontyngentu. Skarżąca zgłosiła, zatem inną ilość (większą) niż przyznana w pozwoleniu. Ilość ta wynikała z rubryki 17 pozwolenia i nie zmieniło tej ilości błędne kontowanie w rubryce 29. Nowymi danymi w sprawie, w rozumieniu art. 78 ust. 3 WKC, były dane wynikające z pozwolenia AGRIM nr [...] z dnia 27 stycznia 2011 r., w którym skorygowano saldowanie w dniu 31 maja 2011 r.
W tym miejscu Dyrektor Izby Celnej w K. odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 15 września 2011 r. w sprawie C-138/1O - DP grup EOOD - jak wynika z art. 4 pkt 17 kodeksu celnego, zgłoszenie celne stanowi czynność, poprzez którą zgłaszający wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. W konsekwencji zgłoszenie to, mające charakter czynności jednostronnej, nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 4 pkt 5) wskazanego kodeksu (pkt 35 wyroku). Co się tyczy zgłoszenia celnego sporządzonego pisemnie art. 68 kodeksu celnego przyznaje organom celnym uprawnienie do weryfikacji informacji przedłożonych przez zgłaszającego (pkt 36). W ramach celu wyrażonego w szóstym motywie kodeksu celnego, polegającego na ograniczeniu do minimum formalności i kontroli celnych kodeks ów nie nakłada na organy celne obowiązku systematycznego dokonywania tego rodzaju weryfikacji. W związku z tym, zgodnie z art. 71 ust. 2 wskazanego kodeksu, w przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy regulujące procedurę celną, którą objęte są towary stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu (pkt 37). Artykuł 199 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia wykonawczego przewiduje, że złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu (pkt 38). Odnosząc się natomiast do pkt 29 opinii rzecznika generalnego, gdy organy celne przyjmują zgłoszenie celne podpisane przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela, art. 63 kodeksu celnego zobowiązuje je do zawężenia kontroli do poszanowania warunków przewidzianych w art. 62 kodeksu. W konsekwencji, przy akceptacji zgłoszenia celnego organy te nie orzekają w przedmiocie prawidłowości informacji przedstawionych przez zgłaszającego, natomiast on sam ponosi za nie odpowiedzialność. Z brzmienia art. 68 kodeksu wynika, że przyjęcie zgłoszenia nie pozbawia wskazanych organów możliwości dokonania następczej weryfikacji prawidłowości tych informacji, nawet po zwolnieniu towarów (pkt 39).
Niezasadny jest w ocenie Dyrektora zarzut naruszenia art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który stanowi: Zgłoszenia w formie pisemnej dokonuje się na formularzu zgodnym z oficjalnym, przewidzianym w tym celu wzorem. Są one podpisane i zawierają wszystkie elementy niezbędne do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary (art. 62 ust. 1 WKC). Do zgłoszenia dołącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, a to zgodnie z art. 62 ust. 2. W dalszej kolejności Rzecznik Generalny w opinii z dnia 9 czerwca 2011 r. sprawie C-138110 DP grup EOOD (pkt 24) ( ... ) celem sformalizowanego systemu zgłoszenia i przyjęcia zgłoszenia jest ułatwienie prawidłowego stosowania i nadzoru nad procedurami celnymi. Zgłaszający ma obowiązek wskazać określone elementy w momencie dokonywania zgłoszenia, zaś przyjęcie zgłoszenia ogranicza się do ich sprawdzenia. Automatyzm ma tu istotne znaczenie, gdyż zapewnia pewność prawną zarówno podmiotom gospodarczym, jak i organom celnym, ograniczając w ten sposób dyskrecjonalne uprawnienia nadzorcze wykonywane przez organy celne. Ponadto zgłaszającego nakłania się do przedstawienia danych zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy, gdyż w przeciwnym wypadku, w razie pojawienia się podejrzeń i poddania towarów kontroli zgłaszający traci uprawnienie do sprostowania zgłoszenia. W konsekwencji rygoryzm, jakiemu poddane jest zgłoszenie i jego przyjęcie, stanowi podstawowe założenie systemowe.
Z tego względu art. 63 rozporządzenia nr 2913/92 wymaga jedynie trzech elementów (podpis, "elementy niezbędne" i towary) i zobowiązuje organ, by po stwierdzeniu spełnienia tych trzech wymogów dokonał przyjęcia zgłoszenia. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, mamy do czynienia z czynnością dokonywaną w bardzo szczegółowo określonych ramach, które w znaczący sposób ograniczają uznaniowość organu celnego. Zgłoszenie nie tylko ma zostać przyjęte, lecz ma być przyjęte "natychmiast" po spełnieniu "warunków określonych w art. 62", jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy (pkt 25) Z powyższych względów należy zauważyć, iż art. 63 pozbawia organy celne możliwości odmowy przyjęcia zgłoszenia na podstawie innych elementów niż te, które zostały określone w tym przepisie. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 62 Wspólnotowego Kodeksu celnego, a co za tym idzie art. 21 Prawa celnego, który stanowi: organ celny odmawia, w formie pisemnej lub elektronicznej, przyjęcia zgłoszenia celnego, wskazując przyczyny odmowy, jeżeli:
1) zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego;
2) nie są spełnione warunki do objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadania przeznaczenia celnego
3) objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadanie przeznaczenia celnego nie może nastąpić z powodu obowiązujących zakazów lub ograniczeń.
W sprawie nie mogło być mowy o odmowie przyjęcia zgłoszenia celnego, bowiem organ przyjmujący zgłoszenie celne bada jedynie elementy, o których mowa w art. 62 ust. 1 i 2 WKC. O dokumentach dołączanych do zgłoszenia celnego stanowi art. 218 ust.1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r., str. 1 z późn. zm.; Dz. Urz UE Polskie Wydanie specjalne, roz.2, t. 6 str. 3 z późn. zm.) / RWKC/ oraz § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U z 2004r. Nr 94, poz.902 z późn.zm.). Art. 21 Prawa celnego, który stanowi o odmowie przyjęcia zgłoszenia celnego nie mógł mieć zastosowania, gdyż zgłoszenie odpowiadało wymogom formalnym, o których mowa w art. 62 ust. 1 i 2 WKC, jak również nie zaistniała żadna z przesłanek, o których mowa w art. 21 pkt 1-3 Prawa celnego. Jak zauważył Rzecznik Generalny w wyżej cytowanej opinii z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie C-138/l0 DP grup EOOD (w pkt 51) - przyjęcie zgłoszenia nie wiąże się z jakimkolwiek wykonywaniem uprawnień dyskrecjonalnych z wyjątkiem uprawnienia do sprawdzenia, czy została przedłożona niezbędna dokumentacja. Okoliczność przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny nie oznacza, iż organ ten zaakceptował deklarowaną przez zgłaszającego klasyfikację taryfową, stawkę celną, wartość celną. Przyjęcie zgłoszenia celnego czy nawet dokonanie weryfikacji przed zwolnieniem - w trybie art. 68 WKC (która nie miała miejsca w niniejszej sprawie), nie pozbawia organu możliwości kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów o czym stanowi art. 78 ust. 2 WKC, weryfikacji danych podanych przez zgłaszającego i uregulowania sytuacji w oparciu już o prawidłowe dane, tj. wydania decyzji w przedmiocie długu celnego, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. niezasadne są zarzuty naruszenia art. 78 i art. 62 WKC oraz art. 21 Prawa celnego.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. niezasadne są zarzuty naruszenia art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych (Dz. Urz. L 114, s.3 z 26.04.2008r.). Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa przedstawia się w urzędzie celnym, który przyjął:
a) zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu, w przypadku pozwolenia na przywóz;
b) zgłoszenie dotyczące wywozu, w przypadku pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji.
Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 zgłoszenie celne musi zostać dokonane przez właściciela tytularnego lub, gdzie stosowne, osobę, na której rzecz dokonano przeniesienia uprawnień do pozwolenia lub świadectwa, lub ich przedstawiciela w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. Zgodnie z art. 23 ust. 2 - egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa przedstawia się lub przechowuje do dyspozycji organów celnych przy przyjmowaniu zgłoszenia określonego w ust.1. Po dokonaniu wpisu i poświadczeniu przez urząd określony w ust. 1 egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa zwracany jest zainteresowanej stronie. Jednakże państwa członkowskie mogą nakazać lub dopuścić, aby zainteresowane strony dokonały wpisu na pozwoleniu lub świadectwie. We wszystkich przypadkach wpis taki jest sprawdzany i poświadczany przez właściwy urząd zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia. W sytuacji, gdy ilość przywiezionych lub wywiezionych towarów nie odpowiada ilości wpisanej na pozwoleniu lub świadectwie, wpis ten należy sprostować w taki sposób, aby uwzględniona została ilość towarów faktycznie przywiezionych lub wywiezionych w granicach ilości, dla której wydane zostało pozwolenie lub świadectwo (art. 23 ust. 4 rozporządzenia).
Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, iż dokonywanie adnotacji na pozwoleniu wynika z przepisów rozporządzenia Komisji (WE) Nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. i nie stanowi weryfikacji zgłoszenia celnego. Przepisy tego rozporządzenia nie stanowią o kontroli/weryfikacji zgłoszenia celnego i nie mogą one stanowić lex specialis w stosunku do przepisów WKC. Natomiast przepis art. 23 ust. 4 dotyczy sprostowania ilości towarów faktycznie przywiezionych lub wywiezionych w granicach ilości, dla której zostało wydane pozwolenie, a korekty zapisów można dokonać po zwolnieniu towaru.
Jednocześnie organ celny może wydać decyzję w przedmiocie długu celnego, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, w terminie trzech lat od dnia powstania długu celnego zgodnie z art. 221 ust. 3 WKC.
Zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i art. 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowanie kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin dwudniowy, o którym mowa w art. 220 ust. 1 jest wyłącznie terminem technicznym mającym znaczenie dla rozliczeń między państwem członkowskim a Unią Europejską. Zgodnie z wyrokiem ETS z dnia 26 listopada 1998r. w sprawie Covita AVE p. Elliniko Dimosio, C-370/96, ECR [1998], s. 1-7711 - terminy określone w art. 3 i 5 rozporządzenia nr 1854/89 (analogiczna regulacja jak art. 220 ust. 1 WKC stosowana przed wejściem w życie WKC) mają za jedyny cel zapewnić szybkie i jednolite zastosowanie przez właściwe organy administracyjne technicznych trybów księgowania kwot należności przywozowych lub eksportowych. Wynika z tego, że terminy te nie znoszą prawa organów celnych do przeprowadzenia pokrycia retrospektywnego zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1697/79, przewidującego trzyletni termin pokrycia należności niepobranych, liczony bądź to od daty zaksięgowania kwoty pierwotnie wymaganej od zobowiązanego, bądź to od daty powstania długu celnego w przypadku, gdy nie nastąpiło zaksięgowanie. Stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 695/09. (zob. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod redakcją W. Morawskiego wyd. Wolters Kluwer Polska, 2007 r. str. 927).
W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w K. powołał treść przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC, który stanowi, że z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Pojęcie błędu organu celnego nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa celnego, a Dyrektor Izby Celnej odwołał się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, polskich sądów administracyjnych i poglądów wyrażonych w piśmiennictwie oraz wskazał i omówił przesłanki, które muszą być spełnione łącznie dla zastosowania przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC, dokonał ich analizy i oceny w stanie faktycznym mającym miejsce w niniejszej sprawie oraz ustosunkował się do zarzutów Strony, czym zachował wymogi zasady dwuinstancyjności postępowania.
Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, że retrospektywne zaksięgowanie kwoty długu celnego nie jest możliwe, gdy zostaną spełnione łącznie cztery warunki:
1) zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania było następstwem błędu samych organów celnych,
2) błąd ten nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności,
3) osoba zobowiązana powyższa działała w dobrej wierze i
4) osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.
Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, że organ przyjmujący zgłoszenie celne nie dokonywał weryfikacji zgłoszenia celnego z dnia 28 kwietnia 2011 r., co wynika z zapisu w polu "J" dokumentu SAD, a zatem w przypadkach, w których organ w ogóle nie dokonuje weryfikacji zgłoszenia przed zwolnieniem towaru do procedury, brak jest podstaw do twierdzenia, iż doszło do błędu organu celnego, a co za tym idzie wypełnienia jednej z przesłanek odstąpienia od retrospektywnego księgowania (wyrok NSA z dn. 27.05.2009 r., sygn. akt I GSK 449/08, LEX nr 594471). Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. w sprawie bezsporne jest, że funkcjonariusz celny popełnił błąd polegający na niewłaściwym saldowaniu ilości towaru dostępnej na podstawie pozwolenia Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] r., dokonując adnotacji w dniu [...] r., przy jednym z wcześniejszych zgłoszeń celnych.
Jak wynikało z zapisów w rubrykach 28 i 29 pozwolenia dostępna ilość czosnku w ramach kontyngentu po dokonaniu zgłoszenia celnego SAD OGL [...] z dnia [...] r. wynosiła 11 3469 kg. W dniu 8 kwietnia 2011 r. Skarżąca dokonała zgłoszenia celnego 15 309 kg czosnku, a ilość tego towaru w ramach kontyngentu po dokonaniu zgłoszenia celnego wynosiła w rzeczywistości 98160 kg, bowiem 113 469 kg minus 15 309 kg = 98 160 kg. Tymczasem jak wynikało z dalszych adnotacji dokonywanych przez funkcjonariusza celnego na pozwoleniu, podczas kolejnego zgłoszenia celnego w dniu 13 kwietnia 2011 r. SAD OGL [...], funkcjonariusz ten dodał przywiezioną w dniu 8 kwietnia 2011 r. ilość czosnku 15 309 kg, do dostępnej wówczas ilości towaru 113 469 kg. Po dokonaniu błędnej operacji, dodawania zamiast odejmowania, zapis na pozwoleniu z dnia 27 stycznia 2011 r. nr [...] wskazywał, iż dostępna ilość czosnku w ramach kontyngentu wynosi 128 778 kg. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w K. przyjął, iż w sprawie można uznać, iż okoliczność ta mieści się w pojęciu błędu organu celnego w rozumieniu przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Równocześnie wyjaśniono, iż konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z przepisu art. 220 ust. 2 lit. b, aby możliwe było zastosowanie tego przepisu. Należało ustalić również, czy błąd organu mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności. Odwołując się do orzecznictwa ETS i praktyki działania Komisji organ wskazał, że aby ustalić możliwość wykrycia błędu, należy zbadać naturę błędu, doświadczenie profesjonalne przedsiębiorcy, stopień staranności przedsiębiorcy oraz podkreślając w oparciu o literaturę, że osoby dokonujące oszustw lub też dostarczające organom celnym błędne dane są wyłączone ze stosowania przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC.
Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, że błąd rachunkowy polegający na niewłaściwym wskazaniu salda na pozwoleniu po kolejnej dostawie towaru był łatwy do wykrycia przez zgłaszającego, gdyż po przywiezieniu kolejnej partii towaru dostępna w ramach pozwolenia ilość towaru nie mogła się zwiększyć, a musiała się zmniejszyć. Zgodnie z wydanym przez Agencje Rynku Rolnego pozwoleniem Skarżąca była importerem tradycyjnym w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzającego system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich (Dz. Urz. UE L Nr 90 z 30.03.3007r. str.2 z poźn.zm.). Jak wynikało z bazy danych dotyczącej zgłoszeń celnych dokonanych we właściwości Dyrektora Izby Celnej w K. w latach 2006-2011, Skarżąca dokonała 70 zgłoszeń celnych towarów w procedurze dopuszczenia do obrotu, z tego 58 zgłoszeń objętych procedurą czosnek świeży, zatem można było uznać, iż posiada doświadczenie w tym zakresie.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. nie ma dla sprawy znaczenia okoliczność, iż kontroli zgłoszenia celnego dokonano po piśmie Agencji Rynku Rolnego z dnia 12 maja 2011 r., a pismo to nie znajdowało się w aktach sprawy przekazanych przez organ I instancji. Pozwolenie po jego wykorzystaniu zwracane jest organowi, które je wydał, a Agencja Rynku Rolnego po otrzymaniu wykorzystanego pozwolenia dokonała od razu stwierdziła niewłaściwe wyliczenia. Organ celny natomiast ma 3 lata na dokonanie kontroli zgłoszenia celnego i wydanie decyzji dotyczącej długu celnego.
Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że zgodnie z art. 199 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) m 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny zgłaszający ponosi odpowiedzialność za podane w zgłoszeniu dane.
Strona w odwołaniu przywołuje wyroki ETS - z 22 października 1987 r. Foto-Frost C-314/85, z dnia 1 kwietnia 1993 r. w sprawie Hewlett Packard France C- 250/91, z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Peter Biegi C - 499/03, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009r. - sygn. akt I GSK 805/08, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 maja 2006r -sygn. akt III SA/Gd 45/06, które jednak zapadły w całkowicie odmiennych stanach faktycznych, z czym Skarżąca polemizuje.
W wyroku z dnia 22 października 1987 r. w sprawie Foto-Frost C-314/85 ETS orzekał w sprawie, w której deklaracja Foto-Frost zawierała wszystkie dane faktyczne niezbędne do zastosowania właściwych regulacji i te dane były poprawne. W tych warunkach kontrola a posteriori, do której przystąpiły niemieckie organy celne, nie mogła podnieść żadnego nowego elementu. Tak więc wskutek błędu samych organów celnych we wstępnym zastosowaniu właściwych regulacji należności nie zostały pobrane wraz z importem towarów. Ponadto płatnik L działał w dobrej wierze, to znaczy, że nie mógł wykryć błędu popełnionego przez organy celne.
W wyroku z dnia 1 kwietnia 1993 r. w sprawie Hewlett Packard France C-250/91 Trybunał orzekał w sprawie, w której francuskie organy celne przez długi czas akceptowały błędnie deklarowane dane w zgłoszeniach celnych. W sprawie tej Trybunał przyjął, iż występowało powtarzające się akceptowanie błędu zgłaszającego, gdy organy celne łatwo ten błąd mogły wykryć na podstawie danych zawartych w deklaracji celnej, a ETS zwrócił również uwagę na dużą liczbę i znaczenia transakcji dokonanych przez importera. Organy celne bez protestu przyjmowały zgłoszenia celne z błędnym kodem taryfy celnej podczas, gdy zwykłe zestawienie dokładnego opisu towarów ze zgłoszoną pozycją taryfową powinno było ujawnić pomyłkę.
Podobnie wyrok ETS z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Peter Biegi C - 499/03 nie znajduje odniesienia do sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie. W sprawie, w której orzekał Trybunał niemieckie organy celne bezspornie dopuściły się dwóch błędów: wydania błędnie sformułowanej wersji Eilverteiler (niemiecka taryfa użytkowa opracowywana przez federalnego ministra finansów) i przyznania wnoszącym w ramach odprawy celnej towarów w lipcu 1995 r. preferencyjnej stawki celnej bez podstawy w postaci okazania pozwolenia na przywóz.
Bez związku ze stanem faktycznym niniejszej sprawy pozostaje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2009 r. - sygn. akt I GSK 805/08, w którym NSA orzekł, iż za błąd organów celnych można rozumieć błąd polegający na opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym aktu normatywnego zawierającego błąd w tłumaczeniu jednej z jego wersji językowych. Z kolei wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 maja 2006 r -sygn. akt III SA/Gd 45/06 odnosi się do sytuacji, w której wydana została decyzja w przedmiocie długu celnego, natomiast brak było publikacji aktu prawa wspólnotowego w języku polskim. WSA orzekł, iż brak publikacji aktu prawa wspólnotowego w języku oficjalnym Unii Europejskiej, będącym językiem urzędowym w kraju siedzibie importera, może być podstawą twierdzenia o braku racjonalnej możliwości wykrycia błędu organu celnego. Okoliczność ograniczenia możliwości retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego w sytuacji, gdy niezaksięgowanie było następstwem błędu organów administracyjnych państwa trzeciego, na co wskazano w wyroku WSA w Białymstoku z 16 grudnia 2009r. I SA/Bk 453/09) również pozostaje bez związku z niniejszą sprawą.
Dyrektor Izby Celnej w K. odnosząc się do twierdzeń Strony w zakresie art. 201 ust. 3 WKC, iż to funkcjonariusz celny dostarczył błędnych danych i winien być uznany za dłużnika wskazał, iż wywody te nie znajdują odzwierciedlania w przepisach prawa. Zgodnie z art. 201 ust. 3 dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne. Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru jedną z procedur określoną w ust. 1 zostało sporządzone na podstawie danych, co spowodowało, że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w kwocie niższej niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły tych danych, wymaganych do sporządzenia zgłoszenia, i które wiedziały lub powinny były wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, mogą również zostać uznane za dłużników. Prawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego ciąży na dokonującym zgłoszenia zgodnie z art. 199 ust. 1 WKC.
Podobnie nie znajdują odzwierciedlenia w przepisach Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jak i ustawy Prawo celne zarzuty w zakresie rzekomo błędnego rozstrzygnięcia w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K.. Instytucja retrospektywnego zaksięgowania należności celnych służy doprowadzeniu do zgodności kwoty należności celnych wynikającej z przepisów prawa celnego z kwotą zaksięgowaną i wymaganą do uiszczenia przez organ celny od zobowiązanego. Zaksięgowanie retrospektywne dotyczy różnicy między kwotą zaksięgowaną na podstawie art. 218-219 WKC, a kwotą, która powinna zostać zaksięgowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a nie całość kwoty wynikającej z długu celnego.
Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, że o całości długu celnego organ I instancji orzeka w przypadkach, o których mowa w art. 202-205, art. 210, art. 211 i art. 216 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Konieczność określenia kwoty wynikającej z długu celnego w całości występuje w przypadkach, w których nie było księgowania "pierwotnego". W niniejszej natomiast dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego z art. 201 ust. 2 WKC. Organ celny rozstrzyga o retrospektywnym zaksięgowaniu w formie decyzji (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt I GSK 987/08, LEX nr 579094, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r.- sygn. akt I GSK 1023/08, LEX m 594354).
Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 869b rozporządzenia Komisji /EWG/ nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. /RWKC/, który stanowi, iż organy celne same podejmują decyzję o nie księgowaniu nie pobranych należności po zwolnieniu towarów w przypadkach, w których uznają one, że warunki określone w art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu zostały spełnione, z wyjątkiem tych, na których dokumentację należy przekazać Komisji zgodnie z art. 871. Jednakże tam gdzie stosuje się art. 871 ust. 2 tiret drugie, organy celne nie mogą podjąć decyzji o odstąpieniu od księgowania przedmiotowych należności do czasu zakończenia procedury wszczętej zgodnie z art. 871-876.
W wyniku przeprowadzonej kontroli Naczelnik Urzędu Celnego w K. ustalił, że 30 618 kg czosnku zostało zgłoszonych poza pozwoleniem AGRIM [...] z dnia 27 stycznia 2011 r. Dla tej ilości nie przysługiwała stawka celna w wysokości 9,6% wynikająca z niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego, której zastosowanie uzależnione jest od posiadanego pozwolenia. Organ I instancji ustalił, że dla czosnku w ilości 30 618 kg należy zastosować zgodnie z obowiązującą Wspólną Taryfą Celną stawkę celną konwencyjną w wysokości 9,6% + 120 EUR/100 kg netto. Konsekwencją powyższego było określenie nie zaksięgowanej kwoty długu celnego [...] PLN. Prawidłowo, zatem zastosowano przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284, z 29.10.2007r., str. 1). W sprawie dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego zgodnie z art. 201 ust. 2 WKC ( wyrok Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z dnia 20 października 2005r. w sprawie C-247/04 Transport Maatschappij Traffic BV).
Przepis art. 214 ust 3 WKC pozostaje bez związku ze stanem faktycznym niniejszej sprawy jak również nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia. Przepis ten pozwala na pobieranie odsetek wyrównawczych celem uniknięcia uzyskania jakiejkolwiek korzyści finansowej wynikającej z przesunięcia daty powstania lub zaksięgowania długu celnego, w przypadkach i na warunkach określonych przepisami przyjętymi zgodnie z procedurą Komitetu. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy następuje przesunięcie momentu powstania długu celnego wskutek zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego np. przepis art. 519 RWKC (wyrok TSUE z dnia 31 marca 2011r. w sprawie C-546/09 Arubis Balgaria AD). W niniejszej sprawie w ogóle nie mamy do czynienia z przesunięciem momentu powstania długu celnego, więc wszelkie argumenty w tym zakresie pozostają bez związku ze sprawą. Art.214 ust.3 WKC w ogóle nie miał zastosowania w sprawie i nie był stosowany. Dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego z art. .201 ust. 2 WKC, w dniu 28 kwietnia 2011 r. Podobnie nie miał związku z niniejszą sprawą art. 232 ust. 1 lit.b WKC, stanowiący: jeżeli kwota należności nie została uiszczona w wyznaczonym terminie oprócz kwoty należności pobiera się odsetki za zwłokę. Stopa odsetek za zwłokę może być wyższa od stopy odsetek od kredytu, natomiast nie może być ona od niej niższa. W decyzji organ wskazał, iż nie należy odróżnić odsetki za zwłokę wynikające z art. 65 ust. 3, od odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U z 2004r. Nr 68, poz. 622 z późn.zm.) Art. 65 ust. 3 Prawa celnego stanowi, iż od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki, a treść tego przepisu stanowi odzwierciedlenie treści art. 232 ust. 1 lit. b) WKC. Naczelnik Urzędu Celnego w K. w swej decyzji wezwał stronę do zapłaty cła w kwocie [...] PLN w terminie nie później niż 10 dni od daty doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona Skarżącej dnia 23 sierpnia 2011 r., zatem dopiero gdyby Strona nie uiściła kwoty w terminie 10 dni od daty doręczenia, rozpoczęłoby się naliczanie odsetek za zwłokę. Niezasadny był zarzut naliczania odsetek za zwłokę od dnia 29 kwietnia 2011 r., a taka interpretacja przepisów znajduje oparcie w treści uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE C-546/09 Arubis Balgaria AD - art. 232 ust. 1 lit. b) kodeksu celnego należy interpretować w taki sposób, że odsetki za zwłokę od kwoty należności celnych pozostającej do pokrycia mogą być pobrane, na mocy tego przepisu, wyłącznie za okres po upływie terminu zapłaty rzeczonej kwoty. Zgodnie z art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od nie zaksięgowanej i nie pobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie. Dyrektor Izby Celnej w K. uznał, iż Skarżąca nie wykazała zaistnienia "szczególnych okoliczności", o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, które nie były wynikiem jej zaniedbania, gdyż to w interesie Strony leżało monitorowanie faktycznie dostępnej ilości towaru w ramach kontyngentu i zakupienie takiej ilości, na która wskazywał przyznany kontyngent.
Zarzut naruszenia § 6 ust. 2 pkt 1 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonywania kontroli przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów z dnia 21 stycznia 2011 r. (Dz.U. z 2011 r., Nr 23, poz. 121) okazał się niezasadny. Przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż kontrola towarów wprowadzanych na obszar celny Unii Europejskiej przed nadaniem przeznaczenia celnego jest wykonywana w szczególności przez weryfikację dokumentów wymaganych na podstawie przepisów prawa. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. przepis § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia ma zastosowanie przed nadaniem przeznaczenia towarowi wprowadzanemu na obszar celny UE. W niniejszej sprawie natomiast decyzja wydana została w wyniku kontroli po zwolnieniu towaru, w trybie art. 78 WKC, a organ przyjmujący zgłoszenie celne nie miał obowiązku weryfikacji zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru. Nie miał też zastosowania § 8 ust. 2 rozporządzenia, gdyż przepisy nie uzależniają od posiadania pozwolenia możliwości przywozu czosnku świeżego. Posiadanie pozwolenia pozwala jedynie na zastosowanie stawki celnej wynikającej niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego. § 8 ust. 2 rozporządzenia stanowi bowiem, że jeżeli przepisy prawa uzależniają przywóz lub wywóz towaru od posiadania pozwolenia, funkcjonariusz w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego jest obowiązany, w szczególności:
1) dokonać, na oryginale pozwolenia, adnotacji:
a) o ilości lub wartości przywożonego lub wywożonego towaru,
b) o całkowitym wykorzystaniu pozwolenia, jeżeli towar objęty pozwoleniem został w całości przywieziony lub wywieziony,
2) zwrócić oryginał pozwolenia zgłaszającemu - chyba że przepisy odrębne określają inny sposób postępowania.
Wskazany przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom Skarżącej.
Dyrektor Izby Celnej w K. w decyzji stwierdził, iż prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracyjnych, wymaga od nich przestrzegania przepisów procesowych oraz prawidłowego stosowania przepisów prawa materialnego, z uwzględnieniem zasady bezstronności w postępowaniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Decyzja w przedmiocie długu celnego została wydana niespełna 4 miesiące po zwolnieniu towaru, a zgodnie z art. 221 ust 3 WKC organ celny może wydać decyzję w ciągu 3 lat od dnia powstania długu celnego. Nie naruszono również art. 122 Ordynacji podatkowej, który statuuje zasadę prawdy obiektywnej. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zbadano okoliczności faktyczne sprawy, mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, co jest zgodne z art. 187 § Ordynacji podatkowej, natomiast fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez Stronę rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organu celnego lub zasadności zajmowanego przez ten organ stanowiska. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia 18 października 2011 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków i przesłuchania strony, gdyż w jego ocenie dowody z zeznań świadków, przesłuchania strony zasadne są jedynie w przypadku wątpliwości, co do stanu faktycznego, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie( wyrok WSA w Gdańsku z dn. 22.02.2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1141/10 - LEX nr 950733).
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K.nie zasługują na uwzględnienie podnoszone przez Stronę zarzuty naruszenia art. 180 § 1, art. 188, art. 191 i art. 199 Ordynacji podatkowej, gdyż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ celny miał pełną możliwość ustalenia stanu faktycznego. Zasada swobodnej oceny dowodów zawarta w art. 191 Ordynacji podatkowej oznacza, że organ celny ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia. Przepis art. 191 Ordynacji podatkowej zobowiązuje organ podatkowy do dokonania swobodnej, logicznej oceny dowodów, opartej na zasadzie wnioskowania i uwzględniającej zasady doświadczenia życiowego Przyjęta w powyższym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję (wyrok WSA w Łodzi z dnia 7.04.2011r. - sygn. akt I SA/Łd 219/11/LEX nr 787014/). Nie doszło też do naruszenia zasady dwuinstancyjności zawartej w treści art.127 Ordynacji podatkowej, gdyż organ odwoławczy rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w całości z jednoczesnym ustosunkowaniem się do zarzutów i wniosków Strony złożonych w odwołaniu. Dyrektor Izby Celnej w K. przed wydaniem decyzji, stosownie do dyspozycji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wyznaczył Skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a podobnie uczynił Naczelnik Urzędu Celnego w K., co zapewniło Stronie czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania.
Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, iż zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone i korzystają z domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Pozwolenie Agencji Rynku Rolnego z dnia 27 stycznia 2011 r. jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 §1 Ordynacji podatkowej, natomiast jego saldowanie jest już czynnością materialno-techniczną i nie można wywodzić z tego faktu wniosku o zwiększeniu wartości kontyngentu.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. w sprawie nie było podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. i umorzenia postępowania na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Ordynacji podatkowej, jak również uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na mocy art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie są zasadne również zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K.
Strona skargą z dnia 12 stycznia 2012 r. zaskarżyła Decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji; ewentualnie o jej uchylenie w całości; nadto wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 78 rozporządzenia Rady 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny /WKC/, art.62 WKC oraz art. 21 Prawa celnego poprzez przyjęcie, że przystąpienie do kontroli dokumentów dotyczących operacji przywozu nastąpiło wskutek podania przez skarżącą nieprawidłowych i niekompletnych danych pomimo, że procedura celna została zastosowana w oparciu o prawidłowe i kompletne dane, co skutkować powinno brakiem możliwości wszczęcia procedur kontrolnych;
2. naruszenie art. 23 rozporządzenia Komisji /WE/ nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectwo wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych poprzez przyjęcie przez organ drugiej instancji, iż bez znaczenia jest chwila dokonania kontroli przewidzianej przez ust. 4 naruszonego przepisu;
3. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 220 ust. 1 WKC a polegające na przyjęciu, że organ pierwszej instancji był uprawniony do zaksięgowania retrospektywnego należności wynikających z długu celnego pomimo, że niezachowany został dwudniowy termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego należności celnych przewidziany przez art. 220 ust. 1 WKC;
4. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 220 ust. 2b WKC poprzez niewłaściwą wykładnię przesłanek zastosowania ww. normy i w konsekwencji wskutek błędnego uznania, że błąd organu pierwszej instancji mógł być w racjonalny sposób wykryty przez skarżącą, że skarżąca nie działała w dobrej wierze oraz że skarżąca nie przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego;
5. naruszenie przepisów postępowanie przez niezastosowanie art. 869b Rozporządzenia Komisji /EWG/ nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez niepodjęcie przez organ drugiej instancji decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji, odstępującej od retrospektywnego zaksięgowania umarzającej postępowanie w całości;
6. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, jak również Rozporządzenia Komisji /UE/ nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik i do Rozporządzenia /EWG/ nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez zastosowanie do towaru o masie 30618 kg stawki celnej konwencyjnej na przywóz czosnku objętego kodem CN 0703 20 00 składającej się ze stawki ad valorem w wysokości 9,6% oraz szczególnej kwoty równej 120 EUR za 100 kg netto a nie preferencyjnej stawki celnej ad valorem w wysokości 9,6% przewidzianej przez art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Komisji /WE/ nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich dla kontyngentu taryfowego, wskutek czego doszło do naruszenia również tego aktu prawnego;
7. naruszenie art. 214 ust. 3 WKC oraz art. 232 ust. 1b WKC poprzez pobranie odsetek od dnia 29 kwietnia 2011 r. oraz art.65 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne poprzez pobranie odsetek od należności celnych od dnia 29 kwietnia 2011 roku, pomimo, że kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie prawidłowych i kompletnych danych, ewentualnie pomimo, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania odwołującego oraz jego świadomego działania;
8. naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie kontroli przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów z dnia 21 stycznia 2011 r. (Dz.U z 2011r. Nr 23, poz.121) a w szczególności przez nie wzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy § 6 ust. 2 pkt 1 oraz § 8 powołanego rozporządzenia i uznanie, że przepisy te nie powinny mieć zastosowania;
9. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej oraz poprzez dokonanie ustaleń w sposób sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym;
10. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 122 Ordynacji podatkowej, art. 123 Ordynacji podatkowej, art. 127 Ordynacji podatkowej, art. 180 Ordynacji podatkowej, art. 187 Ordynacji podatkowej, art. 188 Ordynacji podatkowej, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 199 Ordynacji podatkowej w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego oraz art. 220 Ordynacji podatkowej i art. 229 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K.M. oraz z przesłuchania pełnomocnika skarżącej M. B. w charakterze strony, wskutek czego został naruszona zasada prawdy materialnej, nie doszło do wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, jak również naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż w postępowaniu drugoinstancyjnym nie doszło do ponownego rozpoznania sprawy a jedynie odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej;
11. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 194 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez brak wzięcia pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia faktu, że pozwolenie Agencji Rynku Rolnego z dnia 27 stycznia 2011 r. nr [...] miało przymiot dokumentu urzędowego i nie było rzeczą skarżącej podważanie jego treści;
12/ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacj i podatkowej przez jego zastosowanie oraz art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy powinno dojść do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy lub też uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca, powołując się na przywołane przepisy prawa, wskazała, że biorąc pod uwagę treść pozwolenia Agencji Rynku Rolnego zgłoszenie celne było kompletne i prawidłowe. Wobec powyższego nie istniały przesłanki do przystąpienia przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. do kontroli dokumentów dotyczących operacji przywozu. W sprawie nie zaistniały nowe dane, o których mowa w art. 78 ust. 3 WKC, nie było więc podstaw do wydania decyzji w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Przez dokonanie wpisu w pozwoleniu pracownik Urzędu Celnego dokonał de facto kontroli zgłoszenia, w skutek czego wszczęcie kontroli doprowadziło do zastosowania wobec Skarżącej kontroli uprzedniej i następczej. Organ celny w oparciu o art. 21 Prawa celnego ma możliwość odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego, czego jednak nie uczynił. W ocenie Skarżącej przy każdorazowym wpisie w pozwoleniu następuje de facto kontrola zgłoszenia. Tak też było w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca przestrzegała wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów określoną procedurą. Sprzeczna z zasadą wynikającą z art. 121 § 1 O.p. jest sytuacja, gdy pomimo powziętej informacji o nieprawidłowym zgłoszeniu celnym organ nie podejmuje żadnych czynności, natomiast po upływie jakiegoś czasu, w oparciu o te same dane weryfikuje zgłoszenie celne. Ostatecznie organ celny przyznał, iż popełnił błąd w zakresie właściwego rozliczenia kwot wynikających z pozwolenia, natomiast charakter tego błędu, dodanie zamiast odjęcia, wskazuje, że był on łatwo wykrywalny. Z takim stanowiskiem Skarżąca nie zgadza się wskazując, że jeśli błąd był łatwy do wykrycia to mógł go również wykryć sam organ, a jego konsekwencje nie mogą obciążać podatnika. Natomiast gdyby nie pismo Agencji Rynku Rolnego to organ nie zauważyłby pomyłki. Nadto Skarżąca wskazała, że podsumowywanie ilości przywiezionego czosnku należy do organu celnego, a nie do niej, działała więc w dobrej wierze i w zaufaniu do organu. W kontekście powyższych wywodów Skarżąca wskazuje na bezzasadność obciążania jej odsetkami za zwłokę, gdyż mogą one być pobrane jedynie za okres po upływie terminu zapłaty rzeczonej kwoty, zaś odsetki nie mogą stanowić swego rodzaju rekompensaty dla organu za nieprawidłowości w jego postępowaniu. Zachowanie Skarżącej nie nosi znamion zaniedbania lub świadomego działania, nie była ona obecna przy wypełnianiu dokumentów przez funkcjonariusza, a nieprawidłowe wypełnienie dokumentów było efektem błędu organu. W ocenie Skarżącej organ odwoławczy powielił błędy organu pierwszej instancji, co do sposobu gromadzenia i oceny materiału dowodowego czym przedłożył interes Skarbu Państwa nad interes podatnika. Organ bezpodstawnie stwierdził, iż to on samodzielnie wykrył popełniony błąd, podczas gdy uwagę na błąd zwróciła Agencja Rynku Rolnego w piśmie z dnia 12 maja 2011 r. Organ nie przeprowadził dowodów zawnioskowanych przez Skarżącą w postaci przesłuchania świadków K.M. i M. B., co pozwoliłoby na ustalenie czy nie zostały spełnione przesłanki uniemożliwiające organowi retrospektywne zaksięgowanie należności celnych. Nadto w postępowaniu odwoławczym nie nastąpiło ponowne rozpoznanie sprawy, a jedynie dokonano oceny zarzutów zawartych w odwołaniu, czym naruszono istotę postępowania odwoławczego oraz zasadę dwuinstancyjności. Podnoszone przez Skarżącą w odwołaniu zarzuty winny już skutkować uchyleniem decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzeniem postępowania.
W skardze zarzucono również naruszenie całego szeregu przepisów postępowania: art. 121 ust. 1, art. 122, art. 123, art. 127, art. 180, art. 187, art. 188, art. 199 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że zarzuty o charakterze proceduralnym strona podnosiła również w odwołaniu, w jego ocenie nie są one jednak zasadne, zaś skarga winna ulec oddaleniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. w pełni podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i podkreślił, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w istocie powtórzone zostały zarzuty podniesione w odwołaniu z dnia 31 sierpnia 2011 r., a organ odwoławczy ustosunkował się do ich treści w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:
Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.z 2012 r. 270 ), zwaną dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.
Na wstępie należy zaznaczyć, iż Sąd dokonując oceny prawnej zarówno zaskarżonej decyzji, jak i oceny zarzutów przedstawionych w skardze oparł się na stanie faktycznym ustalonym w postępowaniu, a opisanym w decyzji. Skarżący w skardze wskazał natomiast na naruszenie szeregu norm postępowania, jak również nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, które doprowadziły do wydania, w jego ocenie błędnej decyzji, będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie (uchwała NSA z 15.02.2010 r. II FPS 8/09).
Odnosząc się do przepisów prawa, które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należało wskazać, że w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992r., str. 1, z poźn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, raz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm.). Wspólna Taryfa Celna została ustanowiona na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 256, z 7.09.1987, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 2, str. 382). Zgodnie z art. 12 rozporządzenia Komisja przyjmuje każdego roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiadającymi autonomicznymi i umownymi stawkami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej, wynikającą ze środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję, a zostaje ono opublikowane nie później niż do dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym UE i obowiązuje od dnia 1 stycznia następnego roku. W 2011 roku obowiązywało w Unii Europejskiej rozporządzenie Komisji (UE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284, z 29.10.2010r.). Obowiązująca w dacie zgłoszenia celnego Wspólna Taryfa Celna przewidywała dla czosnku świeżego, tj. towaru objętego kodem CN 0703 20 00 stawkę celną konwencyjną 9,6% + 120 EUR/100 kg netto. Zgodnie z odnośnikiem (1) w rubryce zawierającej stawkę celną we Wspólnej Taryfie Celnej dla towaru klasyfikowanego do kodu CN 0703 20 00 otwierane są kontyngenty taryfowe WTO. Załącznik 7 do Wspólnej Taryfy Celnej obejmuje kontyngenty taryfowe WTO, które mają zostać otwarte przez właściwe władze wspólnotowe. W poz.55 załącznika 7 wyszczególniono klasyfikowany do kodu CN 0703 20 00 czosnek, ilość kontyngentu 58 870 t, przydzielony państwom dostarczającym, jak następuje: Argentyna – 19 147 t, Chiny – 33 700 t, pozostałe – 6 023 t. Dla towarów przywożonych w ramach kontyngentu ustanowiona została stawka celna w wysokości 9,6%. Art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzającego system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich (Dz.Urz. UE L Nr 90 z 30.03.3007r. str. 12 z późn.zm.) stanowi, że zgodnie z porozumieniami zatwierdzonymi decyzją 2001/404/WE i decyzją 2006/398/WE otwiera się kontyngenty taryfowe na przywóz do Wspólnoty świeżego lub chłodzonego czosnku objętego kodem CN 0703 20 00 (dalej zwanego "czosnkiem") na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Wielkość każdego z kontyngentów taryfowych, okres i podokresy ich obowiązywania oraz ich numery porządkowe podane są w załączniku I do rozporządzenia. Stawka celna ad valorem stosowana wobec czosnku przywożonego w ramach kontyngentów określonych w ust. 1 wynosi 9,6 % zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia.
Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007r. określenie "Tradycyjni importerzy" oznaczają importerów, którzy mogą udowodnić, że:
a) otrzymali i wykorzystali pozwolenia przywozowe na czosnek wydane na mocy rozporządzenia Komisji (WE) m 565/2002 lub pozwolenia typu "A" wydane zgodnie z rozporządzeniem (WE) m 1870/2005 lub niniejszym rozporządzeniem w każdym z trzech poprzednich zamkniętych okresów obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego;
b) w ostatnim zakończonym okresie obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego poprzedzającego złożenie przez nich wniosku przywieźli do Unii co najmniej 50 ton owoców i warzyw, o których mowa wart. 1 ust. 1 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) m 1234/2007 lub wywieźli do krajów trzecich co najmniej 50 ton czosnku.
Z. Z. jest importerem tradycyjnym, co wynika z pozwolenia z dnia 27 stycznia 2011 r. nr 11-10K00001 w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 341/2007. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 341/2007 produkty objęte obowiązkiem przedłożenia pozwolenia na przywóz określa art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008. Okres ważności pozwolenia na przywóz oraz kwota zabezpieczenia jakie należy złożyć są określone w części I załącznika do tego rozporządzenia. Pozwolenie na przywóz czosnku dopuszczonego do swobodnego obrotu w ramach kontyngentów, o których mowa w załączniku I są dalej zwane pozwoleniami typu "A". Pozostałe pozwolenia na przywóz określa się dalej jako pozwolenia typu "B". Skorzystanie ze stawki celnej w wysokości 9,6% w ramach kontyngentu uzależnione jest od posiadania przez importera zgodnego z rozporządzeniem pozwolenia na przywóz. Przywóz czosnku świeżego lub schłodzonego nie jest uzależniony od posiadania pozwolenia, a od posiadania takiego pozwolenia uzależnione jest jedynie zastosowanie wskazanej powyżej stawki celnej.
Organ celny prawidłowo jako podstawę prawną dla dokonania kontroli zgłoszenia celnego wskazał art. 78 WKC podkreślając, iż objęte takim zgłoszeniem towary, po uiszczeniu należności celnych, zostały zwolnione i nabrały statusu towarów wspólnotowych. Funkcja kontrolna wskazanego przepisu odnosi się do funkcji kontrolnej art. 68 WKC, dotyczącego podjęcia przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego po jego przyjęciu, lecz przed zwolnieniem towaru. W odróżnieniu jednak od tego przepisu art. 78 WKC daje podstawy prawne dla przeprowadzenia kontroli zarówno dla zgłaszającego jak i dla organu celnego z urzędu. Takie sformułowanie przepisu miało bowiem na celu ułatwienie niezakłóconego przepływu towarów oraz ograniczenia kontroli w czasie przedstawiania towaru organowi celnemu. W sytuacji, gdy organ celny stwierdzi, w wyniku przeprowadzonej kontroli a posteriori, że przepisy regulujące procedurę celną, zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, to podejmuje czynności w celu uregulowania zaistniałego stanu, a to zgodnie z art. 78 ust. 3 WKC. Odnosząc powyższe uregulowania do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż zgłoszenie celne przyjęto bez weryfikacji na podstawie art. 63 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny. Postępowanie kontrolne przeprowadzone zgodnie z treścią art. 78 ust. 2 WKC wykazało, że zgłoszenie celne zostało przyjęte w oparciu o nieprawidłowe dane. Organ kontrolujący stwierdził, że zgłaszający zadeklarował dla całości towaru zgłaszanego do procedury - stawkę celną 9,6% wynikającą z preferencyjnego kontyngentu taryfowego dla zastosowania, której konieczne jest posiadanie pozwolenia, podczas gdy w rzeczywistości stawka ta przysługiwała jedynie dla części towaru, gdyż ilość zgłoszona do procedury dopuszczenia do obrotu była większa niż ilość towaru przyznana w ramach kontyngentu. W ocenie organu, w rozumieniu art. 78 ust. 3 WKC nowymi danymi w sprawie były dane wynikające ze skorygowania
sald w dniu 13 maja 2011 r. wynikające z pozwolenia AGRIM nr [...]z dnia [...] r.
Dokonując wyżej wskazanej wykładni organ celny posiłkował się treścią uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 15 września 2011 r. w sprawie C-138/1O - DP grup EOOD, z którego wynika z art. 4 pkt 17 kodeksu celnego, zgłoszenie celne stanowi czynność, poprzez którą zgłaszający wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. W konsekwencji zgłoszenie to, mające charakter czynności jednostronnej, nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 4 pkt 5) wskazanego kodeksu (pkt 35 wyroku). Co się tyczy zgłoszenia celnego sporządzonego pisemnie art. 68 kodeksu celnego przyznaje organom celnym uprawnienie do weryfikacji informacji przedłożonych przez zgłaszającego (pkt 36). W ramach celu wyrażonego w szóstym motywie kodeksu celnego, polegającego na ograniczeniu do minimum formalności i kontroli celnych kodeks ów nie nakłada na organy celne obowiązku systematycznego dokonywania tego rodzaju weryfikacji. W związku z tym, zgodnie z art. 71 ust. 2 wskazanego kodeksu, w przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy regulujące procedurę celną, którą objęte są towary stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu (pkt 37). Artykuł 199 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia wykonawczego przewiduje, że złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu (pkt 38). Odnosząc się natomiast do pkt 29 opinii rzecznika generalnego, gdy organy celne przyjmują zgłoszenie celne podpisane przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela, art. 63 kodeksu celnego zobowiązuje je do zawężenia kontroli do poszanowania warunków przewidzianych w art. 62 kodeksu. W konsekwencji, przy akceptacji zgłoszenia celnego organy te nie orzekają w przedmiocie prawidłowości informacji przedstawionych przez zgłaszającego, natomiast on sam ponosi za nie odpowiedzialność. Z brzmienia art. 68 kodeksu wynika, że przyjęcie zgłoszenia nie pozbawia wskazanych organów możliwości dokonania następczej weryfikacji prawidłowości tych informacji, nawet po zwolnieniu towarów (pkt 39). Należy podkreślić, że przedstawiony w oparciu o treść uzasadnienia sposób działania przyjęty przez organ celny jest w pełni prawidłowy, a wskazana podstawa prawna podjętych działań kontrolnych jest zasadna. Nie zasługują na uznanie twierdzenia Strony Skarżącej, iż po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne nie mogą już dokonywać kontroli i weryfikacji danych wskazanych w zgłoszeniu oraz dokumentacji im towarzyszącej, gdyż samo zwolnienie stanowi przyjęcie bez uwag zgłoszenia celnego. Priorytet w działaniu służb celnych stanowi bowiem możliwość sprawnego i szybkiego zwolnienia towarów, tak by czynności tych służb nie zaburzały przepływu towarów, co nie może jednocześnie implikować braku kontroli prawidłowości zgłoszeń celnych i możliwości ich korygowania w trybie wydania decyzji określających wysokość stawki celnej i kwoty cła. W odniesieniu do powyższych wywodów niezasadny jest zarzut naruszenia art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który określa tryb i warunki dokonania zgłoszenia w formie pisemnej, na formularzu zgodnym z oficjalnym wzorem, opatrzonym podpisem, zawierającym wszystkie elementy niezbędne do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary. Do zgłoszenia dołącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, a wymogi te mają charakter rygorystyczny by skłonić zgłaszającego do podania danych zgodnych z rzeczywistością, a równocześnie ograniczyć uprawnienia nadzorcze organów celnych do niezbędnego minimum. W tym zakresie organ prawidłowo odniósł się do stanowiska Rzecznika Generalnego zawartego w opinii z dnia 9 czerwca 2011 r. sprawie C-138110 DP grup EOOD.
Szczegółowe dane jakie winno zawierać zgłoszenie, opisane są w art. 63 rozporządzenia nr 2913/92, a wymagane tam są jedynie trzy elementy, a to podpis, "elementy niezbędne" i towary. Przepis ten zobowiązuje organ do przyjęcia zgłoszenia, gdy tylko stwierdzi, że wymogi te są spełnione. Z powyższych względów należy zauważyć, iż art. 63 pozbawia organy celne możliwości odmowy przyjęcia zgłoszenia na podstawie innych elementów niż te, które zostały określone w tym przepisie. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a co za tym idzie art. 21 Prawa celnego. Przepis ten daje organom celnym możliwość odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego, jeżeli zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie są spełnione warunki do objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadania przeznaczenia celnego lub objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadanie przeznaczenia celnego nie może nastąpić z powodu obowiązujących zakazów lub ograniczeń.
W rozpoznawanej sprawie organ celny nie mógł odmówić przyjęcia zgłoszenia celnego, gdyż dokonuje on jedynie weryfikacji elementów, o których mowa w art. 62 ust. 1 i 2 WKC, a w przypadku gdy stwierdzi ich istnienie przyjmuje zgłoszenie.
Zakres dokumentów dołączanych do zgłoszenia celnego reguluje art. 218 ust.1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r., str. 1 z późn. zm.; Dz. Urz UE Polskie Wydanie specjalne, roz.2, t. 6 str. 3 z późn. zm.) / RWKC/ oraz § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U z 2004r. Nr 94, poz.902 z późn.zm.). Zgłoszenie odpowiadało wymogom formalnym zatem nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 21 Prawa celnego, gdyż zgłoszenie odpowiadało wymogom formalnym, o których mowa w art. 62 ust. 1 i 2 WKC, jak również nie zaistniała żadna z przesłanek, o których mowa w art. 21 pkt 1-3 Prawa celnego. Należy w tym miejscu podkreślić, iż przyjęcie zgłoszenia celnego przez organ celny nie oznacza automatycznie, iż organ zaakceptował deklarowaną przez zgłaszającego klasyfikację taryfową, stawkę celną, wartość celną. Przyjęcie zgłoszenia celnego nie pozbawia organu możliwości kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów zgodnie z treścią art. 78 ust. 2 WKC, a w jej konsekwencji weryfikacji danych podanych przez zgłaszającego i wydania decyzji w przedmiocie długu celnego. Z takim postępowaniem organu celnego w rozpoznawanej sprawie należało się zgodzić, można zatem stwierdzić, iż nie doszło do naruszenia art. 78 i art. 62 WKC oraz art. 21 Prawa celnego.
W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty Strony Skarżącej odnośnie naruszenia art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych (Dz. Urz. L 114, s.3 z 26.04.2008r.). Zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa przedstawia się w urzędzie celnym, który przyjął zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu, w przypadku pozwolenia na przywóz lub zgłoszenie dotyczące wywozu, w przypadku pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji.
Zgłoszenie celne musi zostać dokonane przez właściciela tytularnego lub, gdzie stosowne, osobę, na której rzecz dokonano przeniesienia uprawnień do pozwolenia lub świadectwa, lub ich przedstawiciela w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. Zgodnie z art. 23 ust. 2 - egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa przedstawia się lub przechowuje do dyspozycji organów celnych przy przyjmowaniu zgłoszenia określonego w ust.1. Po dokonaniu wpisu i poświadczeniu przez urząd określony w ust. 1 egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa zwracany jest zainteresowanej stronie. Jednakże państwa członkowskie mogą nakazać lub dopuścić, aby zainteresowane strony dokonały wpisu na pozwoleniu lub świadectwie. We wszystkich przypadkach wpis taki jest sprawdzany i poświadczany przez właściwy urząd zgodnie z art. 23 ust. 3 rozporządzenia. W sytuacji, gdy ilość przywiezionych lub wywiezionych towarów nie odpowiada ilości wpisanej na pozwoleniu lub świadectwie, wpis ten należy sprostować w taki sposób, aby uwzględniona została ilość towarów faktycznie przywiezionych lub wywiezionych w granicach ilości, dla której wydane zostało pozwolenie lub świadectwo (art. 23 ust. 4 rozporządzenia). Dokonywanie adnotacji na pozwoleniu wynika z przepisów rozporządzenia Komisji (WE) Nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. i nie stanowi weryfikacji zgłoszenia celnego. Przepisy tego rozporządzenia nie stanowią o kontroli/weryfikacji zgłoszenia celnego i nie mogą stać w sprzeczności z odpowiednio te kwestie regulującymi przepisami Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Natomiast przepis art. 23 ust. 4 reguluje kwestie sprostowania ilości towarów faktycznie przywiezionych lub wywiezionych w granicach ilości, dla której zostało wydane pozwolenie, a korekty zapisów można dokonać po zwolnieniu towaru.
W terminie trzech lat od dnia powstania długu celnego zgodnie z art. 221 ust. 3 WKC organ celny może wydać decyzję w przedmiocie długu celnego, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej. Zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i art. 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowanie kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Sąd nie podziela poglądu Strony Skarżącej prezentowanego konsekwentnie w trakcie postępowania i zdecydowanie podziela pogląd, iż dwudniowy termin, o którym mowa w art. 220 ust. 1 jest wyłącznie terminem technicznym mającym znaczenie dla rozliczeń między państwem członkowskim a Unią Europejską, na co jednoznacznie wskazuje treść wyroku ETS z dnia 26 listopada 1998r. w sprawie Covita AVE p. Elliniko Dimosio, C-370/96, gdzie wskazano, że terminy określone w art. 3 i 5 rozporządzenia nr 1854/89, tj. w regulacji analogicznej jak art. 220 ust. 1 WKC, mają za jedyny cel zapewnić szybkie i jednolite zastosowanie przez właściwe organy administracyjne technicznych trybów księgowania kwot należności przywozowych lub eksportowych. Z powyższego wynika wyraźne odniesienie tej normy prawnej do innego kręgu adresatów niż państwa członkowskie, a w konsekwencji terminy te nie znoszą prawa organów celnych do przeprowadzenia pokrycia retrospektywnego zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1697/79, przewidującego trzyletni termin pokrycia należności niepobranych, liczony bądź to od daty zaksięgowania kwoty pierwotnie wymaganej od zobowiązanego, bądź to od daty powstania długu celnego w przypadku, gdy nie nastąpiło zaksięgowanie (wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 695/09, Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod redakcją W. Morawskiego wyd. Wolters Kluwer Polska, 2007 r. str. 927).
Kwestie odpowiedzialności za błędy organu w prawidłowym zaksięgowaniu kwot należności celnych reguluje art. 220 ust. 2 lit. b WKC, który stanowi, że z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Pojęcie błędu organu celnego nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa celnego, a zatem organ odwołał się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, polskich sądów administracyjnych i poglądów wyrażonych w piśmiennictwie oraz wskazał i omówił przesłanki, które muszą być spełnione łącznie dla zastosowania przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC, dokonał ich analizy i oceny w stanie faktycznym mającym miejsce w niniejszej sprawie oraz ustosunkował się do zarzutów Strony Skarżącej. Należy podkreślić, iż retrospektywne zaksięgowanie kwoty długu celnego nie jest możliwe, gdy zostaną spełnione łącznie cztery warunki:
1) zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania było następstwem błędu samych organów celnych,
2) błąd ten nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności,
3) osoba zobowiązana powyższa działała w dobrej wierze i
4) osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.
Dokonując weryfikacji wskazanych powyżej przesłanek należy wskazać, iż organ celny przyjmujący zgłoszenie celne nie dokonywał weryfikacji zgłoszenia celnego z dnia 28 kwietnia 2011 r., a skoro tak to organ ten nie mógł popełnić błędu, a co za tym idzie nie jest spełniona jedna z wymienionych przesłanek odstąpienia od retrospektywnego księgowania (wyrok NSA z dn. 27.05.2009 r., sygn. akt I GSK 449/08, LEX nr 594471). W rozpoznawanej sprawie nie budzi jednak wątpliwości, iż funkcjonariusz celny popełnił błąd polegający na niewłaściwym saldowaniu ilości towaru dostępnej na podstawie pozwolenia Agencji Rynku Rolnego z dnia 27 stycznia 2011 r., dokonując adnotacji w dniu 13 kwietnia 2011 r., a ustaleń tych Strona Skarżąca nie neguje, wskazując jednakże na charakter tego błędu i na jego konsekwencje w dalszych działaniach Strony, a to odnosząc się do treści art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Organ odwoławczy dokonując weryfikacji charakteru popełnionego błędu wskazał, iż był to błąd o charakterze rachunkowym, polegający na niewłaściwym wskazaniu salda na pozwoleniu po kolejnej dostawie towaru. Błąd ten powinien być łatwy do wykrycia przez zgłaszającego, gdyż po przywiezieniu kolejnej partii towaru dostępna w ramach pozwolenia ilość towaru nie mogła się zwiększyć, a musiała się zmniejszyć. Organ w tym zakresie słusznie odwołał się do statusu Skarżącej jako importera tradycyjnego, a to zgodnie z wydanym przez Agencje Rynku Rolnego pozwoleniem, w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzającego system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich (Dz. Urz. UE L Nr 90 z 30.03.3007r. str.2 z poźn.zm.). Jak wynikało z bazy danych dotyczącej zgłoszeń celnych dokonanych we właściwości Dyrektora Izby Celnej w K. w latach 2006-2011, Strona Skarżąca dokonała 70 zgłoszeń celnych towarów w procedurze dopuszczenia do obrotu, z tego 58 zgłoszeń objętych procedurą czosnek świeży, zatem można było uznać, iż posiada doświadczenie w tym zakresie.
Sąd podziela pogląd zaprezentowany przez Dyrektora Izby Celnej w K., odnośnie oceny kwestii kontroli zgłoszenia celnego dokonanej po piśmie Agencji Rynku Rolnego z dnia 12 maja 2011 r. oraz kwestii, iż pismo to nie znajdowało się w aktach sprawy przekazanych przez organ I instancji. Zagadnienie ma przesądzającego znaczenia dla oceny sposobu dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego, tym bardziej, iż organ podjął działania kontrolne już w 4 miesiące po dokonaniu zgłoszenia, a błąd wbrew twierdzeniom Strony Skarżącej nie był nie do wykrycia przez nią samą, tym bardziej iż zgodnie z art. 199 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) m 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny zgłaszający ponosi odpowiedzialność za podane w zgłoszeniu dane.
Odnosząc się do cytowanych w odwołaniu, jak i w skardze orzeczeń ETS należało podzielić pogląd zaprezentowany przez organy celne, iż przywołane orzeczenia wydane zostały w oparciu o odmienne stany faktyczne, a zatem zawarte tam sformułowania nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do twierdzeń Strony Skarżącej, iż to funkcjonariusz celny dostarczył błędnych danych i winien być uznany za dłużnika, należy powołać się na treść art. 201 ust. 3 zgodnie z którym dłużnikiem jest zgłaszający, zaś w przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne. Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru jedną z procedur określoną w ust. 1 zostało sporządzone na podstawie nieprawidłowych danych a skutkowało to nie pobraniem lub pobraniem należności celnych w kwocie niższej niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły tych danych, wymaganych do sporządzenia zgłoszenia, i które wiedziały lub powinny były wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, mogą również zostać uznane za dłużników. Prawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego ciąży na dokonującym zgłoszenia zgodnie z art. 199 ust. 1 WKC.
Instytucja retrospektywnego zaksięgowania należności celnych służy doprowadzeniu do zgodności kwoty należności celnych wynikającej z przepisów prawa celnego z kwotą zaksięgowaną i wymaganą do uiszczenia przez organ celny od zobowiązanego. Zaksięgowanie retrospektywne dotyczy różnicy między kwotą zaksięgowaną na podstawie art. 218-219 WKC, a kwotą, która powinna zostać zaksięgowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a nie całość kwoty wynikającej z długu celnego.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 869b rozporządzenia Komisji /EWG/ nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. /RWKC/, który stanowi, iż organy celne same podejmują decyzję o nie księgowaniu nie pobranych należności po zwolnieniu towarów w przypadkach, w których uznają one, że warunki określone w art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu zostały spełnione, z wyjątkiem tych, na których dokumentację należy przekazać Komisji zgodnie z art. 871. Jednakże tam gdzie stosuje się art. 871 ust. 2 tiret drugie, organy celne nie mogą podjąć decyzji o odstąpieniu od księgowania przedmiotowych należności do czasu zakończenia procedury wszczętej zgodnie z art. 871-876.
W wyniku przeprowadzonej kontroli Naczelnik Urzędu Celnego w K. ustalił, że 30 618 kg czosnku zostało zgłoszonych poza pozwoleniem AGRIM [...] z dnia 27 stycznia 2011 r. Dla tej ilości nie przysługiwała stawka celna w wysokości 9,6% wynikająca z niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego, której zastosowanie uzależnione jest od posiadanego pozwolenia. Organ I instancji ustalił, że dla czosnku w ilości 30 618 kg należy zastosować zgodnie z obowiązującą Wspólną Taryfą Celną stawkę celną konwencyjną w wysokości 9,6% + 120 EUR/100 kg netto. Konsekwencją powyższego było określenie nie zaksięgowanej kwoty długu celnego [...] PLN. Prawidłowo, zatem zastosowano przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284, z 29.10.2007r., str. 1). W sprawie dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego zgodnie z art. 201 ust. 2 WKC ( wyrok Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z dnia 20 października 2005r. w sprawie C-247/04 Transport Maatschappij Traffic BV).
Należy zdecydowanie stwierdzić, iż przepis art. 214 ust 3 WKC nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a jego treść nie odnosi się do zagadnień podlegających rozstrzygnięciu w rozpoznawanej sprawie. Przepis ten dotyczy bowiem sytuacji, gdy następuje przesunięcie momentu powstania długu celnego wskutek zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego np. przepis art. 519 RWKC (wyrok TSUE z dnia 31 marca 2011r. w sprawie C-546/09 Arubis Balgaria AD). W niniejszej sprawie w ogóle nie mamy do czynienia z przesunięciem momentu powstania długu celnego. Dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, zgodnie z art. .201 ust. 2 WKC, w dniu 28 kwietnia 2011 r. Podobnie nie miał związku z niniejszą sprawą art. 232 ust. 1 lit.b WKC, stanowiący: jeżeli kwota należności nie została uiszczona w wyznaczonym terminie oprócz kwoty należności pobiera się odsetki za zwłokę. Art. 65 ust. 3 Prawa celnego stanowi, iż od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki, a treść tego przepisu stanowi odzwierciedlenie treści art. 232 ust. 1 lit. b) WKC. Organ pierwszej instancji w decyzji wezwał Stronę Skarżącą do zapłaty cła w kwocie [...] PLN w terminie nie później niż 10 dni od daty doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona Skarżącej dnia 23 sierpnia 2011 r., zatem dopiero gdyby Strona nie uiściła kwoty w terminie 10 dni od daty doręczenia, rozpoczęłoby się naliczanie odsetek za zwłokę. Powyższą sytuację należy odróżnić od sytuacji uregulowanej w z art. 65 ust. 5 Prawa celnego, który pozwala organowi celnemu na pobieranie odsetek w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od nie zaksięgowanej i nie pobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.
Podnoszony przez Stronę Skarżącą zarzut naruszenia § 6 ust. 2 pkt 1 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonywania kontroli przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów z dnia 21 stycznia 2011 r. (Dz.U. z 2011 r., Nr 23, poz. 121) nie jest niezasadny. Przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż kontrola towarów wprowadzanych na obszar celny Unii Europejskiej przed nadaniem przeznaczenia celnego jest wykonywana w szczególności przez weryfikację dokumentów wymaganych na podstawie przepisów prawa. W niniejszej sprawie decyzja wydana została w wyniku kontroli po zwolnieniu towaru, w trybie art. 78 WKC, a organ przyjmujący zgłoszenie celne nie miał obowiązku weryfikacji zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru nie nastąpiło, więc naruszenie § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Nie miał też zastosowania § 8 ust. 2 rozporządzenia, gdyż przepisy nie uzależniają od posiadania pozwolenia możliwości przywozu czosnku świeżego. Posiadanie pozwolenia pozwala jedynie na zastosowanie stawki celnej wynikającej niepreferencyjnego kontyngentu taryfowego. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia nie miał zastosowania w niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom Skarżącej.
Strona Skarżąca w treści skargi poczyniła szereg zarzutów odnośnie naruszenia zasad postępowania, a to art. 121 ust. 1, art. 122, art. 123, art. 127, art. 180, art. 187, art. 188, art. 199 Ordynacji podatkowej. Sąd nie podzielił tych zarzutów zaś w postępowaniu organu zarówno pierwszej instancji jak i organu odwoławczego nie dopatrzył się uchybień, które miały by istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie prowadzenie w niniejszej sprawie spełniało wymogi prowadzonego w sposób budzący zaufanie do organów administracyjnych, a wymóg przestrzegania przepisów procesowych oraz prawidłowego stosowania przepisów prawa materialnego, z uwzględnieniem zasady bezstronności w postępowaniu został spełniony. Decyzja w przedmiocie długu celnego została wydana niespełna 4 miesiące po zwolnieniu towaru. Nadto nie naruszono zasady prawdy obiektywnej z art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż w sposób wyczerpujący zbadano okoliczności faktyczne sprawy, rozpatrzono je, mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, co jest zgodne z art. 187 § Ordynacji podatkowej. Jeśli natomiast wnioski wyciągnięte przez organ ze zgromadzonego materiału dowodowego z zachowaniem zasad prawidłowej interpretacji i logicznego spójnego rozumowania są odmienne od tyc które poczyniła, czy tez których oczekiwała Strona to sam ten fakt nie może dyskredytować rzetelności poczynionych ustaleń i zasadności zajmowanego przez ten organ stanowiska. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 18 października 2011 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków i przesłuchania strony, gdyż w jego ocenie dowody z zeznań świadków, przesłuchania strony zasadne są jedynie w przypadku wątpliwości, co do stanu faktycznego, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie, a stanowisko takie jest w pełni zasadne z znalazło uznanie w orzecznictwie sadów administracyjnych ( wyrok WSA w Gdańsku z dn. 22.02.2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1141/10, LEX nr 950733).
W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie podnoszone przez Stronę Skarżącą zarzuty naruszenia art. 180 § 1, art. 188, art. 191 i art. 199 Ordynacji podatkowej, gdyż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ celny miał pełną możliwość ustalenia stanu faktycznego. Zasada swobodnej oceny dowodów zawarta w art. 191 Ordynacji podatkowej oznacza, że organ celny ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia, zasad logicznej oceny dowodów, uwzględniającej zasady doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada bowiem, że organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję (wyrok WSA w Łodzi z dnia 7.04.2011r. - sygn. akt I SA/Łd 219/11/LEX nr 787014/).
Należy również podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności z art.127 Ordynacji podatkowej, gdyż organ odwoławczy rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w całości z jednoczesnym ustosunkowaniem się do zarzutów i wniosków Strony zawartych w odwołaniu. Dyrektor Izby Celnej w K. przed wydaniem decyzji, stosownie do dyspozycji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wyznaczył Stronie Skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a podobnie uczynił Naczelnik Urzędu Celnego w K., co zapewniło Stronie czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania.
Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone i korzystają z domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Taki właśnie charakter ma pozwolenie Agencji Rynku Rolnego z dnia 27 stycznia 2011 r., natomiast jego saldowanie jest już czynnością materialno-techniczną, zaś Strona z tych czynności nie może skutecznie wywodzić wniosku o zwiększeniu wartości kontyngentu.
Organ odwoławczy w ocenie Sądu prawidłowo zastosował dyspozycję art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie nie było podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K.i umorzenia postępowania na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Ordynacji podatkowej, jak również uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na mocy art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. 2012r., poz. 270 ), sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa materialnego dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w tej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekających organów tego typu naruszeń prawa – oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.